Кіріспе
Мейфлауэр қонақ үйі – Вашингтон қаласының орталық бөлігінде орналасқан тарихи қонақ үй. Ол Коннектикут авенюінің солтүстік-батыс бөлігінде (NW) орналасқан. Фаррагут алаңынан екі блок және Фаррагут Солтүстік метро станциясынан бір блок қашықтықта. Қонақ үйді Marriott International компаниясының бөлімшесі – Autograph Collection Hotels басқарады. Мейфлауэр Вашингтондағы ең ірі сәнді қонақ үй, Вашингтон агломерациясындағы үздіксіз жұмыс істеп келе жатқан ең көне қонақ үй және жақын орналасқан Уиллард Интерконтиненталь Вашингтон және Хей–Адамс қонақ үйлерімен бәсекелес. Мейфлауэр "Вашингтонның Гранде-Дамы" және "Президенттер қонақ үйі" деп аталады, ол төрт жұлдызды қонақ үй санатында.
The Mayflower Hotel is a historic hotel in downtown Washington, D. C., located on Connecticut Avenue NW. It is two blocks north of Farragut Square and one block north of the Farragut North Metro station. The hotel is managed by Autograph Collection Hotels, a division of Marriott International. The Mayflower is the largest luxury hotel in Washington, D. C., the longest continuously operating hotel in the Washington metropolitan area, and a rival of the nearby Willard InterContinental Washington and Hay–Adams Hotels. The Mayflower has been called the "Grande Dame of Washington" and the "Hotel of Presidents", It ranked a four star hotel.
Құрылыс, сату және қайта атау
Мейфлауэр қонақ үйі орналасқан жер 1792 жылы Колумбия округінің құрылғаннан кейін бастапқыда федералды үкіметке тиесілі болды, ол кейін мүлікті Натаниел Карузиге 5,089 долларға сатты. Карузи 1867 жылы бұл жерді 50,000 долларға Қасиетті Марияның Орденіне сатты. Орден бұл жерде Мейфлауэр қонақ үйі салынғанға дейін жерді пайдаланған Визит монастырын салды. Мейфлауэр қонақ үйін Брукленд және Вашингтондағы басқа да тұрғын үйлерді дамытқан Аллан Э. Уокер салды. Бастапқыда «Уокер қонақ үйі» деп аталған, ол 11 қабаттан, 1,100 бөлмеден тұруы және құны 6,2 миллион долларға жететін жоспарланған. 1922 жылдың 27 мамырында «Уокер қонақ үй компаниясы» құрылды, президенті – Аллан Уокер. Корпорация 2 миллион долларлық құндылығы бар 80,000 дана артықшылықты акция және 80,000 дана қарапайым акция шығарды, содан кейін 17-ші көше мен Коннектикут даңғылының арасындағы ДеСейлс көшесіндегі блоктың солтүстік жартысындағы жерді сатып алды. Қонақ үйдің құны енді 6,75 миллион долларға (доллармен) бағаланды, ол Коннектикут даңғылына қарап тұрған 11 қабаттан, 1,100 бөлмеден тұратын болады, ал алғашқы екі қабаты қоғамдық бөлмелерге арналса, 17-ші көшеге қарап тұрған сегіз қабатты тұрғын үй қонақ үйі болады. Роберт Ф. Бересфорд (Вашингтон, округ Колумбиясы) және Нью-Йорк қаласындағы Уоррен мен Уетмор архитектура фирмасы сәулетшілер болып тағайындалды, ал Бересфорд құрылыстың темір қаңқасының айналасына бетон мен кірпіштен салынатынын мәлімдеді. Алғашқы үш қабаттың қасбеті Индиана әктасынан, ал жоғарғы қабаттар кірпіш пен терракоттадан жасалған. Бірақ 6 маусымға дейін қонақ үйдің құны 8 миллион долларға дейін өсті. Жаңа қонақ үйдің іргесі 1922 жылдың шілдесінде қаланды. Құрылыс инженері Ф. Э. Гиллен іргетасты жобалап, оның құрылысын қадағалады. Қонақ үйдің қоғамдық бөлмелерінің қабырғалары мен едендері Боттичино мәрмәрінен, ал баспалдақ бедері жаңғақтан жасалған. Палм-кортты шыны күмбез жауып, оның ішкі жағы итальяндық стильдегі әшекейлі темір бұйымдармен безендірілген. Қабырғаны тіктеуге 500-ден астам адам жұмыс істеді, ал қасбет пен ішкі қабырғаларды орнатуға, сондай-ақ электр, су, кәріз және газ желілерін жүргізуге 2,000 адам жұмыстандырылды. Нью-Йорктің Longacre Engineering Company компаниясы бас мердігер болды. Бірақ құрылыс бағасы өсе берді. 1924 жылдың 1 қаңтарында ашылуы жоспарланған қонақ үй жерде орналасқан және ішкі кеңістігі шамамен болды, әрқайсысының жеке душ бөлмесі бар. Қонақтардың люкс бөлмелерінде қонақ бөлмесі, ас бөлмесі, ванна бөлмесі және жетіге дейін жатын бөлмесі болды. Лобби төбесінен түсетін жарықтандырылған люк арқылы жарық алатын. Лоббиде төрт үлкен қола отшар тұрды, олар қолмен жасалған және алтынмен әшекейленген (және қонақ үй оларды «бағасыз» деп мәлімдеді). Коннектикут даңғылындағы басты кіреберісте жер асты деңгейіне түсетін баспалдақ болды, онда қоғамдық дәретханалар, шаштараз және аяқ киім тазалау орындары (мәрмәрден жасалған) орналасқан. Лифтілердің артындағы екінші дәліз және баспалдақтар Президенттік люкске әкелді; ал рецепциядан шығысқа қарай созылған екінші дәліз Мейфлауэр кофеханасына әкелді. Лоббидің шығысында орналасқан және жағажайға жалғасқан төрт лифттің қола есіктерінде «Мейфлауэр» кемесінің суреттері бейнеленген. Grand Ballroom-ның басты кіреберісі 17-ші көшеде орналасқан, онда бір уақытта үш атты каретаға дейін түсіре алатын жабық, жартылай дөңгелек жол болды. Сонымен қатар, қонақ үйде жеке шаралар үшін бірнеше кішкентай жеке залдар болды. «Лобби мен негізгі залдардың қабырғалары, едендері, баспалдақтары, бағаналары және қабырғалары американдық және импорттық мәрмәрмен қапталған, ал бірінші қабат пен мецзаниннің төбелері мен қабырғалары әсем әшекейленген, төмен рельефті гипстен жасалған және жиі алтын жапырақпен безендірілген». Алтынмен әшекейлеу кеңінен қолданылды; газеттер қонақ үйде Конгресс кітапханасынан басқа ешбір ғимаратта болмағандай көп алтын әшекейлеулер бар екенін жазды. Көптеген белгілі суретшілердің туындылары қоғамдық орындарды әшекейледі. Олардың ішінде Чикаголық суретші және фреска шебері Луи Грелл салған алғашқы төрт президенттің өмірден үлкен портреттері бар. Лоббиде және қоғамдық орындарда үш мармардан жасалған мүсін топтары қойылған: Денис Пучтың «Сиренасы», Уильям Купердің «Флорасы» және Рэндольф Роджерстің «Жоғалған Плеяда» (сонымен қатар «Меропа өлімге ұшырағанға үйленді» деп те аталады). Роджерстің «Помпейдің соқыр қызы Нидиясы» және «Ит пен баласы» сияқты екі кішкентай туындысы да қойылған. Құрылыс 1925 жылдың қазанында басталды, ал алты апта ішінде 40 фут (12 метр) тереңдіктегі іргетас қазылды. Annex-тің ең маңызды ерекшеліктері Президенттік люкс және Вице-президенттік люкс болды. Президенттік люкс 10-шы қабатта орналасқан және итальяндық стильде жасыл және алтын түстермен безендірілген. Вице-президенттік люкс 9-шы қабатта орналасқан және Луи XVI стилінде ақ және сары түстермен безендірілген. Екі люкс те мұражай экспонаттарының көшірмелерімен жиһазландырылған. Президенттік люксте ормолу әшекейлері бар инкрустацияланған үстел, боялған панельдері бар Луи XVI шкафы, шығыс кілемдері, неоклассикалық стильдегі қола және мәрмәр құмыралары, жібек дамасктан жасалған маталар және жібек тафтадан жасалған төсеніштер болды. Люкстегі ас бөлмесінде Королева Анна стиліндегі жиһаз болды. Вице-президенттік люкс аспаздық бөлмесінде Шератон және Хеплвайт стиліндегі жиһаз болды. Екі люкстегі ас бөлмесі жиһазы жылтыр жаңғақтан жасалған, боялған әшекейлермен және инкрустациямен безендірілген. Екі люкстегі жатын бөлмелерінде Луи XVI, Адам және Федералдық стильдегі жиһаз болды, олар жылтыр ағаш, жаңғақ және махагоннан жасалған. Әрбір жиһаз боялған, лакталған немесе инкрустацияланған. Жатын орындарының жамылғылары да тафтадан жасалған. Екі люкстегі дивандар мен креслолар импорттық брокаттан жасалған, ал қабырғалар қолмен жасалған гобелендермен жабылған. Әрбір люксте көптеген көлеңкелі шамдар, фарфор және кристалдан жасалған әсем заттар, алтынмен жалатылған айналар болды. Люкс бөлмелерін безендірген түпнұсқа майлы және суреттері, сондай-ақ гравюралар мен офорттар, олардың көптегені белгілі суретшілерге тиесілі болды. Әрбір люкстегі ванна бөлмесі ақ плиткамен толығымен қапталған, раковина мен душқа күміс жалатылған жиһаздар, өрнектелген шыны душ есігі және швейцариялық душ орнатылған. Ас бөлмелері де ақ плиткамен қапталған, сондай-ақ электр плитасы мен пеші, Frigidaire тоңазытқышы, күміс үстел жиыны, толық фарфорлық жиынтығы және әдемі үстел жабдықтары болды. Ұлы депрессия Мейфлауэр қонақ үйіне елеулі әсер етті. Ол ақша жоғалтты (екі жыл ішінде 760,000 долларға дейін), және 1929 жылы оның істері American Bond & Mortgage құрған арнайы комитеттің қолына берілді. Қонақ үй ақша жоғалтуын жалғастырды, және 1931 жылдың 22 мамырында қонақ үйдің бастапқы облигацияларын ұстаушылар қонақ үйдің банкрот екенін растау туралы шешім қабылдады. American Bond сонымен бір күні банкрот деп жарияланды. Ликвидаторлар кейіннен қонақ үй ашылғаннан бері 2 миллион доллардан астам ақша жоғалтқанын және American Bond қонақ үйді кепіл ретінде пайдаланып көптеген облигациялар шығарғанын (қонақ үйдің қаржылық жағдайын нашарлататынын) мәлімдеді. 1931 жылдың 28 шілдесінде сот тарапынан екінші банкроттық жарияланды. American Bond & Mortgage компаниясының шенеуніктеріне қарсы алаяқтық айыптар қойылды. American Bond қонақ үйдің банкрот екенін 1931 жылдың қазанында мойындады. Қонақ үй кепіл ретінде пайдаланылған екінші облигацияларды ұстаушылар Мейфлауэр сатылса ештеңе алмай қалатынынан қорқып, сотқа ликвидаторларды қызметтен шеттетуді және қонақ үйді сататын жаңа сенімділерді тағайындауды сұрады. Сот келісті, және сату 1933 жылы басталды. Сату туралы алаңдаған сенаторлар Гамильтон Фиш Киан және Роберт Райс Рейнольдс банкроттық пен сату туралы тергеу бастады. 1933 жылы Киан мен Рейнольдс 1934 жылдың маусымында Корпоративтік банкроттық заңын қабылдауға қол жеткізді, ол Мейфлауэр қонақ үйінің өзі банкроттық жариялап, қайта қаржыландыруға мүмкіндік берді. Ликвидаторлар қонақ үйді табысты еткеннен кейін…
Ground for the new hotel was broken in July 1922. Structural engineer F. E. Gillen designed the foundation, and oversaw its construction. Wainscoting and floors in the public rooms of the hotel were of Botticino marble and featured walnut moldings. A glass dome covered the Palm Court, which as decorated on the interior with ornamental ironwork in the Italianate style. More than 500 men worked on erecting the frame, while 2,000 men erected the facade and interior walls, and worked laying electrical, water, sewer, and gas lines. Longacre Engineering Company of New York was the general contractor. Construction costs continued to rise, however. Although scheduled to open January 1, 1924, The hotel sat on of land, and had roughly of interior space. each with its own shower bath. Guest suites had a sitting room, dining room, bath, and up to seven bedrooms. The lobby received light from a coffered skylight. Four great bronze torchères, hand wrought and trimmed with gold, dominated the lobby (and were claimed by the hotel to be "priceless"). The main lobby entrance on Connecticut Avenue had a stairway that led down to the first below ground level, where public restrooms, the barber shop, and a shoeshine stand (made of marble) were located. A secondary corridor and steps behind the elevators led to the Presidential Room; another secondary corridor to the east of the front desk led to the Mayflower Coffee Shop. The four elevators to the east of the lobby, joining it to the Promenade, had bronze doors with images of the Mayflower vessel on them. The Grand Ballroom's main entrance was on 17th Street, where a covered, semi circular carriageway allowed up to three carriages at a time to unload patrons. The hotel also had several small, private ballrooms for more intimate events. "Walls, floors, stairs, pilasters and wainscoting in the lobby and the major function rooms [were] clad in a wide array of American and imported marbles, and ceilings and walls throughout the first floor and mezzanine [were] ornamented by finely cast, low relief plaster decorations, often further embellished with gold leaf." The use of gold gilt to trim decoration was extensive; newspapers said the hotel contained more gold trim than any other building except the Library of Congress. Original artworks, some by quite famous artists, adorned the public spaces. These included four larger than life sized portraits of the first four presidents by painter and muralist Louis Grell of Chicago. Three marble statuary groups were also displayed in the lobby and public areas: La Sirene by Denys Puech; Flora by William Couper; and The Lost Pleiad (also known as Merope Married a Mortal) by Randolph Rogers. Two smaller pieces by Rogers, Nydia, the Blind Girl of Pompeii and Boy and Dog, were also on display. Construction began in October 1925, and within six weeks the 40 feet (12 m) deep foundation had been dug. The most prominent features of the Annex were the Presidential Suite and the Vice Presidential Suite. The Presidential Suite occupied the 10th floor, and was decorated in green and gold in the Italianate style. The Vice Presidential Suite occupied the ninth floor, and was decorated in dull and bright yellow in the Louis XVI style. The furnishings of both suites were copies of museum pieces. The Presidential Suite featured a marquetry table with ormolu fittings; a Louis XVI cabinet with painted panels; Oriental rugs; bronze and marble urns in the Neoclassical style; drapes of silk damask; and underdrapes of silk taffeta. The suite's dining room featured Queen Anne style furniture. The Vice Presidential Suite featured a dining room with furniture in the Sheraton and Hepplewhite styles. Dining room furniture in both suites was manufactured from satin walnut, and featured painted decorations and marquetry. The bedrooms in both suites featured Louis XVI , Adam , and Federal style furniture made of satinwood, walnut, and mahogany. Each piece was painted, lacquered, or marquetried. Dust covers for the beds were also of taffeta. Sofas and chairs in each suite were upholstered in imported brocades, while the walls were covered in hand made tapestries. Each suite had numerous shaded lamps, porcelain and crystal art objects, and gilt mirrors. Original oil and watercolor paintings as well as etchings and engravings—many of them by famous artists—decorated the suites. Each suite's bathroom was completely tiled in white, with silver plated fixtures for the sink and shower, an engraved glass shower door, and a Swiss shower. The kitchens, too, were tiled in white, and contained an electric stove and oven, a Frigidaire refrigerator, silver tableware, complete porcelain table setting, and fine table linens. The Great Depression had a significant impact on the Mayflower Hotel. It lost money (as much as $760,000 over two years), and in 1929 its affairs were placed in the hands of a special committee established by American Bond & Mortgage. The hotel continued to lose money, and on May 22, 1931, holders of the hotel's original bonds secured a ruling that the hotel was bankrupt. American Bond was declared bankrupt the same day. The receivers later alleged that the hotel had lost more than $2 million since it opened, and that American Bond had issued a large amount of bonds with the hotel as security (worsening the hotel's financial status). A second bankruptcy was declared by the court on July 28, 1931. Fraud charges were later levied against officials of American Bond & Mortgage. American Bond finally admitted the hotel was bankrupt in October 1931. Holders of the second bonds (issued with the hotel as security), however, feared that they would receive nothing if the Mayflower were foreclosed. They petitioned a court to remove the receivers and to appoint new trustees who would sell the hotel. The court agreed, and the sale began to move forward in 1933. Concerned about the sale, Senators Hamilton Fish Kean and Robert Rice Reynolds began an investigation into the bankruptcy and sale. In 1933, Kean and Reynolds won congressional approval in June 1934 for the Corporate Bankruptcy Act, which allowed the Mayflower Hotel itself to declare bankruptcy and refinance itself. With the receivers having made the hotel profitable once more, the hotel reorganized its finances in a court approval bankruptcy proceeding on December 20, 1934. Early in World War II, the skylight in the Palm Court was covered over with a mural painting. The skylight was later flocked with pieces of velvet. Some of the Mayflower's stockholders challenged the sale, arguing the price was too low. A court dismissed the suit in May 1947. Over the next decade, Hilton Hotels spent about $1 million refurbishing the guest rooms and public spaces. Hilton Hotels purchased the Statler Hotels chain in 1954, and as a result owned multiple large hotels in many major cities, as in Washington, where they now owned the Mayflower and the Statler Hotel. Soon after, the federal government filed an antitrust action against Hilton. To resolve the suit, Hilton agreed to sell the Mayflower Hotel, the Roosevelt Hotel in New York and the Hotel Jefferson in St. Louis.
Америка қонақ үй корпорациясы
1956 жылы 1 сәуірде «Хилтон» қонақүйлері «Мейфлауэр» қонақүйін Америка қонақүй корпорациясына (HCA) 12,8 миллион долларға сатты. Дегенмен, қонақүйдің толымдылығы орташа көрсеткіштен төмен болды. Мысалы, 1963 жылы «Мейфлауэр» 450 мың доллар зиянға ұшырады. HCA мүлікті сатуға жеке қызығушылық танытты.
Мей-Уош Ассошиатс
1965 жылдың 28 қазанында жергілікті May Wash Associates компаниясы Mayflower қонақ үйін 14 миллион долларға сатып алуды ұсынды. HCA директорлар кеңесі 1965 жылдың 11 қарашасында осы мәмілені мақұлдады. HCA жаңа иелері үшін қонақ үйді басқаруды жалғастырды. Mayflower қонақ үйі 1966 және 1967 жылдары жалпы қолданылатын бөлмелерін 2,5 миллион долларға жаңартып, қайта жабдықтады. Жаңарту барысында Президенттік мейрамханасы жабылып, оның орнына Le Chatelaine деп аталды. 1970 жылы HCA Sonesta Hotels деп қайта аталды. May Wash Associates 1971 жылы Mayflower қонақ үйін жабу мүмкіндігін қарастырды, себебі ол өткен жылы 485 000 доллар зиян шеккен. May Wash компаниясының бас инвесторы Уильям Коэн Конгресс 1910 жылғы ғимараттардың биіктігі туралы заңның шектеулерін жеңілдетсе, компания Mayflower қонақ үйін бұзып, орнына 20 қабаттан тұратын кеңсе және сауда орталығы бар ғимарат салады деді. Егер Биіктік заңы күшінде қалса, Коэннің сөзіне сүйенсек, қонақ үйдің екі төменгі қабаты 40-50 шағын кәсіпорынды қамтитын сауда орталығына айналады. Western International 500 000 доллар инвестиция салып, қонақ бөлмелерін жаңартуға (алғаш рет түрлі-түсті теледидарлар орнатылды) ниет білдірді. Western International бұрын хабарланған 2,5 миллион долларлық жаңарту жұмыстары қонақ бөлмелерін жаңартуға, асханаларды, банкет залдары мен би залдарының жағдайын жақсартуға жұмсалатынын мәлімдеді. Rib Room өзінің тауарлық белгісін (бұрынғы басқарушы HCA тіркеген) жоғалтты, фасады тазартылды және ауа баптау жүйесі жөнделіп, жаңартылды. 1973 жылдың сәуірінен бастап Mayflower қонақ үйі Вашингтондағы Қытай елшілігінің уақытша орны болды, себебі АҚШ пен Қытай Халық Республикасы арасындағы дипломатиялық қатынастар қайта жаңарғаннан кейін 2300 Connecticut Avenue NW мекенжайындағы жаңа ғимаратқа жөндеу жұмыстары жүргізіліп жатқан еді. Mayflower пайда таба бастағаннан кейін May Wash Associates 1977 жыл шамасында 800 қонақ бөлмесін 2,5 миллион долларға толыққанды жаңартуға кірісті. Содан кейін 1979 жылдың қаңтарында қонақ үй 25 миллион долларлық күрделі жөндеу және кеңейту жоспарын жариялады. Connecticut Avenue көшесіне қараған қонақ үйдің батыс жақ бөлігіндегі төменгі екі қабаттағы қоғамдық бөлмелер сауда алаңына айналдырылуы керек еді, ал жоғарыдағы 448 қонақ бөлмесі бұзылып, кеңсе алаңына айналдырылатын еді. Шығыс жақ бөлігі артқы жағында қонақ үй ретінде қала береді. May Wash архитектор Властимил Кубекті шығыс жақ бөлігінің үстіне екі қосымша қабат салу үшін шақырды, осылайша оның биіктігі батыс жақ бөлігімен теңестіріледі. Нәтижесінде қонақ үйде 407 қонақ бөлмесі болады, олар бұрынғыдан үлкен, жаңадан салынған және жаңартылған бөлмелердің үйлесімінен тұрады. Сондай-ақ, қонақ үй 17-ші көше жағында салауаттылық клубы (ракетбол алаңы, сауна және бассейн) мен кафе салуды жоспарлады. Кездесулер мен жеке тамақтану залдары құрылысқа қосылады; барлық сантехника және механикалық жүйелер жаңартылады; және орталықтандырылған ауа баптау жүйесі қазіргі терезелік жүйелердің орнына орнатылады. Мүлікті басқаратын Western International Hotels 1981 жылдың қаңтарында Westin Hotels & Resorts деп қайта аталды. 1981 жылдың қазан айында May Wash Associates Nestlé компаниясының бөлімшесі Stouffer Corp. Mayflower қонақ үйіндегі аз үлеске ие болып, 20 жылдық келісім бойынша 1981 жылдың 1 желтоқсанында мүлікті басқаруды өз міндетіне алатынын мәлімдеді. Stouffer бұл қонақ үйдің американдық "флагманы" болатынын айтты және қонақ үйдің аты Stouffer Mayflower Hotel болып өзгертілді. Шығыс мұнарасының жөндеу жұмыстары жүргізіліп жатқанда, батыс мұнарасының жоспарлары күрт өзгерді. Mayflower мұнараны кеңсе кеңістігіне айналдыру жоспарынан бас тартып, оның орнына шығыс мұнарадағы қонақ бөлмелерін жаңартты. Кейбір жағдайларда бөлмелер біріктіріліп, сәнді люкс номерлер құрылды. Жөндеу жоспарларының өзгеруі нәтижесінде Mayflower-де бар болғаны 727 бөлме қалды, бірақ кездесу бөлмелерінің ауданы ұлғайып, жаңа мейрамхана салынды. Алғашқы жөндеу жұмыстары аяқталып жатқанда Mayflower қонақ үйі тағы бір үлкен жөндеу және жаңарту жобасын бастады. 1981 жылы басталған бұл жоба үш жылға созылып, 65 миллион долларға бағаланды. Жоба кезең-кезеңмен жүзеге асырылғандықтан қонақ үй жұмысын тоқтатпады. 1981 жылы құрылыстың шығыс жақ бөлігіне екі қосымша қабат салынды. Қонақ үйдің екінші қабатындағы кездесу бөлмелері мен кеңес залы жаңартылды, ал мезаниндегі кеңселер алынып тасталды және кеңістік қоғамдық пайдалануға қайта берілді. Келесі жылы 200 люкс номерде күрделі жөндеу жұмыстары жүргізілді, соның ішінде итальяндық мәрмәрмен қапталған ванналар орнатылды. Президенттік мейрамханасы екі жаңа банкет залына бөлінді – East Room және State Room, ал Grand Ballroom және Chinese Room жаңартылды. Лоббидің жаңартылуы және қонақ үйдің мейрамханаларының жағдайының жақсартуы 1983 жылы жүзеге асырылды. Шеберлер мен техникалық мамандар қабырғадағы ою-өрнектерді, латуньтан жасалған заттарды қалпына келтіруге, қонақ үйдің көптеген кристалл люстраларын тазартуға және зақымдалған немесе алынған жерлерге жаңа алтын жалатылған қабатты жағуға көмектесті. Жөндеу жұмыстарынан кейін қонақ үйде 721 қонақ бөлмесі (жартысы қайта салынған және жаңартылған) және екі мейрамхана болды. Жөндеу барысында уақыт өте келе жабылып қалған тарихи әшекей элементтері табылды. Президенттік бөлмедегі (бұрынғы Palm Court) шатыр ашылды. Суреттерді өнер сарапшылары 1957 жылға жатқызып, олардың ұзындығы 25 фут (8 метр), биіктігі 14 фут (4 метр) екенін анықтады. Олар 1978 жылдың басында мейрамхананы кездесу бөлмесіне айналдырған кезде жалған қабырғаның артына жасырылған еді.
Stouffer, New World және Marriott қонақ үйлері
Мейрамхананы он жыл басқарғаннан кейін, Стауфер 1991 жылы оны May Wash-тен 100 миллион доллардан сәл астамға толығымен сатып алды. 1993 жылдың сәуір айында Nestlé компаниясы Stouffer Hotels-ті Гонконгтың New World Development Company компаниясына сатты. Nestlé сондай-ақ New World компаниясына 1993 жылдан 1996 жылдың мамырына дейінгі 3 жылға Stouffer тауар белгісін пайдалану құқығын берді. New World бұрыннан-ақ Renaissance Hotels желісіне ие болғандықтан, Stouffer тауар белгісімен аталған қонақ үйлерді оған біріктірді. "Мейфлауэр" қонақ үйі "Стауфер Ренессанс Мейфлауэр" деп қайта аталды. 1996 жылдың басында Stouffer тауар белгісі қолданудан алынып, қонақ үй "Ренессанс Мейфлауэр" қонақ үйі болды. 1997 жылдың ақпанында Marriott International компаниясы Renaissance Hotels желісін New World компаниясынан сатып алды.
Инвестициялық топтар
2005 жылы «Мейнфлауэр» қонақ үйін «Уолтон Стрит Капитал» компаниясына тағы жеті «Мериот» қонақ үйімен бірге 578 миллион долларға сатты. «Уолтон Стрит» 2007 жылы «Mayflower»-ді «Rockwood Capital» компаниясына 260 миллион долларға қайта сатты, бұл операция 200 миллион долларлық облигациялық қарызбен қаржыландырылды. 2008 жылы 285 миллион долларға бағаланған қонақ үйдің құны 2010 жылы 160 миллион долларға дейін төмендеді. «Rockwood» компаниясының қарызының көлемі артық болғандықтан, олар 2015 жылы «Apollo Commercial Real Estate Finance Inc.» және басқа да кредиторлардың 160 миллион долларлық қарызымен қонақ үйді қайта қаржыландырды. Сондай-ақ 2015 жылы «Rockwood» қонақ үйдің 71 бөлмесін «Marriott» компаниясына 32 миллион долларға сатты, оларды компанияның «Marriott Vacation Club Destinations» уақыт үлесі бөлімі пайдаланды. 2021 жылдың шілдесінде «Apollo Commercial Real Estate Finance Inc.» компаниясы, 2015 жылғы қайта қаржыландыруға «Rockwood»-қа қаржылай көмек көрсеткеннен кейін, «Rockwood»-тың қонақ үйдегі үлесін 86 миллион долларға сатып алды. Бұл кеңістікке кіретін басты кіреберіс Коннектикут авенюі мен ДеСейлс көшесінің бұрышында орналасқан, қонақ үйдің екі диагональді қабырғасының қиылысқан жерінде болды. 1948 жылдың наурыз айында бөлшек сауда алаңы қонақ үйге қосылып, «Town and Country Lounge» деп аталған әлдеқайда үлкен бар және тамақ залға айналдырылды. Лоббидің мезонині 1962 жылы кеңсе кеңістігін құру үшін жабылды. Алты айлық, 5 миллион долларлық жөндеуден өтті (бұл 1981–1984 жылдардағы жөндеуден кейінгі алғашқы жөндеу болды). Алайда, бөлменің басқа түпнұсқалық безендірулері 1925 жылы жасалғаннан бері өзгертілмеген. 1934 жылы тіреулердің арасына қабырғалар қосылды, ал «Palm Court» 1947 жылы ішкі бөліктерге бөлінді. 1950 жылы қабырғаларды визуалды түрде байланыстыру үшін солтүстік қабырғаның тіреулері мен оңтүстік қабырғаның тіреулері арасында аркалар салынды. 1957 жылы «Palm Court» түбегейлі жаңартылды. Оның Виктория стиліндегі темір жұмыстары алынып тасталды және неоклассикалық стильдегі безендіру схемасы енгізілді. Оның қабырғасы 1 метр биіктіктегі ақ алабама мәрмәрінен қаланған. Ағаштан жасалған тақташа мен сұр мәрмәрден жасалған жапсырма жапсырмасы беткейді толықтырады, ал алтын жалатылған гипстен жасалған акант тажы төбеге орнатылды. Солтүстік қабырғадағы аркалар кездесу бөлмелеріне жол ашты. Үлкен зал, қытай бөлмесі және алғашқы президенттік бөлмеге апаратын аркалар ақ алабама мәрмәрінен жасалған мүсіндермен, ал қалған аркалар алтын жалатылған гипстен жасалған кресттермен жабылған. Екі тіреудің арасында айналар тұрды. Еден ақ Вермонт мәрмәрінен және антикварлық мәрмәрден жасалған, антикварлық мәрмәрден жасалған жиегімен. Бір кезде шығыс қабырғасындағы терезелер қабықталды, ал жаңа, жалған қақпаққа айналар орнатылды. Отельдің алғашқы сәулетшілерінің бірі Роберт Ф. Бересфорд жобалаған бөлменің сахнасының артқы жағы шамыраған сапфир көк шыны кірпішпен қапталған. Үстіңгі аркалар алюминиймен қапталды, бөлмедегі безендірудің көп бөлігі алынып тасталды, ал қалған беттер ашық көк түспен боялды. Еденге көк түсті кірпіштей сурет салынған кілем төселді. Шамамен 1950 жылы «Sapphire Room» сол кездегі танымал отаршылдық стильде қайта безендіріліп, «Williamsburg Room» деп аталды. 1950 жылдың қазан айына дейін ашылған. Алкофтар алынып тасталып, оның орнына бөлменің солтүстік, шығыс және оңтүстік жақтарында жоғары терраса орнатылды. Батыс жағында еменнен жасалған тұғыры бар және бұралған ағаш баулястерлері бар қоршау орнатылды. Қабырғаларға жылы түсті ағаштан қапталған тіреулер орнатылды. Қабырғалардың төменгі бөлігін ағаштан жасалған бедерлі және жапсырмалы рельс жауып тұрды. Террасаға кіреберістердің үстінде өте күрделі гипстен жасалған архитрав пен сынған фронтон орнатылды.
Мейфлауер кофеханасы
Mayflower Coffee Shop бастапқыда қонақ үйдің батыс жағындағы бас үстел мен қабылдау бөлмесінің оңтүстігіне қарай және сәл батысқа қарай шағын орынды иеленді. Бұл орын өте кішкентай болды, бірақ 1925 жылдың сәуірінде Аннекс аяқталғаннан кейін әлдеқайда кеңейтілді. Сода фонтаны мен тәтті дүкен ескі кофехананың орнына көшті, ал кофехана вестибюльдің/қабылдау бөлмесінің оңтүстігіндегі әлдеқайда үлкен орынға кеңейді. Карвери 2004 жылы жабылды.
Ескерткіш оқиғалар
Мейфлауэр қонақ үйі ашылғаннан кейін екі апта өткен соң президент Калвин Кулидждің тұсаукесерлік салтанатын өткізді. 1981 жылы қаңтарда соңғы салтанатын өткізгенге дейін төрт жылда бір рет тұсаукесерлік шараларын ұйымдастырды. Содан бері ол жерде тұсаукесерлік шаралары өткізілген жоқ. Президенттікке сайланған Герберт Гувер 1928 жылы қаңтарда қонақ үйде президенттік жоспарлау тобының кеңсесін құрды, ал оның вице-президенті Чарльз Кертис төрт жыл бойы қонақ үйдің тұрғын бөлмелерінің бірінде тұрды. Президенттікке сайланған Франклин Д. Рузвельт 2 және 3 наурыз күндері Мейфлауэр қонақ үйінің 776 және 781 номерлерінде 4 наурыздағы тұсаукесер рәсіміне дейін болды. АҚШ қазынашылығының орынбасары және Солтүстік Каролинаның бұрынғы губернаторы Оливер Макс Гарднер және оның әйелі Фэй Уэбб Гарднер 1946-1947 жылдары қонақ үйде тұрды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Мейфлауэрде екі маңызды оқиға болды. 1942 жылдың маусым айында Джордж Джон Даш және тағы жеті тыңшы нацистік Германиядан Америка Құрама Штаттарына су асты қайығымен жеткізілгеннен кейін келді. "Пасториус" операциясы деп аталған олардың мақсаты маңызды инфрақұрылымға қарсы саботаж жасау болды. Бірақ АҚШ жағалау күзетінің патрульдік тобымен кездескеннен кейін Даш жоспардың қажетсіз екеніне шешім қабылдады. 1942 жылдың 19 маусымында ол Мейфлауэр қонақ үйінің 351-ші номеріне кірді және дереу жолдастарына сатқындық жасады. Он сегіз айдан кейін Америка легионының комитеті 15-31 желтоқсан 1943 жылдары Мейфлауэр қонақ үйінің 570-ші номерінде жиналып, әскери қызметтен қайтқандардың қоғамға қайта бейімделуіне көмектесу үшін заң жобасын жасады. Олар ұсынған заң жобасы, 1944 жылғы әскери қызметшілерді түзету туралы заң – бұл заң бейресми түрде GI Bill деп аталады, Гарри В. Колмери Мейфлауэр қонақ үйінің қағазына соңғы нұсқасын енгізді. Екі рет Мейфлауэр АҚШ президенттік науқанының басталуы болды, ал екі рет президенттікке үміткерлікті анықтауда шешуші оқиғаларға куә болды. 1931 жылдың наурыз айында Франклин Д. Рузвельт 1932 жылғы Демократиялық партияның президенттік номинациясы үшін Аль Смитпен күресіп жатты. Демократиялық Ұлттық Комитеттің (ДҰК) төрағасы Джон Дж. Раскоб Рузвельт кандидатурасына қарсы болды. Рузвельт тыйымды алып тастауға жеке уәде бергенін, бірақ оны жарияламағанын (оны "жартылай құрғақ" күйде қалдырып) білген Раскоб, Мейфлауэр қонақ үйінде отырған ДҰК-ты партия платформасында тыйымды алып тастау туралы қадамды қабылдауға мәжбүрлеуге тырысты. Бірақ Рузвельттің позициясын анықтаудың орнына, бұл әрекет оңтүстік "құрғақ" (тыйымды жоюға қарсы) демократтарды қатты ренжітті – олар Смиттен бас тартып, көбінесе қарапайым Рузвельтке қолдау көрсетті, соның арқасында ол номинацияны алуға мүмкіндік алды. 1948 жылы 14 мамырда Мейфлауэрдегі кешкі асқа қатысқан Американың жас демократтарының қолдауымен президент Гарри С. Трумэн 1948 жылы қайта сайлануға ниеттенгенін мәлімдеді. Бұрынғы Бейбітшілік корпусы және Экономикалық мүмкіндіктер кеңсесінің директоры Сарджент Шрайвер 1975 жылдың 20 қыркүйегінде Мейфлауэрде АҚШ президенті лауазымына үміткер екенін жариялады. Шрайвер өте нашар нәтиже көрсеткеннен кейін жарыстан бас тартты, бірақ 2008 жылы одан да сәтті науқан басталды. Сенатор Барак Обама 2008 жылдың 3 маусымында 2008 жылғы президенттікке Демократиялық партияның кандидатурасын ресми түрде иеленді. Хиллари Клинтон 7 маусымда Обаманың кандидатурасын мойындады және 2008 жылдың 26 маусымында Мейфлауэрдегі кездесуде Обаманы өзінің 300-ге жуық маңызды демеушілерімен таныстырды. ФБР директоры Дж. Эдгар Гувер 1952 жылдан бастап 1972 жылы Гувер қайтыс болғанға дейін Майфлауэр қонақ үйінің "Риб-румында" ФБР директорының орынбасары Клайд Толсонмен бірге күн сайын тамақтанды. Гувердің түскі асы күн сайын бірдей болатын: тауық сорпасы, содан кейін айсберг салатасы, грейпфрут және ірімшік. Майланған ақ тост қосымша берілді. (Ол өзінің диеталық салат соусын әкеп отырды.) Гувер "Риб-румда" жақсы танымал болғандықтан, кейде журналистерден қашу үшін ас үйден шығып кететін. Мейфлауэр бірнеше рет саяси жыныстық скандалдарға байланысты жаңалықтарда болды. Президент Джон Кеннедидің сүйіктісі болғанын мәлімдеген Джудит Экзнер Вашингтонда президентпен жасырын кездесу үшін қонақ үйде болғанын айтты. Мейфлауэр сондай-ақ 1996 жылғы сайлаудан аз уақыт бұрын президент Клинтонмен бірге науқан шарасында Левинскидің суретке түсірілген орны болды; бұл сурет кейіннен скандал туралы ақпарат құралдарында кеңінен таралды. 2008 жылдың 10 наурызында The New York Times газеті Нью-Йорк штатының губернаторы Элиот Спитцердің Мейфлауэрде 13 ақпанда болғанда "Эмперорз Клаб VIP" атты жоғары деңгейлі проституция қызметін пайдаланғанын хабарлады. Спитцер 871-ші номерде "Джордж Фокс" деген атпен тіркелген күйі сағатта 1000 доллар тұратын проституткамен екі сағаттан астам уақыт жыныстық қатынас жасаған деген күдік бар.
Бағалау
1992 жылы AAA қонақ үйге бестен төрт алмаз берді. Қонақ үй сол рейтингті жыл сайын сақтап келеді және 2016 жылы да төрт алмаз алды. Forbes Travel Guide (бұрын Mobil Guide деп аталған) 2016 жылы қонақ үйге бес немесе төрт жұлдыз тағайындаудан бас тартты және оны "ұсынылатын" тізімге қоспады.