Кіріспе

Тарихи деректер өзеннің ұзақ мерзімді ағыны мен электр станциясы арқылы бақыланатын ағын мүмкін екенін көрсетті. Жобалаушылар жалпы тиімділігі 85% болғанда орташа қуаты 160 МВт болады деп есептеді, ал жылдық қуат факторы 50% болғанда станция 320 МВт ең жоғары қуатты бере алады. 1949 жылдың қазан айында Құрылыс министрлігінің сұрауымен, АҚШ-тың қайта құру бюросының бұрынғы бас инженері, доктор Джон Л. Савидж, нысанға сапар шегіп, ұсынылған жобалау нұсқалары бойынша кеңес берді. Әртүрлі нұсқаларды қарастырғаннан кейін, топырақтан жасалған бөгет Плезант-Вэллидің кеңірек орнына көбірек сәйкес болғанымен, 1950 жылдың қазан айында Тэмблиннің бақшасының геологиялық ерекшеліктеріне байланысты қатты бетонды гравитациялық бөгеттің тиімдірек екеніне шешім берілді.

Жұмыс орында басталады

Жаңа Зеландиядағы мемлекеттік электр стансасын жобалау және салуға жауапты мемлекеттік департамент MOW болды. Дамба мен электр стансасын кім жобалайтыны және салады әлі шешілмегенімен, MOW бас инженері Фриц Лангбейн өз ұйымы жобалауды жүзеге асырып, кем дегенде бұрылыс арнасын салатынын болжады. Осыған байланысты ол құрылыс кентін салу жоспарларын жасады және 1949 жылдың шілдесінде MOW бұрылыс арнасын қазу жұмыстарын бастады. Бұл каналдың ұзындығы 2000 фут (610 метр), ені 100 фут (30 метр) және тереңдігі 70 фут (21 метр) болып жоспарланған, бұл үшін үлкен мөлшерде материалды алып тастау қажет болды. 1950 жылдың соңына қарай құрылыс алаңында 720 жұмысшы жұмыс істеді.

Құрылыс ауылы

Жұмысшыларды орналастыру үшін Жұмыс министрлігі 1947 жылы өзеннің батыс жағалауында жалғыз ерлерге арналған лагерь және асхана салды. 1950 жылы 100 жұмысшы үйінің құрылысы басталды. Келесі жылы YMCA залы, дүкендер, аурухана, медбикелерге арналған жатақхана және тағы 225 коттедж салу жұмыстары қолға алынды. Нәтижесінде ауыл 724 үйге дейін өсті, онда 90 орындық жатақхана, 600 оқушыға арналған бастауыш мектеп, кинотеатр, мәдени орталық, 17 дүкен, үш шіркеу, өрт сөндіру бригадасы мен жедел жәрдем станциясы, төрт теннис корты, жүзу бассейні және құбырлы кәріз жүйесі болды. Бұған қоса, төрт жалғыз ерлер лагері (екісі шығыс жағалауда, екісі батыс жағалауда) орналасқан, оларда барлығы 1000 шатыр болды. Бұл құрылыстардың жалпы құны 2 241 925 жаңа зеландиялық фунт стерлингті құрады. Отаго орталық электр желісі ауыл мен жобаға жеткілікті қуат бере алмағандықтан, үкімет екі 1 МВт және бір 0,4 МВт дизельдік генераторлары бар уақытша электр стансасын салған, ол қуат тапшылығын толықтырды.

Материалдар мен жабдықтарды тасымалдау

1946 жылдың мамыр айында ПВД және Жаңа Зеландия теміржол департаменті электр станциясының жоспарланған орнына материалдарды тасымалдау үшін не қажет екенін анықтау үшін кездесу өткізді. Алғашқы төрт генераторлық бірлікпен байланысты негізгі жүктемелер мынадай болды: әрқайсысы 39,5 тонна (40,1 тонна) салмақта, 15 фут 6 дюйм (4,72 м) ұзындықта, 10 фут 4 дюйм (3,15 м) биіктікте, 8 фут 2 дюйм (2,49 м) енде; жиырма төрт статор секциясы; әрқайсысы шамамен 19 тонна (19,3 тонна) жалпы салмақта, 14 фут 9 дюйм (4,5 м) x 9 фут 1 дюйм (2,77 м) x 6 фут (1,83 м) өлшемде; төрт вал және итергіш пластиналар, әрқайсысы 33½ тонна (34 тонна) жалпы салмақта, 20 фут (6,1 м) ұзындықта, 6 фут 6 дюйм (1,98 м) енде, 7 фут 10 дюйм (2,39 м) биіктікте; төрт турбиналық жүгірткіштер, әрқайсысы 25 тонна (25,4 тонна) салмақта, 12 фут 10 дюйм (3,91 м) диаметрде, 6 фут 7 дюйм (2 м) биіктікте; төрт генератордың төменгі тіреуіш кронштейндері, әрқайсысы 20 тонна (20,3 тонна) жалпы салмақта, 12 фут (3,66 м) x 12 фут x 6 фут 1 дюйм (1,85 м) өлшемде. Ең тікелей теміржол маршруты Роксбург филиалы арқылы Роксбургтағы соңғы станцияға дейін болды. Бірақ бұл желіде 1:41 бұрышпен өтелмейтін көлбеу және 100,6 метрлік бес қисықтар бар еді, бұл жүктеменің локомотивке 180 тоннаға дейін шектеуін тудырды. Сонымен қатар, төрт туннель болды. 1949 жылдың мамырында үкімет жоспарланған құрылыс бағдарламасын орындау үшін шетелдік мердігерлерді тартуға мәжбүр болды. Бұл мойндаудан кейін британдық консорциумнан, құрылыс инженерлері Ричард Костайн, электр өндірушілер және мердігерлер English Electric және Insulated Callender Cables компанияларынан, Роксбург және Жаңа Зеландиядағы басқа электр станцияларын жобалау және салу бойынша шақырылмаған ұсыныс келіп түсті. Осы уақытта құрылыс ауылын аяқтау және арнаны ауыстыру жұмыстары жалғастырылды. Дегенмен, прогресс баяу болды, ал арнаны ауыстыру 1951 жылдың орнына 1953 жылға дейін аяқталмайтыны күтілуде.

Плотинаны салу үшін тендерлік шақыру

1949 жылы идеологиялық тұрғыдан жеке кәсіпкерлікті қолдаған жаңа сайланған ұлттық үкімет Стэн Гусманды Құрылыс министрі және Мемлекеттік гидроэлектр департаментінің министрі етіп тағайындады. 1951 жылы жобаның кешігуі Электрмен жабдықтау басқармасы тарапынан сынға ұшырады. Энергия тапшылығының күтілетінін және қолданыстағы алты гидроэлектрлік жобаны аяқтауға мемлекеттік қаражаттың жеткіліксіздігін білген Гусман 1951 жылдың 25 қыркүйегінде жобаның азаматтық бөлігін жүзеге асыруға ниет білдірген тараптардан тендерлер қабылданатынын жариялады. Бұл конкурстық құжаттарды және техникалық талаптарды аз штатты мемлекеттік жобалау бөлімінің қызметкерлері жылдам дайындауды талап етті. Бәсекеге қатысушылар баға белгісінің негісінде немесе 4% комиссиясымен «мақсатты бағаны» ұсынуға құқылы болды. Осы келісімшарт түрінде үкімет барлық шығындарды өтеді, ал мердігер мақсатты бағаға дейінгі жалпы шығынның 4% мөлшерінде сыйақы алады. Егер шығын бағалаудан ауытқыса, онда 25% өзгеріс сыйақыға қосылады немесе одан алынады. «Шығынсыздық шарты» бойынша, егер шығын көлемі жоғары болса, мердігер сыйақысының барлық сомасын жоғалтуы мүмкін, бірақ келісілген аяқталу мерзімін сақтамағандықтан басқа шығынға ұшырамайды. Барлығы сегіз тендер қабылданды. Үшеуі баға белгісімен, ал қалғандары мақсатты бағамен ұсынылды. Құрылыс министрлігі жұмыстың құны 10,198,000 фунт стерлинг болатынын есептеген, ал жеті бәсекелес компанияның орташа көрсеткіші 10,068,838 фунт стерлинг құрады. Жобаны аяқтаудың жоспарланған мерзімі 1955 жылдың 1 маусымы болды. 1952 жылдың тамыз айының соңында Құрылыс министрлігі бетонды жұмыс алаңына тасымалдауға арналған екі кабельді жолды аяқтады. Жерде бетон дайындау үшін Құрылыс министрлігі 1941 жылы жапондық шабуылдан кейін Перл-Харборды қайта құру кезінде АҚШ Әскери-теңіз күштері қолданған Джонсон бетон зауытын сатып алды. Зауыт 1953 жылдың сәуір айының басында пайдалануға берілді. Роксбург құрылысы аяқталғаннан кейін зауыт алдымен Бенмор электр стансасына, содан кейін Авимор электр стансасына және Пукаки тоғанына тасылды, онда бетон мен құбырлар, су төгіштер және басқа бетон конструкцияларын араластыру үшін инерт материалдар қосылды. Консорциум жобаға шетелден 82 инженер, шебер және әкімшілік қызметкер, сондай-ақ 322 жұмысшыны шақырып, 1952 жылдың 29 қыркүйегінде Құрылыс министрлігінен азаматтық жұмыстарды қабылдады. Жұмыстың барысын жақсарту мақсатында мердігер бірқатар жоғары лауазымды қызметкерлерді ауыстырды. Басқарудағы өзгерістер, жұмыс уақытын аптасына 40 сағатқа дейін қысқарту және жұмысшылардың жалақысына шығынның әсері салдарынан еңбек қатынастары да нашарлады. Қараша айында 200 британдық жұмысшы аптасына 70 сағат жұмыс істеуді немесе Ұлыбританияға қайту билеттерін талап етті.

Даунердің билікті басып алуы

1953 жылы Оңтүстік аралда қуат тапшылығына байланысты электр қуатын нормалау қажет болды. Үкімет бұл баяу дамуды тоқтату керек деп шешіп, Жаңа Зеландияның ірі құрылыс компаниясы Downer & Co-ның екі директорынан екі күн ішінде 1954 жылғы 24 сәуірде Премьер-министрдің жазғы үйінде өтетін кездесуге қатысуын сұрады. Консорциум өкілдерінің қатысқан бұл кездесуде Downers компаниясынан Арнольд Даунер мен Арч Маклиннен 25% үлесімен жобаға басқарушы серіктес ретінде кіруі талап етілді. 4 миллион фунт стерлинг жұмсалғаннан кейін бұрынғы келісімшарт күшін жойды және 1956 жылдың соңында аяқталуы жоспарланған, қайта аталған Cubitts Zschokke Downer компаниясымен тарифтік келісімге қол жеткізілді. Осы жаңа консорциум құрылғаннан кейін Арнольд Даунерге барлық құрылыс жұмыстарын басқару тапсырылды.

Өзеннің бағытын ауыстырып алу

Өзенді бұруға дайындық жұмыстары маусым ортасында жоғарыдағы бөгетті жою үшін қолданылған жарылғыш заряд, төмендегі болат қабырғалы құрылымға зақым келтіргенде қиындыққа ұшырады. Бұл құрылым жоғарғы бөгеттен ұшып келген жарылыс қалдықтарының шлюз арнасына түспеуін қамтамасыз ету үшін салынған. Соңында қалдықтар мен құрылым алынып тасталды, бұл бұрылыс арнасынан еркін ағынға мүмкіндік берді. Енді өзенді толығымен бөгеп, барлық судың бұрылыс арнасымен ағуы керек болды. Өзеннің орташа мөлшері алдында болса, маусым айында мөлшері дейін төмендеді, бірақ жұмыс 1 шілдеде бұруға дайындық деңгейіне жеткен кезде мөлшері дейін артты. Мөлшерінің үнемі артуына байланысты, бұруға қосымша бульдозерлер жұмылдырылды, содан кейін мөлшері дейін өсті.

Тасымалдау желілерін салу

Жаңа электр стансасын негізгі жүктеу орталықтарына қосу үшін, алдымен Гореге дейін 52 миль (84 км) ұзындығындағы жаңа 110 кВ ағаш бағаналы желі салынды. Содан кейін желілерді монтаждаушылар Дунединдегі Halfway Bush қосалқы станциясына темір торларды пайдалана отырып, 89 миль (143 км) ұзын 110 кВ екі контурлы әуе тарату желісін салуды бастады, ол 1955 жылдың шілдесінде шамамен 500,000 фунт стерлинг сомасында аяқталды. Дегенмен, басты қосылыс – Роксбургтен Крайстчерч қаласының шетіндегі Ислингтон подстанциясына дейін темір торларды пайдалана отырып салынған жаңа 266 миль (428 км) 220 кВ бір контурлы әуе тарату желісі болды. Осы желіге қатысты іздеу жұмыстары 1949 жылы жақсы жолға қойылды, ал 1951 жылы құрылыс лагерлері құрылып, материалға тапсырыс берілді. 1954 жылы желінің бірінші бөлігі аяқталды, бұл оған Текапо А-дан Крайстчерчке дейін электр қуатын жеткізуге мүмкіндік берді. Уайтаки аңғарына дейінгі екінші бөлігі қыс айларында электрмен жабдықталу жағдайын жақсартты. Роксбург-Ислингтон желісінің құны шамамен 1,000,000 фунт стерлингке бағаланып, 1956 жылдың қысына дейін аяқталды.

Көлді толтыру

1956 жылдың маусым айына қарай Оңтүстік аралда электр қуатын үзулер басталып кеткен кезде, Құрылыс министрі мердігерлерден барлық ресурстарды көлдің мүмкіндігінше жылдам толуын қамтамасыз ететін жұмыстарға шоғырландыруды сұрады. Жұмысшыларды ынталандыру үшін үкімет көл 19 тамызға дейін толтырылса, аптасына 2 фунт стерлинг және күніне 1 фунт стерлинг сыйлықақы ұсынды. 1956 жылдың 21 шілдесінде түнгі сағат 00:00-де көлге су құйыла бастады және көлдің деңгейі сағатына орташа есеппен 3 фут (1 метр) көтеріле бастады. Көл тола бастағанда, оң жақ тіреуіштегі су өткізбейтін қабырға артындағы дренаждық каналдардан су ағуын күшейді, бұл қабырғаның жеткіліксіз екенін көрсетті. Тәжірибелер қосымша нығайту жұмыстарын жүргізу қажеттігін көрсетті (шамамен екі аптаға созылар еді) көлді соңғы деңгейіне дейін көтеру үшін. Көлді су ағынының төбесінен асырмау туралы шешім қабылданды, ал мердігерлер қосымша нығайту үшін бұрғылау жұмыстарын бастады. Осы уақытта, 23 шілде күні сағат 12:30-да Кен Харливич басқарған және Уиллис Уэзерллдің сүйемелдеуімен Роксбургтен Александрияға жаңа көлде алғашқы қайық сапары жасалды. 1956 жылдың 23 шілдесінде сағат 11:20-да көл су ағынының төбесіне дейін толды. Оңтүстік аралдағы электр қуатының өте қажеттігіне байланысты, электр станциясының бірінші генераторын іске қосу дереу басталды, бұл жұмысты электр инженері Эрик Гордон “Сэнди” Санделин басқарды. Роксбург электр станциясын іске қосу Оңтүстік аралдағы электр қуатын шектеу қажеттілігін жойды және көптеген жылдар бойы қуаттың артық болуын қамтамасыз етті.

Жобаның құны

1947 жылдың желтоқсанында үкімет жобаның жалпы құны 11,5 миллион фунт стерлинг болатынын күткен. 1949 жылдың қыркүйегінде бөгеттің соңғы орны мен түрі таңдалған кезде, құн 17 миллион фунтқа дейін өсті. Конрад Цшоккемен бірлесіп, Ханнен, Голландия және Кубиттс компаниясына 8,620,074 фунт стерлингтік келісімшарт берілді. Бұл "жоғалмайтын бап" бар мақсатты баға келісімшарты болды. 1954 жылдың мамырында келісімшарт қайтадан келісілді, онда Downer & Co негізгі мердігер ретінде қосылды. Жаңа келісімшарт "бағалар тізіміне" негізделді және құны 10,120,000 фунт стерлингті құрады. Жобаның соңғы жалпы құны 24,102,800 фунт стерлинг болды, оның ішінде 19,151,700 фунт стерлинг азаматтық-құрылыс жұмыстарына, 445,000 фунт стерлинг қабырғалы каисон мен 2-ші кезеңдегі азаматтық жұмыстарға, 4,506,100 фунт стерлинг сегіз генераторды сатып алуға, орнатуға және іске қосуға, сондай-ақ сыртқы ажыратқыштарға жұмсалды. Азаматтық-құрылыс жұмыстарының құнына ерте аяқталу бонусы үшін 900,000 фунт стерлинг және бағдарламаны жеделдету үшін 35,900 фунт стерлинг кірді. Электр стансасын салу үшін Құрылыс министрлігі, Мемлекеттік су электр басқармасы және мердігерлер арасында барлығы 3,500 сызба жасалды.

Қызмет

1965 жылдың желтоқсанында 2-ші агрегатта генератордың орамдары бұзылды, содан кейін 1971 және 1973 жылдар аралығында бірнеше рет істен шықты. Бұзуды жою үшін орамдар кері бұрылды. 1, 3 және 4-ші агрегаттардың статорлары 1975-1976 жылдары қайта оралды. 1996 жылы 3-ші және 2001 жылы 2-ші шлюз қақпалары электр станциясының жобалық су тасқынын арттыру үшін жаңартылды. 1-ші қақпа бетонмен бітелді. Құрылыстың сейсмикалық оқиғаларға төзімділігін арттыру мақсатында, бастапқы ауыр тізбектік және қарсы салмақтық ағызу қақпасының жұмыс істеу жүйесі гидравликалық жүйеге алмастырылды, сондай-ақ бөгеттің үстіңгі көпірі нығайтылып, порталдық тіреулер төмендетілді. 1990 жылдары электр станциясының басқару жүйелері жаңа басқару және қорғау жүйелерімен автоматтандырылды, бұл станцияны операторсыз жұмыс істеуге мүмкіндік берді. Электр станциясын басқару енді Клайд электр станциясының басқару орталығынан жүзеге асырылады.

Меншік иесінің өзгеруі

1987 жылы NZED активтері (Роксбург қоса алғанда) Жаңа Зеландия Электр Корпорациясына (ECNZ) берілді. 1996 жылдың 1 сәуірінде Роксбургтың меншік құқығы Жаңа Зеландия Электр Корпорациясынан Contact Energy мемлекеттік кәсіпорнына ауыстырылды, ол кейін 1999 жылы жеке меншікке өтті. Transpower бөлінгеннен кейін, бұрынғы тұрақ орнында Transpower жабдықтарын орналастыру үшін, беру желісін басқаруға қажетті жабдықтармен жаңа басқару бөлмесі салынды. Алғашқы ауалық автоматтар 1980-жылдардың соңында Sprecher & Schuh SF6 автоматтарымен алмастырылды.

Генерациялық қондырғылар

Бастапқы генератордың конструкциясы желдеткіштің тіреуінен туындаған ауа ағынын ротор арқылы өтетін ауа ағынымен толықтырды. Зауыт қабылдау сынақтары барысында бір генератор жылу сынағынан өтті, бірақ жел және үйкеліс жоғалтуларын кепілдік берілген мәннен аспайтын 10 пайыз шегінде ұстау үшін өндіруші ротор арқылы өтетін ауа ағынын жапты, бұл генератордағы ауа ағынын азайтты. Салқындатқыштар жабық контурда жұмыс істегенде ауа ағыны 19,5 м³/с-қа дейін төмендеді, бұл жобалық ағынның шамамен 90 пайызын құрады. Бұл өзгеріс барлық генераторларға қолданылды. Генерациялық бөлімдерді іске қосуға кеткен уақыт шектеулі болғандықтан, жылу сынақтары жүргізілмеді, бұл осы өзгерістің статор орауының температурасына тигізетін әсерін анықтауға мүмкіндік берген болар еді. Нәтижесінде, Роксбург генераторлары Жаңа Зеландиядағы көптеген басқа гидрогенераторларға қарағанда әрқашан жоғары температурада жұмыс істеді. Жазда генератор температурасын басқару үшін дәстүрлі практика генератордың ауа тежегіштерін ашу және ыстық ауаны ғимараттан шығару үшін өзгертілген арналарды пайдалану, сондай-ақ негізгі электр стансасының есігін ашу және машина залының екінші жағындағы қабырғаға орнатылған эвакуациялық желдеткіштерді іске қосу болды. 1995 жылы қаңтардан сәуірге дейінгі жаз айларында максималды қуатпен жұмыс істегенде статор орауының температурасын 65-75°C номиналды жұмыс диапазонында ұстау қиынға соға бастағаны байқалды. Осының салдарынан генераторлардың қуатын 40 МВт-тан 35 МВт-қа дейін төмендету қажет болды. Бұл қуатты төмендету станцияның жұмыс істеу икемділігін шектеді. Зерттеулер статор орауының қызып кетуіне статор орауының изоляциясының бұзылуы себеп болғанын көрсетті, бұл өткізгіштерден жылу беруді азайтады, статор орауы мен жылу алмастырғыштарының беттерінде шаң мен май жиналуы олардың жылу беру қабілетін төмендетті, сондай-ақ жаз айларында ауа мен өзен суының тұрақты түрде жоғары температурасы, электр стансасындағы өрт қаупін басқару үшін бөлімдерге бөлу, бұл электр стансасы арқылы ауа ағынын азайтады, және генераторды желдету жүйесінің тиімсіздігі салдарынан болды. 110 кВ және 220 кВ жүйелері Brown Boveri компаниясы жеткізген 50 МВА 220/110 кВ өзара байланыс трансформаторы арқылы қосылды. 220 кВ және 110 кВ сыртқы автоматтық ажыратқыштар да Brown Boveri компаниясымен жеткізілді және олар ауалық жарылыс типіне жатты.

Қосалқы қуат көзі

Электр станциясының сенімді қосалқы қуатын қамтамасыз ету үшін екі қосалқы генераторлық қондырғы түсіру алаңының астында орнатылды және бөгеттің жоғарғы жағынан басталатын ортақ 3 фут (0,27 м) диаметрлі 243 фут (22,6 м) ұзын су құбыры арқылы жабдықталды. Әрбір қондырғыға Батыс Германияның Drees & Co компаниясы жеткізген 765 а.к. көлденең Francis турбинасы орнатылған, ол серпіліс дөңгелегі арқылы General Electric компаниясы жеткізген 625 кВА 400 В генераторды қозғалтады. Толық жүктеме кезінде әрбір қондырғы суды тұтынады. Көмекші генераторлық қондырғылар 2017 жылы 2,5-3 миллион NZ$ құнымен жаңартылды.

Роксбург көлі

Роксбург көлі, бөгеттің артында пайда болған көл, шамамен Александра қаласына дейін созылады.

Операция

Электр станциясының жұмысы 2042 жылы бітетін алты ресурстық келісім талаптарымен реттеледі. Бұл келісімдер электр станциясынан белгілі бір мөлшерде су шығаруын талап етеді. Роксбург электр станциясы іске қосылғаннан кейін, бұрын Клута өзенімен ағып келген шөгінділер бөгеттің артында жинала бастады. Осы шөгінділерді бақылау мақсатында 1961 жылдан бастап жүйелі зерттеулер жүргізіледі. 1979 жылға қарай, Александра көпірінен төменгі ағыстағы өзен төсегінің орташа деңгейі 1956 жылы көл құрылғаннан бері 3,6 метрге көтерілді. 1992 жылы Клайд электр станциясының құрылысы аяқталғаннан кейін Клута өзенінен келетін шөгінділер азайды, ал Манухерикия өзені шөгінділердің басты көзіне айналды. 1979, 1987, 1994 және 1995 жылдардағы су тасқындары Александра тұрғындарының Роксбург электр станциясының иелеріне шөгінділердің жиналуын тиімді басқаруға талап етуіне себеп болды. 1999 жылы болған ірі су тасқыны Александра қаласының орталық сауда аймағының көп бөлігін су басты. Осыдан кейін Contact Energy компаниясы мен үкімет су тасқынынан зардап шеккен мүліктерді сатып алды, ал басқа мүліктерге су тасқынынан қорғау құқығын белгіледі және су тасқынына қарсы қоршау салды. Contact Energy су тасқыны кезінде көл деңгейін төмендету бағдарламасын енгізді, осы арқылы шөгінділерді төмен ағысқа жылжытуға тырысты. 1956 мен 1979 жылдар аралығында Роксбург көлінің ең жоғары жұмыс деңгейі 132,6 метр болды, бірақ кейін ол 132 метрге төмендетілді. 2009 жылдың желтоқсанында Отаго облыстық кеңесі Contact Energy компаниясына ең жоғары жұмыс деңгейін 132,6 метрге қайтаруға рұқсат берді. Бұл электр станциясының электр энергиясын өндіру мүмкіндігін арттырады. 2009 жылдың қазан айында өткен Contact Energy компаниясының өтінімін қарау кезінде 14 пікір келіп түсті, оның сегізі қарсы, бесеу қолдау білдірді және біреуі бейтарап болды. Жоғары жұмыс деңгейін бекітумен бірге электр станциясының су шығару ағыны табиғи су тасқыны ағынымен сәйкес келуін қамтамасыз ету шарттары қойылды. Ағын белгілі бір деңгейге жеткенде, Роксбург көлінің деңгейі Клайд электр станциясында су шығаруды азайту немесе Роксбург электр станциясы арқылы ағынды арттыру арқылы 132 метрден төмендетілуі керек. Басқа шарттар көрікті жерлерге және серуендеу жолдарына тигізетін әсерді азайтуға, сондай-ақ тарихи артефакттар табылған жағдайда орындалуы тиіс процедураларға қатысты болды. 2012 жылдан бері тұзақ құру және көшіру бағдарламасы жүргізілуде, осы бағдарлама аясында жас естіктер (eel) электр станциясының айналасында тасымалданады. 2016 жылғы есеп.