Оңтүстік Американың Gran Chaco аймағы

Кіріспе

Оңтүстік Американың оңтүстік-орталық аймағы

Гран-Чако немесе Құрғақ Чако – Рио-де-ла-Плата алабында орналасқан, сирек қоныстанған, ыстық және жартылай шөлейтті тропикалық құрғақ кең жапырақты орманның табиғи аймағы. Ол шығыс Боливия, батыс Парагвай, солтүстік Аргентина және Бразилияның Мату-Гросу және Мату-Гросу-ду-Сул штаттарының бір бөлігінде орналасқан, сондай-ақ Пантаналь аймағымен байланысты. Бұл жер кейде Чако жазығы деп аталады.

Топонимика

Чако деген атау Оңтүстік Американың Анд таулары мен жоталарындағы байырғы халықтардың кечуа тілінен келген. Кечуа тілінде "аң ауру жер" деген мағына беретін "чаку" сөзі, осы өңірдегі жануарлардың көптеген түрлеріне байланысты туған болуы мүмкін.

География

Гран-Чаконың ауданы шамамен 647 500 км² (250 000 шаршы миль) құрайды, бірақ бағалаулар әртүрлі. Ол Парагвай өзенінің батысында және Анд тауларының шығысында орналасқан, көбінесе Парагвай, Боливия және Аргентина арасында бөліскен аллювиалды шөгінді жазық. Бұл ендік бойынша шамамен 17-33° және бойлық бойынша 65-60° аралығында жатыр, бірақ бағалаулар әртүрлі. Тарихи тұрғыдан Чако үш негізгі бөлікке бөлінген: Оңтүстік Чако (Chaco Austral), Бермехо өзенінің оңтүстігінде және Аргентина аумағында орналасқан, ең оңтүстік бөлігінде Пампа аймағымен бірігіп кетеді; Орталық Чако (Chaco Central), Бермехо мен Пилкомайо өзендерінің арасында, қазір Аргентина аумағында; және Солтүстік Чако (Chaco Boreal), Пилкомайо өзенінен солтүске қарай Бразилияның Пантанал аймағына дейін, Парагвай аумағында және Боливиямен бір бөлігін бөліседі. Жергілікті тұрғындар оны кейде әкімшілік шекаралар бойынша бөліп, Аргентина Чакосы, Парагвай Чакосы және Боливия Чакосы деген атауларды қолданады. (Парагвайде меннониттер қоныстанып, Солтүстік Чаконың орталық аймағын кейде Орталық Чако деп атайды.) Солтүстік Чаконы екіге бөлуге болады: батыстағы тауларға жақын орналасқан Жоғарғы Чако (Alto Chaco), кейде Құрғақ Чако (Chaco Seco) деп те аталады, ол өте құрғақ және сирек өсімдіктермен жабылған. Шығысқа қарай, жауын-шашын мөлшерінің төмендеуі және топырақтың қолайлы қасиеттері маусымдық құрғақ тікенді орманның өсуіне мүмкіндік береді, ал шығысқа қарай жауын-шашын мөлшері одан да жоғары, дұрыс дренаждалмаған төмендіктерде топырақтардың болуы салдарынан, Батпақты Чако (Bajo Chaco) деп аталатын, біраз батпақты жазық пайда болады, оны ылғалды Чако (Chaco Húmedo) деп те атайды. Бұл жерде пальма, квебрахо ағаштары және тропикалық биік шөптерден тұратын, жәндіктерге толы ашық саванна өсімдіктері өседі. Ландшафт көбінесе тегіс және шығысқа қарай 0,004 градусқа қарай еңістеуге ие. Бұл аймақ сонымен қатар Парана-Парагвай жазығының ерекше физиографиялық облыстарының бірі болып табылады. Дамуға ең қолайлы аймақтар Парагвай, Бермехо және Пилкомайо өзендерінің бойында орналасқан. Бұл ағаш және таниннің мол көзі, ол жергілікті квебрахо ағашынан алынады. Онда арнайы танин зауыттары салынған. Орталық Чакодағы пало-санто ағашы гуаяк майының (сабынға хош иіс беру үшін қолданылатын) көзі болып табылады. Парагвайда да Чаконың төменгі бөлігінде мате өсіріледі. Орталық және Солтүстік Чаконың кең аумақтарында топырақтың құнарлылығы жоғары, фосфордың жоғары деңгейі бар құмды аллювиалды топырақтар және ауыл шаруашылығының дамуына қолайлы топография бар. Бірақ шаруашылық жүргізу үшін де қиындықтар бар: жартылай құрғақ немесе жартылай ылғалды климат (жылдық жауын-шашын мөлшері 600-1300 мм), алты айлық құрғақ маусым және аймақтың үштен біріне ғана жеткілікті жер асты сулары бар, ал үштен екі бөлігінде жер асты сулары жоқ немесе тұздылығы жоғары. Орманды кесуден кейін топырақ эрозияға бейім. Парагвайдың орталық және солтүстік бөлігіндегі шаңды дауылдар топырақтың көп бөлігінің жоғалуына себеп болған.

The Gran Chaco is about 647,500 km2 (250,000 sq mi) in size, though estimates differ. It is located west of the Paraguay River and east of the Andes, and is mostly an alluvial sedimentary plain shared among Paraguay, Bolivia, and Argentina. It stretches from about 17 to 33°S latitude and between 65 and 60°W longitude, though estimates differ. Historically, the Chaco has been divided in three main parts: the Chaco Austral or Southern Chaco, south of the Bermejo River and inside Argentinian territory, blending into the Pampa region in its southernmost end; the Chaco Central or Central Chaco between the Bermejo and the Pilcomayo River to the north, also now in Argentinian territory; and the Chaco Boreal or Northern Chaco, north of the Pilcomayo up to the Brazilian Pantanal, inside Paraguayan territory and sharing some area with Bolivia. Locals sometimes divide it today by the political borders, giving rise to the terms Argentinian Chaco, Paraguayan Chaco, and Bolivian Chaco. (Inside Paraguay, people sometimes use the expression Central Chaco for the area roughly in the middle of the Chaco Boreal, where Mennonite colonies are established.) The Chaco Boreal may be divided in two: closer to the mountains in the west, the Alto Chaco (Upper Chaco), sometimes known as Chaco Seco (or Dry Chaco), is very dry and sparsely vegetated. To the east, less arid conditions combined with favorable soil characteristics permit a seasonally dry higher growth thorn tree forest, and further east still higher rainfall combined with improperly drained lowland soils result in a somewhat swampy plain called the Bajo Chaco (Lower Chaco), sometimes known as Chaco Húmedo (Humid Chaco). It has a more open savanna vegetation consisting of palm trees, quebracho trees, and tropical high grass areas, with a wealth of insects. The landscape is mostly flat and slopes at a 0.004 degree gradient to the east. This area is also one of the distinct physiographic provinces of the Parana Paraguay Plain division. The areas more hospitable to development are along the Paraguay, Bermejo, and Pilcomayo Rivers. It is a great source of timber and tannin, which is derived from the native quebracho tree. Special tannin factories have been constructed there. The wood of the palo santo from the Central Chaco is the source of oil of guaiac (a fragrance for soap). Paraguay also cultivates mate in the lower part of the Chaco. Large tracts of the central and northern Chaco have high soil fertility, sandy alluvial soils with elevated levels of phosphorus, and a topography that is favorable for agricultural development. Other aspects are challenging for farming: a semiarid to semihumid climate (600–1300 mm annual rainfall) with a six month dry season and sufficient fresh groundwater restricted to roughly one third of the region, two thirds being without groundwater or with groundwater of high salinity. Soils are generally erosion prone once the forest has been cleared. In the central and northern Paraguay Chaco, occasional dust storms have caused major topsoil loss.

Тарих

Чако аймағы көшпелі халықтармен, әсіресе Гуайкуру құрамына кіретін түрлі топтармен қоныстандырылған. Олар 16-шы ғасырдан бастап 20-шы ғасырдың басына дейін Чаконың испандық билігіне қарсы тұрды, көбінесе сәтті болды. Чаконы құрайтын елдердің тәуелсіздік алғанға дейін, бүкіл аймақ испандықтар Chiquitos деп атаған жеке отарлық аймақ болды. Гран-Чако 1810 жылдан бері даулы аймақ болып келді. Ресми түрде ол Аргентина, Боливия және Парагвайдың құрамына кіруі тиіс болған, бірақ Парагвай өзенінің батысындағы үлкен жер бөлігі Парагвай тәуелсіздік алғаннан бері оның иелігінде болды. Аргентина 1870 жылы Үштік Одақ соғысында Парагвайдың жеңіліске ұшырауына дейін Бермехо өзенінің солтүстігіндегі аумақтарға талаптанды. Келесі онжылдықтарда Боливия жергілікті халықты Гран-Чакодан шығарып, оның орнына қоныстандыруға тырысты, ал Парагвай бұл мәселеге немқұрайлы қарады. Боливия мұнайды теңізге шығару үшін Парагвай өзенін қажет етті (Тынық мұхитындағы жағалауын жоғалтқаннан кейін ол құрлыққа шықпай қалған елге айналды), ал Парагвай осы жерге иелік құқығын талап етті. Осы жағдай Гран-Чако соғысының (1932–1935 жж.) Парагвай мен Боливия арасында Чако Бореаліндегі (Пилькомайо өзенінің солтүстігінде және Парагвай өзенінің батысында орналасқан аймақ) мұнайға байланысты тууына себеп болды. Ақырында, Аргентинаның сыртқы істер министрі Карлос Сааведра Ламас 1938 жылы қол қойылған келісімге делдалдық жасады, ол Парагвайға Чако Бореалінің үштен екі бөлігін берді және Боливияға Парагвай өзеніне дейін дәліз берді, сонымен қатар Пуэрто Касадодан пайдалану және өз портын салу құқығын берді. Аймақта 2012 жылға дейін мұнай табылған жоқ, ол кезде Парагвай президенті Федерико Франко Пирити өзені аумағында мұнайдың табылуын жариялады. 1920 жылдары меннониттер Канададан Парагвай бөлігіне көшіп келді, ал 1930 жылдары және Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін КСРО-дан одан да көп келді. Бұл иммигранттар Гран-Чаконың тереңіндегі ең ірі және ең өркендеген муниципалитеттерді құрды. Аймақта 9 миллионнан астам адам тұрады, олар Аргентина, Боливия және Бразилия арасында шамамен тең бөлінген, соның ішінде Парагвайда 100 000-ға жуық адам бар. Аймақ салыстырмалы түрде дамылмаған күйде қалып отыр. 1960 жылдары Парагвай билігі Транс-Чако тас жолын және Аргентинаның Ұлттық тас жолдар басқармасы 16 және 81 ұлттық тас жолдарын салған, мақсаты аймаққа қол жеткізуді және дамуын ынталандыру болды. Үш тас жолдың барлығы да шығыстан батысқа қарай созылып, қазір Мату-Гросу-ду-Сул штатындағы тоғыз бразилиялық тас жолдар желісі сияқты толыққанды асфальтталған.

The Chaco was occupied by nomadic peoples, notably the various groups making up the Guaycuru, who resisted Spanish control of the Chaco, often with success, from the 16th until the early 20th centuries. Prior to national independence of the nations that compose the Chaco, the entire area was a separate colonial region named by the Spaniards as Chiquitos. The Gran Chaco had been a disputed territory since 1810. Officially, it was supposed to be part of Argentina, Bolivia, and Paraguay, although a bigger land portion west of the Paraguay River had belonged to Paraguay since its independence. Argentina claimed territories north of the Bermejo River until Paraguay's defeat in the War of the Triple Alliance in 1870 established its current border with Argentina. Over the next few decades, Bolivia began to push the natives out and settle in the Gran Chaco, while Paraguay ignored it. Bolivia sought the Paraguay River for shipping oil out into the sea (it had become a land locked country after the loss of its Pacific coast in the War of the Pacific), and Paraguay claimed ownership of the land. This became the backdrop to the Gran Chaco War (1932–1935) between Paraguay and Bolivia over supposed oil in the Chaco Boreal (the aforementioned region north of the Pilcomayo River and to the west of the Paraguay River). Eventually, Argentine Foreign Minister Carlos Saavedra Lamas mediated a ceasefire and subsequent treaty signed in 1938, which gave Paraguay three quarters of the Chaco Boreal and gave Bolivia a corridor to the Paraguay River with the ability to use the Puerto Casado and the right to construct their own port. No oil was found in the region until 2012 when Paraguayan President Federico Franco announced the discovery of oil in the area of the Pirity river. Mennonites immigrated into the Paraguayan part of the region from Canada in the 1920s; more came from the USSR in the 1930s and immediately following World War II. These immigrants created some of the largest and most prosperous municipalities in the deep Gran Chaco. The region is home to over 9 million people, divided about evenly among Argentina, Bolivia, and Brazil, and including around 100,000 in Paraguay. The area remains relatively underdeveloped, In the 1960s, the Paraguayan authorities constructed the Trans Chaco Highway and the Argentine National Highway Directorate, National Routes 16 and 81, in an effort to encourage access and development. All three highways extend about from east to west and are now completely paved, as is a network of nine Brazilian highways in Mato Grosso do Sul state.

Флора

Гран-Чако аймағындағы температуралар континенттегі ең жоғары көрсеткіштердің бірін құрайды. Аймақта шамамен 3400 түрі өсімдік, 500 түрі құс, 150 түрі сүтқоректілер және 220 түрі бауырымен жорғалаушылар мен қосмекенділер тіршілік етеді. Гран-Чаконың флоралық ерекшеліктері аймақтың кең географиялық жайылуына байланысты әртүрлі. Басым вегетациялық құрылым – ксерофиттік жапырақты орман, көп қабаттардан тұрады: шатыр (ағаштар), шатыр асты, бұталар және шөптесін қабаттар. Экожүйелерге өзен жағалауындағы орман, батпақты жерлер, саванналар және кактустар да кіреді. Ылғалды Чаконың шығыс аймағындағы биік жерлерде, Бразилияның оңтүстігіндегі ылғалды орманнан есейген орманға айналады. Бұл орманды жерлерде Handroanthus impetiginosus сияқты шатырлы ағаштар басым, сонымен қатар жиі лианалар мен эпифиттер кездеседі. Бұл төменгі биіктіктерде маусымдық су басқан орманға ауысады, онда Schinopsis spp. басым, бұл танинділігімен және тығыз ағашпен жиі жиналатын кең таралған жазық ағаштар туысы. Астында бромелиялар мен кактустар, сондай-ақ Schinus fasciculata сияқты төзімді бұталар өседі. Бұл төменгі аймақтарда лианалар жоқ, бірақ Tillandsia сияқты эпифиттік түрлер көптеп кездеседі. Аймақ арқылы ағатын өзендер жүйесі, мысалы, Парагвай және Парана өзендері, Tessaria integrifolia және Salix humboldtiana сияқты жағалаулық түрлерді қамтитын маусымдық су басқан жартылай жасыл галереялық орманға мүмкіндік береді. Бұл аймақтың маусымдық су басқан басқа да экожүйелеріне пальма үстемдік ететін (Copernicia alba) саванналар кіреді, олардың шөптесін қабатында түйін тәрізді шөптер басым. Батысқа қарай, жартылай құрғақ/құрғақ Чакода орташа өлшемді орман ақ квебраходан (Aspidosperma quebracho blanco) және қызыл квебраходан (Schinopsis lorentzii) тұрады, олардың астында Fabaceae тұқымдасының бірнеше түрлерінен құралған сәл төменгі шатыр және осы аймақты ерекшелейтін бірнеше ағашты кактустар бар. Бұл жерде бұта тәрізді бұталар мен шөптесін өсімдіктерден тұратын астыңғы қабат кездеседі. Құмды топырақта қалың орманды жерлер саваннаға айналады, онда жоғарыда аталған түрлер, сондай-ақ Jacaranda mimosifolia сияқты түрлер басым. Батыс жартылай құрғақ/құрғақ аймақта кездесетін алып Stetsonia coryne осы құмды саванналарда ерекше көзге түседі. Гран-Чакода өсімдіктер қауымдастығының әртүрлі жоғарғы жүйелері кездеседі. Аргентиналық Чаконың биік жерлері құрғақ, күнге толы беткейінде (1800 м-ге дейін) Schinopsis haenkeana орман алқаптарынан тұрады. Биіктіктің салқын беткейінде Zanthoxylum coco (жергілікті деңгейде Fagara coco деп аталады) және Schinus molleoides (жергілікті деңгейде Lithrea molleoides деп аталады) басым түрлер болып табылады. Басқа да маңызды түрлерге Bougainvillea stipitata және Fabaceae тұқымдасының бірнеше түрлері жатады. Парагвай биік жерлерінде басқа да орманды беткей экожүйелері бар, атап айтқанда, ылғалды беткейлерде Anadenanthera colubrina басым. Аргентиналық Чако, кем дегенде 10 түрдің мекені болғандықтан, армадиллоның ең жоғары түрлерге ие орны болып табылады, оның ішінде тоғыз жолақты армадилло (Dasypus novemcinctus), оның ареалы АҚШ-тың оңтүстігіне дейін солтүстікке дейін созылады, және оңтүстік үш жолақты армадилло (Tolypeutes matacus). Қызғылт жұлдызды армадилло (Chlamyphrous truncatus) әлемнің басқа ешбір жерінде кездеспейді. Үлкен армадилло (Priodontes maximus) шығыс ылғалды Чакода кездеспейді, бірақ батыстағы құрғақ Чакода кездеседі. Аймақтың тағы бір маңызды эндемиктері – Сан-Луис туко-туко (Ctenomys pontifex). Гран-Чаконың климатына байланысты герпетофауна шаконың әртүрлі жерлеріндегі ылғалды паналармен шектеледі. Мұндай паналарға шіріген ағаштар, үйінділер, ескі үйлер, құдықтар және маусымдық шаруашылық тоғандары жатады. Қара аяқты серия (Chunga burmeisteri), көк тәжді попугай (Aratinga acuticadauta), Пикуи көгершіні (Columbina picui), гуира куку (Guira guira), кішкентай тікен құсы (Phacellodomus sibilatrix) және көп түсті Чако финчи (Saltaitricula multicolor) Гран-Чакода тұратын немесе көбейетін 409 құс түрінің ішінде ерекшеленеді; осы 409 құс түрінің 252-сі Оңтүстік Америкаға тән.

The Gran Chaco has some of the highest temperatures on the continent. It has high biodiversity, containing around 3,400 plant species, 500 birds, 150 mammals, and 220 reptiles and amphibians. The floral characteristics of the Gran Chaco are varied given the large geographical span of the region. The dominant vegetative structure is xerophytic deciduous forests with multiple layers, including a canopy (trees), subcanopy, shrub layer, and herbaceous layer. Ecosystems include riverine forests, wetlands, savannas, and cactus stands, as well. At higher elevations of the eastern zone of the Humid Chaco, mature forests transition from the wet forests of southern Brazil. These woodlands are dominated by canopy trees such as Handroanthus impetiginosus and characterized by frequent lianas and epiphytes. This declines to seasonally flooded forests, at lower elevations, that are dominated by Schinopsis spp., a common plains tree genus often harvested for its tannin content and dense wood. The understory comprises bromeliad and cactus species, as well as hardy shrubs such as Schinus fasciculata. These lower areas lack lianas, but have abundant epiphytic species such as Tillandsia. The river systems that flow through the area, such as the Rio Paraguay and Rio Parana, allow for seasonally flooded semievergreen gallery forests that hold riparian species such as Tessaria integrifolia and Salix humboldtiana. Other seasonally flooded ecosystems of this area include palm dominated (Copernicia alba) savannas with a bunch grass dominated herbaceous layer. To the west, in the Semiarid/Arid Chaco, medium sized forests consists of white quebracho (Aspidosperma quebracho blanco) and red quebracho (Schinopsis lorentzii) with a slightly shorter subcanopy made up of several species from the family Fabaceae, as well as several arboreal cacti species that distinguish this area of the Chaco. There is a scrub like shrub and herbaceous understory. On sandy soils, the thick woodlands turn into savannas where the aforementioned species prevail, as well as species such as Jacaranda mimosifolia. The giant Stetsonia coryne, found throughout the western Semiarid/Arid region becomes very conspicuous in these sandy savannas. Various upland systems of plant associations occur throughout the Gran Chaco. The Highlands of the Argentinian Chaco are made up of, on the dry, sunny side (up to 1800m), Schinopsis haenkeana woodlands. The cooler side of the uplands hosts Zanthoxylum coco (locally referred to as Fagara coco) and Schinus molleoides (locally referred to as Lithrea molleoides) as the predominant species. Other notable species include Bougainvillea stipitata, and several species from the Fabaceae. The Paraguayan uplands have other woodland slope ecosystems, notably, those dominated by Anadenanthera colubrina on moist slopes. Being home to at least 10 species, the Argentinian Chaco is the location of the peak diversity for the armadillo, including species such as the nine banded armadillo (Dasypus novemcinctus), whose range extends north to the southern US, and the southern three banded armadillo (Tolypeutes matacus). The pink fairy armadillo (Chlamyphrous truncatus), is found nowhere else in the world. The giant armadillo (Priodontes maximus), while not found in the eastern Humid Chaco, can be seen in the drier Arid Chaco of the west. Some other notable endemics of the region include the San Luis tuco tuco (Ctenomys pontifex). Due to the climate of the Gran Chaco, herpetofauna are restricted to moist refugia in various places throughout the chaco. Rotting logs, debris piles, old housing settlement, wells, and seasonal farm ponds are examples of such refugia. The black legged seriema (Chunga burmeisteri), blue crowned parakeet (Aratinga acuticadauta), Picui ground dove (Columbina picui), guira cuckoo (Guira guira), little thornbird (Phacellodomus sibilatrix), and many colored Chaco finch (Saltaitricula multicolor) are notable of the 409 bird species that are resident or breed in the Gran Chaco; 252 of these Chaco species are endemic to South America.

Қорғау мәселелері

Чако – Оңтүстік Американың соңғы ауыл шаруашылығы шекараларының бірі. Халық тығыздығы өте төмен, жыл бойы қолданысқа жарамды жолдар мен қажетті инфрақұрылым жетіспейді (Аргентиналық бөлігі Парагвай және Боливия бөліктерінен көбірек дамыған), сондықтан бұл аймақ бұрын егін егуге тым алыс болды. Орталық Чакодағы меннониттік колониялары – ерекше жағдай. 2000 және 2019 жылдар аралығында Құрғақ Чако орманды жамылғысының 20,2% азайғаны, оның ішінде Аргентина, Боливия және Парагвай аумақтарында, соңғысында жер пайдаланудағы өзгеріс ең күрт болды. Жақын болашақта екі фактор Чаконың жағдайын түбегейлі өзгертуі мүмкін: жер бағасының төмендігі және аймақтың отындық дақылдарды өсіруге қолайлылығы. Жатрофаны өсіруге болатыны дәлелденді. Сондай-ақ, қант қызылы этанол өндіру үшін де тиімді болуы мүмкін, себебі қызыл – жергілікті халықтың дәстүрлі дақылы, үй шаруашылығы мен мал азырау үшін қолданылады. Аргентинаның Ұлттық агротехнология институты қазіргі уақытта switchgrass-тің мүмкіндіктерін зерттеп жатыр, сондай-ақ Парагвай Чакосындағы Каранда’й пальмасын да зерттеуде. Ауыл шаруашылығындағы жетістіктер аймаққа инфрақұрылымды жақсартуға және жұмыс орындарын құруға мүмкіндік берсе де, тіршілік ортасы мен табиғи орманның жойылуы айтарлықтай және кедейліктің өсуіне әкелуі мүмкін. Парагвай 1975-2005 жылдар аралығында Атлант мұхитының жаңбырлы орманды алқаптарының 90%-дан астамын жоғалтқаннан кейін, қазір Шакодағы ксерофиттік орманды (құрғақ орманды) жыл сайын жоғалтып жатыр (2008 жылғы мәліметтер). 2009 жылдың ортасында Либералдық партия бастамасымен әзірленген, Парагвай Чакосындағы орманды жоюды толығымен тыйым салатын «Deforestacion Zero en el Chaco» заң жобасы парламентте көпшілік дауысынан өте алмады. Аргентина Чакосының бөлігінде 2001-2007 жылдар аралығында орманды жоюдың орташа жылдық деңгейі құрады. «Fundación Avina» атты жергілікті ҮЕҰ-ның мәліметінше, күніне орташа есеппен гектар жер тазаланады. Соя плантациялары орманды ғана емес, басқа да ауыл шаруашылығы түрлерін де жояды. Жергілікті қауымдар өз жерлерін агробизнеске өткізуге мәжбүр болып жатыр. 2007 жылдан бері Гран-Чакода ағаш кесуді реттеу және бақылау туралы заң қолданылып келеді, бірақ заңсыз ағаш кесу тоқтамайды. Парагвайдың Гран-Чако аймағына белсенді инвестиция жасаушылардың арасында АҚШ-та тіркелген агробизнес компаниялары – Cargill Inc., Bunge Ltd. және Archer Daniels Midland Co. бар.

The Chaco is one of South America's last agricultural frontiers. Very sparsely populated and lacking sufficient all weather roads and basic infrastructure (the Argentinian part is more developed than the Paraguayan or Bolivian part), it has long been too remote for crop planting. The central Chaco's Mennonite colonies are a notable exception. Between 2000 and 2019, it was estimated that the Dry Chaco forest cover decreased by 20.2%, including territory in Argentina, Bolivia, and Paraguay, with the latter showing the most dramatic land cover change. Two factors may substantially change the Chaco in the near future: low land valuations and the region's suitability to grow fuel crops. Suitability for the cultivation of Jatropha has been proven. Sweet sorghum as an ethanol plant may prove viable, too, since sorghum is a traditional local crop for domestic and feedstock use. The feasibility of switchgrass is currently being studied by Argentina's Instituto Nacional de Tecnología Agropecuaria, as is the Karanda’y palm tree in the Paraguayan Chaco. While advancements in agriculture can bring some improvements in infrastructure and employment for the region, loss of habitat and virgin forest is substantial and will likely increase poverty. Paraguay, after having lost more than 90% of its Atlantic rainforest between 1975 and 2005, is now losing its xerophytic forest (dry forests) in the Chaco at an annual rate of (2008). In mid 2009, a projected law, initiated by the Liberal Party, that would have outlawed deforestation in the Paraguayan Chaco altogether, "Deforestacion Zero en el Chaco" did not get a majority in the parliament. Deforestation in the Argentinian part of the Chaco amounted to an average of per year between 2001 and 2007. According to Fundación Avina, a local NGO, on average, are cleared per day. The soy plantations not only eliminate the forest, but also other types of agriculture. Indigenous communities are losing their land to agribusinesses. Since 2007, a law is supposed to regulate and control the cutting of timber in the Gran Chaco, but illegal logging continues. Among the aggressive investors in the Paraguayan Gran Chaco are U. S. based agribusinesses Cargill Inc., Bunge Ltd., and Archer Daniels Midland Co.