Бірінші дүниежүзілік соғыстағы британдық "Indefatigable" класты крейсерлер

Кіріспе

Британдық шайқас крейсерлері класы

Indefatigable класы – Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Ұлыбритания Корольдік теңіз флотында және Австралия Корольдік теңіз флотында қызмет еткен британдық шайқас крейсерлерінің екінші класы болды. Бұл жоба алдыңғы жобаның шамалы өңделген нұсқасы болып табылды, ол төзімділікті арттырды және кеме корпусының ұзартылуы арқасында ортаңғы қанатты мұнаралардың жақсартылған атыс секторына қол жеткізді. Бұрынғы класына ұқсас, бұл дизайн Ұлыбритания Корольдік теңіз флотының сол кездегі дредноуттарына ұқсады, бірақ жылдамдық артықшылығы үшін бронялық қорғауды және басты батареядан бір мұнараны құрбан етті. Алғашқыда бұл класта тек бір кеме болды, бірақ кейіннен Доминиондардың қорғанысын күшейту мақсатымен әр Доминионға бір шайқас крейсері, үш жеңіл крейсер және алты эсминецтен тұратын «флоттық бөлімше» сатып алу жоспары аясында басқа кемелер де салынды. Бұл идеяға толыққанды қолдау көрсеткені – тек Австралия ғана, ол Австралия Корольдік теңіз флотын құрды, ал Жаңа Зеландия бір шайқас крейсерін қаржыландыруға келісім берді. Ұлыбритания Корольдік теңіз флоты үшін сол кезде салынып жатқан кеме орнына өңделген Indefatigable дизайны таңдалды. Олар соғыстың көп бөлігін Солтүстік теңізде патрульдеумен өткізді және ондағы көптеген шайқастарға қатысты, бірақ соғыс басталған кезде тек Жаңа Зеландия ғана Ұлыбританияда болды. Indefatigable Жерорта теңізінде жүріп, Түркияға қарай қашқан неміс соғыс кемелері – «Goeben» және «Breslau» кемелерін қуды, ал Австралия Австралия суларында Австралия Корольдік теңіз флотының флагманы болды, ол Германияның Тынық мұхитындағы колонияларын бағындыруға көмектесті және 1914 жылдың желтоқсанында Ұлыбританияға аттанғанға дейін Германияның Шығыс Азия эскадрильясын табыссыз іздеді. Жаңа Зеландия Солтүстік теңіздегі алғашқы шайқастарға, соның ішінде Хелиголанд шығанағы шайқасына және нәтижесіз Скарбороу шабуылына қатысты. Ютландия шайқасы алдында Австралия Жаңа Зеландиямен соқтығысқаннан кейін жөндеуде болды, сондықтан журнал жарылысынан Indefatigable жойылған кезде тек Indefatigable және Жаңа Зеландия ғана қатысты. Ютландиядан кейін Австралия мен Жаңа Зеландия теңізде көп уақыт күтті, бірақ императордың бұйрығымен неміс Флотының қайтадан пайда болуына рұқсат берілмеді. Жаңа Зеландия соғыстан кейін Адмирал Джелликоның Үндістан және Доминиондарға сапарына жетекшілік етті, ал Австралия үйіне оралды, онда ол қайтадан Австралия Корольдік теңіз флотының флагманы болды. Жаңа Зеландия 1922 жылы металл терісіне сатылды, ал Австралия Вашингтондық теңіз келісімінің шарттарына сәйкес батырылғанға дейін екі жыл ғана өмір сүрді.

The Indefatigable class were the second class built of British battlecruisers which served in the Royal Navy and the Royal Australian Navy during World War I. The design represented a modest reworking of the preceding , featuring increased endurance and an improved cross deck arc of fire for their midships wing turrets achieved by a lengthening of the hull. Like its predecessor, the design resembled the contemporary dreadnought of the Royal Navy, but sacrificed armour protection and one turret from the main battery for a speed advantage. Originally was the only ship of the class, but and were later built as part of a scheme to improve the defence of the Dominions by having each Dominion purchase a 'fleet unit' of one battlecruiser, three light cruisers and six destroyers. Only Australia fully acceded to the idea, forming the Royal Australian Navy, but New Zealand agreed to fund one battlecruiser. A modified Indefatigable design was chosen rather than the then building for the Royal Navy. They spent most of the war patrolling the North Sea, and participated in most of the battles there, although only New Zealand was in the United Kingdom when the war began. Indefatigable was in the Mediterranean where she pursued the German warships and as they fled towards Turkey and Australia was flagship of the Royal Australian Navy in Australian waters where she helped to secure the German Pacific colonies and searched, unsuccessfully, for the German East Asia Squadron before sailing for the United Kingdom in December 1914. New Zealand participated in a number of the early actions in the North Sea including the Battle of Heligoland Bight and the inconclusive Scarborough Raid. Australia was still under repair after a collision with New Zealand before the Battle of Jutland so only Indefatigable and New Zealand were present when the former was destroyed by a magazine explosion. Both Australia and New Zealand spent much uneventful time at sea after Jutland waiting for the next appearance of the High Seas Fleet, but that had been forbidden by the Kaiser. New Zealand conducted Admiral Jellicoe on his tour of India and the Dominions after the war while Australia returned home where she again became the flagship of the Royal Australian Navy. New Zealand was sold for scrap in 1922 while Australia only lasted two years more before being scuttled to comply with the terms of the Washington Naval Treaty.

Өмірбаян

Indefatigable – Invincible класының соғыс крейсерлерінің жалғасы болды. 1906 жылғы теңіз бағдарламасында ірі крейсерлердің бірнеше нұсқалары қарастырылды, оның ішінде бронясы және жылдамдығы бар X4 жобасы, бірақ ақырында бұл бағдарлама тек үш кемеден тұратын типті құрады. 1907–1908 жылдар аралығында бірнеше нұсқалар қарастырылды, бірақ соңында қайтадан шайқас кемелері басымдық алды және келесі бағдарлама жылына дейін ешқандай соғыс крейсері тапсырылмады. Indefatigable кемесінің соңғы жобасы бекітілген кезде, Адмиралтейство жаңа жобаларға көшті, Фишер 1908 жылдың қыркүйегінде «Сэр Филип Уоттс жаңа Indomitable кемесіне кірісті, оны көргенде таң қаласыз» деп жазды, бұл жоба ақырында тамыз айында пайда болды. 1909 жылы 1909 жылғы Империялық конференцияда өздігінен басқаратын доминиондар жиналды, ал Империялық қорғанысты талқылау кезінде Адмиралтейство әрқайсысы бір Invincible кластық соғыс крейсерінен, үш Bristol кластық жеңіл крейсерден және алты эсминецтен тұратын ұлттық флоттық бөлімшелер құруды ұсынды. Бұл бөлімшелер Австралия, Жаңа Зеландия, Канада және Оңтүстік Африкада Доминионның теңіз қорғанысын қамтамасыз ету үшін орналастырылуы керек болды, ал Корольдік теңіз күштері неміс қауіпіне қарсы күресу үшін отандық суларда шоғырланды. Бұл жоба Канада мен Оңтүстік Африка тарапынан қабылданбаса да, Австралия мен Жаңа Зеландия қол қойды, әрқайсысы бастапқыда ұсынылған Invincible класының орнына Indefatigable-дің өзгертілген нұсқасын тапсырды. Австралия жаңадан құрылған Австралия Корольдік теңіз күштерінің кемесіне айналды, ал Жаңа Зеландия толыққанды RN бөлімі ретінде еуропалық суларда сақталды. Ақырында, 1913 жылы тек бір флоттық бөлім құрылды – австралиялық эскадрилья. Нақты қалыңдықтар кейбір жерлерде көрсетілгендей болды, бірақ көптеген жерлерде одан азырақ болды. Ол 1908–1909 жылдарғы бағдарламаның жалғыз соғыс крейсері ретінде тапсырылды. Оның алдын ала жобасы 1908 жылдың наурыз айында дайындалды, ал соңғы дизайны 1908 жылдың қарашасында бекітілді. Бұл жоба негізінен қорғанысы мен негізгі қару-жарақтың жаңартылған құрылымымен кеңейтілген типтің өзгерткен нұсқасы болды.

Indefatigable was the successor to the Invincible class battlecruisers. A number of options for large cruisers were considered for the 1906 Naval Programme, including the X4 design of with armour and speed, but in the end this programme consisted only of three ships of the type. A number of options were considered for the 1907–08 programme, ranging from to , but in the end battleships were again favoured and no battlecruisers were ordered until the subsequent programme year. At the time the final design of Indefatigable was approved, the Admiralty was already moving on, Fisher writing in September 1908 "I've got Sir Philip Watts into a new Indomitable that will make your mouth water when you see it", a design that was to eventually emerge as In August 1909 the self governing dominions met at the 1909 Imperial Conference, and in discussion of Imperial defence, the Admiralty proposed the creation of indigenous fleet units, each to consist of one Invincible class battlecruiser, three light cruisers of the Bristol class, and six destroyers. These were to be based in Australia, New Zealand, Canada and South Africa in attempt to secure the naval defence of the Dominions while the Royal Navy concentrated in home waters to meet the German threat. While the scheme was rejected by Canada and South Africa, Australia and New Zealand subscribed, each ordering a modified version of the Indefatigable, rather than the originally proposed Invincible class. Australia became a ship of the newly formed Royal Australian Navy, while New Zealand was retained in European waters as a wholly RN unit. Eventually, only one fleet unit was formed, the Australian squadron in 1913. actual thicknesses were in some places the same as claimed, but in many places less.]] The was ordered as the lone battlecruiser of the 1908–9 programme. Her outline design was prepared in March 1908, and the final design was approved in November 1908. This design was essentially an enlarged with revised arrangements of protection and main armament.

Жалпы сипаттамалары

Indefatigables кемелері бұрынғыларына қарағанда сәл үлкен болды. Олардың жалпы ұзындығы 590 фут (180 м), ені 80 фут (24 м), ал толық жүктелгенде суға батып тұру тереңдігі 29 фут (9 м) болды. Олар жүктелгенде және толық жүктелгенде бұрынғы кемелерге қарағанда әлдеқайда көп суыру қабілетіне ие болды. Олардың метацентрлік биіктігі толық жүктемеде 1 метрді құрады.

Қозғалтқыш

Парсонс тікелей жететін бу турбиналарының әр жұп жиынтығы жеке машина бөлмесінде орналастырылып, екі білікпен қозғалды. Қанат білігі жоғары қысымды алға және кері турбиналармен, ал төмен қысымды турбиналар ішкі біліктермен байланыстырылды. Әрбір қанат білігі 3 метр диаметрі бар винтті қозғалтады, ал ішкі біліктердегі винттердің диаметрі де 3 метр болды. Турбиналар бес қазандық бөлмеде орналасқан отыз бір Babcock & Wilcox су түтік қазандықтарымен қуаттандырылды. Indefatigables турбиналары жалпы қуаты 400 а.к.-қа дейін шығаруға арналған, бірақ 1911 жылы сынақтар кезінде мәжбүрлі тарту арқасында одан да жоғары қуатқа жетті. Австралия мен Жаңа Зеландия турбиналары сәл қуаттырақ болды – олар 4200 а.к. қуаттылығына жобаланған, бірақ сынақтар кезінде үшеуі де 4500 а.к. көрсеткішін басып өтті. Кемелерде шамамен 800 тонна көмір және оның жану жылдамдығын арттыру үшін көмірге шашылатын 150 тонна жанар май тасымалданды. Толық қуатпен кемелер 18 теңіз шақырымы жылдамдықпен 24 сағатқа дейін жүзе алатын.

Қару-жарақ

Әр кемеде төрт BVIII* екілік мұнаралы сегіз BL Mk X зеңбірегі болды. Екі мұнара алдыңғы және артқы орта сызыққа орнатылып, сәйкесінше "А" және "Х" деп белгіленді. Екі қанатты мұнара "P" және "Q" деп аталатын, түтіктердің арасында эшелонмен орналастырылды. "P" мұнарасы сол жаққа орнатылып, әдетте алға қарады, ал "Q" мұнарасы оң жаққа орнатылып, әдетте артқа қарады. "P" және "Q" мұнаралары қатарға орналастырылды—"P" мұнарасы "Q" мұнарасының алдында болды, бұл "P" зеңбірегінің оң жаққа 70° бұрышпен, ал "Q" зеңбірегінің сол жаққа қарай атуына мүмкіндік берді. Бұл зеңбіректер , және кемелерінде орнатылған зеңбіректермен бірдей болды. Бастапқыда зеңбіректер -3° дейін төмендеп, 13,5° дейін көтерілуге болатын, бірақ Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде мұнаралар 16° көтерілуге мүмкіндік беру үшін модификацияланды. Олар зеңбіректерді ; жылдамдықпен атып, 13,5° бұрыштағыда максималды қашықтығы 2 crh бронебойғыш (AP) снарядтарымен қамтамасыз етілді. 16° көтерілгенде, қашықтық 4 crh AP снарядтарын пайдалану арқылы кеңейтілді. Бұл зеңбіректердің атыс жылдамдығы минутына 1–2 оқ болды. Соғыс кезінде кемелер әр зеңбірекке 110 снарядтан, барлығы 880 снаряд тасыды. Екінші қарулар 16 BL Mk VII зеңбірегінен тұрды, олар суперструктурада орналастырылған. Барлық зеңбіректер 1914 және 1915 жылдарғы жөндеу кезінде казематтарға жабылып, зеңбірек экипаждарын ауа райынан және жаудың шабуылынан қорғау үшін жарылыс қалқандарымен жабдықталды, бірақ сонымен бірге екі зеңбірек алынып тасталды. PII* тіректеріндегі зеңбіректердің максималды төмендеуі 7° және максималды көтерілуі 15° болды. Олар зеңбіректерді ; жылдамдықпен атып, максималды қашықтығын қамтамасыз етті. Олардың атыс жылдамдығы минутына 6–8 оқ болды. Әр зеңбірекке 100 снарядтан берілді. 1917 жылы аман қалған кемелерге әуе шабуылына қарсы (AA) зеңбірегі ретінде 4 дюймдік қосымша зеңбірек орнатылды. Ол Mark II жоғары бұрышты тіректе орнатылып, максималды көтерілуі 60° болды. Оның азайтылған ұңғымалық заряды болды және оқ жылдамдығы тек 500-ге тең болды. Олар "Х" барбетінің артқы жағындағы екі жаққа екі 17,7 дюймдік (450 мм) су асты торпеда түтігін орнатты, олар үшін он екі торпеда тасымалданды.

Each ship carried eight BL Mk X guns in four BVIII* twin turrets. Two turrets were mounted fore and aft on the centreline, identified as 'A' and 'X' respectively. Two wing turrets were mounted amidships en echelon between the funnels, identified as 'P' and 'Q'. 'P' turret was mounted on the port side and normally faced forward, 'Q' turret was mounted on the starboard side and normally faced aft (rearwards). 'P' and 'Q' turrets were staggered—'P' was forward of 'Q', enabling 'P' to fire in a 70° arc to the starboard side and 'Q' to likewise fire towards the port side. These were the same guns as those mounted in , the and
The guns could initially be depressed to −3° and elevated to 13.5°, although the turrets were modified to allow 16° of elevation during World War I. They fired projectiles at a muzzle velocity of ; at 13.5°, this provided a maximum range of with armour piercing (AP) 2 crh shells. At 16° elevation, the range was extended to using the more aerodynamic, but slightly heavier 4 crh AP shells. The rate of fire of these guns was 1–2 rounds per minute. The ships carried a total of 880 rounds during wartime for 110 shells per gun. The secondary armament consisted of sixteen BL Mk VII guns positioned in the superstructure. All of the guns were enclosed in casemates and given blast shields during refits in 1914 and 1915 to better protect the gun crews from weather and enemy action, although two guns were removed at the same time. The guns on their PII* mounts had a maximum depression of 7° and a maximum elevation of 15°. They fired projectiles at a muzzle velocity of ; this gave a maximum range of Their rate of fire was 6–8 rounds per minute. They were provided with 100 rounds per gun. An additional 4 inch gun was fitted in the surviving ships during 1917 as an anti aircraft (AA) gun. It was mounted on a Mark II high angle mounting with a maximum elevation of 60°. It had a reduced propellant charge with a muzzle velocity of only It was provided with 500 rounds. They mounted two 17.7 inch (450 mm) submerged torpedo tubes, one on each side aft of 'X' barbette, for which twelve torpedoes were carried.

Өртке қарсы бақылау

Кемелердің жауынгерлік жоғарғы жақтарының заманауи эквиваленті болып табылатын үш аяқты алдыңғы және басты мачталардың басында орналасқан "Indefatigable" кемесінің негізгі зеңбіректерінің атысын бақылайтын орындар салынған. 9 фут (3 м) Barr және Stroud арақашықтық өлшегіштен алынған деректер Dumaresq механикалық компьютеріне енгізіліп, әрбір нысана табу станциясының (TS) астында орналасқан Vickers арақашықтық сағаттарына электрлік түрде жіберілді, онда ол зеңбіректерді қолдануға арналған арақашықтық және бұрылу деректеріне айналдырылды. Нысана туралы деректер сонымен қатар нысананың қозғалысын болжауға көмектесу үшін графикалық кестеде тіркелді. Әрбір зеңбірек мұнарасының өз тарату жабдығы болды және мұнаралар, тарату станциялары және бақылау орындары кез келген комбинацияда қосылуы мүмкін еді. 1907 жылы өткізілген атыс сынақтары жүйенің атысқа ұшырауға осалдығын көрсетті, себебі бақылау орны екі рет зақымдалды, ал үлкен сынық дауыс құбыры мен мачта бойымен өткен барлық сымдарды үзіп тастады. Мұндай жағдайды болдырмау үшін "Indefatigable" кемесінің "A" мұнарасы зеңбірек мұнарасының артқы жағында 9 фут арақашықтық өлшегішпен жабдықталды және 1911-1914 жылдар аралығындағы жөндеу кезінде барлық негізгі қару-жарақтарды басқаруға дайын болды. "Australia" және "New Zealand" кемелері басқаша құрылыммен салынды. Басты мачтадағы бақылау орны алынып тасталды, оның орнына басқару мұнарасына броньдалған бақылау мұнарасы орнатылды, ол жақсы қорғалған, көру аймағы жақсартылған және негізгі басқару позициясына тікелей қол жеткізуге мүмкіндік берді. Артқы тарату станциясы да алынып тасталды, ал алдыңғы TS кеңейтілді. Олардың "A" мұнаралары жоғарыда аталған жақсартулармен салынды. Бірінші дүниежүзілік соғысқа дейінгі жылдарда отты басқару технологиясы қарқынды дамыды және Dreyer отты басқару кестесінің жасалуы осы үрдістің бір бөлігі болды. Ол Dumaresq және арақашықтық сағатының функцияларын біріктірді, ал қарапайымдалған нұсқасы, Mk I, 1915-16 жылдар аралығындағы жөндеу кезінде "Indefatigable" кемесіне орнатылды. Ең маңызды жаңалық – директорлық атыс жүйесі болды. Ол кемеде биік орналасқан отты басқару директорынан тұрды, ол оқу және көтерілу бұрыштарын электрлік түрде зеңбірек мұнараларына бағыттағыштар арқылы жіберді, оларды зеңбірек экипажының мүшелері орындау керек болды. Директордың оқ ату триггері зеңбіректерді бір уақытта оқ атып, снарядтардың жарылуын анықтауға көмектесті және снарядтардың таралуына әсерін азайтты. "Y" мұнарасындағы зеңбірек те тарату құрылғыларымен жабдықталған, сондықтан ол қосымша құрал ретінде "бағыттаушы зеңбірек" ретінде жұмыс істей алатын, бірақ зеңбірек батареясын негізгі директор мен осы бағыттаушы зеңбірек арасында бөлуге ешқандай ереже болмады. "Indefatigable" кемелері директорлық жабдықтарын 1915 жылдың ортасы мен 1916 жылдың мамыр айы аралығында алды.

The spotting tops, a modern equivalent of the sailing ship's fighting top, at the head of the tripod fore and main masts controlled the fire of the Indefatigables main guns. Data from a 9 feet (3 m) Barr and Stroud rangefinder was input into a Dumaresq mechanical computer and electrically transmitted to Vickers range clocks located in the Transmitting Station (TS) located beneath each spotting top where it was converted into range and deflection data for use by the guns. The target's data was also graphically recorded on a plotting table to assist the gunnery officer in predicting the movement of the target. Each gun turret had its own transmission equipment and the turrets, Transmitting Stations, and spotting tops could be connected in almost any combination. Firing trials against in 1907 revealed this system's vulnerability to gunfire as the spotting top was hit twice and a large splinter severed the voice pipe and all wiring running along the mast. To guard against this possibility 'A' turret of Indefatigable was fitted with a 9 foot rangefinder at the rear of the turret roof and it was equipped to control the entire main armament during a refit between 1911 and 1914. Australia and New Zealand were built with a different arrangement. The spotting top on the main mast was deleted and an armoured spotting tower was built instead into the conning tower where it was better protected, had an improved field of vision and direct access to the primary conning position. The rear Transmitting Station was also deleted and the forward TS was consequently enlarged. Their 'A' turrets were built with the improvements listed above. Fire control technology advanced quickly during the years immediately preceding World War I and the development of the Dreyer Fire Control Table was one such advance. It combined the functions of the Dumaresq and the range clock and a simplified version, the Mk I, was fitted to the Indefatigables during refits in 1915–16. The more important development was the director firing system. This consisted of a fire control director mounted high in the ship which electrically transmitted training and elevation angles to the gun turrets via pointers, which the turret crewmen had only to follow. The director layer's trigger fired the guns simultaneously which aided in spotting the shell splashes and minimized the effects of the roll on the dispersion of the shells. A gun within the 'Y' turret was also equipped with transmitters so that, as a backup, it could function as a "directing gun", but there was no provision for the gun battery to be split between the main director and this directing gun. The Indefatigables received their director equipment between mid 1915 and May 1916.

Қару-жарақ

Кейбір жағынан, "Арсыздардың" бронялық қорғанысы алдыңғы кемелеріне қарағанда нашар болды, себебі броняның қалыңдығы бірнеше жерде азайтылды, бірақ оның таралу аймағы кеңейтілді. "Indefatigable" кемесінің негізгі брондақ белдеуі бастан-аяққа дейін созылды; кеменің ортаңғы 298 футында (91 м) қалыңдығы сақталды, бірақ 12 дюймдік зеңбірек барбеттері мен оқ-дәрі қоймалары тұсында азайды және кеменің ұштарында одан да жұқартылды. X мұнарасының барбетіне қарсы қалқан орнатылды, ал алдыңғы қалқанның қалыңдығы болды. Зеңбірек мұнаралары мен барбеттері бронямен қорғалды, бірақ мұнара төбелері Крупп цементтелмеген бронясымен (KNC) жабдықталды. 1907 жылы өткізілген сынақтардың нәтижелеріне сүйене отырып, мұнара төбелерін нығайту үшін қолдаушы конструкциялар "Invincible" кемелерінен жақсартылды. Негізгі палубаның қалыңдығы әдетте никельді болаттан жасалған, бірақ барбеттердің түбінде қалыңдығы артты. Никельді болаттан жасалған төменгі палубаның бронясы тегіс бөлігінде 2 дюйм, көлбеу бөлігінде 2 дюйм қалыңдыққа ие болды, бірақ кеменің ұштарында екі дюймға дейін артты. Алдыңғы басқару мұнарасының қабырғалары қалың, ал бақылау мұнарасының қабырғалары төрт дюйм қалыңдықпен жасалған. Екі мұнараның төбесі мен едені 3 дюйм қалыңдықтағы KNC бронясымен жабдықталған, ал басқару мұнарасының байланыс түтігі 4 дюйм қалыңдықтағы KNC бронясынан тұрды. Торпедалық басқару мұнарасының барлық бөліктері 1 дюйм қалыңдықтағы никельді болаттан жасалған. Журналдар мен снарядтар бөлмелері тұсында 2,5 дюйм қалыңдықтағы никельді болаттан жасалған торпедалық қалқандар орнатылды. Түтіктердің жоғарғы бөліктері екі жағынан 1,5 дюйм, ал шеттерінен 1 дюйм қалыңдықтағы никельді болатпен қорғалған. Крупп цементтелген бронясы, басқаша көрсетілмесе, барлық жерде қолданылды. "Австралия" және "Жаңа Зеландия" кемелері басқаша конфигурациямен салынды. Су сызығының брондақ белдеуі ұштарына дейін созылмады, бірақ баудан 60 фут (18 м) және кормадан 55 фут (17 м) қашықтықта тоқтады. Барбеттермен қатар орналасқан бөліктер қалыңдатылды, ал әр шеттегі бөліктердің қалыңдығы төрт дюймға дейін артты. Негізгі палубаның бронясы барбеттердің айналасында 2,5 дюймға дейін артты және артқы барбеттен 55 футқа созылды. Төменгі палубаның бронясы 1,5–2 дюймнан бір дюймға дейін азайтылды, тегіс және көлбеу бөліктерінде, бірақ ұштарында 2,5 дюймға дейін қалыңдатты. Жалпы салмағы .

In some ways the armour protection given to the Indefatigables was weaker than that of their predecessors as the armour was reduced in thickness in a number of places, but it was spread out to a greater extent. Indefatigable's main belt ran from stem to stern; it was thick for the middle 298 feet (91 m) of the ship, but was reduced to abreast the end 12 inch gun barbettes and magazines and thinned still further to at the ends of the ship. A bulkhead met the barbette of X turret while the forward bulkhead was in thickness. The gun turrets and barbettes were protected by of armour, except for the turret roofs which used of Krupp non cemented armour (KNC). The supporting beams for the turret roofs were reinforced over those of the Invincibles based on lessons learned in firing trials conducted during 1907. The thickness of the main deck was generally of nickel steel, but increased to around the base of the barbettes. The lower deck armour of nickel steel was on the flat and 2 inches thick on the slope, but increased to two inches at the ship's ends. The sides of the forward conning tower were thick while the spotting tower had four inches. The roof and floor of both towers were KNC armour 3 inches thick while the conning tower's communication tube was four inches of KNC. The torpedo director tower is 1 inch of nickel steel all around. Nickel steel torpedo bulkheads of 2.5 inch thickness were fitted abreast the magazines and shell rooms. The funnel uptakes were protected with 1.5 inches of nickel steel on the sides and 1 inch on the ends. Krupp cemented armour was used throughout, unless otherwise mentioned. Australia and New Zealand were built with a different arrangement. The waterline belt did not extend to the ends, but terminated 60 feet (18 m) short of the bow and 55 feet (17 m) short of the stern. The sections abreast the barbettes were thickened to and the sections at each end were increased to four inches. The main deck armour was increased to 2.5 inches around the barbettes and was extended 55 feet past the rear barbette. The lower deck armour was decreased from 1.5–2 inches to one inch, both on the flat and slope, except at the ends where it was thickened to 2.5 inches. with a total weight of .

Қызмет тарихы

Indefatigable 1911 жылы қызметке түскен кезде, бастапқыда Отандық флоттың 1-ші крейсерлік эскадрильясына тағайындалды. 1913 жылғы желтоқсанда Жерорта теңізі флоттың 2-ші жеңіл крейсерлік эскадрильясына ауыстырылды. Жаңа Зеландия 1912 жылғы ақпанда Жаңа Зеландияға аттанғанға дейін қысқа ғана уақытқа Отандық флотқа тағайындалды. Келесі желтоқсанда Портсмутқа оралып, қайтадан Отандық флотқа тағайындалды. Соғыс басталғанға дейін Франция мен Ресейге бірнеше рет портқа сапарлады. Австралия 1913 жылғы маусымда қызметке түскеннен кейін дереу Австралияға жол тартты, Австралия Корольдік теңіз күштерінің бірінші флагмандық кемесінің міндеттерін атқару үшін.

Гобен мен Бреслауды қуып шығу

1914 жылғы 4 тамызда таңертең, адмирал сэр Арчибальд Беркли Милннің басқаруымен «Индефтигабель» кемесі «Гебен» және «Бреслау» неміс крейсерлерін кездестірді. Олар француз Алжирінің Филиппвиль портын шағын бомбалаудан кейін шығысқа қарай бет алды. Бірақ Ұлыбритания мен Германия әлі соғыс жарияламағандықтан, Милн немістерді Мессинаға кері қайтуы үшін олардың қозғалысын бақылады. Үш крейсердің барлығының қазандықтарымен мәселелер болды, бірақ «Гебен» мен «Бреслау» байланысты үзіп, 5 тамыздың таңында Мессинаға жетті. Осы кезде соғыс жарияланды, бірақ Италияның бейтараптығын сақтау және итальяндық жағалаудан алты миль (10 км) шегінен тыс қалу туралы Адмиралтействоның бұйрығы Мессина бұғазына кіруге мүмкіндік бермеді, онда олар портты тікелей бақылай алатын. Сондықтан Милн «Индефтигабель» және басқа кемені Мессина бұғазының солтүстік жағында орналастырды, немістердің батысқа қарай француз әскерлеріне шабуылдауы мүмкін деген үмітте болды. Жеңіл крейсерді оңтүстік жағына орналастырды және «Индомитаблды» Бизертеге көмір толтыруға жіберді, онда ол Батыс Жерорта теңізіне неміс шабуылына жауап беруге қолайлырақ болар еді. 6 тамызда немістер Мессинадан шығып, Константинопольге қарай шығысқа бет алды, «Глостер» олардың соңынан ерді. Милн, контр-адмирал Вильгельм Сушонның батысқа бұрылуын күтіп, 8 тамыздың түн ортасынан кейін Мальтада крейсерлерді ұстады, содан кейін ол Матапанға қарай жүзіп кетті, онда «Гебен» сегіз сағат бұрын байқалған болатын. 14:30-да ол Адмиралтействодан Ұлыбританияның Австриямен соғыста екенін мәлімдеген қате сигнал алды – соғыс 12 тамызға дейін жарияланбады және бұйрық төрт сағаттан кейін кері алынды, бірақ Милн Адриатика теңізін австриялықтардың шығуынан қорғау туралы тұрақты бұйрығын орындады, «Гебенді» іздеудің орнына. Соңында 9 тамызда Милнге «7 тамызда Матапан мүйісінен өтіп, солтүстік-шығысқа қарай бағытталған «Гебенді» қуу» туралы нақты бұйрық берілді. Милн Сушонның Дарданеллге қарай бара жатқанына сенбеді, сондықтан ол Эгей теңізінен шығуды күзетуге шешім қабылдады, бірақ «Гебеннің» шығуға ниеттенбейтінін білмеді. 3 қарашада Черчилль Түркия мен Ресей арасындағы жаулық ашылғаннан кейін Дарданеллге алғашқы британдық шабуыл жасауға бұйрық берді. Шабуылды «Индомитабл» және «Индефтигабель», сондай-ақ француздық «Суффрен» және «Верите» пре-дредноут линкорлары жүргізді. Шабуылдың мақсаты бекіністерді сынап, түрік жауабын бағалау болды. Нәтижелер алдамшы түрде сенімді болды. Жиырма минуттық бомбалау кезінде бір снаряд Галлиполи түбегіндегі Седд-эль-Бахр бекінісінің ұңғысына тиіп, 10 зеңбірексіз қалдырып (бірақ жойылмады) және 86 түрік сарбазын өлтірді. Ең маңызды салдары түркілердің назарын қорғанысын нығайтуға аударды және олар миналық даласын кеңейтуге кірісті. Бұл шабуыл Ұлыбританияның Осман империясына қарсы ресми түрде соғыс жариялағанға дейін болды, ол 6 қарашаға дейін болған жоқ. «Индефтигабель» 1915 жылғы 24 қаңтарда «Инфлексибл» оны алмастырғанша Жерорта теңізінде қалды және жөндеуге Мальтаға бағытталды. Жөндеуді аяқтағаннан кейін ол 14 ақпанда Англияға қайтты, онда ол 2-ші крейсерлік эскадрильяға (BCS) қосылды.

Indefatigable, accompanied by , under the command of Admiral Sir Archibald Berkeley Milne, encountered the German battlecruiser Goeben and the light cruiser Breslau on the morning of 4 August 1914 headed east after a cursory bombardment of the French Algerian port of Philippeville, but Britain and Germany were not yet at war so Milne turned to shadow the Germans as they headed back to Messina to recoal. All three battlecruisers had problems with their boilers, but Goeben and Breslau were able to break contact and reached Messina by the morning of the 5th. By this time war had been declared, after the German invasion of Belgium, but an Admiralty order to respect Italian neutrality and stay outside a six mile (10 km) limit from the Italian coast precluded entrance into the passage of the Strait of Messina where they could observe the port directly. Milne therefore stationed and Indefatigable at the northern exit of the Straits of Messina, still expecting the Germans to break out to the west where they could attack French troop transports; he stationed the light cruiser at the southern exit and sent Indomitable to recoal at Bizerte, where she was better positioned to react to a German sortie into the Western Mediterranean. The Germans sortied from Messina on 6 August and headed east, towards Constantinople, trailed by Gloucester. Milne, still expecting Rear Admiral Wilhelm Souchon to turn west, kept the battlecruisers at Malta until shortly after midnight on 8 August, when he set sail for Cape Matapan, where Goeben had been spotted eight hours earlier, at a leisurely At 14:30 he received an incorrect signal from the Admiralty stating that Britain was at war with Austria — war would not be declared until 12 August and the order was countermanded four hours later, but Milne followed his standing orders to guard the Adriatic against an Austrian breakout attempt, rather than seek Goeben. Finally on 9 August Milne was given clear orders to "chase Goeben which had passed Cape Matapan on the 7th steering north east." Milne still did not believe that Souchon was heading for the Dardanelles, and so he resolved to guard the exit from the Aegean, unaware that the Goeben did not intend to come out. On 3 November Churchill ordered the first British attack on the Dardanelles following the opening of hostilities between Turkey and Russia. The attack was carried out by Indomitable and Indefatigable, as well as the French pre dreadnought battleships French battleship Suffren and French battleship Vérité. The intention of the attack was to test the fortifications and measure the Turkish response. The results were deceptively encouraging. In a twenty minute bombardment, a single shell struck the magazine of the fort at Sedd el Bahr at the tip of the Gallipoli peninsula, displacing (but not destroying) 10 guns and killing 86 Turkish soldiers. The most significant consequence was that the attention of the Turks was drawn to strengthening their defences, and they set about expanding the mine field. This attack actually took place before a formal declaration of war had been made by Britain against the Ottoman Empire which did not happen until 6 November. Indefatigable remained in the Mediterranean until she was relieved by Inflexible on 24 January 1915 and proceeded to Malta to refit. Having completed her refit she sailed to England on 14 February where she joined the 2nd Battlecruiser Squadron (BCS) upon her arrival.

Тынық мұхиттағы Австралия

Соғыс жарияланғаннан кейін Австралияға Тынық мұхитындағы Орталық державалардың жалғыз маңызды теңіз күші – Германияның Шығыс Азия эскадрильясын табу міндеті жүктелді. Осы іздеу кезінде ол Австралия әскери-теңіз және әскери экспедициялық күштеріне қосылды және егер неміс эскадрильясы болған жағдайда Рабаулға шабуыл жасау кезінде қолдау көрсетті. Эскадрилья командирі вице-адмирал Максимилиан фон Шпе Австралияны өз эскадрильясынан басым деп санап, күдікпен қарады. Фон Шпе Тынық мұхитынан қайтқаннан кейін, 1914 жылдың 8 қарашасында Австралияға Мексика жанындағы бірнеше жапондық крейсерлермен бірігіп, неміс крейсерлерін қайта іздеуге бұйрық берілді. Осы кезде неміс эскадрильясы Оңтүстік Атлантикаға жеткен, ал желтоқсанның басында Фолкленд аралдары шайқасында британдық эскадрильямен жойылды. Австралия Шотландиядағы Розит қаласындағы 2-ші броненосстық крейсер эскадрильясына жіберілді және қысқа қайта жабдықтаудан кейін эскадрильяның флагманы аталды.

Хелиголанд шығанағы шайқасы

Жаңа Зеландияның алғашқы әрекеті 1914 жылғы 28 тамыздағы Хелиголанд шығанағы шайқасында адмирал Биттидің басқаруымен болған шайқас крейсерлері тобының құрамында болды. Биттидің кемелері бастапқыда британдық шабуылдарға жауап ретінде Германияның Ашық теңіз флотының ірі күштері шыққан жағдайда, неміс жағалауына жақын британдық крейсерлер мен эсминецтерге қашықтықтан қолдау көрсету үшін жоспарланған еді. Британдық жеңіл күштері уақытында кері шегілмегендіктен және толқынның көтерілуі неміс капиталдық кемелерінің Джейд сағасының аузындағы кедергіні жеңуіне мүмкіндік бергендіктен, олар сағат 11:35-те оңтүстікке бұрылды. Жаңа жеңіл крейсер бұрын шайқас барысында қирап, жеңіл крейсерлердің отына түскен кезде, Биттидің шайқас крейсерлері сағат 12:37-де тұманнан пайда болды. Страссбург тұманға жасырынып, оттан құтыла алды, бірақ Кёльн көріне берді және эскадрильяның отынан жылдам зақымданды. Бірақ Биттидің оны аяғына дейін жою міндетінен кенеттен ескі жеңіл крейсердің тікелей алдынан пайда болуы алаңдатты. Ол оның артынан қуа жөнелді, бірақ үш сальвомен оны отқа толы қирандыға айналдырды. Сағат 13:10-да Битти солтүстікке бұрылып, кері шегіну туралы жалпы сигнал берді. Солтүстікке бұрылғаннан кейін көп ұзамай, Биттидің бас корпусы қираған Кёльнмен кездесті және ол екі сальвомен батырылды.

Скарбороға шабуыл

Неміс әскери-теңіз күштері Солтүстік теңіз жағалауындағы британдық қалаларды бомбалау стратегиясын қабылдады, мақсаты – Корольдік теңіз күштерін (Royal Navy) әрекетке итермелеп, оның күштерін бөліп-жеңу болатын. 3 қарашада Ярмутқа жасалған алғашқы шабуыл толыққанды сәтті болмаса да, адмирал Франц фон Хиппер одан кейін ірі масштабтағы операция жоспарлады. Жылдам ұрыс крейсерлері бомбалауды жүргізер еді, ал барлық Үлкен Теңіз Флоты (High Seas Fleet) Доггер Банктің шығысына орналасып, олардың қайтуын қамтамасыз ететін және шабуылға жауап берген Корольдік теңіз күштерінің кез келген бөлігін жоюға дайын тұратын еді. Бірақ немістер британдықтардың неміс теңіз кодекстерін оқып, шабуыл жасаушы күшті кері жолда ұстап алуды жоспарлап отырғанын білмеді, сонымен қатар Үлкен Теңіз Флоты да теңізде болады деп күтпеді. Адмирал Битидің 1-ші ұрыс крейсерлік эскадрильясы, қазір Жаңа Зеландияны қоса алғанда, төрт кемеге дейін азайды, ал алты дредноуттан тұратын 2-ші ұрыс эскадрильясы Доггер Банкі маңында немістерді ұстап алу үшін Ұлы Флотынан бөлінді. 1914 жылдың 15 желтоқсанында адмирал Хиппер тағы бір шабуылға шықты және бірнеше ағылшын қалаларын сәтті бомбалады, бірақ 1-ші БКС-ті сүйрейтін британдық эсминецтер сағат 05:15-те Үлкен Теңіз Флотының неміс эсминецтерімен кездесіп, олармен нәтижесіз шайқас жүргізді. 2-ші ұрыс эскадрильясының қолбасшысы вице-адмирал сэр Джордж Уоррендер сағат 05:40-та жау эсминецтерімен шайқасқа түсіп жатқаны туралы сигнал алды, бірақ Бити бұл туралы хабардар болған жоқ. «Шарк» эсминці сағат 07:00 шамасында неміс бронекерін және оның эскорттарын байқады, бірақ хабарды 07:25-ке дейін жібере алмады. Адмирал Уоррендер сигналды, сондай-ақ «Жаңа Зеландия» кемесі де алды, бірақ Бити алмады, өйткені «Жаңа Зеландияға» эсминецтер мен Бити арасында хабар алмасу міндеті жүктелгеніне қарамастан. Уоррендер «Шарк» хабарын Битиге 07:36-да жеткізуге тырысты, бірақ 07:55-ке дейін байланыс орната алмады. Бити хабарды алғаннан кейін бағытын өзгертіп, «Руны» іздеуге «Жаңа Зеландияны» жіберді. «Жаңа Зеландия» оны жөндеуге кіріскен кезде, Бити Скарбороға сағат 09:00-де оқ атылып жатқаны туралы хабар алды. Бити «Жаңа Зеландияға» эскадрильяға қосылуға бұйрық беріп, Скарбороға батысқа қарай бет алды. Британдық күштер Доггер Банкінің оңтүстік-батыс жағын айналып өтіп, екіге бөлінді; Битидің кемелері солтүстікке, ал Уоррендер оңтүстікке қарай жүріп, ағылшын жағалауын қорғап тұрған миналық алаңдар арқылы негізгі жолды бұғаттау үшін батысқа қарай бет алды. Бұл олардың арасында олқылық қалдырды, сол арқылы неміс жеңіл күштері қозғала бастады. 12:25-те II барлау тобының жеңіл крейсерлері Хипперді іздеген британдық күштерді басып өтуге кірісті. «Спунер» жеңіл крейсерін байқап, Битиге хабарлады. Сағат 12:30-да Бити өзінің ұрыс крейсерлерін неміс кемелеріне қарай бұрды. Бити неміс крейсерлері Хиппердің кемелерінің алдыңғы күзеті деп болжады, бірақ олар 50 км (31 миль) артта қалды. Битидің кемелерін күзетіп жүрген 2-жеңіл крейсерлік эскадрилья неміс крейсерлерін қуып жетуге аттанды, бірақ британдық ұрыс крейсерлерінен келген қате түсіндірілген сигнал оларды қайтадан күзеттік позицияларына қайтарды. Бұл шатасу неміс жеңіл крейсерлерінің қашып кетуіне мүмкіндік берді және Хипперді британдық ұрыс крейсерлерінің орналасқан жеріне ескертті. Неміс ұрыс крейсерлері британдық күштердің солтүстік-шығысына қарай жүзіп, қашып кетті.

The German Navy had decided on a strategy of bombarding British towns on the North Sea coast in an attempt to draw out the Royal Navy and destroy elements of it in detail. An earlier Raid on Yarmouth on 3 November had been partially successful, but a larger scale operation was devised by Admiral Franz von Hipper afterwards. The fast battlecruisers would actually conduct the bombardment while the entire High Seas Fleet was to station itself east of Dogger Bank to provide cover for their return and to destroy any elements of the Royal Navy that responded to the raid. But what the Germans did not know was that the British were reading the German naval codes and were planning to catch the raiding force on its return journey, although they were not aware that the High Seas Fleet would be at sea as well. Admiral Beatty's 1st Battlecruiser Squadron, now reduced to four ships, including New Zealand, as well as the 2nd Battle Squadron with six dreadnoughts, was detached from the Grand Fleet in an attempt to intercept the Germans near Dogger Bank. Admiral Hipper set sail on 15 December 1914 for another such raid and successfully bombarded several English towns, but British destroyers escorting the 1st BCS had already encountered German destroyers of the High Seas Fleet at 5:15 and fought an inconclusive action with them. Vice Admiral Sir George Warrender, commanding the 2nd Battle Squadron, had received a signal at 05:40 that was engaging enemy destroyers although Beatty had not. The destroyer spotted the German armoured cruiser and her escorts at about 07:00, but could not transmit the message until 7:25. Admiral Warrender received the signal, as did New Zealand, but Beatty did not, despite the fact that New Zealand had been specifically tasked to relay messages between the destroyers and Beatty. Warrender attempted to pass on Shark's message to Beatty at 07:36, but did not manage to make contact until 07:55. Beatty reversed course when he got the message and dispatched New Zealand to search for Roon. She was being overhauled by New Zealand when Beatty received messages that Scarborough was being shelled at 09:00. Beatty ordered New Zealand to rejoin the squadron and turned west for Scarborough. The British forces split going around the shallow Southwest Patch of the Dogger Bank; Beatty's ships passed to the north while Warrender passed to the south as they headed west to block the main route through the minefields defending the English coast. This left a gap between them through which the German light forces began to move. At 12:25, the light cruisers of the II Scouting Group began to pass the British forces searching for Hipper. spotted the light cruiser and signalled a report to Beatty. At 12:30 Beatty turned his battlecruisers towards the German ships. Beatty presumed that the German cruisers were the advance screen for Hipper's ships, however, those were some 50 km (31 mi) behind. The 2nd Light Cruiser Squadron, which had been screening for Beatty's ships, detached to pursue the German cruisers, but a misinterpreted signal from the British battlecruisers sent them back to their screening positions. This confusion allowed the German light cruisers to escape, and alerted Hipper to the location of the British battlecruisers. The German battlecruisers wheeled to the northeast of the British forces and made good their escape.

Доггер жағалауы шайқасы

1915 жылғы 23 қаңтарда адмирал Франц фон Хиппердің басқаруындағы неміс шайқас крейсерлерінің күші Доггер жағалауын неміс әрекеттері туралы мәлімет жинау үшін ағылшын балық аулау кемелерінен немесе кішкентай қайықтардан тазалау үшін теңізге шықты. Бірақ британдықтар олардың шифрланған хабарламаларын оқып, адмирал Битидің басқаруындағы үлкен британдық шайқас крейсерлерінің күшімен оларды тоқтатуға келді, оның құрамында Жаңа Зеландия да болды. 24-і күні сағат 07:20-де британдық жеңіл крейсер «Аретуза» неміс жеңіл крейсерін байқағанда байланыс басталды. 07:35-те немістер Битидің күшін байқады, ал Хиппер оңтүстікке бұрылуға бұйрық берді, өйткені оның солтүстік-батысындағы кемелер британдық шайқас кемелері болса, бұл жеткілікті болады деп ойлады, ал егер олар британдық шайқас крейсерлері болса, кемелерінің ең жоғары жылдамдығына дейін жылдамдығын арттыра алады. Бити өз шайқас крейсерлеріне немістер қашып кетпес бұрын оларды қуып жете алу үшін бар күшімен жылдамдықпен жүруге бұйрық берді. Жаңа Зеландия мен «Индомитабл» Битидің кемелерінің ең баяулары болды және жаңа және жылдам шайқас крейсерлерінің артында қалып қойды, бірақ Жаңа Зеландия 09:35-те «Блюхерге» атыс ашты. Басқа, жылдам шайқас крейсерлері неміс крейсерлеріне нысананы ауыстырғаннан кейін де ол «Блюхерге» шабуылдауын жалғастырды. Шамамен бір сағаттан кейін Жаңа Зеландия «Блюхердің» алдыңғы мұнарасын жойды, ал 10:31-де «Индомитабл» да оған атыс ашты. Екі 12 дюймдік снаряд оның броньды палубасын тесіп, 10:35-те оқ-дәрі сақталымында жарылды. Бұл ортаңғы бөлігінде өрттің басталуына әкелді, ол екі бортындағы мұнараларын жойды және соққы қозғалтқыштарына зақым келтірді, нәтижесінде жылдамдығы төмендеді және рульдік басқару құрылысы істен шықты. 10:48-де Бити «Индомитаблға» оған шабуыл жасауға бұйрық берді. Бірақ Битидің штаб-лейтенантының сигнал берудегі қателігі және Битидің флагмандық кемесіне келген ауыр зақым, радио байланысын тоқтатып, түтін шығарды, сондықтан Бити кемелерімен байланыс жасай алмады. Бұл Жаңа Зеландиядағы контр-адмирал сэр Гордон Мурдың басқаруындағы қалған шайқас крейсерлерінің бұл сигнал оларға қатысты деп ойлауына себеп болды. Сондықтан олар Хиппердің негізгі күшінен бұрылып, «Блюхерге» шабуыл жасады. Жаңа Зеландия «Блюхерге» 147 снаряд атып, торпедалық шабуылдан кейін 12:07-де суға батып кетті.

On 23 January 1915, a force of German battlecruisers under the command of Admiral Franz von Hipper sortied to clear the Dogger Bank of any British fishing boats or small craft that might be there to collect intelligence on German movements. But the British were reading their coded messages and sailed to intercept them with a larger force of British battlecruisers under the command of Admiral Beatty, which included New Zealand. Contact was initiated at 07:20 on the 24th when the British light cruiser Arethusa spotted the German light cruiser By 07:35 the Germans had spotted Beatty's force and Hipper ordered a turn to the south at , believing that this would suffice if the ships that he saw to his northwest were British battleships and that he could always increased speed to 's maximum speed of if they were British battlecruisers. Beatty ordered his battlecruisers to make all practicable speed to catch the Germans before they could escape. New Zealand and Indomitable were the slowest of Beatty's ships and gradually fell behind the newer and faster battlecruisers, but New Zealand was able to open fire on Blücher by 09:35. She continued to engage Blücher after the other, faster, battlecruisers had switched targets to the German battlecruisers. After about an hour New Zealand had knocked out Blüchers forward turret and Indomitable began to fire on her as well at 10:31. Two 12 inch shells pierced her armoured deck and exploded in an ammunition room at 10:35. This started a fire amidships that destroyed her two port turrets and the concussion damaged her engines so that her speed had dropped to and her steering gear jammed. At 10:48 Beatty ordered Indomitable to attack her. But due to a combination of a mistake by Beatty's flag lieutenant in signalling and heavy damage to Beatty's flagship , which had knocked out her radio and caused enough smoke to obscure her signal halyards so that Beatty could not communicate with his ships that caused the rest of the battlecruisers, temporarily under the command of Rear Admiral Sir Gordon Moore in New Zealand, to believe that that signal applied to them. So they turned away from Hipper's main body and engaged Blücher. New Zealand fired 147 shells at Blücher before she capsized and sank at 12:07 after being torpedoed.

Ютландия шайқасы

1916 жылғы 31 мамырда 2-ші БКК құрамында Жаңа Зеландия (Адмирал Уильям Кристофер Пакенхэмнің флагманы) және «Индефатигебл» болды, ал «Австралия» 22 сәуірде Жаңа Зеландиямен соқтығысқаннан кейін әлі жөндеуде болғандықтан, құрамына кірмеді. Бірақ Беттидің кемелері немістерді шығыста 14:30-ға дейін байқамады. Көп ұзамай, сағат 15:32-де ол бағытты шығыс-оңтүстік-шығысқа ауыстыруды бұйырды, немістердің шегіну жолына орналасу үшін және кемелерінің экипаждарын жауынгерлік бекеттерге шақыруға бұйрық берді. Сондай-ақ, ол жетекші болған 2-ші БКК-ге 1-ші БКК-нің артынан түсуге бұйрық берді. Гиппер өз кемелеріне британдықтардан алыстау үшін оңтүстік-шығысқа бұрылып, жылдамдығын азайтуға бұйырды, сондай-ақ 2-ші барлау тобының үш жеңіл крейсерінің жетіп алуына мүмкіндік беру үшін. Осы бұрылыспен Гиппер Ашық теңіз флотына қарай кері шегіне бастады, ол сол кезде одан шамамен 60 миль (97 км) қашықтықта болды. Бетти осы уақытта бағытын шығысқа қарай өзгертті, өйткені ол Хипперді кесіп өту үшін әлі де тым солтүстікке қарай екенін тез түсінді. Бұл «Оңтүстікке қарай шабуыл» деп аталатын жағдайдың бастамасы болды, себебі Бетти бағытын өзгертіп, 3:45-те шығыс-оңтүстік-шығысқа қарай бағытталды, Хиппердің бағытына параллель жүрді, енді арақашықтық төмендеді. Немістер алдымен 15:48-де атысты, содан кейін британдықтар бірден соңынан келді. Британдық кемелер әлі де екі жетекші кеменің бағытын өзгерту процесінде болды, немістер атып жатқанда ғана олар бағыттарында тұрақтап қалды. Британдық формация оң жаққа қарай эшелонмен орналасты, «Индефатигебл» артта және батысқа қарай ең алыста болды, ал «Жаңа Зеландия» одан алда және сәл шығысқа қарай орналасты. Неміс атысы бастапқыда дәл болды, бірақ британдықтар неміс кемелері тұманға араласып кеткен кезде қашықтықты асыра бағалады. «Жаңа Зеландия» өзі қатыспай, нысананы іздеді. 15:54-те арақашықтық қысқарды және Бетти бағытты екі градусқа оң жаққа ауыстыруды бұйырды, бұл 15:57-де арақашықтықты ашты. Сағат 16:00-де «Индефатигебл» Фон дер Танннан екі-үш оқтан артқы мұнараға соқты. Келесі залпта екі рет соққы алды, бір рет алдыңғы қалқанға және алдыңғы мұнараға соқты, ал 16:03 шамасында оның қоймалары жарылып кетті. Оның жоғалуының ең ықтимал себебі – «X» қоймасындағы төмен деңгейдегі жарылыс болды, ол оның төменгі бөлігін жарып, рульдік қозғалтқыштар мен рульдік құрылғы арасындағы басқару бұрыштарын кесіп тастады, содан кейін екінші залптан оның алдыңғы қоймалары жарылды. Фон дер Танн «Индефатигебл» кемесіне барлығы 52 снаряд атқаннан кейін жарылып, 1017 адамды бірге алып кетті. Тек екі тірі қалғанды неміс торпедалық қайығы құтқарып алды. «Индефатигебл» кемесінің жоғалғанынан кейін «Жаңа Зеландия» Беттидің нұсқауларына сәйкес Фон дер Таннға от ашты. Қашықтық дәлдікке жету үшін тым алыс болды, сондықтан Бетти бағытты төрт градусқа өзгертіп, 16:12-ден 16:15-ке дейін қашықтықты қайтадан жақындатты. Осы уақытқа дейін 5-ші ұрыс эскадрильясы төрт кемеден тұрып, Фон дер Танн мен Мольтке қарсы соғысып жатқан. Сағат 16:23-те Фон дер Таннның артқы мұнарасына атудан келген снаряд кемеде толық қоршап алған жаттығу нысаналарының арасында өртенді, содан кейін «Жаңа Зеландия» Мольткеге отын ауыстырды. 16:30-да Жеңіл крейсер Беттидің кемелерінің алдында барлау жұмыстарын жүргізді, ол Ашық теңіз флотының жетекші элементтерін солтүстікке қарай жоғары жылдамдықпен жүгіріп келе жатқанын байқады. Үш минуттан кейін ол вице-адмирал Рейнхард Шеердің соғыс кемелерінің жоғарғы мачталарын көрді, бірақ тағы бес минуттан кейін Беттиге хабар жібермеді. Бетти тағы екі минут бойы оңтүстікке қарай қарай, көріністі растау үшін, кейіннен оң жақтан оң жаққа қарай 16 градустық бұрылыс жасады. «Жаңа Зеландия» – флоттағы соңғы кеме, қарсы келе жатқан линкерлердің қашықтығынан тыс қалу үшін ертерек бұрылды. «Оңтүстікке қарай шабуыл» кезінде ол «Y» мұнарасында 28 см снарядтан аз әсер алды. Беттидің кемелері Ашық теңіз флоты мен өздерінің арасын бөлуге тырысып, толық жылдамдықпен жүрді және біртіндеп қашықтықтан шықты. Олар солтүстікке, содан кейін солтүстік-шығысқа қарай бұрылып, Ұлы флоттың негізгі бөлігімен кездесуге тырысты. 17:40-да олар қайтадан неміс крейсерлеріне оқ ашты. Күннің батуы неміс артиллериялықтарын соқыр етті, олар британдық кемелерді көре алмады және солтүстік-шығысқа қарай 17:47 бұрылды. Бетти біртіндеп шығысқа қарай бұрылды, бұл оған Ұлы флоттың жауынгерлік құрылымға орналасуын және оның алдында жүруіне мүмкіндік берді, бірақ ол маневрін дұрыс емес деп тапты және жетекші дивизияны шығысқа қарай, немістерден алыстатуға мәжбүр етті. 18:35 шамасында Бетти Индомитабель мен 3-ші БКК-нің соңынан шығыс-оңтүстік-шығысқа қарай бағытталды, Ұлы флотты жетектеп, Хиппердің крейсерлеріне оңтүстік-батыстағы шабуылды жалғастырды. Бірнеше минут бұрын Шеер бір мезгілде 180 градусқа оң жаққа бұрылуға бұйрық берді және Бетти тұманға байланысты оларды көруді тоқтатты. Жиырма минуттан кейін Шеер тағы да 180 градусқа бұрылуға бұйрық берді, бұл оларды Ұлы флотпен қайтадан жақындастыратын бағытқа шығарды, ол оңтүстікке қарай бағытын өзгертіп алған. Бұл Ұлы флотқа Шеердің кемелерін кесіп өтуге және оның жетекші кемелерін қиратуға мүмкіндік берді. Шеер 19:13-де Ашық теңіз флотын тұрақтан шығаруға тырысып, тағы да 180 градусқа бұрылуға бұйрық берді. Бұл сәтті болды және британдықтар немістерді 20:05-ке дейін көре алмады, сол кезде олар батыс-солтүстікке қарай бағытталған түтін байқады. Он минуттан кейін олар қашықтықты жеткілікті түрде жақындатып, неміс торпедалық қайықтарын анықтап, олармен қақтығысты. Бетти оқ атылысының дыбысын естігеннен кейін батысқа бұрылып, неміс крейсерлерін тек бес миль қашықтықта байқады. Инфлексибл 20:20-да атысты бастады, содан кейін Беттидің барлық крейсерлері бірден соңынан келді. «Жаңа Зеландия» мен «Индомитабель» отынды оларға шоғырландырып, бес рет соқты, содан кейін олар батысқа қарай шегінді. 20:30-нан кейін теңіз соғысына қатыспаған адмирал Мауведің II ұрыс эскадрильясының кемелері байқалды және от оларға ауыстырылды. Немістер нашар көрінуге байланысты оларға тек бірнеше оқ атты және батысқа қарай бұрылды. Британдық крейсерлер неміс кемелерін бірнеше рет соқты, содан кейін 20:40 шамасында тұманға араласып кетті. Осыдан кейін Бетти бағытын оңтүстік-шығысқа қарай өзгертті және ертеңгі сағат 02:55-ке дейін, бағытты өзгерту туралы бұйрық берілгенге дейін, Ұлы флоттың және Ашық теңіз флотының алдында осы бағытта қозғалысын жалғастырды.

On 31 May 1916 the 2nd BCS consisted of New Zealand (Flagship of Rear Admiral William Christopher Pakenham) and Indefatigable as Australia was still under repair following her collision with New Zealand on 22 April. but Beatty's ships did not spot the Germans to their east until 14:30. Almost immediately afterwards, at 15:32, he ordered a course change to east south east to position himself astride the German's line of retreat and called his ships' crews to action stations. He also ordered the 2nd BCS, which had been leading, to fall in astern of the 1st BCS. Hipper ordered his ships to turn to starboard, away from the British, to assume a south easterly course, and reduced speed to to allow three light cruisers of the 2nd Scouting Group to catch up. With this turn Hipper was falling back on the High Seas Fleet, then about 60 mile (97 km) behind him. Around this time Beatty altered course to the east as it was quickly apparent that he was still far too north to cut off Hipper. This began what was to be called the 'Run to the South' as Beatty changed course to steer east south east at 3:45, paralleling Hipper's course, now that the range closed to under The Germans opened fire first at 15:48, followed almost immediately afterwards by the British. The British ships were still in the process of making their turn as only the two leading ships, and had steadied on their course when the Germans opened fire. The British formation was echeloned to the right with Indefatigable in the rear and the furthest to the west, and New Zealand ahead of her and slightly further east. The German fire was accurate from the beginning, but the British overestimated the range as the German ships blended into the haze. Indefatigable aimed at while New Zealand aimed at while remaining unengaged herself. By 15:54 the range was down to and Beatty ordered a course change two points to starboard to open up the range at 15:57. Around 16:00 Indefatigable was hit by two or three shells from Von der Tann around the rear turret and almost immediately fell off to starboard and was down by the stern and listing to port. She was hit twice more on the next volley, once on forecastle and on the forward turret, and blew up at about 16:03 when her magazines exploded. The most likely cause of her loss was a low order explosion in 'X' magazine that blew out her bottom and severed the control shafts between the steering engines and the steering gear, followed by the explosion of her forward magazines from the second volley. Von der Tann fired only 52 shells at Indefatigable before she exploded, taking 1017 men with her. The only two survivors were rescued by the German torpedo boat
After Indefatigables loss New Zealand shifted her fire to Von der Tann in accordance with Beatty's standing instructions. The range had grown too far for accurate shooting so Beatty altered course four points to port to close the range again between 16:12 and 16:15. By this time the 5th Battle Squadron of four s had close up and was engaging Von der Tann and Moltke. At 16:23 a shell from hit near Von der Tanns rear turret and started a fire among the practice targets stowed there that completely enveloped the ship and caused New Zealand to shift fire to Moltke. At 16:30 the light cruiser , scouting in front of Beatty's ships, spotted the lead elements of the High Seas Fleet charging north at top speed. Three minutes later she sighted the topmasts of Vice Admiral Reinhard Scheer's battleships, but did not transmit a message to Beatty for another five minutes. Beatty continued south for another two minutes to confirm the sighting himself before ordering a sixteen point turn to starboard in succession. New Zealand, last ship in the fleet, turned prematurely to stay outside the range of the oncoming battleships. During the entire 'Run to the South' she was hit only once, in 'Y' turret by a 28 cm shell with little effect. Beatty's ships maintained full speed to try to put some separation between them and the High Seas Fleet and gradually moved out of range. They turned north and then northeast to try to rendezvous with the main body of the Grand Fleet. At 17:40 they opened fire again on the German battlecruisers. The setting sun blinded the German gunners and they could not make out the British ships and turned away to the northeast at 17:47. Beatty gradually turned more towards the east to allow him to cover the deployment of the Grand Fleet into its battle formation and to move ahead of it, but he mistimed his manoeuvre and forced the leading division to fall off towards the east, further away from the Germans. By 18:35 Beatty was following Indomitable and of the 3rd BCS as they were steering east southeast, leading the Grand Fleet, and continuing to engage Hipper's battlecruisers to their southwest. A few minutes earlier Scheer had ordered a simultaneous 180° starboard turn and Beatty lost sight of them in the haze. Twenty minutes later Scheer ordered another 180° turn which put them on a converging course again with the Grand Fleet, which had altered course itself to the south. This allowed the Grand Fleet to cross Scheer's T and they badly damaged his leading ships. Scheer ordered yet another 180° turn at 19:13 in an attempt to extricate the High Seas Fleet from the trap in which he had sent them. This was successful and the British lost sight of the Germans until 20:05 when spotted smoke bearing west northwest. Ten minutes later she had closed the range enough to identify German torpedo boats and engaged them. Beatty turned west upon hearing the sounds of gunfire and spotted the German battlecruisers only away. Inflexible opened fire at 20:20, followed almost immediately by the rest of Beatty's battlecruisers. New Zealand and Indomitable concentrated their fire on and hit her five times before she turned west to disengage. Shortly after 20:30 the pre dreadnought battleships of Rear Admiral Mauve's II Battle Squadron were spotted and fire switched to them. The Germans only were able to fire a few rounds at them due to the poor visibility and turned away to the west. The British battlecruisers hit the German ships several times before they blended into the haze around 20:40. After this Beatty changed course to south southeast and maintained that course, ahead of both the Grand Fleet and the High Seas Fleet, until 02:55 the next morning when the order was given to reverse course.

Ютландиядан кейінгі мансап

Австралия 1916 жылғы 9 маусымда 2-ші БКК-ге эскадрильяның флагманы ретінде қайта қосылды, бірақ Кайзердің бұйрығына сәйкес, оның кемелері жеңіске көз жеткізбей теңізге шығуға рұқсат етілмеді. 1917 жылғы 12 желтоқсанда «Австралия» кемесімен соқтығысып, келесі айда жөндеу жұмыстарына түсті. 1918 жылғы 21 қарашада Скапа-Флоудағы Жоғары теңіз флотының қамауына қатысты. «Жаңа Зеландия» 1918 жылдың желтоқсаны мен 1919 жылдың ақпаны аралығында адмирал Джелликоның Үндістан және Доминиондарға бір жылдық сапарына дайындалды және ол 1920 жылғы 15 наурызда резервке жіберілді. 1922 жылғы 19 желтоқсанда металлға сатылды. «Австралия» 1921 жылғы 23 сәуірде Австралияға аттанды және келгеннен кейін Австралия Корольдік Теңіз күштерінің флагманы болды. Вашингтон теңіз келісімінің шарттарына сәйкес, 1924 жылғы 12 сәуірде Сиднейдің шығысында суға батырылды.