Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жаңа Зеландия аралы
Island of New Zealand
Руапуке аралы – Жаңа Зеландияның негізгі аралдар тізбегіндегі ең оңтүстік аралдардың бірі. Ол Блаффтың оңтүстік-шығысына және Стюарт аралы/Ракиурадағы Обанның солтүстік-шығысына орналасқан. 1770 жылы капитан Джеймс Кук оны ашқанда "Бенч аралы" деп атады, бірақ оның маори атауынан басқа есімдермен сирек танылды, ол "екі төбе" деген мағынаны білдіреді. Капитан Джон Кент Руапуке аралын Гульберн аралы деп атады, бұл атау Жаңа Оңтүстік Уэльстегі үкімет шенеунігі Фредерик Гульберннің құрметіне берілген, бірақ кит аулаушылар оны көбінесе Лонг-Айленд немесе Робак деп атады. Аралдың ауданы шамамен 16 шаршы километрді құрайды. Ол Фовэа бұғазының шығыс жағын қорғайды.
Ruapuke Island is one of the southernmost islands in New Zealand's main chain of islands. It lies to the southeast of Bluff and northeast of Oban on Stewart Island/Rakiura. It was named "Bench Island" upon its discovery by Captain James Cook in 1770, but has rarely been known by any other name than its Māori name, which means "two hills". Ruapuke Island was called Goulburn Island by Captain John Kent, named after Frederick Goulburn, a Government official in New South Wales, but the whalers generally called it Long Island, or Robuck. The island covers an area of about It guards the eastern end of Foveaux Strait.
Тарих
Бұрын аралда 200 маори халқы тұрған. Атақты маори тұрғындарының ішінде Каи Таху басшысы Тухауики және Джон Топи Патуки болды. 1843 жылы пастор Иоган Вольерс аралда миссионерлік станция ашты, бірақ ол да қазір жоқ. XIX ғасырдың екінші жартысында арал маңында бірнеше кеме қазасы болды, бірақ көпшілігі адам өліміне әкеп соқпады. Бір ерекше жағдай – 1894 жылғы сәуірдегі дауыл кезінде "Энни" және "Деверон" кемелерінің соқтығысы салдарынан екі адам қаза болды. Аралда біраз уақыт қой шаруашылығы жүргізілді, бірақ қазір ол адам тұрмайды және Тухауики ұрпақтарының жеке меншігінде. Арал құс әлемімен ерекшеленеді, сонымен қатар сирек кездесетін сарыкөз пингвиннің көбейетін орны болып табылады. Көші-қон маусымында арал төңірегінде оңтүстік жұбы киттері сияқты теңіз сүтқоректілерін кездестіруге болады.
The island formerly had a Māori population of 200. Notable Māori inhabitants included Kāi Tahu chief Tūhawaiki and John Topi Patuki, MLC. A mission station was established on the island in 1843 by the Rev Johan Wohlers, but it too is long gone. The island was the site of several shipwrecks during the latter half of the 19th century, though most were without the loss of life. One exception was the collision of the cutters "Annie" and "Deveron" during a storm in April 1894, which resulted in the loss of two lives. Sheep were farmed on the island for some time, though it is now uninhabited, and privately owned by descendants of Tūhawaiki. The island is notable for its bird life, and it is a breeding site for the endangered yellow eyed penguin. Cetaceans such as southern right whales may be spotted around the island during migration seasons.
География
Аралдың ортасы тегіс, биіктігі 4 метр. Оның солтүстік, оңтүстік және батыс жағында төбешіктер бар. Арал көбінесе аласа бойлы ағаштармен жабылған, бірақ ашық бұталы жерлер мен көлемі шағын батпақты жерлер де кездеседі. Аралдың маңызды географиялық ерекшеліктері – үш үлкен шығанақ, олардың ең ірісі – оңтүстік-батыстағы Генриетта шығанағы, ол 1824 жылғы ақпанда мұнда қағылған «Элизабет Генриетта» бригінің құрметіне аталған. Басқа шығанақтар – Лагуна шығанағы (батыста) және Каролина шығанағы (солтүстік-батыста). Кішкентай Waitokariro лагунасы Генриетта шығанағынан ішкі жаққа қарай орналасқан. Үш шығанақты екі үлкен мүйіс бөліп тұрады, ал аралдың солтүстік және оңтүстік ұштарында тағы екі мүйіс созылып, тиісінше Солтүстік және Оңтүстік мүйістерін құрайды. Осы мүйістердің бірі – Лагуна мен Каролина шығанақтары арасындағысы – томболо болып табылады. Солтүстік мүйіс – биіктігі белгілі бір шамадағы төбешікке дейін көтерілетін тік жар. Батысқа қарай Лагуна шығанағы мен Генриетта шығанағын бөліп тұрған мүйісте арал теңіз деңгейінен жоғары орналасқан ең биік нүктесіне жетеді. Осы екі төбешік аралға оның атын берген.
The centre of the island is flat with a height of , and there are hummocks on its north, south and west ends. The island is covered mainly with stunted trees, but also has open scrub land and some low lying marshland. The island's major geographic features include three large bays, the largest of which is Henrietta Bay, in the southwest, named for the brig Elizabeth Henrietta which ran aground there in February 1824. The other bays are Lagoon Bay (in the west) and Caroline Bay (in the north west). The small Waitokariro Lagoon lies immediately inland from Henrietta Bay. The three bays are separated by two large peninsulas, and two more peninsulas extend at the northern and southern ends of the island, culminating in North Head and South Head respectively. One of these peninsulas, that between Lagoon and Caroline Bays, is a tombolo. North Head is a cliffy promontory rising to a hummock, high. Close to the westernmost point, on the peninsula separating Lagoon Bay and Henrietta Bay, the island reaches its highest point, above sea level. It is these two hummocks which give the island its name.