Эквадор Республикасының негізін қалаушы Хуан Хосе Флорес
Juan José Flores
Хуан Хосе Флорес: Эквадордың тұңғыш президенті (1830-1864). Әскери басшы, мемлекет қайраткері және "Республиканың негізін қалаушы" ретінде танымал. Биографиясы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Эквадор президенті (1800–1864)
President of Ecuador (1800–1864)
Хуан Хосе Флорес и Арамбуру (19 шілде 1800 – 1 қазан 1864) – Венесуэлада туған әскери генерал, жаңа Эквадор Республикасының бірінші (1830 жылы), үшінші (1839 жылы) және төртінші (1843 жылы) президенті болды. Ол көбінесе «Республиканың негізін қалаушы» деп аталады.
Juan José Flores y Aramburu (19 July 1800 – 1 October 1864) was a Venezuelan born military general who became the first (in 1830), third (in 1839) and fourth (in 1843) President of the new Republic of Ecuador. He is often referred to as "The Founder of the Republic".
Кейіпкер
Хуан Хосе Флорестің замандастары оның сыртқы келбетін әскери киім киген, арық бойлы, аласа бірақ дене бітімі дұрыс, шапшаң ойлы және үстемдік танытатын әдемі бет-әлпеті бар мақтаншақ адам деп сипаттады. Хуан Хосе Флорес өзін-өзі тәрбиелеген секілді, ал білімі аз болса да, ол шешен сөйлейтін ораторға айналып, Руссо, Монтескье, Холбах және Ваттель сияқты замандас авторларды жаны құмар оқыды. Хуан Хосе Флорес кітап оқуға осылайша құштар болғандықтан, 1826 жылы сол кездегі Ұлы Колумбияның вице-президенті генерал Сантандерден кітаптар сұрап, алды. Кейін Кито университетінің профессорлары Хуан Хосе Флорестің еңбегін бағалап, 1842 жылы оған құрметті доктор ғылымын берді.
Juan José Flores' contemporaries described his physical appearance as a proud man in military uniform, slender and short but well proportioned, with a handsome countenance that radiates quick intelligence and a commanding presence. Juan José Flores appeared to be self taught, and despite his scant rudimentary education, he became an eloquent orator and an avid reader of contemporary authors such as Rousseau, Montesquieu, Holbach, and Vattel. Juan José Flores was so fascinated with reading that in 1826 he asked for and received a shipment of books from General Santander, then vice president of the Gran Colombia. Later in life, the professors of the University of Quito recognized Juan Jose Flores' efforts and bestowed an honorary doctorate on Flores in 1842.
Ерте өмір
Хуан Хосе Флорес Арамбуру 1800 жылғы 19 шілдеде Венесуэланың Пуэрто-Кабельо қаласында Испаниядан келген бай және беделді испан саудагері Хуан Хосе Арамбуру мен венесуэлалық Рита Флорес Бохоркестің заңды емес және жалғыз ұлы ретінде дүниеге келді. Көп ұзағаннан кейін әкесі Еуропаға оралып, жалғыз ұлы Хуан Хосе Флорес пен анасын ең қатал кедейлікке тастап кетті. Хуан Хосе Флорес 14 жасқа дейін аз білім алғандықтан, оның кедей анасы оны испан әскери мектебіне және госпиталіне оқуға және жұмыс істеуге берді. 15 жасында өмірімен не істеу керектігін білмей, кедей, бірақ епті Хуан Хосе Флорес испандық генерал Пабло Морильоның испандық роялистік армиясына қарапайым сарбаз ретінде қатысты. Оның міндеті Оңтүстік Америкада испандық Американың тәуелсіздігі үшін күресіп жатқан патриот армияларымен күресу және оларды жою болды. Ұзақ уақыт өтпей, Хуан Хосе Флорес испан армиясында адалдығымен, тәртібімен, батылдығымен, ерлігімен және ептілігімен көзге түсті. Алайда, сержант шенімен ол 1817 жылғы 31 қазанда тұтқынға алынды, сол сәтте отанын Испанияның үстемдігінен босатудың дұрыс іс екеніне көз жеткізіп, Симон Боливардың патриот армиясына қосылды. Патриот армиясында ол Симон Боливарға адал болды және онымен жақсы танысты, Боливар ерте кезеңде Хуан Хосе Флорестің ерекше ерлігі мен әскери қабілетін таныды, әсіресе Карабобо шайқасындағы жеңісте (1821), осыдан кейін 23 жасында полковникке дейін көтеріліп, жақында босатылған роялистік Пасто қаласының генерал-командирі болды.
Juan José Flores Aramburu was born on 19 July 1800, in the city of Puerto Cabello, Venezuela, the illegitimate and only son of Juan José Aramburu, a rich and distinguished Spanish merchant from Spain, and to a Venezuelan, Rita Flores Bohorques. Eventually his father returned to Europe, abandoning his only son Juan José Flores and his mother to a life of extreme poverty. Because up to age 14 Juan José Flores received scant formal education, his impoverished mother placed him to learn and work in a Spanish military school and hospital. Since the poor yet sagacious Juan José Flores did not know what to do with his life at age 15, he enlisted as a private in the Spanish Royalist army of Spanish General Pablo Morillo, whose job it was to fight and destroy the patriot armies that were fighting for Spanish American independence in South America. During a short period of time Juan José Flores distinguished himself in the Spanish military for his loyalty, discipline, courage, heroism, and sagacity. However, as a sergeant, he was taken prisoner on 31 October 1817, and at this point he was convinced that freeing his homeland from Spain's domination was a just cause and joined the patriot army of Simón Bolívar. In the Patriot army he became loyal and acquainted with Simon Bolivar, who at an early stage recognized Juan José Flores' outstanding heroism and military talents especially at the victory at the Battle of Carabobo (1821), that at age 23 he was promoted to Colonel and then to Commandant General of the recently freed Royalist city of Pasto.
Саяси өмір
1830 жылы 13 мамырда Эквадордың Гран-Колумбиядан бөлініп шыққан күні Флорес жаңа елдің жоғарғы басшысы болып тағайындалды, ал 1830 жылы 14 тамызда уақытша президент болып тағайындалды. Бірақ оның ресми өкілеттігі 1830 жылы 22 қыркүйекте, Риобамбадағы ассамблеяда конституциялық президент болып сайланғаннан кейін 11 күн өткен соң басталды. Бұл мерзім 1834 жылдың 10 қыркүйегіне дейін созылып, көптеген дүрбелеңдерге толы болды. Флорес Симон Боливардың адал қолдаушысы Луис Урданета басқарған көтеріліске тап болды, ол Эквадордың Гран-Колумбиядан шығуына қарсы болды. Флорес Эквадор конгресінің мүшесі Висенте Рокафуэртеден де қауіп көрді, ол оны құлатуға тырысты. Ақырында екеуі келісімге келді: Рокафуэрте Флорестен кейін президент болады, ал Флорес әскери күштерге жетекшілік етеді. Өкіметтік мерзімінде ол 1832 жылы және 1834 жылдан бастап Колумбия әскерлерінің шабуылына қарсы күресті, соңында 1835 жылдың 18 қаңтарында Амбато қаласының жанындағы Минарикада оларды жеңді. 1837 жылы Сенат төрағасы болды. Флорестің екінші мерзімі 1839 жылдың 1 ақпанында басталды және 1843 жылдың 15 қаңтарында аяқталды. Оның билік басындағы кезеңі бейбітшілік пен әлеуметтік дамумен ерекшеленді – ол әділ билеуге және бостандықты қорғауға берген уәдесін орындады. Алайда, мерзімінің соңғы жылында ол Колумбия үкіметінің өтініші бойынша Нуэва-Гранада саясатына әскери түрде араласып, бұрынғы қарсыласы Хосе Мария Обандомен күресті. Кейіннен тағы да араласуға мәжбүр болғанда, Колумбия армиясы оған шабуыл жасады және елдегі оның беделі төмендеді. Содан кейін 1842 жылғы сайлаудағы бұзушылықтардан кейін ол 1835 жылғы конституцияны жоюға ұсыныс жасады, ал жаңа конституция, «Құлдық жарғысы» деп аталды, оған үшінші мерзімге билікте қалуға мүмкіндік берді, ол 1843 жылдың 1 сәуірінде басталды. Осы мерзімде Флорес билікте қалу үшін күресті, бірақ ақырында 1845 жылдың 6 наурызында Рокафуэрте және Висенте Рамон Рока басқарған көтеріліс салдарынан құлатылды, ол Эквадордың келесі президенті болды.
On 13 May 1830, the day of Ecuador's breaking away from Gran Colombia, Flores was named supreme chief of the new country, and then on 14 August 1830, he was named provisional president. His official term, however, did not start until 22 September 1830, 11 days after he was elected constitutional president by the assembly in Riobamba. That term lasted until 10 September 1834, and was marked with much turmoil. Flores faced a rebellion led by Luis Urdaneta, a loyalist of Simón Bolívar, who wanted to prevent Ecuador from leaving Gran Colombia. Flores also faced a threat from a member of the Ecuadorian congress, Vicente Rocafuerte, who attempted to overthrow him. Eventually, the two made an agreement – Rocafuerte would become president after Flores, and Flores would become leader of the military. Also during his term, he fought an invading Colombian army in 1832 and again starting in 1834, finally defeating them on 18 January 1835 in Miñarica, near Ambato. He was President of the Senate in 1837. Flores' second term began on 1 February 1839, and ended 15 January 1843. The beginning of his term was marked by peace and social development—he kept his word to rule justly and to defend freedom. However, in the last year of his term, he intervened militarily in the politics of Nueva Granada at the request of the Colombian government, fighting his old enemy, José María Obando. When later forced to intervene again, he was attacked by the Colombian army and his popularity at home fell. Then, after irregularities in the elections of 1842, he pushed to have the 1835 constitution annulled, and the new constitution, nicknamed the "Carta de la esclavitud" ("charter of slavery") allowed him to continue in power for a third term, which began 1 April 1843. During this term, Flores fought to remain in power, but was ultimately overthrown on 6 March 1845 by a rebellion led by Rocafuerte and Vicente Ramón Roca, the man who became the next president of Ecuador.
Өлім
Флорес 1864 жылы Габриэль Гарсия Мореноның президенттікке үміткерлігін қолдаған жорық кезінде зәр уыттануынан қайтыс болды.
Flores died of uremia in 1864 while in campaign supporting the presidency of Gabriel García Moreno.
Мұра
Галапагос архипелагындағы Флореана аралы Флорес атымен аталады.
Floreana Island in the Galapagos Archipelago is named for Flores.