Арчибальд Кокс: Уотергейт ісіндегі арнайы прокурор

Арчибальд Кокс: Американдық заңгер, JFK бас прокуроры, Уотергейт дауының арнайы прокуроры. Еңбек және конституциялық құқықта сарапшы. Биографиясы.

43 мин оқу

100%

Дереккөз: Archibald Cox — Wikipedia

Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.

Мазмұны

Кіріспе

Арчибальд Кокс-младший (17 мамыр 1912 – 29 мамыр 2004) – американдық заң ғалымы, президент Джон Ф. Кеннединің кезінде АҚШ-тың солиситор-генералы және Уотергейт дауы кезінде арнайы прокурор қызметін атқарған. Өмірі бойы еңбек құқығы саласындағы новатор сарапшы және конституциялық құқық бойынша да білікті маман болды. Journal of Legal Studies журналы Коксты 20 ғасырдың ең көп сілтеме жасалған заң ғалымдарының бірі деп таныды. Кокс сенатор Джон Ф. Кеннедидің еңбек кеңесшісі болды және 1961 жылы президент Кеннеди оны солиситор-генерал қызметіне тағайындады, ол осы лауазымды төрт жарым жыл бойы атқарды. Кокс Ричард Никсонға жақын адамдарға қатысты жемқорлық айыптаулары мен қысым күшейген кезде танымал болды. Бас прокурорлыққа үміткер Эллиот Ричардсон оны Уотергейт қарақшылығы және оған байланысты басқа да қылмыстар бойынша федералдық қылмыстық тергеуді бақылау үшін арнайы прокурор етіп тағайындады. Ол Никсонмен қарым-қатынасы шиеленіскен кезде, президенттің Овалдық кабинетіндегі әңгімелерін жасырын жазған таспаларды сотқа шақырды. Кокс Ақ үйден таспаларды және президенттік құжаттарды іздеуді тоқтату туралы тікелей бұйрық алғаннан кейін, Никсон оны «Сенбілік кешкі қырғын» деп аталған оқиғада қызметтен босатып жіберді. Кокстың жұмыстан босатылуы Никсон үшін үлкен жағдаяттық дағдарыс тудырды және Никсонның президенттік лауазымынан кетуімен аяқталған импичмент процесін бастады. Кокс өмірінің соңына дейін оқытумен, дәріс оқумен және жазумен айналысып, заңның дамуындағы Жоғарғы Соттың және қоғамдағы заңгердің рөлі туралы пікірлерін білдірді. Ол президент Джимми Картердің ұсынуымен Бірінші апелляциялық сотқа тағайындалуға үміткер болғанмен, Кокстың кандидатурасы президент пен сенатор Тед Кеннеди арасындағы даудың салдарынан қабылданбады. Ол бірнеше қоғамдық қызмет, бақылау және жақсы үкіметтік ұйымдарға жетекшілік етті, соның ішінде 12 жыл бойы Common Cause ұйымының төрағасы болды. Кокс 1976 және 1997 жылдары Common Cause ұлттық басқару кеңесіне сайланды. Бұған қоса, ол Жоғарғы Соттың екі маңызды ісіне қатысып, екеуінде де жартылай жеңіске жетті: бірі – федералды сайлау науқанына қаржыландыру шектеулерінің конституциялықтығына қатысты (Buckley v. Valeo), екіншісі – бекітілген әрекеттерді тексеру бойынша алғашқы маңызды іс (Regents of the University of California v. Bakke).

American prosecutor

Archibald Cox Jr. (May 17, 1912 – May 29, 2004) was an American legal scholar who served as U. S. Solicitor General under President John F. Kennedy and as a special prosecutor during the Watergate scandal. During his career, he was a pioneering expert on labor law and was also an authority on constitutional law. The Journal of Legal Studies has identified Cox as one of the most cited legal scholars of the 20th century. Cox was Senator John F. Kennedy's labor advisor and in 1961, President Kennedy appointed him solicitor general, an office he held for four and a half years. Cox became famous when, under mounting pressure and charges of corruption against persons closely associated with Richard Nixon, Attorney General nominee Elliot Richardson appointed him as Special Prosecutor to oversee the federal criminal investigation into the Watergate burglary and other related crimes that became popularly known as the Watergate scandal. He had a dramatic confrontation with Nixon when he subpoenaed the tapes the president had secretly recorded of his Oval Office conversations. When Cox refused a direct order from the White House to seek no further tapes or presidential materials, Nixon fired him in an incident that became known as the Saturday Night Massacre. Cox's firing produced a public relations disaster for Nixon and set in motion impeachment proceedings which ended with Nixon stepping down from the presidency. Cox returned to teaching, lecturing, and writing for the rest of his life, giving his opinions on the role of the Supreme Court in the development of the law and the role of the lawyer in society. Although he was recommended to President Jimmy Carter for a seat on the First Circuit Court of Appeals, Cox's nomination fell victim to the dispute between the president and Senator Ted Kennedy. He was appointed to head several public service, watchdog and good government organizations, including serving for 12 years as head of Common Cause. Cox was elected to the Common Cause National Governing Board in 1976 and 1997. In addition, he argued two important Supreme Court cases, winning both in part: one concerning the constitutionality of federal campaign finance restrictions (Buckley v. Valeo) and the other the leading early case testing affirmative action (Regents of the University of California v. Bakke).

Отбасы және ата-бабалары

Кокс Нью-Джерси штатының Плейнфилд қаласында Арчибальд пен Фрэнсис "Фэнни" Бруен Перкинс Кокстың ұлы ретінде дүниеге келді. Ол жеті баланың ең үлкені еді. Оның әкесі Арчибальд аға (Гарвард колледжі, 1896; Гарвард заң мектебі, 1899) Манхэттендегі адвокат Роуланд Кокстың ұлы болды және патенттік және сауда таңбалары бойынша адвокат ретінде танымал болды, сонымен қатар «Кокстың сауда таңбалары туралы нұсқаулығын» жазды. Роуланд Кокс 1900 жылы күрт қайтыс болғаннан кейін Арчибальд аға заң мектебін бітіргеннен кейін дерлік әкесінің жеке практикасын мұра етті. Ол осы мүмкіндікті пайдаланып, өз ісінде табысқа жетті. Оның ең маңызды жетістігі – Джонсон мен Джонсон компаниясы үшін қызыл крестті сауда таңбасы ретінде тіркеу болды. Анасының туыстарына қарағанда, әкесі (Арчибальд кіші кейінірек өмірінде еске алғандай) қоғамдық қызметке көп қатыспады, бірақ ол «бейбітшілік конференциясы кезінде Вудро Вильсонға бірнеше қызмет көрсетті» және жергілікті Білім беру кеңесінің төрағасы болды. Ол сондай-ақ Нью-Джерси штатының жылдам көлік комиссиясының мүшесі болды. Кокс Сент-Пол мектебінде жақсы оқыды және соңғы курста ол публицистика бойынша Хью Кэмп есімді сыйлықты жеңіп алды, сондай-ақ мектептің дебат командасын Гротонға қарсы жеңіске жеткізді. Осы кезеңде ол Беверидждің «Джон Маршаллдың өмірі» атты кітабын оқыды, бұл Кокстың заңға прогрессивті көзқарасының қалыптасуына ықпал етті. Мекеме басшысының (және отбасылық байланыстардың) ұсынысымен Кокс 1930 жылы Гарвард колледжіне қабылданды.

Колледж

Гарвардта Кокс "Газхаус" деп аталатын, кештер, құмар ойындары және спирттік сусындарымен (Тиым салу кезінде) танымал Дельфий клубы сияқты соңғы клубқа қосылды. Ол тарих, үкімет және экономика мамандықтарын таңдап, "жақсы" бағалардан сәл жоғары нәтиже көрсетті. Ол бірінші курстың екінші семестрінде әкесі 56 жасында қайтыс болды. Кокс екінші курста Гарвард заң журналында жұмыс істеді. Сондай-ақ ол болашақ әйелі Филис Эймсті кездестірді. Кокс оған үш-төрт кездесуден кейін ғана үйлену ұсынысын жасады. Филис бастапқыда келіспеді, бірақ 1936 жылдың наурыз айында олар никелері туралы келісімге келді. Филис бір жыл бұрын Смит колледжін бітірген, ал оның әкесі Джеймс Барр Эймс Гарвард заң мектебінің бұрынғы деканы және заңды оқудың кейс-әдісін танымал етуге үлкен үлес қосыпты. Профессор (кейіннен АҚШ Жоғарғы Сотының судьясы болған) Феликс Франкфуртер оларға құттықтау хаты жолдап, "Құдай-ау, қандай керемет заңгерлік одақ!" деп жазды. Кокс 1937 жылы үздік дипломмен бітірді, ол жылы заң факультетінің ең жоғары наградасын алған тоғыз студенттің бірі болды. Бітіру салтанатына екі апта қалғанда Кокс пен Филис үйленді. Заң мектебін бітіргеннен кейін Нью-Йорк қаласына көшіп келген Кокс АҚШ округтік сотының судьясы Лирнед Хэндтің хатшысы болып жұмыс істеді.

Гарвард факультеті және еңбек төрешісі

Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан кейін Кокс өзінің кәсіби мансабын сонда өткізу ниетімен "Ropes, Gray" заң фирмасына оралды. Бірақ ол бес апта ғана жұмыс істеді. 1950 жылдары Гарвардта заң ғалымы және профессор ретінде Кокс еңбек құқығы саласында зор ықпалға ие болды. Оның жазғандары соншалықты көп болды, тіпті деканы Грисуолд факультеттен күткен академиялық нәтижелердің мысалы ретінде Коксты көрсетті. Оның академиялық мансабының қарыштамасы еңбек қатынастарын регламенттеген заңдардың қабылдануымен бірге келді, сондықтан оның жұмысы, әдетте кез келген жаңа тақырып бойынша алғашқысы болып, Жоғарғы Соттың ой-пікірін қалыптастырды. Бір кезде оның шәкірті болған, кейін әріптесі Дерек Бок осы ықпалды былай сипаттады:

Жоғарғы Сот шешімдеріне тікелей әсер еткенімен қатар, Кокстың ғылыми еңбектері басқа ғалымдар мен тәжірибелі мамандарға да әсер етті, олар оны жиі сілтеме ретінде келтірді. "Journal of Legal Studies" журналы Коксты ХХ ғасырдың ең көп сілтеме жасалған заң ғалымдарының бірі деп санайды. Ол 1950-1951 жылдары Дунлоппен бірлесіп жазған екі мақаласында қалыптастырған және кейін өздігінен дамытқан жүйе Вагнер және Тафт-Хартли заңдарына қатысты стандартты көзқарасқа айналды. Ол кәсіподақ пен басшылық арасындағы келіссөздерге қатысу мүмкіндігінің шамамен тең екенін ескерді және еңбек заңдарын (көбінесе заңдардың өзіндегі мәтінге қайшы келіп) жеке қызметкердің құқықтарын, егер оның келіссөздерді жүргізуші агенті арқылы қорғалмаса, шектеуге, басшылықтың келіссөздер жүргізуге міндетті тақырыптарын бұрынғы тәжірибелермен байланыстыруға, кәсіподақтарға заңдарда қызметкерлерге берілген құқықтардан бас тартуға рұқсат беруге және жалпы алғанда еңбек заңдарын еңбектің экономикалық күшін арттырудың орнына өнеркәсіптік бейбітшілікті нығайту мақсатында түсіндіруге бағытталды. Бұл жүйе 1950 жылдардың соңына дейін федералды еңбек қатынастарының басым көзқарасы болып қала берді, одан кейін мүшелердің қатысуына қатысты алаңдаушылықтар саясатты қалыптастыруға ықпал етті. Осы жаңа жүйеге бастама берген – Кокс пен сенатор Джон Ф. Кеннедидің бірлесіп жасаған, кейін Ландрум-Грифин заңы болған заң жобасы.

Кеннедидің еңбек жөніндегі сарапшысы

1953 жылы жас және амбициялық Джон Ф. Кеннеди, Сенатқа жаңа ғана келген, болашақ саяси жоспарларында қолдану үшін саясат және заңнамалық тәжірибесін қалыптастыру мақсатында еңбек қатынастары саласын таңдап алды. 1953 жылғы наурыз айында ол Коксқа хат жолдап, оны Сенаттың Еңбек және халық әл-ауқаты жөніндегі комитетіне куәлік беруге шақырды. Кокс – табиғи одақтас болатын. Ол Кеннедидің сайлау округіндегі сайлаушылардың бірі және Гарвард университетінің түлегі еді. Одан да маңыздысы, ол еңбек құқығы саласындағы ұлттық деңгейде танымал ғалым және еңбекшілерді қолдайтын либералды демократ болатын. 1959 жылдың күзінде Ландрум-Грифин заңы бойынша жұмыстар аяқталған соң Кеннеди Коксқа президенттікке үміткер екенін сеніммен айтты. 1960 жылдың қаңтар айында ол Коксқа ресми түрде «Кембридж аймағындағы зияткерлік потенциалды пайдалану» және содан кейін «жиырма немесе отыз колледж профессорының» оның іс-шараларын үйлестіруді тапсырды. Кокс Кеннедиді әртүрлі салалардағы көрнекті саясаттанушылармен байланыстырды. Көптегендер оның кандидатурасына күмәнмен қараса да, ал кейбіреулері Адлай Стивенсонға немесе Хьюберт Хамфриге адал болғандықтан немесе оларға жақын болғандықтан, Кеннеди 24 қаңтарда Бостонның Гарвард клубында өткен кездесуде оларды өз жағына тартты. Демократиялық конвентке дейінгі шілде айында Кокс негізінен әртүрлі ғалымдарды Кеннедиге еске салғыштар жіберуге немесе оған белгілі бір мәселелер бойынша саяси ұстанымдарды ұсыну үшін ғалымдарды табуға итермелеумен айналысты. Конвентке дейін Кокс Бостоннан тыс жерлерден көп адамдарды жұмысқа алмаса да, Колорадо университетінен және Стэнфорд университетінен де жұмысқа алды. Номинацияға дейін жұмысқа алынғандардың саны көп болмаса да, демократтардың ешқайсысы, тіпті Стивенсон да, интеллектуалдық жақтастарды тартуға тырысқан жоқ. Кокстың еңбек кеңесшілерінің бейресми тобындағыдай, Кеннеди Кокстың байланыстарын олардың біліктілігі үшін ғана емес, сонымен қатар олардың кампаниясына берген беделі үшін де пайдалануға ниеттенді. Сәуір айында жергілікті газеттерде кеңінен жарияланған «Congressional Quarterly» журналында Кокс және басқа Кембридж кеңесшілері Кеннеди қолдайтын саясаттың кілті ретінде аталды. «Джон Ф. Кеннедидің саяси қабілеттерінің ішінде оған ең көбірек көмектескені – өзінің ісіне қабілетті адамдарды тарту қабілеті болды», – деді «Times» газеті конвент ортасында. Кокстың академиялық кеңесшілерін сипаттау Рузвельттің «Мидің сенімділері» бағдарламасын еске түсіру үшін жасалды: «Кембридж, Массачусетс қаласынан көптеген идеялар келді, онда ғалымдардың таңғажайып тобы өздерін және сенатор Кеннедидің бейресми ми кеңесін құрды». Лос-Анджелестегі конвенттен кейін Кеннеди, енді үміткер ретінде, Кокстан Вашингтонға көшуін сұрады, онда ол сөз жазушыларды жұмысқа алып, академиялық таланттарды үйлестіретін болады. Кокс келісті, содан кейін Кеннеди Кокстан Тед Соренсенмен жақсы қарым-қатынаста бола алатынын сұрады және «Соренсеннің біреу оның және Кеннедидің арасына кіріп, оларды бөліп тастауынан қорқатынын» түсіндірді. Кокс оны жасай алатынына сенімді болды. Кокс Соренсеннің ақпан айынан бері Кокстың тобының күш-жігерін шектеуге тырысып жатқанын білмеді. Соренсен «Times» газетінің Джозеф А. Лофтусына Кембридж тобы «әдеттегіден гөрі көбірек әңгімеге арналған» екенін айтты. Алайда, Кокс көп ұзамай Соренсеннің әрқашан «өз орнынан ығыстырылып қалуынан қатты қорқатынын» және Кеннедиді тәуелсіз кеңестерден, соның ішінде Кокстің кеңесінен де қорғағанын білетін болды.

In 1953 the young and ambitious John F. Kennedy, new to the Senate, decided that labor relations would be the area that he would specialize in to begin building a policy and legislative resume for use in future political endeavors. He wrote to Cox in March 1953 inviting him to testify before the Senate Committee on Labor and Public Welfare. Cox was a natural ally to seek out. He was one of Kennedy's constituents and a fellow Harvard alumnus. More importantly, he was a nationally recognized academic expert on labor law and a liberal Democrat with a predisposition towards labor. In the fall of 1959, after the work on the Landrum–Griffin Act had wound up, Kennedy confided to Cox that he was running for president. In January 1960, he wrote Cox formally asking him to head up his efforts to "tap intellectual talent in the Cambridge area" and then "ride herd over twenty or thirty college professors" in their activities for him. Cox brought a number of eminent policy experts in a number of fields into contact with Kennedy. Although many were skeptical of his candidacy and some had been loyal to or inclined towards either Adlai Stevenson or Hubert Humphrey, Kennedy won them over at a meeting in Boston's Harvard Club on January 24. In the period leading up to the Democratic Convention in July, Cox acted mainly as a "stimulator" to prod various academics to send memoranda to Kennedy or to find academics to supply Kennedy with policy positions on specific topics. While before the Convention, Cox had not recruited extensively beyond the Boston area, he had at least one recruit from the University of Colorado and recruited from Stanford. as well. Even though the number was not large before the nomination, no other Democratic contender, not even Stevenson, had made an effort to recruit intellectual partisans. As with the case of Cox' informal group of labor advisors, Kennedy was anxious to use Cox' contacts not only for their expertise but also for the éclat they gave his campaign. A Congressional Quarterly article in April, widely reprinted in local papers, named Cox and the other Cambridge advisors as a key to the kinds of policies Kennedy would advocate. "Of John F. Kennedy's political talents none has been more helpful to him than his ability to attract capable men to his cause," the Times said in the middle of the convention. The description of Cox' academic advisers was designed to recall Roosevelt's "Brain Trusts": "More ideas poured in from Cambridge, Mass., where an astounding galaxy of scholars had made themselves and informal brain trust for Senator Kennedy." After the Los Angeles Convention Kennedy, now the nominee, asked Cox to move to Washington to have an expanded role, hiring speechwriters and coordinating academic talent. Cox accepted, and then Kennedy point blank asked Cox if he thought he could get along with Ted Sorensen and explained "Sorensen's fear that somebody was going to elbow his way in between him and Kennedy." Cox assumed he could. Cox had been unaware that Sorensen had already been at work, back in February, trying to compartmentalize and minimize Cox' group's efforts. Sorenen told Joseph A. Loftus of the Times that the Cambridge group was "something 'much more talked about than fact.'" Cox would soon discover, however, that Sorensen always "was terribly worried about being cut out" and protected Kennedy from independent advice, including Cox'.

АҚШ-тың солиситор-генералы

Кеннедидің 1960 жылы сайлануынан кейін, Кокс мемлекеттік қызметке үміткер ретінде қарастырылып жатқан идеяны көпшілік алдында мойындамаса да, NLRB-де орын немесе Еңбек министрлігінде екінші деңгейдегі лауазым ұсынылуы мүмкін деп алаңдады. Екеуі де оған жаңа қиындықтар тудырмады, бірақ ол бас тартудың дұрыс болатыны туралы ойланды. Отбасымен бірге Виндзордағы Рождество мерекесіне аттанбас бұрын, Коксқа «Таймс» газетінің тілшісі Энтони Льюис оның Бас солиситор болып тағайындалғанын жеткізді. Кокс егер бұл рас болса, сайланған президентке мәселені ойластыруға уақыт керек екенін айтамын деп шешті. Бірақ Кеннеди отбасылық түскі ас кезінде қоңырау шалып, оны дереу қабылдады. Кокс заң факультетіндегі әріптесі Пол Фрёйндтің осы лауазымға ұсынған бірақ бас тартқанын және оның орнына Коксты ұсынғанын көп уақыттан кейін ғана білді. Келесі айда Кокс Сенаттың Әділет комитетінде бекіту тыңдауына қатысты, бірақ оның беделі соншалықты болды, тыңдау он минутқа созылды; тіпті оппозиция жетекшісі Дирксен, Коксты Ландрум-Гриффин заманынан білген, оның «заңгерлік қабілеттеріне қатты әсер еткенін» айтты. Кокс басқарғанға дейін болған шамамен бір ғасырлық кезеңде Бас солиситор, Жоғарғы Сот алдындағы үкіметтің адвокаты ретінде, зор ықпалға ие болды. Кокс осы лауазымға Уоррен Сотының бұрын сот қарауына жарамды деп саналмаған мәселелерге Сотты тартуға дайын болған, елдің әлеуметтік әділдік және жеке құқықтар туралы түрлі мәселелерді шешуге дайын болған шағында ие болды. Кокс Сот пен өзінің алдындағы шешуші кезеңді білді және оны алғашқы толық сессиясы басталар алдында жасаған сөйлеуінде түсіндірді:

Азаматтық құқықтар және отырықшылық істер

Сот мүшелеріне солист-генералды таныстыру барысында судья Франкфуртер бұрынғы студентімен ұзақ сөйлесті. Судья Коксқа алғашқы істі қылмыстық құқық саласынан таңдау қажеттігін кеңес берді. Кокс ұсынысқа құлақ қойды, бірақ көмекшісі Оскар Дэвис күшті қарсылық білдірді. Ол азаматтық құқықтар елдің алдындағы ең маңызды құқықтық мәселе екенін, ал Кокс өзінің алғашқы ісінде жаңа әкімшіліктің осы мәселені шешуге деген бейілділігін көрсетуі керек деп сақты. Кокс келісіп, «Бёртон Вилмингтон паркинг басқармасына қарсы» ісін таңдады. Бұл іс Делавэр штатына тиесілі ғимараттағы жеке мейрамханаға кіруге тыйым салынған афроамерикалық азамат шағымданған. Іс Сотты Конституцияның он төртінші түзетуінің «заң алдындағы теңдік» кепілдігінің шектеулерімен тікелей қабыстырды. 1883 жылғы «Азаматтық құқықтар істері» конституциялық кепілдіктің тек «мемлекеттік әрекетке» қатысты екенін анықтаған болатын. Кокс Сотты бизнес мемлекеттік жалға алушы және франчайзи екендігіне, мемлекет бизнес дамыту үшін салған паркинг кешенінде орналасқандығына және кешен алдында Делавэр туының ілінгеніне көндірді. Бұл фактілер мемлекетті мейрамханамен «бірлескен қатысушы» етіп, он төртінші түзетутің қолданылуына жеткілікті деп есептелді. Сот келісті. Бұл Соттың нәсілдік дискриминация істерінде «мемлекеттік әрекет» талабын азайтуының бастамасы болды. 1961 жылдың мамырында CORE ұйымының жетекшісі Джеймс Фармер бастаған азаматтық құқық қозғалысы қоғамдық көлік және басқа да орындардағы дискриминацияға қарсы бейбіт наразылықтар толқынына жол ашты. Роберт Кеннедидің жеке бақылауымен бас прокурорлық кеңсе жергілікті саяси және полицияның салқын қабақтылығына немесе зорлық-зомбылыққа басуға белсенді түрде көмектесуіне қарамастан, наразылық білдірушілерді қорғау үшін белсенді шаралар қолданды. Кокс Әділет министрлігінің күнделікті қызметіне қатысты мәселелерді талқылауға үнемі қатысып, сонымен бірге азаматтық құқықтарды қорғаушыларға қарсы сот шешімдерін жоюға бағытталған істерді дайындады (аймақсыздық, заңсыз кіру және рұқсатсыз шеру туралы заңдар бойынша). Кокс Роберт Кеннедимен жақын қарым-қатынас орнатты. Екеуінің стильдері мүлдем өзгеше болғанмен (Кеннеди импульсивті және құқықтық принциптерге қатысты бейжай, ал Кокс қозғалысты кері тартуға немесе Соттың беделін жоғалтуына әкелетін қателіктер жасамас үшін сақты болды), Кокс Кеннедиге деген құрметі арта түсті. Оле Мисс көтерілісінен бұрын ол президентке кеңес берді. Роберт Кеннеди, және одан да маңыздысы азаматтық құқықтар қоғамдастығы, әсіресе NAACP Құқықтық қорғаныс қорының Джек Гринберг, «мемлекеттік әрекет» доктринасын толығымен жоюға тырысты. Олар мейрамханалардың «жалпы тасымалдаушылар» сияқты Конституцияның он төртінші түзетуіне бағынуы керек немесе жеке дискриминацияны күшейту үшін қолданылатын заңсыз кіру заңын қолданудың өзі «мемлекеттік әрекет» болып табылатынын мәлімдеді. Кокс Соттың сексен жылдық прецеденттерден осыншалықты радикалды түрде бас тартатынына сенбеді. Сондықтан ол әр істе Соттың азаматтық құқықтарды жоюды талап етпейтін тар негізде дәлелдеді және әр істе осы негізде жеңіске жетті. Бұл Джек Гринбергтің ашуын тудырды, ол осы істерде кең көзқараспен қарауды талап етіп отырды. Алайда, сақтықпен қарау Коксқа Сотта үлкен бедел әкелді, олар оның оларды болашақтағы белгісіз салдарларға әкелмейтінін түсінді. Бірақ осы істердің бірінен кейін, тіпті Сот 1962 жылы «Белл Мэрилендке қарсы» ісінде «мемлекеттік әрекет» доктринасы туралы пікір білдіруді сұрады. Кокс сәл озық ұстанымға келді. Ол Мэриленд сияқты штаттарда, нәсілдік сегрегацияның тарихы бар штаттарда, азаматтық құқықтарды қорғаушыларды қудалау үшін заңсыз кіру заңдары қолданылса, онда дискриминация мемлекеттік әрекетті шақыруға жеткілікті деп мәлімдеді. Бұл ұстаным азаматтық құқықтар қозғалысын және Әділет министрлігін көңілсіздікке түсіргенімен, ол басым болды, бірақ үш судьяның (соның ішінде судья Блэк) келіспеушілігіне тап болды, бұл кеңірек ереже көпшілікпен қабылданбауы мүмкін екенін көрсетті. Бұл мәселе 1965 жылы Кокстың дайындауына және Сот алдында қорғауына көмектескен «қоғамдық орындар» туралы заңмен шешілді.

During the customary introduction of the Solicitor General to the members of the Court, Justice Frankfurter had an extended talk with his former student. The justice advised Cox that the first case to argue should be something involving criminal law. Cox gave due weight to the recommendation, but he met vigorous objections from his assistant Oscar Davis, who argued that civil rights was the most important legal issue facing the country and that Cox should signal in his first argued case the new administration's commitment to fight for it. Cox agreed and selected Burton v. Wilmington Parking Authority. The case, brought by an African American who was barred from a private restaurant that rented space in a building owned by the state of Delaware, confronted the Court squarely with the limitations on the Fourteenth Amendment guarantee of "equal protection of the laws" – erected by the so called Civil Rights Cases of 1883, which held that the constitutional guarantee only applied against "state action." Cox persuaded the Court that the fact that the business was a state lessee as well as franchisee, was located in a parking complex developed by the state to promote business, and that the complex flew a Delaware flag in front of the building, all rendered the state a "joint participant" with the restaurant, sufficient to invoke the Fourteenth Amendment. The Court agreed. It was the beginning of the Court's dilution of the "state action" requirement in racial discrimination cases. By May 1961, the civil rights movement, led by James Farmer of CORE, initiated what would become a wave of non violent confrontations against discrimination in public transit and other accommodations. The attorney general's office, under the personal supervision of Robert Kennedy, took active measures to protect the protestors in the face of local political and police indifference to or active complicity with violent resisters. Cox was regularly involved in meetings over day to day Justice Department activities, while at the same time he prepared to argue cases seeking to overturn state court convictions of civil rights protestors (under various statutes dealing with vagrancy, trespass and even parading without a permit.) Cox came into close contact with Robert Kennedy, and while the two had vastly different styles (Kennedy was impulsive and somewhat cavalier of legal principles; Cox was cautious against making missteps that would set the movement back or commit the Court to a position on which it might lose its legitimacy), Cox grew to admire Kennedy. Prior to the Ole Miss riot the subject reluctantly gave counsel to the President. Impatient of a piecemeal approach, Robert Kennedy, but more importantly the civil rights community and particularly Jack Greenberg of the NAACP Legal Defense Fund, sought near elimination of the "state action" doctrine, arguing that restaurants were like "common carriers", subject to the Fourteenth Amendment or that the mere act of enforcing a trespass law, used to further private discrimination, was itself sufficient "state action." Cox did not believe the Court would make so radical a break with eighty year old precedent, so in each case he argued on narrow grounds that did not require the Court to overrule the Civil Rights Cases, and each case he won on those grounds, in the process infuriating Jack Greenberg, who was arguing in those very cases for the broader approach. The cautious approach, however, garnered Cox much credibility with the Court, which came to realize that he was not going to lead them into areas with uncertain future consequences. After a number of these cases, however, even the Court requested briefing in 1962 on the "state action" doctrine in Bell v. Maryland. Cox took a slightly more advanced position, arguing that where trespass laws were used to prosecute civil rights demonstrators in states such as Maryland, where there was a history of racial segregation by custom and law, then the discrimination was part of the enforcement sufficient to invoke state action. Although even this position disappointed civil rights activists and the Justice Department, it prevailed, but in the face of three dissents (including that of Justice Black), suggesting that a broader rule might have been rejected by a majority. The issue would be mooted by legislation dealing with "public accommodations", which Cox helped draft and defended before the Court in 1965.

Қайта бөлу жағдайлары

Кокстың қызметінің барысында оны ең көп мазалаған және Роберт Кеннедиден ең көп ерекшеленген мәселелер – сайлау округтерінің дұрыс бөлінбеуі болды. Жылдар бойы сайлау округтерін қайта бөлуге ұмтылыс, әсіресе штаттық заң шығарушы органдарда, Американың қалалануының нәтижесінде ауылдық жерлердегі сайлаушылардың саны қалалық округтерге қарағанда едәуір азайды. Бұл қалалық дауыстың әлсіреуіне және соған сәйкес саясатқа әкеп соқты; түзету демократтарға саяси үстемдік әкелер еді, ал дұрыс емес үлестіру қала тұрғындарының, ұлттық азшылықтардың және кедейлердің жағдайын жақсартуға бағытталған заңнаманы кешіктірді. Мәселе мынада, 1946 жылы судья Франкфуртер мұндай мәселелерді соттың шешуіне жатпайтын саяси мәселе деп атады. Екінші жағынан, саяси мүдделердің терең тамырланғандығы және үстемдікке ие болғандардың өздерінің артықшылықтарынан бас тартуға ықпалсыздығы саяси шешімді күмәнді етті. Бірақ Теннесси штатынан осы шешімді сынап көруге идеалды жағдай туындады. Теннесси 1910 жылдан бері заң шығарушы органының құрамын қайта қарастырмаған, нәтижесінде қалалық округтерде ауылдық округтерге қарағанда он есе көп азамат тұрды. Кокс Бейкерге қарсы Карр ісінде талапкерлерді қолдау үшін amicus curiae қағазын ұсынуға шешім қабылдады. Бұл іс 1961 жылдың сәуірінде және қазан айында екі рет талқыланды. Осы аралықта Кокс Франкфуртердің қоғамдық кештегі жағымсыз шабуылына және қазан айындағы пікірталас кезіндегі аяусыз сұрақтарына ұшырады. Бірақ шешім жарияланғанда Франкфуртерге тек Харлан ғана қосылды; нәтижесі 6:2 болды. Бірінші іс Кокс күткеннен гөрі оңай болды. Шешім салыстырмалы түрде тар болды, ол тек федералды соттың қарауына қатысты және Кокстің қағазындағы негізгі мәселелерге сәйкес келді. Бірақ Кокс келесі істерде көп қиындыққа тап болды, өйткені тарих немесе құқықтық теория барлық жағдайларда «бір адам – бір дауыс» принципін талап ететініне өзін көндіре алмады. Ол кейін «өте күрделі критерийлер жиынтығы» деп атаған нәрсені жасады, бірақ соттың «бір адам – бір дауыс» принципін орнатуы нәтижесінде ол жалпы ережеге Кокс ұсынған стандарттарға енгізуге тырысқан барлық ерекшеліктерді қамтыды. Бас судья Уорреннің кеңсе меңгерушісі кейін оған былай деді: «Бас судья сіздің қағазыңызды алып, кері бұрып, сіз осы күрделі формуламен алып тастауға тырысқан барлық жағдайларды қамтитын «бір адамға бір дауыс» ерекшеліктерін жазды». Бұл іс – Рейнольдсқа қарсы Симс, 377 U.S. 533 (1964), онда сайлау округтерінің құрамы халық санына пропорционалды болуы керек деп шешілді.

The cases that troubled Cox the most during his tenure, and the area where he differed widest from Robert Kennedy, involved malapportionment of voting districts. Over the years failure to re allocate voting districts particularly in state legislatures, produced wildly disproportionate districts, with rural areas having many fewer voters than urban districts as a result of the urbanization of America. The result was dilution of the urban vote with policy resulting accordingly; rectification would benefit Democrats politically, while malapportionment stood as an obstacle to legislation that improved the lot of city dwellers, minorities and the poor. The problem was that Justice Frankfurter had written in a plurality decision in 1946 that such issues amounted to a political question—a matter not appropriate for the Court to resolve. On the other hand, given that political interests were entrenched, and those with disproportionate power were not likely to give up their greater share, a political solution was unlikely. But a case surfaced from Tennessee that seemed ideal to test that ruling. Tennessee had not reapportioned its legislature since 1910 and, as a result, there were urban districts that had eleven times the citizens of rural districts. Cox decided to submit an amicus curiae brief supporting the plaintiffs in Baker v. Carr. The case was argued once in April 1961 and re argued in October. In between Cox was subjected to an unpleasant onslaught by Frankfurter at a public dinner and relentless questions in the October argument. When the decision was announced, however, Frankfurter was joined by only Harlan; the result was 6–2. The first case proved far easier than Cox expected. The holding was relatively narrow, simply providing federal court jurisdiction, and followed the points in Cox's brief. But Cox had much more difficulty with the follow up cases, because he could not persuade himself that history or legal theory would demand a one man one vote standard in all cases. He developed what he later called a "highly complex set of criteria," but in the end when the Court finally erected the one man one vote standard it simply made the general rule subject to all the exceptions that Cox had tried to weave into his proposed standards. As Chief Justice Warren's clerk later told him "all the Chief did was take your brief and turn it upside down and write exceptions to the one person one vote that covered all the cases that you had attempted to exclude by this complicated formula.". The case was Reynolds v. Sims, 377 U. S. 533 (1964), holding that election districts must be roughly proportional to population.

Кеннедиден кейін

Колумнист Уильям В. Шеннонның айтуынша, президент Кеннеди Коксты Жоғарғы Соттағы келесі бос орынға тағайындамақшы еді. Кеннединің қазасынан кейін бас прокурордың орынбасары Николас Катценбах Кокстың тікелей басшысы болды. Бас прокурордың алғашқы талабы – Кокс онымен бірге бас судьяға барып, президент Кеннедидің қазасын тергеу үшін комиссия құруды сұрауы еді. Кокс Уорреннің бұл талаптан бас тартуына сенді, себебі бұл Сотқа кері әсер етеді. Ол келісті, бірақ Катценбахтан бас судьяны көндіруге тырыспауын өтінді. Ақырында Уоррен талапты қабылдамады, және екі Сот қызметкері кетіп қалды. Бір сағаттан соң президент Джонсон Уорренге қоңырау шалып, ол да келісті. Уоррен 1969 жылы бұл оқиғаның «өмірімдегі ең бақытсыз жыл» болғанын айтты. Кеннеди тірі кезінде қабылдай алмаған азаматтық құқықтар туралы заңдар, оның қазасы мен президент Джонсонның заң шығару шеберлігінің арқасында қажетті күш алды. 1964 жылы қоғамдық орындар туралы заң жобасы 1964 жылғы Азаматтық құқықтар туралы заң ретінде қабылданды. Заңнамаға конституциялық шабуылдың айқын себебі – оның Конституцияның XIV түзетуіне сәйкес келуі болды, себебі ол «мемлекеттік әрекет» емес мінез-құлықты реттеуге тырысты. Алайда Кокс және бас прокурордың көмекшісі, Азаматтық құқықтар бөлімінің басшысы Берк Маршалл, заңнаманы Конгрестің мемлекетаралық сауданы реттеу өкілеттігіне негіздеді. Джон мен Роберт Кеннедилер екеуі де Коммерциялық бапты қолданудың дұрыстығына күмән келтірсе де, қарсылық білдірмеді. Кокс қазан айында іс қозғаған кезде Соттың осы негізде заңды қолдауына ешқандай қиындық тудырмады. Сайлауда жеңіске жеткен соң Джонсон 1965 жылғы қаңтардағы Мемлекеттік хабарламасында, басқалармен қатар, дауыс беру құқығы туралы заңға уәде берді. Алғашқы жобаны Кокс жасады. Кокс ұсынған механизм – сайлаушылар статистикасы көрсеткендей, штаттың аз ұлт өкілдерінің сайлауға қатысу көрсеткіші төмен болған жағдайда, сауаттылық сынақтары және осыған ұқсас тәжірибелердің тізімін заңсыз деп санауды қамтамасыз ету болды. Мұндай жағдайларда, кемсіту ниетінің жоқтығын дәлелдеу жүктемесі штатқа ауыстырылды. Бұл механизм заң шығару процесінің бойымен заңның өзегі болып қала берді. Рамси Кларк пен Николас Катценбах екеуі де оның құқықтық шеберлігі мен мемлекеттік саясаты үшін бұл механизмге таң қалды (себебі ол кемсіту ниетін дәлелдеу қажеттілігін болдырмады). Заң жобасы Конгреске ұсынылмас бұрын Кокс сотта сұраққа жауап берді, оны ұлттық синдикатталған колумнист Дрю Пирсон жаңа президент алдында Коксты ұялту үшін пайдаланды. 28 қаңтарда Кокс Жоғарғы Сотты төменгі соттың федералды үкіметтің афроамерикандықтарға бағытталған дискриминациялық құрылғылар арқылы XV түзетуді бұзғаны туралы мәлімдемесіне сот процесін бастауға құқығы жоқ деп шешкен шешімін қайта қарауға шақырды. Кокс үкіметтің мұндай құқығы бар деген тар негізде дәлелдеді. Сот Кокстан заңдарды жоюды сұрай ма деп сұрағанда, Кокс «жоқ» деп жауап берді, тек істі үш судьядан тұратын комиссияға қайтаруды сұрады. 8 наурыздағы Сот шешімінде бұл әңгімеге назар салынды, соның салдарынан кейбіреулер Кокс алтын мүмкіндікті жіберіп алды деген қорытындыға келді. Пирсонның бағаншасында Кокс азаматтық құқық қозғалысына екі жылдық сот процесінен шығын келтіргені айтылды, сондықтан ол Джонсонға Коксты бас прокурор ретінде ауыстыруды ұсынды. 1965 жылғы дауыс беру құқығы туралы заң бұл істі тоқтатты, ал Кокс заңды Сот алдында сәтті қорғады, бірақ ол жеке адвокат ретінде жасады. Жонсонның жеңісінен кейін жазда Кокс Джонсонға өзінің бас прокурорын таңдау үшін отставкаға кетуді ұсынды. Кокс бұл жұмысты өте ұнатса да, Катценбахтың қатаң қарсылығын жеңді. Джонсон 1965 жылғы 25 маусымда отставкасын қабылдады. Бас судья Уоррен Кокстың қайта тағайындалмағаны туралы хабарды естіп «нашар қалды және ренжіді». Сенатор Кеннеди Сенаттың құдығынан құттықтау сөзін айтты. Тіпті бірнеше жылдан кейін Әділет министрлігіндегі әріптестері оның қызметін мақтады. Мысалы, Джон В. Дуглас «Ол департаментте болған ең жақсы бас прокурор болды» деді. Джон Зайгенталер де оны «өте жақсы» деп тапты. Осы лауазымды зерттеушілер келісті. Линкольн Каплан оны тарихтағы ең құрметке ие үш бас прокурордың бірі деп атады (Роберт Х. Джексон және Джон В. Дэвиспен бірге). Үш әкімшілікте бас прокурордың көмекшісі болған Брюс Террис «Мен көрген ең жақсы сотта сөйлейтін адам ол болды. Оның қабілеті мен көрмеген, және көретін сирек адамдардың бірі – ол Жоғарғы Сотқа дәріс бере алатын қабілеті болды». Тіпті сыншыл Виктор Наваски де Кокс «жалпы алғанда, кеңсе тарихындағы ең көрнекті бас прокурорлардың бірі» болғанын жазды. Бас прокурор ретінде Кокс Сот алдында 67 іс бойынша жеке өзі сөйледі, олардың 81%-ында жеңіске жетті. 1953 жыл мен 1982 жыл аралығындағы сегіз бас прокурорды зерттеу көрсеткендей, Кокс ең либералды болды, істердің 77%-ында либералды пікір білдірді. Жоғарғы Соттағы сот процесі оның мамандығы болды, сондықтан ол оны болашақта да жалғастыра берді, тіпті ешқандай төлем алмаған жағдайда да. 1965 жылы Кокс Гарвард құқық мектебіне қонақ профессор ретінде оралды, қазіргі конституциялық құқық бойынша курс пен қылмыстық құқық бойынша бөлім оқыды. 1969 жылы Шапиро мен Томпсон ісін Юридикалық қызметтер бағдарламасы (LSP) Коннектикут штатының аудандық сотында сәтті аргументтерден кейін Жоғарғы Сотқа жеткізді. Жоғарғы Соттағы алғашқы аудандық аргументтер 1968 жылғы 1 мамырда өтті. Кокс 1968 жылғы 23-24 қазандағы қайта қарау кезінде Томпсонның негізгі адвокаты болды. «әлеуметтік құқықтың әкесі» деп есептелетін Эдвард Спарер 1968 жылы қайта қарауға жетекші адвокат ретінде Коксты жеке шақырды. Әлеуметтік тарихшы Жаклин Джонс Арчибальд Кокстың бұл іске қатысуы үйлестірілгенін айтады. Спарер Кокстың құқықтық көмегін шақырды, өйткені ол бас прокурор, өте құрметті және Уоррен Сотының танымал тұлғасы болды. Шапиро мен Томпсон ісі расталды, ал Кокс айтқан әлеуметтік жәрдемнің негізгі құқық екендігі туралы аргументі судья Бреннанның көпшілік пікіріне кіріктірілді. Бұл іс 1969 жылы судья Уорреннің «ең бақытсыз жылына» да үлес қосты, өйткені бұл іс судьялар Бреннан мен Уоррен арасында тікелей қақтығыс тудырды. Вашингтон Стар газетінің тілшісі Джеймс Дойл, кейіннен Кокстің тобының бас пресса кеңесшісі болды, Кокспен алғашқы кездесуіне қатысты өз реакциясын былай сипаттады: «Прокурорлар акуланың сезіміне ие болуы керек; ал бұл – дельфин сияқты көрінеді». Кокс өзінің жағдайының саясатына жеткіліксіз назар аударғаны оның ант беру рәсіміне сенатор Тед Кеннедиді (Никсон жек көріп, қорқынышпен қараған жалғыз демократ) және Роберт Кеннедидің жесірін шақырғанда, бұл оқиға ескі бас прокурор кеңсесінде болғанда және президент Рузвельттің бас прокуроры Чарльз Фахи ант бергенде көрінді. Бұл Никсонды Кокс президентті құлатуға жұмыс істеп жатыр деп сендірді. Содан кейін Никсон Коксты Сенат демократтарын да ренжітті, баспасөз мәслихатында сенатор Сэм Эрвинге Сенат Уотергейт тыңдауларын тоқтатуға немесе кем дегенде кейінге қалдыруға өтініш берген хатты жариялады, өйткені ол процедурамен танысуы керек болды. Эрвин баспасөз құралдарына: «Профессор Кокстің өтініші өте мақтаншыл» деді.

According to columnist William V. Shannon, President Kennedy had planned to appoint Cox to the next opening on the Supreme Court. After Kennedy's assassination, Deputy Attorney General Nicholas Katzenbach became Cox's direct superior. The first request of the acting Attorney General was that Cox accompany him to see the chief justice and request him to head a commission to investigate the circumstances surrounding the assassination of President Kennedy. Cox was reluctant, believing that Warren should refuse the request, because it would have adverse impact on the Court. He agreed but asked that Katzenbach not have him try to persuade the chief justice. In the end Warren declined the request, and the two Justice employees left. Within an hour President Johnson called Warren, who capitulated. Warren said in 1969 that because of it, it became "the unhappiest year of my life." The civil rights legislation that Kennedy was unable to see pass during his lifetime received the needed momentum from his death and the legislative skill of President Johnson. In 1964 the public accommodations bill passed as the Civil Rights Act of 1964. The obvious constitutional attack on the legislation was its constitutionality under the Fourteenth Amendment because it sought to regulate conduct that was not "state action." Cox and Assistant Attorney General and Head of the Civil Rights Division Burke Marshall, however founded the legislation on Congress's power to regulate interstate commerce. Although both John and Robert Kennedy questioned the optics of using the Commerce Clause, they did not object. Cox had no difficulty having the Court uphold the statute on that basis when he argued the cases in October. After a landslide election victory, Johnson used his State of the Union address in January 1965 to, among other things, promise a voting rights act. It was Cox who developed the first draft. The mechanism devised by Cox was to provide for a presumption of illegality of a list of practices including literacy tests and similar devices if the state had a history of low minority voter turn out as shown by voter statistics. In such cases the burden was shifted to the state to prove nondiscriminatory intent. This mechanism remained the heart of the legislation throughout the legislative process. Both Ramsey Clark and Nicholas Katzenbach admired the mechanism for its legal craftsmanship and statecraft (because it avoided the need to prove intent to discriminate). Before the bill was submitted to Congress Cox answered a question in Court that was used by nationally syndicated columnist Drew Pearson to embarrass Cox before the new president. On January 28, Cox urged the Supreme Court to reverse a lower court decision that held that the federal government had no power to sue a state alleging violation of the Fifteenth Amendment by discriminatory devices aimed at African Americans. Cox argued the narrow ground that the government had such power. When the Court expressly asked Cox whether he was asking the Court to strike down the statutes, Cox answered that he was not, only that the case be remanded to the three court panel. The Court's opinion, delivered on March 8, highlighted this exchange in such a way that some inferred that Cox passed up a golden opportunity. Pearson's column stated that Cox had cost the civil rights movement two years in litigation, and for that he point blank suggested that Johnson replace Cox as solicitor general. The Voting Rights Act of 1965 mooted that case, and Cox would go on to defend the legislation successfully before the Court, but he did so as a private attorney. In the summer after Johnson's victory Cox offered his resignation in order that Johnson might pick his own Solicitor General if he chose. Although Cox dearly loved the job, he overrode Katzenbach's strong objections to his decision. Johnson accepted the resignation on June 25, 1965. Chief Justice Warren was "non plussed and made unhappy by the news" that Cox was not reappointed. Senator Kennedy delivered a tribute from the well of the Senate. Even years later his colleagues in the Justice Department praised his service. John W. Douglas, for example, said "he was the best solicitor general that the department's ever had ." John Seigenthaler likewise found him "great." Students of the office have agreed. Lincoln Caplan called him one of the three most respected Solicitors General in history (together with Robert H. Jackson and John W. Davis). Bruce Terris, who was Assistant Solicitor General in three administrations, said that he "was the best oral advocate I ever saw. He had the ability to do something I had never seen anybody ever having the ability to do, and I suspect very few people ever had, and that was he had the ability to lecture the Supreme Court. " Even critic Victor Navasky wrote that Cox was "by general agreement one of the most distinguished Solicitors General in the history of the office ." As Solicitor General Cox personally argued 67 cases before the Court, prevailing in 81%. A study of the eight Solicitors General between 1953 and 1982 found that Cox was the most liberal, filing liberal briefs in 77% of the cases. Supreme Court litigation was his metier, so much so that he would continue to do it in the future even (or especially) when he received no fee. In 1965, Cox returned to Harvard Law School as a visiting professor, teaching a course in current constitutional law and a section in criminal law. In 1969, the Legal Services Program (LSP) would bring Shapiro v. Thompson to the Supreme Court after successful arguments in the District court of Connecticut. The first set of oral arguments before the Supreme Court happened on May 1, 1968. Cox would become the primary counsel for Thompson during the rehearing on the 23 24th of October 23 24th 1968. Edward Sparer, considered the 'father of welfare law' personally brought in Cox as the lead attorney for the rehearing in 1968. Jacqueline Jones, a social historian, articulates that Archibald Cox's involvement with this case was coordinated. Sparer brought in Cox's legal assistance as he was the solicitor general, well respected, and a recognized face by the Warren Court. Shapiro v. Thompson was affirmed and Cox's oral argument that welfare was a fundamental right was key to Justice Brennan's majority opinion. This case would also contribute to Justice Warren's "unhappiest year" in 1969, as this case caused direct conflict between Justices Brennan and Warren. James Doyle, a Washington Star reporter who would later become the chief press advisor for Cox's group, described his own first reaction to meeting Cox: "Prosecutors are supposed to have the instincts of a shark; this one seemed more like a dolphin." That Cox was insufficiently attuned to the politics of his situation was on show when he invited to his swearing in Senator Ted Kennedy (the one Democrat whom Nixon loathed and feared) as well as Robert Kennedy's widow; had it take place in his old solicitor general's office; and had his old boss, President Roosevelt's Solicitor General Charles Fahy, administer the oath. It convinced Nixon that Cox saw his job as to bring down the president. Nixon now regarded him as a
"partisan viper." Not long afterwards, Cox offended Senate Democrats as well by revealing at a press conference a letter requesting Senator Sam Ervin to cancel or at least postpone the Senate Watergate hearings so that he could familiarize himself with the proceedings. Ervin told the press: "Professor Cox's request is extraordinarily arrogant."

Қызметкерлерді толықтыру

1973 жылғы 25 мамырда қызметке кіріскеннен кейін Кокс Кембриджге оралды, онда ол өзінің командасына екі профессор – Джеймс Воренберг пен Филип Хейманнды шақырды. Үшеуі 29 мамырда Вашингтонға келді. Коксқа, федералды прокурорлар тобының басшысы Эрл Дж. Сильберттен сенімсіздік білдірмесе, отставкаға кететіні туралы хабарламалар келіп түсті. Кокс олардың кәсібилігіне үндеді, бірақ істің қалай жүргізілгеніне ешқандай түсініктеме бермеді. Одан да үлкен мәселе – Сильберттің басшысы, Генри Э. Петерсен, ФБР/Әділет министрлігінің қызметкері, Никсон тағайындаған көмекші бас прокурор, Никсонмен үнемі кездесетін, бірақ Коксқа тек жалпылама сипаттамалар беретін және Никсон атынан өкілдік құқығын пайдаланып, мұндай кездесулердің бірінің хаттамасын беруден түбіртексіз бас тартқан. Кокс прокуратура жұмысын бастағанша прокурорларды қадағалау үшін, ал айыптаудан кейін істерді соттау үшін көрнекті қылмыстық сот адвокатын жалдаудың ең маңызды міндет екеніне келді. 1964 жылы қазылар алқасының құрамын бұзғаны үшін Джимми Хоффаны соттаған АҚШ прокуроры Джеймс Ф. Нилді, қазір жеке практикада, бірнеше аптаға келіп, жағдайды тұрақтандыруға көндірді. Нил уәде етілген мерзім соңына дейін қалды, әрбір мерзімнің соңында тағы бірнеше апта қалуға уәде берді; ол Кокстің екінші адамы болды және бас сот адвокаты болып таңдалды. Воренберг үшінші орынға ие болды және алғашқы кезеңнің көп бөлігін адвокаттарды жұмысқа алумен өткізді. Воренберг миссияны бес топқа бөлді: алғашқы болып қол қойған Томас Ф. Макбрайд, ол сайлауалды қаржыландыру бойынша топты басқаратын және Джордж Штайнбреннерді соттауға қол жеткізетін болады; Уильям Меррил «сантехниктер» тобын басқаратын болады; Ричард Дж. Дэвис «лақтырулар» тергеуімен айналысатын топты басқаратын болады; Джозеф Дж. Коннолли ITT-нің монополияға қарсы келісімін тергейтін күшті басқарды; ал Джеймс Нил ең ірі топты – Уотергейт тобын басқарды, ол жасырумен айналысты және Джордж Фрамптон, Ричард Бен Венисте және Джил Вайн Вольнерді қамтыды. Генри С. Рут Кокстің орынбасары, ал Фил Лаковара Кокстің кеңесшісі болды. Баспасөзбен жақсы қарым-қатынас орнату үшін Кокс Джеймс Дойлді өзінің өкілі етіп тағайындады.

After he was sworn in on May 25, 1973, Cox returned to Cambridge where he recruited two professors, James Vorenberg and Philip Heymann, to join his staff. The three arrived in Washington on May 29. Cox was faced with reports that the team of federal prosecutors under Earl J. Silbert was about to resign unless given a vote of confidence. Cox appealed to their sense of professionalism without comment on how the case was handled. A bigger problem was Silbert's boss, Henry E. Petersen, a career FBI/Justice Department employee appointed Assistant Attorney General by Nixon, who had regular meetings with Nixon, but would only provide vague descriptions to Cox, and point blank refused to turn over his memorandum of one such meeting, claiming executive privilege on behalf of Nixon. Cox concluded that a top priority was to hire a pre eminent criminal trial attorney to supervise the prosecutors until the office was up and running and then try the cases after indictment. He persuaded James F. Neal, the U. S. attorney who obtained the conviction of Jimmy Hoffa in 1964 for jury tampering, now in private practice, to come aboard for several weeks to stabilize the ship. Neal would stay to the end, at the end of each promised period promising only a few more weeks; he became Cox's number two man, picked to be the chief trial attorney. Vorenberg became number three and spent much of the early period recruiting lawyers. Vorenberg divided the mission into five task forces: the first to sign on was Thomas F. McBride who would head up the task force on campaign contributions and would obtain the conviction of George Steinbrenner; William Merril would head up the Plumbers task force; Richard J. Davis would handle the task force investigating "dirty tricks;" Joseph J. Connolly headed up the force investigating the ITT antitrust settlement; and James Neal headed the largest group, the Watergate task force, which dealt with the cover up and included George Frampton, Richard Ben Veniste, and Jill Wine Volner. Henry S. Ruth became Cox's deputy and Phil Lacovara became Cox's counsel. With a view toward establishing better relations with the press, Cox designated James Doyle his spokesman.

Қосылу мәселесі

Арнайы прокуратура федералды прокурорлармен деңгейлес болуға тиіс болды. Сенаттың Уотергейт комитеті Диннің куәлігі үшін бәсекелесіп жатты, ал ақпараттар оларды алуға дайын екенін көрсетеді. 3 маусымда жарияланған хабарламаларда Диннің президентпен Уотергейт туралы 35 рет сөйлескенін айтуға болатыны айтылды. Келесі күні Ақ үйдің өкілі екеуінің жиі сөйлескенін мойындады, бірақ бұл әңгімелер президенттің скандалдың түбіне жететін жаңа ниетін ілгерілету мақсатында болғанын мәлімдеді. Өкіл барлық мұндай әңгімелердің тіркелгенін, бірақ олар "атқарушылық құқықтар" негізінде қорғалғандықтан берілмейтінін мойындады. Кокс мәселені сотқа беруге дейін, сотқа орындалуы мүмкін нақтырақ шақыру қағазын дайындауы керек еді. Бірақ ол Ақ үйдің құжаттары қалай ұйымдастырылғанын білмеді, сондықтан 6 маусымда президенттің кеңесшісімен кездесуді жоспарлады. Президенттің жаңа қорғаныс командасына бұрынғы демократ Леонард Гармент, Техас университетінің конституциялық құқық профессоры Чарльз Алан Райт және Никсонға адал Дж. Фред Буджардт кірді. Кокс үш талап қойды: Никсонмен кездесуі туралы Петерсеннің құжаты; Петерсеннің Холдеманға сол кездесуді қорытындылаған меморандумы; және Петерсеннің сол кездесуде Никсон мен Дин арасындағы әңгіменің жазбасы. Воренберг 1972 жылдың маусымынан 1973 жылдың мамырына дейінгі президент пен оның негізгі көмекшілері арасындағы барлық тіркемелерді сұрады. Буджардт оның қандай материалды ұсынатынын тек президенттің анықтай алатынын айтты. Гармент пен Райт атқарушылық құқықтар туралы пікір таласты, Райттың айтуынша, ол президенттік құжаттарға ғана емес, Холдеман мен Эрлихман сияқты оның көмекшілерінің құжаттарына да қатысты. 15 сәуірдегі Динмен болған кездесудің жазбасына келетін болсақ, Буджардт (жалған) бұл кездесудің жазбасы емес, президенттің кейінірек диктанттаған жазбасы екенін ұсынды. Келісімге қол жеткізілмеді, бірақ президенттің адвокаттары талаптарды бірден қабылдамады. Президенттің құқықтық командасы таныс тәсілді қолданды: тым кең позицияны білдіру, екіұштылық, уақытты созу, содан кейін халықтың наразылығын сезінгенде ішінара жеңілдіктер жасау. Кездесуден кейін көп ұзамай Кокс кенеттен баспасөз конференциясын жариялады (құжаттар дауына қатысы жоқ). Буджардт Кокс құжаттар туралы дауды жариялауды жоспарлап отыр деп ойлап, Воренбергке қоңырау шалды. Баспасөз конференциясын талқылаудың орнына Воренберг Буджардтқа құжаттар туралы талаптарды еске салды. Буджардт Воренбергке жақын арада пакет жіберілетінін уәде берді. Баспасөз конференциясына 20 минут қалғанда, президенттің кездесулері мен негізгі көмекшілерімен телефон арқылы сөйлескені туралы тіркемелерді қамтитын пакет келді, оның ішінде Дин, Холдеман және Эрлихман да болды. Баспасөз конференциясы өтті және (бастапқы жоспарланғандай) бірнеше жаңа адвокаттарды таныстырумен шектелді. Алайда, құжаттар, Холдеман мен Эрлихманның тіркемелерімен бірге, құжаттарды алуға жеткілікті нақты сотқа шақыру қағазын дайындау үшін маңызды болды, және одан да маңыздысы, олардың бар екендігі кейін белгілі болғанда, жазбаларды алуға көмектесті. Маусымның ортасына қарай кеңсе толыққанды жұмыс істеді. 29 маусымда Сильберттің АҚШ прокурорларының командасы федералды прокурорлардың наразылығына себеп болды. Алғашқы нәтижелерді көрсетуге міндеттелген топ Макбридждің сайлауалды қаржы тобы болды. 6 шілдеде American Airlines Никсонның жеке адвокаты Херб Калмбахқа заңсыз 55 000 доллар көмек көрсеткенін мойындады. Екі ай ішінде арнайы прокурор Ashland Oil, Gulf Oil, Goodyear Tire and Rubber, Minnesota Mining and Manufacturing, Phillips Petroleum және Braniff Airlines компанияларының заңсыз жарналарын анықтады. Бұқаралық ақпарат құралдарының назары жария ету ісіне шоғырланғанмен, қаңтар айында Харрис сауалының нәтижесі бойынша американдықтардың 81% "заңсыз корпоративтік қаржы берушілер" "елге зиян келтіреді" деп сенді.

The Special Prosecutor's office had to catch up with the federal prosecutors. The Senate Watergate committee was in competition for Dean's testimony, and leaks suggested they were about to get it. On June 3, published reports said that Dean would testify that he had spoken to the president about Watergate 35 times. On the next day the Deputy White House spokesman admitted that the two spoke frequently, but insisted that the discussions were in furtherance of the president's new determination to get to the bottom of the scandal. The spokesman admitted there were logs of all such conversations, but that they would not be turned over on the ground that they were covered by "executive privilege." Before Cox could litigate the issue of executive privilege and his entitlement to the documents, he had to fashion a reasonably specific subpoena that might be enforced in court. But he had no idea how the White House files were organized, so he scheduled a meeting with the president's counsel on June 6 to discuss his documents request. The president's new defense team was made up of one time Democrat Leonard Garment, University of Texas constitutional law professor Charles Alan Wright, and Nixon true believer J. Fred Buzhardt. Cox made three requests: the Petersen document concerning his meeting with Nixon; Petersen's memorandum to Haldeman summarizing the same meeting; and the tape of the conversation between Nixon and Dean mentioned by Petersen from the same meeting. Vorenberg added a request for all logs between the president and key aides from June 1972 to May 1973. Buzhardt said that only the president could determine what he would produce. Garment and Wright argued about executive privilege, which Wright said applied not only to presidential documents but ones of his aides such as Haldeman and Ehrlichman. As for the tape of the April 15 Dean meeting, Buzhardt (falsely) suggested it was not a tape of the meeting but rather the president's later dictated tape about the meeting. No resolution was arrived at, but the president's lawyers did not reject the requests outright. The president's legal team employed an approach that would become familiar: state an overly broad position, equivocate, delay, and then abruptly make partial concessions in the face of perceived popular disapproval. Shortly after their meeting, Cox announced a sudden press conference (unrelated to the discovery dispute). Buzhardt, thinking that Cox planned to go public with the dispute over the documents, called Vorenberg. Instead of discussing the press conference Vorenberg reminded Buzhardt of the documents requests. Buzhardt assured Vorenberg that a package would soon be delivered. Twenty minutes before the press conference, the package arrived containing the logs of presidential meetings and telephone conferences with key aides, including Dean, Haldeman, and Ehrlichman. The press conference took place and involved (as was originally planned) only an introduction to several new attorneys. The documents, however, together with the logs of Haldeman and Ehrlichman themselves proved essential to draft subpoenas sufficiently specific to elicit documents, and more crucially when their existence would later become known, the tapes. By mid June the office was fully functioning. Silbert's U. S. attorney's team was finally eased out on June 29, much to the chagrin of the federal prosecutors. The task force that was to show the first results was McBridge's campaign finance group. On July 6, American Airlines admitted that it made an illegal $55,000 campaign contribution to Nixon's personal lawyer Herb Kalmbach. Within two months the Special Prosecutor would uncover illegal contributions by Ashland Oil, Gulf Oil, Goodyear Tire and Rubber, Minnesota Mining and Manufacturing, Phillips Petroleum, and Braniff Airlines. While the center of media attention was on the cover up, by January, according to a Harris survey, 81% of Americans believed "illegal corporate money givers" were "harmful to the country."

Ақ үйдің кассеталары

Герб Калмбах, есімі заңсыз сайлау науқанына қаржылай көмек көрсету жөніндегі топтың қызығушылығын арттырған, 16 шілдеде Сенаттың Уотергейт комитеті алдында куәлік беруге жоспарланған еді. Бірақ Холдеманның көмекшісі, полковник Александр Баттерфилд, "құпия куәгер" ретінде енгізілді. Ол 30 минуттық куәлігі барысында Овалдық кабинетте, Президент кеңсесінде, Атқарушы кеңсе ғимаратында және Кэмп-Дэвидте орнатылған құпия дыбыс жазу жүйесі туралы мәлімдеді. Бұл жүйе президенттің сөзін немесе оған айтылған сөзді жазуға арналған, дауыспен қосылатын механизм еді. Таспалардың бар екендігі Сенаттың Уотергейт комитеті анықтаған ең маңызды дәлел болды, және жасыру ісінің қалған бөлігі оның айналасында құрылды. Кейбір таспалардың маңыздылығы өзінен-өзі түсінікті болды. Джон Дин куәлік берген әңгімелердің таспалары Диннің айтқандарының дұрыс екенін көрсететін еді, бұл жағдайда президент әділетке кедергі келтіруге қатысқан болар еді, немесе олар жалған болса, Дин Сенат алдында жалған куәлік берген болар еді. Басқа таспалардың маңыздылығы Уотергейт оқиғаларына байланысты кездесулердің уақытына қарай анықталады. Кокс өзінің алғашқы өтінімін қылмыстық іс жүргізуге тікелей қатысы бар материалдармен шектеу арқылы, қолайлы шешім қабылдау мүмкіндігін арттыра алады деп сенді. Ол атқарушылық биліктің құқығын жоққа шығаратын шешімге қол жеткізгеннен кейін, кейінірек қосымша материалдарды сұрай алатын еді. Сондықтан 18 шілдеде Кокс Бужардқа 8 нақты таспаны беру туралы жазбаша өтініш жіберді. 23 шілдеде Райт жазбаша түрде жауап беріп, атқарушылық биліктің құқығы мен биліктердің бөлінуіне сүйене отырып, өтінішті қабылдамады. Сол күні кешке Кокс үлкен қазылар алдына Бужардқа жеткізілген, сегіз таспаны және тағы үш затты талап ететін шақыру қағазын тапсырды, Бужард президент атынан қабылдады. 26 шілдеде бас судья Джон Дж. Сирика Никсоннан келген хат алды, онда ол соттың оны мәжбүрлеуінің, соттың өзінің оны мәжбүрлеуімен бірдей екенін мәлімдеді. Сондықтан ол таспаларды ұсынбады. Бірақ ол Ханттың жұмысқа орналасуына қатысты 30 наурыздағы меморандумның көшірмесін қоса берді және елшіліктерге қатысты Страханның саяси құжаттарын қолжетімді етуге уәде берді. Бір сағат ішінде Кокс үлкен қазылар алдында болды, оларға жауап берді, және олар Сирикадан Никсонға шақыру қағазына сәйкес келуді бұйрық беруді сұрады. Сирика мүшелерді жеке-жеке сұрап, бұйрық шығарды. Сирика тараптарға мәселені талқылау үшін бір ай берді. Райт кең ауқымды, абсолютистік ұстанымды қабылдап, президенттің қандай материалдарды ұсыну керектігін шеше алатын жалғыз адам екенін мәлімдеді. Ол Никсонның ұлттық қауіпсіздікке қатысты сезімдерін жеткізіп, Никсонның бір таспада "ұлттық қауіпсіздік туралы өте құпия ақпарат бар екенін, сондықтан ол маған оның мәнісін айтуға еркіндік сезінбегенін" айтқанын мәлімдеді, Райттың толық ұлттық қауіпсіздік рұқсаты болғанына қарамастан. Райт президенттің билігі соншалықты кең екенін айтты, ол арнайы прокурордың кеңсесін таратып, барлық істерді тоқтатуға құқылы. Кокс өз кезегінде "атқарушылық биліктің адалдығына күдік тудыратын күшті себептер бар" екенін атап өтті және президенттің таспалардағы кездесулер туралы қызметкерлерінің куәлік беруіне рұқсат бергенін, бірақ таспаларды ұсынбағанын, олар болған оқиғаның жақсы дәлелі болар едіін көрсетті. Президенттің өкілеттігін тоқтатуға қатысты Кокс (кейінірек болжамды) егер бұл шындық болса, онда президент осы билікті пайдаланудың саяси салдарына дайын болуы керек деді. Райттан 17 минут (Кокстан 8 минут) сұрақ алғаннан кейін судья бір апта ішінде шешім шығарады деп үміттенетінін айтты. 29 тамызда сот президентке барлық материалдарды қарау үшін ұсынуға бұйрық берді. Бұл шешім Райттың абсолютистік аргументін жоққа шығарды. Кокс толық жеңіске жетпесе де, Сирика ұлттық қауіпсіздік туралы аргументті елемеді, және шешім тарихи деп есептелді - Бас судья Джон Маршалл 1807 жылы президент Томас Джефферсоннан құжаттарды ұсынуды бұйырғаннан бері президенттен дәлелдерді ұсынуды бұйырған алғашқы рет. Ақ үй Никсонның "бұйрыққа бағынбайтынын" тез мәлімдеді. Райт олардың апелляция беруді қарастырып жатқанын айтты, бірақ мәлімдемеде "президенттің заңды ұстанымын сақтаудың басқа жолын табуға болатындығы туралы қысым жасалды". Президент апелляцияға шағымданды, бірақ Райттың жұртшылықтың наразылығына орай, Апелляциялық сот іс жүргізуді жеделдетуге бұйрық берді, келесі аптада бүкіл сот алдында дәлелдеуді жоспарлады. 11 қыркүйекте Райт тағы да атқарушылық биліктің құқығын барынша пайдаланды. Бас судья Дэвид Л. Базелонның сұрағына жауап берген Райт соттар таспаларды талап ете алатын жағдайды еске түсіре алмады. Бірақ Ақ үй ақпаратты ұсынып, құқықтың шектеулерін жеңілдеткенін, бірақ таспалар "өмірдің шикі материалы" болып табылатынын, негізінен құқық қорғалатын нәрсе екенін айтты. Райт құқықтың тіпті зәбірленген жағдайда да сақталуын қамтамасыз ететінін, мысалы, президенттің алаяқтық немесе басқа да қылмыс жасауы сияқты жағдайларда да сақталуын мәлімдеді. Кокс, бұрынғы отырыстар мен қайта бөлу істеріндегідей, кең құқықтық принциптерді жариялаудан аулақ болып, оның орнына осы істің ерекше екенін, жақын арада қолданылатын прецедент құрмайтынын және әділет әкімшілігінің қазіргі принциптеріне оңай сәйкес келетінін көрсетуге тырысты. Байырғылар Кокс жеңіске жеткенін сенді. Бірақ екі күннен кейін (сот пікір алмасудан кейін берген уақыттан бұрын) сот шешім шығарды.

Herb Kalmbach, especially of interest to the illegal campaign contributions task force, was scheduled to testify before the Senate Watergate Committee on July 16. Instead, Haldeman's aide Col. Alexander Butterfield was inserted as a "mystery witness." During his 30 minute testimony he revealed the secret taping system that was installed in the Oval Office, the president's office at the Executive Office Building, and at Camp David)—a voice activated mechanism designed to capture everything spoken by or to the president. The existence of the tapes was the biggest piece of evidence unearthed by the Senate Watergate Committee; around it much of the remainder of the cover up case would revolve. The materiality of certain tapes was self evident. Tapes of conversations testified to by John Dean would either show that Dean's account was accurate, in which case the president was complicit in obstruction of justice, or false, in which case Dean committed perjury in his testimony to the Senate. The relevance of other tapes could be inferred from the proximity of meetings to Watergate related events. Cox believed he could maximize his chance for a favorable ruling by limiting the scope of his initial request to material arguably important to the criminal proceedings. Once he obtained a ruling that executive privilege gave way to a compelling need in a criminal prosecution, he could ask for additional material later. So on July 18 Cox sent Buzhardt a written request for eight specific tapes. On July 23, Wright responded in writing denying the request on grounds of executive privilege and separation of powers. That evening Cox had a grand jury subpoena demanding the eight tapes and three other items served on Buzhardt who accepted on behalf of the president. On July 26, Chief Judge John J. Sirica received a letter from Nixon himself responding to the subpoena in which he asserted that it would be as inappropriate for the court to compel him as it would for him to compel the court. He was therefore not producing the tapes. But he included a copy of the March 30 memo concerning Hunt's employment and promised to make available the Strachan political documents concerning ambassadorships. Within an hour Cox was before the grand jury, explaining the response to them; they voted to request Sirica to issue an order to Nixon to show cause why there should not be prompt compliance with the subpoena. Sirica had the members individually polled and issued the order. Sirica allowed the parties a month to brief the issue, which came for a hearing on August 22. Wright took a broad, absolutist position claiming the president was the only person who could decide what materials to turn over to them. He relayed Nixon's feelings on national security, saying that Nixon told him that one tape had "national security information so highly sensitive that he did not feel free to hint to me what the nature of it is" despite Wright's full national security clearance. Wright said that the president's power was so inclusive that he could terminate the Special Prosecutor's office and have all the cases dismissed. Cox, on his turn, emphasized the peculiar situation here where there "is strong reason to believe the integrity of the executive office has been corrupted" and pointed out that the president had permitted his staff to testify about the meetings covered by the tapes but refused to turn over the tapes themselves, which would be the better evidence of what transpired. As for the claim that the president could terminate his commission, Cox said (presciently in hindsight) that even if were true, then the president would have to accept the political repercussions that would follow exercising that power. After questioning Wright for about 17 minutes (and Cox only 8), the judge said he hoped to have a decision within a week. On August 29, the court ordered the president to deliver all the material to him for review. The decision amounted to a rejection of Wright's absolutist argument. Although not a complete victory for Cox, Sirica ignored the national security argument, and the decision was widely considered as historic—the first time a court ordered a president to produce evidence since Chief Justice John Marshall in 1807 ordered President Thomas Jefferson to produce documents. The White House quickly announced that Nixon "will not comply with the order." Wright said that they were considering an appeal, but the statement "hinted that they might find some other method of sustaining the president's legal position." The president did appeal, but to the public irritation of Wright, the Circuit Court of Appeals ordered the proceedings expedited, scheduling argument for the following week before the entire circuit. At the argument on September 11 Wright again took the maximum view of executive privilege. In response to a question by Chief Judge David L. Bazelon, Wright said that he could think of no circumstance that the tapes could be demanded by courts. He said, however, that the White House had made information available, waiving the privilege, but tapes constituted "the raw material of life," something essentially privileged. Wright maintained that the privilege survived even if abused, such as by the president engaging in fraud or other crime. Cox's approach, just as in the sit in and reapportionment cases, was to avoid asserting a broad legal principle and instead show how the case was sui generis, unlikely to establish a precedent soon relied on, and one that fit easily within existing principles of administration of justice. Observers believed Cox had won. Instead, the Court's decision two days later (even before the time the court had provided for post argument briefs

Келіссөздер, сот отырысының барысы және сот шешімі

Аймақтық соттың ұсынысы бойынша тараптар президенттің таспалардың бөліктерін Кокс пен Райтке ұсынуы керек еді, ал олар Никсонмен бірге қандай бөліктерді үлкен қазылар алдына жіберу керектігін шешетін. Кокс дереу Ақ үйдің адвокаттарымен осы мәселені талқылауға дайын екенін мәлімдеді. Ақ үй тек мәселені зерделеп жатыр деген жауап берді, ал Райт Техасқа қайтып келді. Сот тараптарға бір апта ішінде хабарлауды бұйырды. Егер келісімге келе алмаса, сот шағымды қарар еді. Кейіннен ұлттық синдикатталған бағанашы Джек Андерсон Арнайы прокурор кеңсесінде Никсонның Коксты қызметтен босату шешімінің негізгі себебі таспаларды қорғау емес, Ребозо ісі болды деген пікір болғанын хабарлады. Ол оны Макбрайдке жүктеді және Рутқа барлық шешімдерді қабылдауға уәкілеттік берді, бірақ жедел және жан-жақты тергеуді талап етті. "Сантехниктер" тобы Филдинг ісіндегі билік тізбесін қалай анықтау керектігін қарастырды, себебі олардың жоғары деңгейдегі ынтымақтас куәгері болған жоқ, бірақ Джон Митчелл мен Эгил Крогқа қарсы жалған куәлік беру бойынша айыптамалар дайын болды; Крогқа 11 қазан күні айып тағылды. Бұл әрекеттердің көп бөлігі жарияланбады, бірақ қорғау адвокаттарының желісіне және үлкен қазылар алдының куәгерлеріне (Ақ үйді қоса алғанда) кірген адамдар президенттің айналасындағы тұзақ қысымдап жатқанын білді. Бір журналист Джеймс Дойлге 28 қыркүйекте Ақ үйдің орта деңгейдегі қызметкерінің: "Олар мұнда Коксты қалай ұстауға болатыны туралы үнемі сөйлейді" дегенін айтты. Бұл президент үшін толық жеңіліс болды, ал газеттер президенттің "заңнан жоғары емес" екенін атап көрсетті. Сот судья Сириканың бұйрығын өзгертті және Никсонның адвокаттарынан таспаның нақты бөліктеріне қатысты олар талап ететін артықшылықтардың негіздерін нақтылауды талап етті, ал Коксқа осы сипаттамалар ұсынылуы керек еді. Сонымен қатар, сот қылмыстық іс жүргізуге қатысты маңыздылығына күмәнді жағдайларда Коксқа материалдарға қол жеткізуге рұқсат берді. Бұл жағдайда сот: "Бас прокурор ретінде беделді және ойлы кеңесші тағайындалғандықтан, құпиялылыққа қатысты кез келген алаңдаушылық азайтылады" деді. Қысқасы, сот президенттің құпиялылыққа қатысты нақты қажеттіліктерін көрсете алатын бөліктерді қоспағанда, ақпаратты ашуды талап етті, ал Коксқа Сирикаға маңыздылығы туралы кеңес беруге мұқтаж болған кез келген бөлікті көруге рұқсат берілді.

The Circuit Court's recommendation was that the parties come to an arrangement whereby the president would submit portions of the tapes to Cox and Wright who would decide with Nixon what portions would be submitted to the grand jury. Cox announced almost immediately that he was willing to discuss the matter with the White House lawyers. The White House would only say that it was studying the matter; Wright had already returned to Texas. The Court instructed the parties to report back within one week. If no arrangement could be made, it would decide the appeal. Nationally syndicated columnist Jack Anderson later reported that the feeling at the Special Prosecutor's office was that the Rebozo case more than the desire to shield the tapes was the motivating factor in Nixon's decision to fire Cox. he assigned it to McBride and authorized Ruth to make all decisions but asked for a prompt and diligent investigation. The Plumbers task force was considering how to trace the chain of authority in the Fielding break in case, given their lack of a high level cooperating witness, but they had ready perjury indictments against John Mitchell and Egil Krogh; Krogh would be indicted October 11. While most of this activity went unreported, people tapped into the network of defense attorneys and grand jury witnesses (including the White House) knew that the noose was being tightened around the president. One reporter told James Doyle that a "middle level White House guy told him on September 28: "Over here they talk about how to get Cox all the time." was an utter defeat for the president, and the papers highlighted the statement that the president was not "above the law's commands." The court modified Judge Sirica's order and required Nixon's lawyers to specify the grounds of any privilege they were claiming as to particular portions of the tape, and Cox was to be furnished with the specifications. Cox was also to be given access to the material in any instance when the Court was in doubt of the relevance to the criminal proceedings. In this case, the court said, "any concern over confidentiality is minimized by the attorney general's designation of a distinguished and reflective counsel as Special Prosecutor." In short, the court required disclosure except for portions that the president could articulate a particularized need for confidentiality, and Cox was permitted to see any portion where Sirica needed guidance on relevance.

Ақ үйдің ультиматумы

Сирика шешімінен кейін Ақ үй, бұрынғыдай, үндемеді. Жұма күні түні мен Апелляциялық сот шешімінен кейінгі демалыс күндері де үнсіздік сақталды. Кокс 15 қазан күні сағат 18:00-де Ричардсонмен кездескенше жауап бермеді. Кокс бұл кездесудің өткен жұма күні болған "византиялық" әңгімелердің (Кокс осылай атаған) жалғасы болады деп ойлаған, бірақ оның орнына Ричардсон енді таспалар бойынша келіссөздердегі бас адам болып көрінді. Ричардсон сенатор Джон Стенниске таспалардың тиісті бөліктерінің транскрипттерін растау туралы ұсыныстың жобасын ұсынды. Кокс Ричардсонның Ақ үйден нұсқау алғанын және егер келісімге келмесе, біреуін немесе екеуін де жұмыстан шығаруы мүмкін екенін түйсінді. 75 минуттық кездесуде Кокс көптеген сұрақтар қойды, оның ішінде болашақта құжаттар, таспалар немесе басқа материалдар сұралған жағдайда оның ұстанымы қандай болады деген сұрақтар да болды. Кокс кездесуінің болғанын айтып, Ричардсон ертеңгісін қайта кездесуді ұсынды. Келесі күні Ричардсон Коксқа егер олар жұмаға дейін келісімге келмесе, "соның салдары екеуміз үшін де өте ауыр болады" деді. Кокс мерзімге қарсылық білдіріп, егер келіссөздері жалғаса берсе, сотқа жауап беруді кейінге қалдыруға оңай болатынын айтты. Ричардсон мерзімнің неліктен белгіленгенін түсіндіре алмады, керісінше олар келіскен мәселелерді қайта қарастырып, басқа мәселелерді талқылауды қалады. Бірақ Кокс бұл тиімді емес екенін айтып, бұрынғы 6 беттік ұсынысын берді, ал Ричардсон қарсы ұсыныс жазуға келісті. Кокс сейсенбі және сәрсенбі күндері Ричардсоннан жауап алмады. Арнайы прокурор кеңсесінде Кокс ұсынысты қабылдау керек пе, жоқ па деген мәселеде көп дау болды. Бұл даудың көп бөлігі Никсонның қолдаушысы болған сенатор Стенниске байланысты болды, бірақ одан да маңыздысы - 72 жастағы, әлсіз, жартылай саңырау адам, ол қаңтар айында қарақшылық кезінде салған оқ жарақатынан жақында ғана айыққан еді. Кокс келісімді қабылдамау Ақ үйден бірдеңе алу қаупін тудыратынынан алаңдады. Джеймс Нил Кокс келісімге келмесе, елдің көп бөлігі оны ешқандай тексерусіз "супер президент" сияқты әрекет етуде айыптай алады деп ескертті. Дойлдің кері пікірі болды: егер Кокс соттың бұйрығымен берілген таспалардан кем қабылдаса, ол оны жасырудың бір бөлігі ретінде көруі мүмкін. Джеймс Нил Стеннис мәселесін азайту үшін ұсыныс жасады - оны соттың бірнеше арнайы сарапшыларының бірі етіп тағайындау. Осылайша ол мемлекеттік бақылауда көмек ала алады. Ішкі пікірталас ортасында 17 қазан күні түстен кейін судья Сирика Сенаттың Уотергейт комитетінің Никсонға қарсы таспаларды талап ету туралы сотын қараудан бас тартты. Сирика соттың бұл мәселеге қатысты құзыреті жоқ деп шешті. Бұл арнайы прокурорды таспаларды жариялаудың жалғыз құралы етіп қалдырды. Коксқа материалды іздеу қысымы күшейді, ал Ақ үйге оны тоқтатудың бір ғана жолы қалды, сондықтан Ричардсонға Коксты келісімге келуіне немесе отставкаға кетуіне итермелеу үшін қысым жасауға ынталандырды. Сағат 17:00-де Ричардсон Коксқа Бужардттың пікірлерін қамтитын "Ұсыныс" атты жобаны тапсырды. Ол Коксқа сағат 18:00-де хабарласып, пікірін сұрады. Кокс: "Мен жазбаша түрде жауап беруім керек, Эллиот" деді. Сол түні Джеймс Нил мен Диннің адвокаты Джон Диннің келісімін аяқтау үшін түн ортасынан кейін жұмыс істеді. Таңғы сағат 2:30-да Нил адвокатына Динмен келісімді қайта қарастыруды тапсырды, оның ішінде егер ол бұрын берген куәліктері жалған болып шықса, оны жалған куәлік үшін айыптауға болады деген ереже бар. Нилдің айтуынша, Дин осы шартты қамтитын келісімге келіскен кезде, ол оқиғалар туралы Диннің нұсқасы шындық екенін білген және ол "Арчибальд Кокс президентпен қиын жағдайда екенін" түсінген. Бейсенбіде, 18 қазанда Кокс Ричардсонға 11 тармақты жауап жазды. Кокс Ричардсонды өзі таспаларға тікелей қол жеткізе алмайтын шешімге "қарсы емес" екенін сендірді. Бірақ ол тексеру үшін бір адамға ғана жауапты болуды әділетсіз деп санады, сондықтан ол Нилдің үш "Арнайы сарапшы" идеясын ұсынды, олардың есімдері басынан бері белгілі болды. Ол транскрипцияланатын бөліктерді анықтау әдісіне түсініктеме берді және таспаларды бұрмалауға қатысты сараптамадан өтуді ұсынды. Түстен кейін хабаршы пікірді жеткізді. Ричардсон сағат 18:00 шамасында оны Ақ үйге әкелді, онда Райт Тексастан (келесі күні Жоғарғы Сотқа шағымдану құжаттарын аяқтау үшін) қайтып келді және ол "Стеннис ұсынысын" қараса да, оның ақылға қонымдылығын мақтап, президенттің американдықтарды оның дағдарыстың шешімі екеніне көндіруі мүмкін екенін айтты. Кокс берген қарсы ұсынысты көрсеткенде, ол Кокс президенттің ұсынысын "қабылдамағанын" көргенде ашуға келді. Райт Коксқа берген қарсы ұсынысты қабылдамауға кеңес берді, өйткені президенттің Жоғарғы Сотта толық жеңіске жеткізуге "50-50 мүмкіндігі" бар деп сенді. Ричардсон Кокспен келіссөздер жүргізуге қарсылық білдіргеніне таңырқап, Райтқа: "Чарли, неге Арчиге хабарласып, оны көндіруге тырыспайсың?" деді. Сол түні Райт Коксқа қоңырау шалып, Кокстың Вирджиниядағы бауырының үйіндегі телефонға шықты, онда Кокс кешкі ас ішіп, бауырының балаларымен ойнап отырды. Райт Коксқа төрт тармақты ультиматум қойды, ең маңыздысы Коксқа транскрипцияланатын тоғыз таспадан басқа таспа берілмейтіні (Стеннис ұсынысында жоқ шарт). Кокс Райтқа осы тармақтарды жазбаша түрде жіберуін сұрады, осылайша оларды ертең қарастыра алады және оларға бірден қарсы емес екенін айтты. 19 қазан күні, жұма күні, Никсонның Жоғарғы Сотқа шағымдану мерзімі (әйтпесе Апелляциялық сот шешімі күшіне енеді) сағат 08:30-да Кокс Райттен кешегі күні жазылған хат алды. Ол Кокстың Ричардсонның "өте ақылға қонымды ұсынысын" қабылдамағанын растауға арналған еді. Төрт шарт туралы ешқандай сөз жоқ. Ол сағат 10:00-де хабарласып, әлі де сөйлесуге себеп бар ма, жоқ па білуге ниеттенгенін жазды. Осыған дейін Райттың адалдығы туралы көп айтқан Кокс әріптестеріне: "өте шебер жалған" деді. Кокс Райтқа ұсыныстың "толықтырылуы" қажет екенін, әсіресе Райт кешегі телефон арқылы қойған шарттарды ескере отырып, жазбаша түрінде жазды. Ол, Нил және басқалары Джон Диннің соттағы жауабын тыңдау үшін Сириканың сот залына кетті. Ақ үй жазалау отырысы кестеленгенін көргенде, не болып жатқанын білмей, үрейленді, Рут пен Лаковара хатты жеткізгенде ешқандай адвокат болған жоқ және олар оны күзетшіге қалдырды. Хайг тез арада хатты біліп, Ричардсонға Кокс "келісімді қабылдамаған" деді және оны Ақ үйге шақырды. Ричардсонның таң қалуынша, Хайг президенттің келісімге екіпартиялық қолдау алғанын, Сенаттың Уотергейт комитетінің екі жетекші мүшесімен кездесулер жоспарланғанын және жоспар американдықтар мен соттар үшін қабылданатынын айтты. Джон Диннің (сотпен ынтымақтасу міндеттемесімен) кінәсін мойындауы сол күні сот процесіндегі ең маңызды қадам болды. Бірақ Кокс кеңсеге келгенде, үнсіздік сақталды - Райт қоңырау шалмады немесе жазбаша жауап бермеді. Соттар жабылып қалғанда, президенттің Жоғарғы Сотқа шағымдану туралы хабарлама бермегеніне ешқандай белгі болған жоқ. Сағат 17:23-те Райттан келіп түскен хатта бұрынғы ұсыныстың ақылға қонымдылығы туралы мәлімдеме қайталанды. Райт Кокс келіспегеніне өкініш білдірді. Кокс енді Ричардсон мен оның келіссөздерге қатысуына рұқсат етілгеніне, бірақ президенттің жеткіліксіз...

Unlike its actions following the Sirica decision, the White House remained quiet that Friday night and through the weekend following the Court of Appeals ruling. Cox had no response until he met Richardson at 6:00 p. m. on Monday, October 15. Cox thought this meeting would be a continuation of the "Byzantine" conversation (as Cox called it) from the previous Friday, but instead Richardson appeared now to be the point man on negotiations over the tapes. Richardson gave an outline of a proposal to have Senator John Stennis authenticate transcripts of relevant portions of the tapes. Cox was able to infer that Richardson had gotten orders from the White House and was concerned that if a compromise was not reached one or both would be fired. During the 75 minute meeting, Cox asked a long list of questions, including where he would stand with respect to future demands for documents, tapes, or other material. Because he had an engagement, Richardson proposed they meet again in the morning. The next day Richardson told Cox that if they did not have an agreement by Friday "the consequences will be very serious for both of us." Cox objected to the deadline, suggesting that if their talks continue they could easily get a postponement of any response due the court. Richardson could not explain why there was a deadline and instead wanted to go over the points they had agreed upon, then discuss other issues; but Cox insisted that it was an inefficient way to proceed and gave him his earlier 6 page proposal; and Richardson agreed to write a counter proposal. Cox did not hear from Richardson the rest of Tuesday or Wednesday. There was much disagreement in the Special Prosecutor's office whether Cox should accept the proposal at all. Much of the concern had to do with Senator Stennis, a Nixon supporter, but more importantly a frail, partially deaf 72 year old who only recently had recovered from a near fatal gunshot wound in a mugging in January. Cox was worried that rejecting a deal would risk obtaining anything from the White House. James Neal cautioned that if he rejected a compromise a large part of the country might accuse him of acting like a "super president" without any checks. Doyle had the opposite concern: if Cox accepted less than the tapes, which the court ordered turned over, he might be seen as part of the cover up. James Neal had a suggestion to minimize the Stennis problem—have him appointed by the court as one of several special masters. In that way he could obtain assistance in a publicly regulated manner. In the midst of the internal debate word came in the afternoon of Wednesday, October 17, that Judge Sirica dismissed the suit of the Senate Watergate Committee against Nixon seeking the tapes. Sirica ruled that the court lacked subject matter jurisdiction. It left the Special Prosecutor as the only means by which the tapes could be made public. Pressure on Cox to seek the material increased, while the White House was left with only one avenue to block it and so had added incentive to pressure Richardson to get Cox either to compromise or resign. At 5:00 p. m. Richardson hand delivered to Cox a draft entitled "A Proposal", which contained the Buzhardt comments. He called Cox at 6:00 for his comments. Cox replied: "I think I should respond in writing, Elliot." That night James Neal and Dean's lawyer worked past midnight finalizing John Dean's plea agreement. At about 2:30 a. m. Neal had the lawyer review with Dean the agreement, including the provision that if any testimony he had already given proved materially false, he could be prosecuted for perjury. Neal said that when Dean agreed to the plea deal containing that proviso, he knew that Dean's version of the events was truthful and he also realized that "Archibald Cox was in serious trouble with the president." On Thursday, October 18, Cox drafted an 11 point reply to Richardson. Cox assured Richardson that he was "not unamenable" to a solution in which he had no direct access to the tapes. But he felt that it was unfair to depend on one individual to be responsible for verification, so he proposed Neal's idea of three "Special Masters" whose identities were disclosed from the start. He commented on the method for determining what portions would be transcribed and suggested that the tapes be subject to analysis for tampering. The comments went by messenger at mid afternoon. Richardson around 6 p. m. brought it to the White House, where Wright had just returned from Texas (to finalize the appeal papers to the Supreme Court that were due the following day), and although he had just reviewed the "Stennis proposal," he was enthusiastically extolling its reasonableness and holding forth on how the president could convince the American people that it was the solution to the crisis. When shown the Cox counter proposal, he was outraged that Cox had "rejected" the president's offer. Wright counseled rejection of Cox's counteroffer since he believed the president had a "50–50 chance" in the Supreme Court to win outright. Richardson, perplexed at the opposition to negotiating with Cox, suggested to Wright: "Charlie, why don't you call Archie and see if you can sell it to him." That night Wright called Cox and was routed to the phone in Cox's brother's home in Virginia, where Cox was having dinner and playing with his brother's children. Wright gave Cox an ultimatum with four points, the most important of which was that Cox would be given no more tapes beyond the nine that were being transcribed (a condition not in the Stennis proposal). Cox asked that Wright send the points to him in writing so that he could consider them the next day and assured him that he was not rejecting the points outright. At 8:30 a. m. on Friday October 19, the day of Nixon's deadline for appealing to the Supreme Court (otherwise the Court of Appeals decision would become final), Cox received a letter from Wright dated the previous night. It purported to confirm Cox's "rejection" of Richardson's "very reasonable proposal." There was no mention of the four conditions. He wrote that he would telephone at 10:00 a. m. to find out if there was any reason to continue talking. Cox, who until then had publicly and privately spoken of the integrity of Wright, told his colleagues: "very clever lies." Cox wrote a note to Wright saying that the proposal needed "fleshing out," particularly in light of the conditions Wright had set out in the phone call the previous night, which Cox put in writing for the record. He, Neal, and others then left for Sirica's courtroom to attend the plea hearing on John Dean. The White House, seeing only that a hearing had been scheduled, panicked, not knowing what was to take place; no attorney was present when Ruth and Lacovara arrived to deliver the letter and they left it with the guard. Haig quickly learned of the letter, told Richardson that Cox "rejected" the deal, and summoned him to the White House. To Richardson's surprise, Haig said that it was no longer necessary to fire Cox because the president had gotten bipartisan approval for the deal, there were meetings with the two leading members of the Senate Watergate Committee scheduled, and the plan would be acceptable to both the American people and the courts. The guilty plea by John Dean (with obligation to cooperate) that morning represented the most significant step so far in the prosecutions. Yet, when Cox returned to the office it remained quiet—Wright had neither called nor responded in writing. When the courts closed, there was still no sign that the president had filed a notice to appeal to the Supreme Court. At 5:23 p. m. a letter from Wright arrived, which simply again maintained the reasonableness of the original proposal. Wright closed with a statement of regret that Cox would not agree. Cox now realized that he and Richardson had been allowed to negotiate even though the president had no intention to go beyond the inadequate first proposal. On this conclusion, the lawyers in the office began copying their most important memos for safe keeping. At 7:20 Richardson phoned Cox at home and read him a letter he just received from Wright informing him the Stennis plan had been agreed to by the leadership of the Senate Watergate Committee and that Cox would be instructed to not pursue any further presidential material. A statement was to be released that night. Cox and Doyle hurried back to the office. When they obtained the statement they saw it as an attempt to sell the unilateral proposal; it claimed that the plan had the approval of Senators Sam Ervin and Howard Baker, who, the statement falsely said, were the ones who proposed Senator Stennis. Although Cox had refused to agree, Nixon planned to take the proposal to Sirica and instructed his lawyers not to seek Supreme Court review. Given that the statement was riddled with falsehoods, Cox that night dictated a press release to Doyle (the staff had gone off for the three day weekend), and Doyle phoned it in to the wire services, also announcing there would be a press conference on Saturday, at 1:00 p. m.

Сот реформасы

Кокстың қоғамдық қызметі төреліктен үкімет реформасына және апелляциялық адвокацияға ауысты. 1975 жылы Массачусетс штатында сот реформасы ең маңызды міндеттердің бірі болды, себебі қылмыстық істер жүйеде жиналып қалды, бұл (оларға басымдық берілгендіктен) азаматтық істердің одан да көп жиналуына әкелді. Кокс бұл мәселені зерттеу үшін Массачусетс адвокатурасының комиссиясына тағайындалды. 1976 жылдың ақпанында губернатор Майкл Дукакис Коксты 20 мүшеден тұратын Сот қажеттіліктері жөніндегі губернатордың арнайы комиссиясын басқаруға тағайындады, оның міндеті ұсыныстар жасау болды. Желтоқсан айында комиссия Кокс жазған "Массачусетс сотының жағдайы туралы есеп" атты баяндаманы жариялады. Баяндамадағы ең маңызды ұсыныстар: аудандық соттардың құрылымын жетілдіру, соттардың әкімшілік шығындарын мемлекеттік бюджеттен жабу, сот жүйесінің басқаруын Жоғарғы Соттың төрағасына жүктеу, аудандық соттанғы шағымдар бойынша қайта сот отырысын өткізуді жою, сондай-ақ істі тоқтату және сот отырысын кейінге қалдыру ережелерін қатаңдату. Губернатор 1976 жылға арналған заңнамалық басымдықтарының ішінде Кокс баяндамасы негізіндегі сот реформасын "ең маңыздысы" деп белгілесе де, бұл ұсынысты штаттың газеттері қолдағанмен де, Кокстың өзінің 1976 жыл бойындағы қарқынды лоббилік жұмысына қарамастан (заң шығарушы органдар алдындағы куәліктерінен бөлек, штаттың түкпір-түкпірінде өткен көптеген жиындарда сөз сөйлегеніне қарамастан), заң 1977 жылғы заң шығару сессиясында қарастырылмай қалды. Келесі сессияда заң жобасы түбегейлі өзгертілді, бірақ мемлекеттік қаржыландыруды өз қолына алу және орталықтандыру мен үйлестіруді іске асыру сақталды.

Жоғарғы соттың адвокаты

Удаллға деген қоғамдық қолдауы ерекше болғандай, Уотергейттен кейін Кокс дәстүрлі институттардың құрамына кірмейтін топтарды өкілдік етуге көбірек ашық болды. Бірақ Кокстың басты қызығушылығы әрқашан Жоғарғы Сотта адвокаттық қызмет көрсету болды. Ол тағы екі маңызды іске қатысты. Біріншісі 1974 жылы 1971 жылғы Федералды сайлау науқаны туралы заңға енгізілген түзетулерден туындады. Бұл түзетулер Никсонның Президент сайлауы жөніндегі комитетінің сайлауалды қаржыны заңсыз пайдалануына жауап ретінде жасалды, Кокс оны Уотергейт ісінің арнайы прокуроры ретінде білген. Түзетулер федералдық сайлау науқандарының қаржылық есептілігін қамтамасыз етті, түрлі салымдар мен шығындарға шектеулер қойды және президенттік сайлау науқандарын мемлекеттік қаржыландыруды көздейді. Көптеген талапкерлер сотқа шағымданып, нормативтік-құқықтық жүйе олардың сөз бостандығына құқығын бұзады деп мәлімдеді. 1975 жылы іс Жоғарғы Сотқа жетті, ал сенаторлар Эдвард Кеннеди мен Хью Скотт Кокстан өздерінің атынан amicus brief (сотқа көмекші хат) тапсыруды өтінді. Common Cause төменгі сотта тарап ретінде қатысқандықтан, Сот алдында пікір білдіруге құқығы болды, бірақ оның адвокаты Ллойд Катлер ұйымның ұстанымымен (ол түзетулерді қолдады) келіспеді, сондықтан Кокстан оның атынан пікір білдіруді сұрады. Кокстың басты аргументі – ақшалай үлес, тіпті қоғамдық пікірталасқа мүмкіндік беру үшін жасалған болса да, «сөз» емес, «әрекет» болып табылады. Сондай-ақ, «сөзді» іске асыру үшін жұмсалған болса да, жалпы науқан шығындары да есептелмеді. Науқандарға жұмсалатын қаржының артуына байланысты, Конгресс жемқорлықты азайту және сайлау процесіндегі қоғамдық наразылыққа қарсы тұру үшін осы әрекеттерді реттеуге құқылы болды. Кокс мұндай әрекеттер таза саяси сөзді шектеуге қатысты қатаң тексеруден гөрі соттың қарауының жеңіл деңгейіне жатады деп мәлімдеді. Соттың «Бакли v. Valeo» ісі бойынша шешімі – түзетулердің түрлі бөліктері бойынша бөлек пікірлердің әртүрлі жиынтығы болды, әр мәселе бойынша дауыс беруді қысқаша per curiam шешімі ғана тіркеді. Сот Кокстың ұсынысын қабылдамады. Әділет судья Уайт басқаша пікір білдірген кезде, сот «ақша сөйлейді» деп шешті, бірақ басқа жағдайларда сөзді реттейтін федералды заңдардың алуан түрлі тәсілдерін ескермеді. Дегенмен, науқан шығындарына шектеулерді күшін жойғанмен, ол салымдарға шектеулерді, қаржылық есептілік талаптарын және президенттік науқандарды қаржыландыру шарттарын сақтап қалды. «Осы елдегі саясатты тазалау үшін көп еңбек еткендердің» жеңісі деп атаған еді «Ортақ мақсат» ұйымының төрағасы Джон Гарднер. Кокс қатысқан екінші маңызды іс оң іс-әрекеттерге қатысты. 1976 жылы Калифорнияның Жоғарғы соты Калифорния университетінің Дэвис медицина мектебінің он төртінші түзетудегі тең қорғалу шартын бұзғанын, 37 жастағы ақ түсті инженерлік студентті Аллан Баккеге қабылдамағанын, ол «растық квота» бойынша қабылдаудан бас тартқанын мәлімдеді. Қамқоршылар Коксты Жоғарғы Сотта істі талқылау үшін шақырып алды. Дефунис ісі бойынша осы мәселе бойынша қысқаша баяндама дайындаған Кокс басқа заңгерлердің қысқаша баяндаманы дайындау үшін бірінші кезекте жауапты болуын талап етіп, істі қабылдауға келісті. Бұл Кокс үшін өте ерекше болды, ол әдетте Сотқа жіберілген нәрсені мұқият қадағалап, қайта қарастыратын, бірақ бұл Массачусетс сотының реформа комитетінің жұмысына байланысты қажет болды. Іс талқыланған кезде, 1977 жылдың 12 қазанында, Кокс заң шығару сессиясы мерекеден кейін аяқталғандықтан, реформалық заң жобасын лоббилеудің ең қарбалас кезеңінде болды. Оның аргументінің мәні университеттер алдындағы екі мәселені ажырату болды: білікті үміткерлерге қарағанда бос орындар аз болғанда 1) Қай үміткерлер мектептен білім алуға қабілетті? және 2) Осы топтан мектеп сыныпты құру үшін қандай ерекшеліктерді пайдалана алады, бұл мектепке, оқушыларға және қоғамға пайдалы болады? Осы екі сұрақтың шатастырылуы «квота» бар деген пікірге негіз береді. Кокс өзінің Бакке аргументін осы мәселелерді ең күшті түрде келтіретін әдепті түрде түсіндірді; атап айтқанда, егер Сот университеттерге білімді мамандықтарға азшылықтардың қатысуын ынталандыру үшін нәсілді ескеруге рұқсат етпесе, олар өте аз санды қоспағанда, шығарылады. «Калифорния университетінің регенттері Баккеге қарсы» деп аталатын іс бірнеше пікірлер шығарды: төрт судья нәсілді ескеруге рұқсат етілмейді деп ойлады; төрт, екінші жағынан, егер ол «жағымды» болса, рұқсат етіледі. Әділет судья Льюис Пауэлл, оның көпшілік пікіріне әртүрлі аймақтардағы әртүрлі топтар қосылды, инеге ілінуге тырысты. Ол белгілі бір сандағы қабылдаудан бас тартса да («квота» деп аталады), осылайша Баккедің осы жағдайда қабылдауын растады, сонымен қатар Кокстың сұрақты оңтайлы түрде қоюын қолдады және университеттерге нәсілді көптеген факторлардың бірі ретінде ескеруге құқықтары бар екенін айтты. Бас прокурордың көмекшісі Дрю С. Дэйс III, оның пікірін тыңдаған, Кокстың қатысуы «элитаның» символы ретінде маңызды болды, бұл Сотқа (әсіресе консервативті судья Пауэллге) ұстаным «аса қайталанбас» емес екенін қамтамасыз етті. Пауэллдің ұсыныс пікірі бүгінгі күні көптеген университеттердің оң іс-әрекет саясатына негіз болады.

Just as his public support for Udall was uncharacteristic, after Watergate Cox was more open to represent groups not a part of traditional institutions. But Cox's chief interest was always in Supreme Court advocacy. And he would argue two more landmark cases. The first of the cases arose out of the 1974 amendments of the Federal Election Campaign Act of 1971. These amendments were a response to the campaign finance abuses of Nixon's Committee for the Re Election of the President, which Cox was familiar with as Special Watergate Prosecutor. The amendments provided for financial reporting by federal campaigns, established a variety of contribution and spending limitations and provided for public funding of presidential campaigns. A variety of plaintiffs sued, claiming the regulatory scheme violated their right to free speech. In 1975 the case reached the Supreme Court, and Senators Edward Kennedy and Hugh Scott requested Cox to file an amicus brief on their behalf. Common Cause had intervened as a party in the lower court and therefore had time a right to argue before the Court, but its counsel Lloyd Cutler disagreed with the position taken by the organization (which supported the amendments) and Cox was asked to argue on its behalf. Cox's key argument was that the contribution of money, even when done to enable public discourse is not "speech" but rather "conduct." Nor was total campaign spending, even though part of it was used to enable "speech." In light of the realities of escalating campaign contributions, Congress had a right to regulate this conduct to reduce corruption and to counter public cynicism in the electoral process. Cox argued that such conduct should be subject to a lesser standard of court review than the strict scrutiny of restrictions on pure political speech. The Court's decision in the case, known as Buckley v. Valeo. was a bizarre array of separate opinions on various parts of the amendments, with only a brief per curiam decision tallying the votes on each issue. The Court rejected Cox's approach. As Justice White put it in dissent, the Court held that 'money talks" without considering the variety of ways that federal laws regulate speech in other contexts. Nevertheless, while it voided limits on campaign spending, it upheld contribution limits, financial reporting requirements and the conditions to financing of presidential campaigns. John W. Gardner, the chairman of Common Cause called it a victory for those who "worked so hard to clean up politics in this country." The second significant case Cox participated in dealt with affirmative action. In 1976 the California Supreme Court had ruled that the University of California–Davis Medical School had violated the equal protection clause of the fourteenth amendment by failing to admit Allan Bakke, a 37 year old white engineering student, who claimed that he was barred by a "racial quota." The trustees sought out Cox to argue the case in the Supreme Court, Cox who had already prepared a brief on the issue in the DeFunis case, agreed to take the case on the condition that other lawyers take primary responsibility for preparing the brief, something highly unusual for Cox who normally carefully supervised and revised anything that went to the Court under his name, but necessary because of the work involved on the Massachusetts court reform committee When the case came on to be argued, on October 12, 1977, Cox was in the midst of his heaviest schedule of lobbying for the reform bill with the legislative session over after the holidays. The crux of his argument was to separate two questions facing universities who had fewer places available than qualified candidates: 1) Which candidates are capable of benefiting from the education provided by the school? and 2) From that group what characteristics can the school employ to make up a class benefits each other, the school and the community. It is the confusing of the two questions that gives rise to the claim that a "quota" exists. Cox opened his Bakke argument by stating these questions in an elegant way that put the case at its most forceful; namely, that unless the Court permitted universities to take race into account to promote minority participation in learned professions, they would be excluded except for a very small number. The case, known as Regents of the University of California v. Bakke produced several opinions: four justices opined that taking race into account was never permissible; four, on the other hand, that it was permissible if "benign." Justice Lewis Powell, whose plurality opinion, joined in by the different groups in different parts, tried to thread the needle. While he rejected a fixed number of acceptances (a so called "quota"), and thus affirmed Bakke's admission in this case, he also answered Cox's framing of the question in the affirmative and said that universities are entitled to take race into account as one factor among many. Assistant Attorney General Drew S. Days, III, who watched the argument felt that Cox's presence was crucial as a symbol of the "establishment" assuring the Court (and the conservative Justice Powell) that the position was not "outlandish." Powell's approach opinion underlies the approach of most university affirmative actions policies today.

Сот саясаты

1978 жылдың соңында АҚШ-тың Бірінші округтік апелляциялық сотында (Бостонда отыратын федералды апелляциялық сот) 152 судьяға федералды сот жүйесін кеңейткен Конгресс арқасында жаңа орын босады. Көздер сенатор Кеннедидің президенттің саяси партиясының сенаторына өз штатындағы федералды судьяларды тағайындау дәстүрін пайдаланып, Арчибальд Коксты ұсынуын күтті. 1979 жылдың наурыз айында президент Картер тағайындаған адвокаттар тобы Коксты бес үміткердің ішінде бірінші болып бір ауыздан ұсынды. Дегенмен, Кокс үш жыл бұрын Удаллды қолдағандығын еске алып, Картердің оны тағайындайтынына күмәнданды, бірақ өтінішті толтырып, тексеруге жіберді. Содан кейін маусым айында «Нью-Йорк Таймс» газеті тағайындаманың «тоқтап қалғанын» хабарлады. Анонимді дереккөздердің бірі Бас прокурор Гриффин Беллдің Кокстың 67 жасында тым ескі деп санағанын, себебі ABA 64 жастан асқан адамдарды тағайындамауды ұсынды. Тағы бір пікір бойынша, мұның себебі Белл мен Кокс арасындағы араздық, ол Кокс Бас солиситор болғанда, ал Белл Оңтүстікте апелляциялық сот судьясы болғанда туған. Тағы бір дереккөз Әділет министрлігінің Сенаттың Әділет комитетінің төрағасы ретінде Кеннедидің артық ықпал ету әрекеттерінен тағайындауды тоқтатқанын мәлімдеді, өйткені ол ел бойынша тағайындамаларды тоқтатуға құқылы болды. Бірақ барлық тараптар кешігудің ешқандай ерекшелігі жоқ екенін айтты. Ақ үй ішінде Кокстың «64 ережесіне» қарсы күшті пікір білдірген жақтастары болды және тіпті ABA Кокстың тағайындалуына қарсылық білдірмейтіні туралы пікір алды. Кеннеди тіпті Картермен жеке сөйлесіп, тағайындаманың президенттің саяси үлесін арттыратынын айтты, бірақ Картер оған Коксты тағайындамайтынын жеткізді. Шешім қабылданған кезде Картердің сотты іріктеу комиссиясының мүшелері бұл шешімге наразылық білдірді. Картердің 1976 жылғы Нью-Йорк штатындағы сайлау кампаниясының жетекшісі Коксты тағайындамауды Әкімшіліктің Кеннедиді масқаралау үшін «ақылсыздықпен әрекет еткенінің» мысалы ретінде атады. Келесі жылы Картер жинаған тағы бір комиссия Коксті сотқа қайтадан үміткерлік етуге ниетті ме екенін сұрады. Кокс ұсыныстан дереу бас тартты. Оның әріптесі Стивен Брейер тағайындалды.

In late 1978 a new seat became available in the United States Court of Appeals for the First Circuit (the federal appellate court sitting in Boston) when Congress expanded the federal judiciary by 152 judges. Observers expected Senator Kennedy to avail himself of the tradition allowing the Senator of the president's political party to name federal judges in his state to propose Archibald Cox. In March 1979 a panel of lawyers appointed by President Carter unanimously recommended Cox as their first choice among five for the nomination. Cox was highly doubtful, however, that Carter would appoint him in light of his prominent support of Udall three years earlier, but nevertheless filled out the application and submitted to background checks. Then in June the New York Times reported that the nomination was "stalled." Some anonymous sources claimed that Attorney General Griffin Bell objected to the nomination on the ground that Cox at 67 was too old, noting that the ABA suggested that no one over 64 be named to the job. Another suggested that behind this rationale was antagonisms between Bell and Cox dating back to when Cox was Solicitor General and Bell was an appellate court judge in the south. Another source said that the Justice Department was holding up the appointment because Kennedy was attempting to assert undue influence as Chairman of the Senate Judiciary Committee, who had the ability to block appointments across the country. Publicly, however, all the parties insisted that the delay was nothing out of the ordinary. Within the White House Cox had his defenders who argued strongly against the "rule of 64" and even obtained an opinion that the ABA would not object to Cox's appointment. Kennedy even spoke personally to Carter, urging that the appointment would redound to the president's political benefit, but Carter told him he would not appoint Cox. When the decision was made members of Carter's own judicial selection publicly expressed their anger over the decision. Carter's 1976 New York campaign manager listed the failure to appoint Cox as one of several ways in which the Administration had "behaved foolishly" simply to snub Kennedy. The following year another panel assembled by Carter asked Cox if he wished again to apply for a judgeship. Cox quickly turned down offer of interest. His colleague Stephen Breyer obtained the appointment.

Ортақ себеп

Соттық амбицияларынан кейін Кокс өзінің күш-жігерін сыртқы адвокаттық және саясатты қалыптастыру топтарына жұмылдырды. 1980 жылы Кокс Джон Гарднердің орнына 230 000 мүшелі азаматтар лоббисі Common Cause төрағасы болып сайланды. Кокс "[м]әселе – өзін-өзі басқару механизмін қайта құру, сонда әрбір азамат өзінің қатыса алатынын және оның қатысуының маңызды екенін білуі керек" деп жазды. Сол жылы ол қоршаған ортаны қорғау агенттігі мен жеке автомобиль және жүк көліктері өндірушілері арасындағы серіктестік құра отырып, автокөліктердің шығарындыларының әсерін зерттейтін Денсаулық сақтау институтының құрылтайшы төрағасы болды. Кокс ұйымның мақсаты – осы ластанудың денсаулыққа тигізетін әсері туралы ғылыми зерттеулер мен сынақтарды "қақтығыс контекстінен" шығару екенін айтты. Дегенмен, ол Common Cause басшысы ретінде соңғы үлкен жетістігін жасады; оның мақсаты – үкіметтік институттарға сенімді қалпына келтіру үшін үкіметті кең жұртшылыққа ашық және жауапты ету, арнайы мүдделер емес. Ол қызметке кірген күні "Абскам" ісі жарияланды. Кокс жеке өзі бұл жағдайға өкініш білдіргенімен, Конгресс басшыларына дереу хат жолдап, "Конгресс өзінің абыройы мен адалдығына алаңдап отырғанын көрсету үшін айыптауларды тексерудің шұғыл қажеттілігін" атап өтті. Жұмыс топтары бұл мүмкіндікті пайдаланып, Коксты кандидаттар атынан кәсіподақтардың күш-жігерін елемей, ерікті тәуелсіз шығындарға шабуыл жасағаны үшін сынады. Округтік сот "тәуелсіз" шығындарға шектеу қою сөз бостандығын конституцияға қайшы шектеуге тең екендігіне байланысты істі қараудан бас тартты. Жоғарғы Сот соттың тең бөлінген шешімін бекітті (Сот О'Коннор қатыспады). Бұл Кокстың Жоғарғы Сот алдындағы соңғы сөйлеуі болды. Консерваторлардың Common Cause-қа қарсы наразылықтары сол жазда және ұйымның он жылдығын тойлаған күзге дейін күшейді. Генри Фэрли "Харпер" журналының маусымдық санында Америка саясатындағы барлық кемшіліктерді бейнелейтін ұйымға қарсы кең (бірақ нақты емес) шағым жариялады: "Common Cause реформаларының негізгі мақсаты – күшсіздерге билік беретін қауымдастықтардың саяси рөлін әлсірету және осы қате демократиялық қағида атынан Common Cause бұрынғы ықпалдылардың мүмкіндіктерін арттыру". Том Бетл (Harper's журналының Вашингтон редакторы) Times газетінде былай деп жазды: "Реформа" ұғымының өзі күмәнмен қарастырыла бастады. Жазушылар сөзді жиі цитата белгілеріне қояды. Осы күндері Вашингтонда "реформаның күтпеген салдары" туралы жиі естіледі. Кокс 1980 жылғы 6 қыркүйекте сөйлеген сөзінде: мәселе реформаларда емес, олардың толық орындалмауында. Ұлттық саяси науқандарға ақшаның көп ағыны сайлау қаржы реформасының нәтижесі емес, сайлау науқандарымен бейресми үйлесетін "тәуелсіз" комитеттердің жеткіліксіз реттелуінің нәтижесі болды. "[С]аяси әрекет комитеттерінің үлесінің өсуі зиянды және қауіпті болғандықтан, қазіргі заң бұрынғы Уотергейтке дейінгі жағдайлардан әлдеқайда жақсы". Кокс үлкен сайлау жарналарына қарсы күресін жалғастырды, бірақ одан әрі өзгерістер енгізуде көбінесе сәтсіз болды. Ол сондай-ақ сайлауға қатысуды арттыру үшін екі тілді бюллетеньдерді қолдау арқылы куәлік берді.

His judicial ambitions over, Cox turned his energies to leading outside advocacy and policy making groups. In 1980 Cox was elected chairman of Common Cause, the 230,000 member citizens' lobby, as John Gardner's successor. Cox wrote that "[t]he challenge was to reshape the machinery of self government so that every citizen knows that he or she can participate and that his or her participation counts ." That same year he also became the founding chairman of the Health Effects Institute, a partnership between the Environmental Protection Agency and private automobile and truck manufacturers to study the effects of emissions from motor vehicles. Cox said that the organization was designed to take the testing and scientific research concerning the health effects of this type of pollution "out of the adversarial context." It was as head of Common Cause, however, that he was to make his final mark; his goal was to make government more transparent and responsible to the broad public rather than special interests in order to restore faith in government institutions. The very day he took office, the Abscam affair was leaked. While Cox personally deplored the leak, he immediately sent letters to congressional leaders underlining "the urgent necessity of looking into the charges to demonstrate that Congress is concerned about its honor and integrity." Right to work groups used the occasion to criticize Cox for attacking voluntary independent expenditures while ignoring union efforts on behalf of candidates. The D. C. District Court dismissed the case on the ground that any restrictions on "independent" spending amounted to an unconstitutional abridgment of freedom of speech. The Supreme Court, affirmed the decision by an equally divided court (Justice O'Connor not participating). That case would be Cox's last argument before the Supreme Court. Conservatives' complaints against Common Cause became more general and more numerous from that summer to fall when the organization celebrated its tenth anniversary. Henry Fairlie published in the June issue of Harper's a broad (but largely unspecific) complaint against the organization for representing all that was wrong with American politics: "The underlying thrust of Common Cause reforms has been to weaken the political role of the very associations that give power to the otherwise powerless, and in the name of this misguided notion of participatory democracy Common Cause increases the opportunities of the already influential to extend their privileges." Tom Bethell (Washington editor of Harper's) wrote in the Times " The concept of 'reform' itself is beginning to be viewed with skepticism. Writers are more and more inclined to put the word inside quotation marks. In Washington these days, one often hears references to 'the unintended consequences of reform. Cox responded in an address on September 6, 1980: It was not reforms that were the problem, but rather incomplete implementation of them. The flood of money into national political campaigns was not the result of campaign finance reform, but of inadequate regulation of "independent" committees that informally coordinated with the campaigns. "[D]amaging and dangerous as the rising rate of influence of political action committee contributions is the present law is clearly preferable to the old pre Watergate conditions." Cox continued his campaign against large campaign contributions, but he was largely unsuccessful in effecting any further change. He also supported efforts to increase voter participation by testifying in favor of bilingual ballots

Он екі жылдық басшылықтан кейін, 79 жастағы Кокс 1992 жылғы ақпан айынан бастап Common Cause төрағалығынан кетті.

Зейнеткерлік

Гарвардтың міндетті зейнеткерлік жасынан кейін екі жыл бойы сабақ берген Кокс ақыры 1983–84 оқу жылының соңында Гарвард заң мектебінің профессорлық қызметінен зейнеткерлікке шығуға мәжбүр болды. Кокс әжуалы түрде: "Маған енді сабақ беруге рұқсат етілмейді. Мен есімнен жаңылып қалған деп есептейді" деді. Одан кейін ол Бостон университетінің заң мектебінде оқытушылық лауазымды қабылдады, ол Кокс үшін ерекше зейнеткерлік ережесін жасады; Дин Рональд А. Касс айтуынша: "Ол қалағанша сабақ бере береді".

Өлім

Кокс 2004 жылғы 29 мамырда Мэн штатындағы Бруксвиллдегі үйінде табиғи себептерден қайтыс болды. Ол әйелі Филиспен 67 жыл үйленген еді; олардың екі қызы мен бір ұлы болды. Филис 2007 жылғы 6 ақпанда дүние салды.

Жарияланған еңбектер

Ол өзінің іс кітабынан өзге, шамамен жүзге жуық ғылыми мақала жазған.

Басқа марапаттар

1935 жылы Кокс заң мектебінің бірінші курсындағы үлкен жетістіктері үшін Sears сыйлығын жеңіп алды. Гарвардтағы факультеттік қызметінен кеткеннен кейін және 1965 жылы қайтып келгенге дейін Кокс Гарвардтың Бақылау кеңесінің мүшесі болды. 1991 жылы Гарвард заң мектебінің профессорлық-оқытушылық құрамы Коксты құқық саласына елеулі үлес қосқаны үшін тарихи Коиф орденінің құрметті мүшесі деп таныды. 1995 жылы Үкімет және қоғамдық істер институты Коксқа «Үкіметтегі этика» сыйлығын табыстады. Кокс сондай-ақ Томас «Тип» О’Нилл азаматтық сыйлығының иегері атанды. 2001 жылдың 8 қаңтарында президент Билл Клинтон Коксқа «Президенттік азаматтар медалін» табыстап, былай деді: «Арчибальд Кокс, сіздің есіміңізді білетін немесе білмейтін әрбір американдық сізге өміріңіз бойы елге және оның Конституциясына қызмет еткеніңіз үшін зор алғыс айтуға тиіс».