Фрэнсис Джозеф Киттс: Жаңа Зеландия саяхатшысының өмірі мен қызметі
Frank Kitts
Фрэнсис Киттс – новозеландский политик, депутат парламента и долголетний мэр Веллингтона (1956-1974). Биография, карьера, вклад в политику Новой Зеландии.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Фрэнсис Джозеф Киттс (Sir Francis Joseph Kitts; 1 мамыр 1912 - 16 наурыз 1979) - Жаңа Зеландия саясаткері. Түстік аралдан шыққан ол әскери қызметтен өткен, кейін мемлекеттік қызметкер болып жұмыс істеді, содан соң Лейбористік партиясымен саясатқа қатысты. Ол Парламент депутаты болып, белгілі бір мерзімге дейін, 1960 жылға дейін қызмет етті. Сонымен қатар, ол Веллингтон қаласының 1956 жылдан 1974 жылға дейін ең ұзақ қызмет еткен мэрі болды. Ол түрлі уақыттарда басқа да бірнеше жергілікті органдардың мүшесі болды және қайтыс болған кезде де сайланған лауазымда болды.
New Zealand politician
Sir Francis Joseph Kitts (1 May 1912 – 16 March 1979) was a New Zealand politician. Originally from the South Island, he served in the military and later was a civil servant before entering politics with the Labour Party. He was the Member of Parliament for between and 1960. He was also the longest serving Mayor of Wellington, holding the post from 1956 to 1974. He was also a member at various times of several other local bodies and was still an elected official at his death.
Ерте өмір
Киттс Уаймате қаласында, австралиялық тас қазып шығарушының ұлы болып дүниеге келді. Ол Марист бауырларының бастауыш мектебінде жартылай ағасы Джонмен бірге оқыды, ал білімін Тимару ұлдар гимназиясында аяқтады. Белсенді спортшы болған ол, сонымен қатар талантты жүзуші және бокс пен регбиге де қызығушылық танытты. Дене шынықтыруды өте бағалап, өмір бойы күніне екі рет жаттығу жасады. 16 жасында, әкесінің ынтасымен, Еңбек партиясының бөлімшесіне қосылды және 1936 жылдан 1938 жылға дейін бөлімше президенті болды. 1938 жылы Киттс Тимару қалалық кеңесіне Еңбек партиясынан кандидат ретінде сайлануға тырысты, бірақ сәтті болмады. 1940 жылдың шілдесінде Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Киттс Жаңа Зеландия Корольдік әуе күштеріне қатарына қосылып, бес жыл бойы штаб-сержант қызметін атқарды. Отакиде болғанда ол жергілікті ат жарыс алаңында Айрис Вудкокпен танысып, 1949 жылы үйленді. Олардың балалары болған жоқ. Соғыстан кейін Веллингтонға көшіп, Мемлекеттік дүкендер басқармасында кеңсе қызметкері болып жұмыс істеді. 1947 жылы Еңбек партиясының бөлімшесінің вице-президенті болды. Ол шебер дебатшы және Веллингтон қалалық дебат клубының команда жетекшісі болды. Боуэн көшесі, Ламбтон-Кей және Уиллис көшелері бойындағы жаяу жолмен сенбі күні таңертең Веллингтон тұрғындарымен әңгімелесіп, қаланың әр қиырында беделді адам ретінде танылды. Киттс келесі 25 жыл бойы күнделікті осы маршрутты жүріп өтті. Оның қайтысынан кейін жарық көрген газет хабарларында ол "сырлы адам" деп сипатталды, өйткені оның ерте өмірі туралы көп мәлімет жоқ. 1971 және 1978 жылдарғы "Жаңа Зеландияда кім кім" анықтамаларында оның 1950 жылы Веллингтон қалалық билігіне сайлануынан басталады. Оның інісі, Брисбендегі Вилла Мария монастырының капелланы Джон Киттс, Киттстің жеке өмірі туралы сирек сөйлейтінін және оның әйелі Айрис оны ең жақсы білетін адам екенін айтты.
Kitts was born in Waimate, the son of an Australian quarryman, and attended Marist Brothers primary school alongside his half brother John before completing his education at Timaru Boys' High School. He was an active athlete and was a talented swimmer also having an interest in both boxing and rugby. He was a firm believer in physical fitness and had a lifelong twice a day exercise regimen. Whilst still at high school he joined the branch of the Labour Party at 16, with his father's encouragement, and was branch president from 1936 to 1938. In 1938 Kitts stood unsuccessfully for the Timaru Borough Council as a Labour candidate. Kitts enlisted in the Royal New Zealand Air Force in July 1940 during World War II and served for five years with the home forces as a staff sergeant. Whilst posted in Otaki he met Iris Woodcock at the local racecourse and the two married in 1949. The couple had no children. Following the war he moved to Wellington, and worked as a civil servant in a clerical role for the Government Stores Board. He became the vice president of the branch of the Labour Party in 1947. He was a competent debater and was a team leader for the Wellington Metropolitan Debating Club. He held Saturday morning talks along a walking route down Bowen Street Lambton Quay and Willis Street with residents from all around Wellington, which earned him a public reputation in the city. Kitts walked the route nearly every day for the next 25 years. Newspaper reports after his death say he was a "man of mystery" as little is known about his early life, and his Who's Who in New Zealand entries in 1971 and 1978 both start with his election to Wellington local bodies in 1950. His brother, Father John Kitts, who was chaplain at the Villa Maria Convent in Brisbane, stated that Kitts seldom spoke of his private life and his wife Iris was the only person who truly knew him.
Ұлттық саясат
Киттс еңбекшілер партиясынан екі сайлауда сәтсіз өтті, 1951 жылы және 1951 жылы Бруклиндегі сайлауда Питер Фрейзердің ықтимал жаңарушысы ретінде қарастырылды, бірақ қатысудан бас тартты. Соңында ол зейнеткерлікке шыққан Чарльз Чапманның орнына 1957 жылы Парламент мүшесі болып сайланды. Қала басшысы ретіндегі тәжірибесіне байланысты, баспасөз екінші Еңбек үкіметі құрылғаннан кейін Өкілдер палатасының спикері немесе Комитеттер төрағасы болуға ықтимал кандидат деп болжады. Ол екеуіне де тағайындалмады және парламенттік оппозицияда қалды. Үкіметтік мерзімінде Киттс үш еңбекші депутаттың (басқалары Мик Мухан мен Билл Фокс) бірі болды, олар "Қара бюджет" шешімдерін қатаң сынады. Киттс 1959 жылғы Ұлттық жолдарды түзету туралы заң жобасын қолдады, ол бензин салығынан қаржыландырылатын үкіметтің қалалық орталықтарға тікелей бағытталған мемлекеттік тас жолдарды салуға мүмкіндік берді. Ол сондай-ақ, Жұмыс министрлігінің тарихи Болтон көшесіндегі зират арқылы Веллингтон қалалық тас жолын салу жоспарын да қолдады, бұл қала тұрғындарының жұмыстарын табуына және қайтуына қажет деп мәлімдеді. Ол 1960 жылға дейін орынды сақтап тұрды, ол күтпеген жерден Ұлттық партиядан келген Дэн Риддифордтан жеңілді. 1963 жылы сайлау округін қайта жеңе алмады. Киттстің бауыры парламентте ұзақ қалмағаны үшін өкінгенін айтты. Газеттер ұлттық үрдіске қарамастан, Киттстің үлкен артық дауыспен жеңісін "жеке табысқа" жеткені деп бағалады. 1962 жылы Веллингтондағы мэр сайлауында ол ең көп дауыс жинады. Ол "толық уақытты мэр" болды, лауазымға толық жұмыс күнін арнады және мэрліктің рәсімдік және әлеуметтік аспектілеріне баса назар аударды. Ол жыл сайын қалада мыңдаған жиналысқа және шараға қатысты. Бұл бұрынғы кәсіпкер саясаткерлердің жартылай уақытты мэрлік лауазымынан айырмашылықты білдірді, олар 1959 және 1962 жылдары Азаматтар партиясының мэрлік кандидаттары Киттке қарсы науқандарының негізі ретінде сәтсіз пайдаланды. Бұл Азаматтар партиясына кері әсер етті, өйткені қаладағы көптеген топтар мен кәсіпорындар мэрлік кеңсеге "ашық есік саясатын" енгізгенін бағалады. Китс мұндай шараларда тамаққа шексіз құмарлық танытты. Ол шұжық орамаларын "хат жібергендей" жұтып қойды және бір отырыста екі пісірілген тауықты жеп қойды. Китстің әкімдік мерзімінде қала жаңғыруын жалғастырды, оның бір ерекше белгісі 1964 жылдың мамырында кеңес қоғамдық көліктің трамвай жүйесін троллейбустармен алмастырды. Бұл трамвайларды сақтап қалу үшін Саул Голдсмит бастаған ұзаққа созылған қоғамдық науқаннан кейін болды. Китстің өзі трамвайларды сақтап қалуды құпия тілегенін мойындады, бірақ кеңесте Азаматтар партиясының көпшілігі болғандықтан, ол процесті тоқтата алмады және оларды алмастыру туралы шешімді "артқа қадам" деп сипаттады. Оның әкімдік мерзімінде кеңес қоғамдық тұрғын үй саласына енді. 1965 жылдың тамызында Ньютаунда 30 арзан пәтерден тұратын Хансон Корт пәтерлері ашылды. Бұл көптеген қолжетімді тұрғын үйлерді құруға бағытталған жаңа азаматтық бастамаға жол ашты. Мұнан кейін Те Ара Хоу пәтерлері, Арлингтон пәтерлері және Орталық парк пәтерлері салынды, нәтижесінде 2300 тұрғын бірлігі құрылды, Веллингтон қалалық кеңесі елдегі ең ірі тұрғын үй иелерінің біріне айналды. Бұл Азаматтар партиясының кеңесшісі Джордж Портер ұсынған кең ауқымды қалалық жаңарту жоспарының бір бөлігі болды, Китс оны "жасырын социалист" деп санады және оны қолдауға қуанышты болды. 1969 жылы ол Томас Хислопты басып өтіп, Веллингтонның ең ұзақ қызмет еткен мэрі атанды. Сол жылы оның кеңесі Куба көшесін жаяу жүргіншілерге арналған етіп, қазіргі Куба сауда орталығын құрды. Қала басшысы ретінде Китс қаланың елшісі ретінде шетелге сапар шегіп, әлемдегі Веллингтон есімді барлық қалаларды аралауға тырысты. 1971 жылы ол Антарктидаға барды. Ол Жаңа Зеландияның спорттық клубтар қауымдастығының президенті болды. 1977 жылы Китс күтпеген жерден саяси оралуға тырысты. Ол тағы да Фаулерден жеңілді, оның дауыс үлесі одан әрі төмендеді, бірақ Порт кеңесіне сайлауда оның дауысы өсті. "Доминион" газетінің бас мақаласында Китстің кандидатурасы туралы былай делінген: "Фрэнк Киттс үш жылдық саяси айдалада не істегенін ешкім білмеді және оның неге қайта оралуын ешкім білмеді".
Kitts stood unsuccessfully for Labour in two elections, in for , and in for He was also speculated as a potential successor to Peter Fraser in the 1951 Brooklyn by election but declined to stand. He was finally elected as the Member of Parliament for from to replace the retiring Charles Chapman. Given his mayoral experience the press speculated he was a likely candidate for the role of either Speaker of the House of Representatives or Chairman of Committees after the formation of the Second Labour Government. He was appointed to neither and remained a backbencher. During the government's term, Kitts was one of a group of three Labour MPs (the others being Mick Moohan and Bill Fox) who were deeply critical of the decisions made in the "Black Budget". Kitts supported the 1959 National Roads Amendment Bill, which allowed the construction of free flowing state highways into urban centres by the government funded by petrol taxes. He also supported the controversial plan by the Ministry of Works to build the Wellington Urban Motorway through the historic Bolton Street Cemetery, arguing it was necessary for commuters to get to and from work. He was to hold the seat to 1960, when he was unexpectedly defeated by the National candidate Dan Riddiford. He later failed to win back the electorate in 1963. Kitts' brother said that not remaining in Parliament longer had been his biggest regret. In increasing his majority over twelve percent against the national trend newspapers lauded Kitts' win as a 'personal triumph'. In 1962 he recorded the highest ever number of votes in a mayoral election in Wellington. He was a "full time mayor" devoting as full working day to the role and made a point of attending to the ceremonial and social aspects of the mayoralty. He would attend thousands of meetings and functions in the city every year. This was a departure from the traditional concept of the mayoral office as a part time role for a businessman politician, which was used unsuccessfully by the Citizens' mayoral candidates in 1959 and 1962 as the basis for their campaigns against Kitts. This backfired on the Citizens' as many groups and businesses in the city appreciated the advent of an "open door policy" for them with the mayoral office. Kitts' had a legendary reputation for food consumption at such functions. He was said to swallow sausage rolls "like he was posting a letter" and famously devoured two cooked chickens in a single sitting. The city continued to modernise under Kitts, one particular landmark of this was in May 1964 when the council replaced its system of trams for public transport with trolley buses. This was after a long public campaign to retain the trams led by Saul Goldsmith. Kitts himself confessed he had a secret desire to keep the trams, but as the council had a Citizen's majority he could not stop the process, describing the decision to replace them as a "retrograde step." During his mayoralty the council began its foray into public housing. In August 1965 the Hanson Court flats, with 30 low rental units, were opened in Newtown. This opened a new a civic endeavour that was to produce multiple affordable high density homes. This was followed by the Te Ara Hou flats, Arlington Flats and the Central Park flats among others, ultimately resulting 2,300 units making Wellington City Council one of the country's largest residential landlords. This was part of a larger urban renewal agenda promoted by Citizens' councillor George Porter, who Kitts thought of as a 'secret socialist' and was happy to support him. In 1969 he surpassed Thomas Hislop to become Wellington's longest serving mayor. That year, Cuba Street was pedestrianised by his council to create what is now known as Cuba Mall. As mayor Kitts travelled overseas as an ambassador for the city and made a point of visiting every city named Wellington in the world. In 1971 he visited Antarctica. He did become President of the Sporting Clubs Association of New Zealand. In a surprise move, Kitts attempted a political comeback in 1977. He was again defeated by Fowler with his vote share falling further, though contrarily his vote increased for the Harbour Board, to which he was again elected. A Dominion editorial said of Kitts' candidature "No one knew what Frank Kitts did during his three years in the political wilderness and no one knew why he wanted to come back".
Өлім
Киттс 1979 жылы 16 наурызда 67 жасында, әйелімен таңертеңгі сауда сапарынан кейін үйінде кенеттен қайтыс болды. Мұнда балалар ойын алаңы, TEV Wahine кемесінен құтқарылған апельсин түсті мачта және Таня Ашкеннің "Альбатрос" су мүсіні орналасқан.
Kitts died suddenly on 16 March 1979, aged 67, collapsing at his home after completing a morning shopping trip with his wife. There is a children's playground, the orange foremast recovered from TEV Wahine, and a water sculpture The Albatross by Tanya Ashken.
Құрметтер
Киттс өзінің шаршысыз қоғамдық қызметімен танымал болды, ол зейнетке шыққаннан кейін де жалғасты, соның ішінде Веллингтонның иммигранттар қауымына көмектесуді қамтыды. 1966 жылғы Жаңа жылдық наградалар салтанатында Веллингтон қаласының мэрі қызметі үшін ол Бакалавр рыцары дәрежесіне ие болды. 1975 жылғы Королеваның туған күні құрметіне Киттстің әйелі Айрис, леди Киттс, 1956 және 1974 жылдар аралығында Веллингтон мэрінің әйелі ретінде қоғамға қызмет еткені үшін Британ империясы орденінің офицері болып тағайындалды. Айрис мэрі ретінде көпке ұнады, бірақ күйеуіне қатысты негізсіз әңгімелерге байланысты көңіл жағды. Киттс кубогы импровизациялық сөйлеу үшін Веллингтон сөйлеу одағы жыл сайын табыстайды. Бұл кубок Киттстің 1967 жылы импровизациялық сөйлеудегі шеберлікті ынталандыру мақсатымен сыйға берген кубогы.
Kitts was known for his tireless public service, which continued after his retirement, including helping Wellington's immigrant community. In the 1966 New Year Honours, he was appointed a Knight Bachelor for services as mayor of Wellington. In the 1975 Queen's Birthday Honours, Kitts' wife, Iris, Lady Kitts, was appointed an Officer of the Order of the British Empire, for services to the community as mayoress of Wellington between 1956 and 1974. Iris was well liked as Mayoress, but attracted sympathy due to unsubstantiated innuendos about her husband being a philanderer. The Kitts Trophy for Impromptu Speaking is awarded by the Wellington Speaking Union every year. The trophy is named after Kitts, who donated it in 1967 to encourage excellence in impromptu speaking.