1995 жылғы «Миллер против Джонсон» ісі: Аралас сайлау округтерін қайта бөлу және нәсілдік бөлінгендік
Miller v. Johnson
АҚШ Жоғарғы Сотының 1995 жылғы «Миллер против Джонсон» ісі: сайлау округтерін этникалық топтарға қарай бөлу, сайлаушылар құрамын өзгерту туралы. Конституциялық мәселелер.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1995 жылғы АҚШ Жоғарғы Сотының округтерді қайта бөлу (gerrymandering) ісі
1995 US Supreme Court gerrymandering case
Миллер Джонсонға қарсы, 515 U. S. 900 (1995) – АҚШ Жоғарғы Сотының "жағымды gerrymandering / нәсілдік gerrymandering" мәселесін қараған ісі. Бұл істе округтерді қайта бөлу кезінде нәсілдік азшылықтардың көпшілігін құрайтын сайлау округтері, Конгрестегі азшылық өкілдерін көбейту мақсатымен құрылған.
Miller v. Johnson, 515 U. S. 900 (1995), was a United States Supreme Court case concerning "affirmative gerrymandering/racial gerrymandering", where racial minority majority electoral districts are created during redistricting to increase minority Congressional representation.
Өмірбаян
Грузияның он конгресс округінің арасында 1980 және 1990 жылдарда негізінен афроамерикалықтар тұрғандары тек біреуі ғана болды. 1990 жылғы халық санауы бойынша Грузияның халық санының артуына байланысты штатқа қосымша он бірінші конгресс орынды берді. Бұл Грузияның Бас Ассамблеясын штаттың конгресс округтерін қайта құруға түрткі болды. Ассамблея ұсынған бірнеше жаңа округтерді Әділет министрлігі мақұлдамағаннан кейін, штаттың халқының 27 пайызы афроамерикалықтарды құраса да, қазіргі 11 округтің тек біреуінде ғана көпшілік құрады. Сондықтан Ассамблея екінші афроамерикалықтар көпшілігін құрайтын округ құру үшін 11-ші округті жаңадан құрды. Алайда, бұл округтің тұрақты құрылымы болмады және ол Атлантадан Атлант мұхитына дейін шамамен 260 шаршы мильге созылғандықтан "географиялық қиындық" деп танылды. Бұл мәселені Грузия штатының Конгресс округінің он бірінші округіндегі ақ сайлаушылар сотқа жүгінді.
Only one of Georgia's ten congressional districts was primarily African American between 1980 and 1990. According to the 1990 census, Georgia's increase in population entitled the state to an eleventh congressional seat. That prompted Georgia's General Assembly to re draw the state's congressional districts. After the Justice Department denied several of the Assembly's proposed new districts, as the state's population was 27% African American, but formed a majority in only one of the now 11 districts, the Assembly drew the 11th district to create a second majority black district. However the district lacked any sort of organic structure, and was deemed a "geographic monstrosity" because it extended approximately 260 square miles from Atlanta to the Atlantic Ocean. The case was brought to court by white voters in the Eleventh Congressional District of the state of Georgia.
Соттың шешімі
Сотта Кеннеди көпшілік пікірін жазды. Ауданға қарсы шешім шығара отырып, Сот, Shaw v. Reno (1993) ісіндегі түсіндірмеге сәйкес, он төртінші түзетудегі тең қорғаныс ережесі бойынша ауданды конституцияға қайшы деп жариялады. Сот атап өтті, кейбір жағдайларда "аймақтарды қайта бөлу жоспары соншалықты ретсіз және ерекше пішінде болуы мүмкін, оны нәсіл бойынша сайлаушыларды бөлуге бағытталған күш-жігерден басқаша түсінуге ақылға қонымсыз". Shaw v. Reno ісіне сілтеме жасай отырып, көпшілік қайта бөлу процесінде нәсіл "басым, шешуші күш" болған жағдайда қатаң тексеру қажет деген қорытындыға келді. Сот судьясы Сандра Дей О'Коннор келісу пікірін жазды, ал судья Рут Бадер Гинзбург Джон Пол Стивенс, Стивен Г. Брейер және Дэвид Х. Саутер қолдауымен қарсылық білдірді. Стивенс тағы бір, жеке қарсылық жазды, оған ешқандай судья қосылған жоқ.
Justice Kennedy wrote the majority opinion for the Court. Ruling against the district, the Court declared the district unconstitutional under the Equal Protection Clause of the Fourteenth Amendment, according to the interpretation in Shaw v. Reno (1993). The court noted that in some instances, "a reapportionment plan may be so highly irregular and bizarre in shape that it rationally cannot be understood as anything other than an effort to segregate voters based on race." Citing Shaw v. Reno, the majority concluded that strict scrutiny is required whenever race is the "overriding, predominant force" in the redistricting process. Justice Sandra Day O'Connor wrote a concurrence, while Justice Ruth Bader Ginsburg wrote a dissent joined by Justices John Paul Stevens, Stephen G. Breyer, and David H. Souter. Stevens wrote an additional, separate dissent joined by no other justice.