Жан-Пьер Монсере: Бельгиялық велошабандыздың өмірі мен трагедиясы
Jean-Pierre Monseré
Жан Пьер Монсере – бельгиялық велошабандоз (1948-1971). Әлем чемпионы атанғанда қайтыс болды. Өмірі, жетістіктері мен велоспорттағы жолы туралы біліңіз.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Бельгиялық велосипедші (1948–1971)
Belgian cyclist (1948–1971)
Жан Пьер "Жемпи" Монсере (8 қыркүйек 1948 – 15 наурыз 1971) – әлем чемпионы атанғанда қаза тапқан бельгиялық жол жүру велосипедшісі.
Jean Pierre "Jempi" Monseré (8 September 1948 – 15 March 1971) was a Belgian road racing cyclist who died while champion of the world.
Ерте өмір
Бала кезінде еңбекқор Монсер футбол және жеңіл атлетика сияқты түрлі спорттарда көзге түсті. Ол алғашқы велосипед жарысына 12 жасында Ленделедеде қатысты, онда 15 жастағы велосипедшілермен бәсекелесті. Монсер өзінің алғашқы ресми жарысын 1963 жылдың 7 шілдесінде Руддервордеде өткен Sint Elooi Prize турнирінде жеңіп алды. Ол жарысты толығымен өз бақылауына алып, 7 минуттан кем емес айырмамен жеңіске жетті. 15 жасында Монсерге бірнеше қарсыластары назар аударып, Бельгияның жол чемпионатында жасөсперімдер арасында жеңімпаз атанды. 1965 жылы доктор Дерлуин Жан-Пьер Монсердің командасына қосылды. Оның жетекшілігімен "Джемпи" сол кездегі кең таралған, үздіксіз төзімділік жаттығуларынан интервалдық жаттығуларға көшті. Осының нәтижесінде жаттығу көлемі азайтылып, демалыс уақыты ұзартылды, бұл спортшының жақсырақ қалпына келуіне мүмкіндік берді.
As a child, the energetic Monseré excelled in different sports like football and athletics. He rode his first bicycle race in Lendelede at the age of 12, competing against fifteen year old cyclists. Monseré won his first official race on 7 July 1963 in the Sint Elooi Prize in Ruddervoorde. He managed to put this race completely in his hands and he finished with a lead of no less than 7 minutes. At 15, Monseré, already targeted by several competitors, won the Belgian Road Championship for under novices. In 1965, Dr. Derluyn joined the staff of Jean Pierre Monseré. Under his guidance, "Jempi" switched from the then popular training methods, consisting of endless endurance training, to interval training. As a result, training had to be done less and they could build more peace, so a rider had much more recuperation.
Әуесқой мансап
Монсер 1967 жылы әуесқой велосипедші болды. Бельгия жол чемпионатында ол және Роджер Де Влеминк жеңімпаздыққа үміткерлер саналды. Бірақ олардың арасындағы бәсекелестік екеуіне де титулдан айырды, нәтижесінде Монсер екінші орынға табан тіреді. Келесі жылы ол Бельгия жол чемпионатында қайтадан екінші орын алды. GP Peugeot тау жарысында жеңіске жеткен соң, Монсер 1968 жылғы жазғы Олимпиада ойындарына Роджер Де Влеминкке көмекші ретінде Бельгия құрамасына қосылды. Де Влеминк жаттығу барысында құлағаннан кейін, Монсер өзінің күшімен жүріп жеке жол жарысында 6-шы орынды иеленді. Монсер 1969 жылы Бельгия жол чемпионатында тағы да екінші орынға жүлдегер болды. Әлем чемпионатында соңғы рет өнер көрсеткен ол, Чехословакияның Брно қаласында әлем чемпионы атағын жеңіп алуға үміттенді. Алайда, даниялық Лейф Мортенсен әлем чемпионы атанды. Монсер күміс медаль алды, ал отандасы Стаф Ван Русброк қола медальмен марапатталды.
Monseré became amateur cyclist in 1967. In the Belgian Road Championship, he and Roger De Vlaeminck were considered as favourites. But their rivalry both cost them the title with Monseré ending second. The following year, he again finished as second in the Belgian Road Championship. Following his victory in the mountain race GP Peugeot, Monseré was included in the Belgian national team for the 1968 Summer Olympics as a support rider for Roger De Vlaeminck. After De Vlaeminck crashed in a training ride, Monseré could ride for himself and finished in 6th place in the individual road race. Once more, Monseré ended as second in the 1969 Belgian Road Championship. In his last World Amateur Championship, he hoped to win the world title in Brno, Czechoslovakia. However, the Dane Leif Mortensen was crowned world champion. Monseré won the silver medal and compatriot Staf Van Roosbroeck bronze.
Кәсіби мансабы және өлімі
Ол 1969 жылы «Фландрия» командасының кәсіпқой велоспортшысы болды және Гербен Карстенстің амфетамин қолданғаны анықталғаннан кейін сол жылы «Джиро ди Ломбардия» жарысын жеңіп алды. Бір жыл өткен соң Монсере Бельгияның трек-омниум чемпионы атанды. Монсере өзінің ерекше қасиеттерін, соның ішінде өзіне деген талапшылдығын және жеңіске деген құштарлығын нығайта берді. Ол соқыр массажирі Жак Дельвамен жақын қарым-қатынаста болды, ол оған негізгі йога асаналарын орындауға көмектесті. 1970 жылы Англияның Лестер қаласында өткен әлем чемпионатына Бельгия құрамасына іліккен. Финалда Эдди Меркс Монсереге «Егер жеңгің келсе, Гиммондиге ұмтылу керек» деп, көш бастап келе жатқан велоспортшыларды қуып жетуге шақырды. Монсере шағын топпен қашып, әлем чемпионатын жеңіп алды. Ол бельгиялық Карел Каерстен кейінгі екінші жас әлем чемпионы болды. 1971 жылы ол тағы да Бельгияның трек чемпионы атанды, бұл жолы мадисон дисциплинасында. Жолда ол 1971 жылдың ақпанында «Вуэльта а Андалусия» жарысын жеңіп алды. 1971 жылдың 15 наурызында Монсере Эрик пен Роджер Де Фламинктердің шақыруымен Ретидегі «Grote Jaarmarktprijs» жарысына қатысты. Монсере бұл жарыстың келесі аптада өтетін «Милан-Сан-Ремо» жарысына дайындық екенін түсінді. Лилльден Жирлеге бара жатқан жолда ол Роджер Де Вламинкпен бірге жеткілікті жаттыққандарын және жарыстан шығуға дайын екендерін айтты. Бірақ, трассаға шыққан бір көлік Монсереге қарсы соқтығысып, оны сол жерде қаза тапты. Оның жерлеу рәсіміне 20 000-нан астам адам қатысты, оның ішінде бірнеше үкімет министрлері, сондай-ақ Эдди Меркс, Роджер Де Вламинк, Патрик Серку және Жооп Зоетемелк сияқты танымал велоспортшылар болды. Меркс «Милан-Сан-Ремо» жарысынан кейін алған гүлдерін оның табытына қойды. Тағдырдың аяусыз сынымен, 1976 жылы Монсеренің жеті жасар ұлы Джованни отбасылық досы, әлем чемпионы Фредди Маертенс сыйлаған жарыс велосипедімен келе жатып көлікке соқтығысып қайтыс болды. Әкесі сияқты, кішкентай бала да жеңіс белгісі – шапан киіп жүрген еді.
He became professional for Flandria in 1969, and won the Giro di Lombardia that year, after Gerben Karstens tested positive for taking amphetamines. A year later, Monseré became the Belgian track omnium champion. Monseré continued to affirm his exceptional qualities, including his self discipline and hunger for victory. He owed a lot to the strong bond with his blind masseur Jacques Delva, who, among other things, let him perform the basic yoga asanas. He was selected in the Belgian team for the 1970 World Championship in Leicester, England. In the final, Eddy Merckx encouraged Monseré to chase the leading cyclists, saying 'if you want to win, you have to go to Gimondi'. Monseré escaped with a small group and eventually won the world championship. He was the second youngest world champion after another Belgian, Karel Kaers. In 1971, he was again Belgian track champion, this time in the madison discipline. On the road, he won the Vuelta a Andalucía in February 1971. On 15 March 1971, Monseré was riding the Grote Jaarmarktprijs in Retie after being convinced by Eric and Roger De Vlaeminck to participate. Monseré realised it was good training for Milan–San Remo the following weekend. On the road from Lille to Gierle, he and Roger De Vlaeminck agreed they had trained enough and they were about to exit the race. However, a car driving onto the course collided head on with Monseré killing him outright. His funeral was attended by more than 20,000 people, including several government ministers, and top cyclists including Eddy Merckx, Roger De Vlaeminck, Patrick Sercu and Joop Zoetemelk. Merckx placed the flowers he had received after his Milan–San Remo victory on the coffin. In a cruel twist of fate, in 1976 Monseré's seven year old son Giovanni died after a collision with a car, while riding his racing bike which was given to him on his first communion by a family friend, another world champion Freddy Maertens. Like his father, the little boy was also wearing a rainbow jersey.
Салдары
Жол апатын тергеу барысында жергілікті құқық қорғау органдарының және жарысты ұйымдастырушылардың қателіктері анықталды. Бұл шағын жергілікті жарыс болғандықтан, жандармерия ынтымақтастық жасаудан бас тартты, ал полиция жарыс жолындағы қозғалысты тоқтату қажет деп санамады. Сонымен қатар, алдынан келе жатқан бір көліктен басқа, жарыс жүріп жатқанын ескертетін ешқандай белгі болған жоқ. Көлікті жүргізіп келе жатқан, жиырма жастағы әйелге ешқандай кінә тағылмады. Апаттан кейін барлық деңгейдегі велосипед жарыстарына қатысты ережелер күшейтілді. Бірнеше жыл өткен соң түсірілген деректі фильмде Роджер Де Влеминк: "Меркс онымен көп қиналған болар еді. Монсер одан жақсы болды деп ойлаймын. Ол жан-жақтырақ болды. Ол жақсы спринттеп, тауға да жақсы көтеріле алатын. Меркс пен маған қарағанда ол ойлырақ, салмақтырақ жүрді. Менің ойымша, ол осындай нәтижеге жету үшін аз күш жұмсады" деді. Бұл жарыс "De Zonnestraal" атты Ретизелік велосипед клубы ұйымдастырған. Жемпи Монсердің медальдары Бельгияның ұлттық велосипед музейінде, Роеселар қаласында сақталады.
Investigation of the accident showed blunders of both the local law enforcement forces and the race organization. As it was a small local race, the gendarmerie had refused to cooperate, and the police did not find it necessary to stop traffic on the course. Moreover, other than a car driving in front, there were no other signs warning that a race was ongoing. The driver of the car, a woman in her twenties, was not blamed. Following the accident, the regulations related to cycling races at all levels were tightened. In a documentary years later, Roger De Vlaeminck stated that "Merckx would have had a lot of trouble with him. Monseré was better than him, I think. He was more of an all rounder. He could sprint and climb very well. He rode also more reasoned than Merckx and me. In my view, he had to do less to achieve the same results." organized by the Retiese Wielerclub 'De Zonnestraal'. Jempi Monseré's medals are in the Belgian national cycle museum in Roeselare.