Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Вице-адмирал Уильям Саттерли Пай (9 маусым 1880 жыл - 4 мамыр 1959 жыл) – АҚШ Әскери-теңіз күштері офицері. Ол Бірінші және Екінші дүниежүзілік соғыстарда қызмет еткенімен, ешқашан жауынгерлік қимылдарға қатыспаған. Оның соңғы лауазымы 1942–1946 жылдары Әскери-теңіз колледжінің президенті болып табылды. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде штаб офицері ретінде көрсетеген ерен еңбегі үшін оған Әскери-теңіз кресі табысталды.
Vice Admiral William Satterlee Pye (9 June 1880 – 4 May 1959) was a U. S. Navy officer who served during World War I and World War II, but never saw combat action. His last active duty appointment was as President of the Naval War College, in 1942–1946. His awards included the Navy Cross for his distinguished service as a staff officer during World War I.
Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде мансап
Пай 1880 жылдың 9 маусымында Миннеаполис қаласында дүниеге келген. 1897 жылы АҚШ Әскери-теңіз академиясына қабылданды, 1901 жылы бітіріп, 1903 жылдың маусымында энсин шеніне ие болды. Оның курстастарының бірі – флот адмиралы Эрнест Дж. Кінг болды. 1901 жылдан 1915 жылға дейін ол бірнеше кемелерде қызмет етті, олардың ішінде бес линкор және броненос кеме болды, сондай-ақ Теңіз академиясы мен Теңіз соғыс колледжі штабтарына бекітілді. 1915–1916 жылдары ол жаңа эсминец «Джекоб Джонс» кемесін қолданысқа енгізді. АҚШ Бірінші дүниежүзілік соғысқа қатысқан кезде «Джекоб Джонс» кемесінің командирлігінен бас тартып, Атлантика флотының Бас қолбасшысы штабына қосылды. Ол соғыс бойы осы қызметте болды және «АҚШ Атлантика флотының Бас қолбасшысы штабында ерекше көзге көрініп, құнды қызметтер көрсеткені үшін, сонымен қатар линкорлар мен флоттың жүріс-тұрысы бойынша бірқатар бұйрықтарды дайындаудағы штабтық міндеттерін үлгілі орындағаны үшін, бұл бұйрықтар АҚШ және Ұлыбритания флоттарының соғыс жылдарындағы ең озық тәжірибесі мен ойларына негізделген» деп Navy Cross орденімен марапатталды.
Pye was born in Minneapolis, Minnesota, on 9 June 1880. Entering the United States Naval Academy in 1897, he graduated in 1901 and was commissioned an Ensign in June 1903. One of his classmates was Fleet Admiral Ernest J. King. From 1901 through 1915, he served in several ships, among them five battleships and an armored cruiser, and was also assigned to the staffs of the Naval Academy and Naval War College. In 1915–1916 he placed the new destroyer Jacob Jones into commission. He relinquished command of Jacob Jones before her 1917 deployment to Europe with the US entry into World War I, and joined the staff of the Commander in Chief, Atlantic Fleet. He served in that position through the war, receiving the Navy Cross "for exceptionally distinguished and valuable service on the staff of the commander in chief, U. S. Atlantic Fleet, in addition to excellent performance of his routine staff duties in preparing a series of orders for the conduct of battleship and fleet, based upon the best thought and experience of the United States fleet and British fleet during the late war."
Соғыс аралығы
Пай 1919-1921 жылдары Әскери-теңіз операциялары Бастығының кеңсесінде қызмет етті және 1922-1923 жылдары «Пенсильвания» линкорының аға офицері болды. 1923 жылдың соңында Пай эсминецтер дивизиясының командирі болып тағайындалды. Оның дивизиясы Хонда-Пойнт апатында екінші болып келді, және оның екі эсминці осы апатта жоғалып кетті. Ол Вашингтонға, АҚШ Әскери-теңіз департаментінде 1927 жылға дейін қызмет етті. Келесі бес жылда ол «Оглала» мина тастау кемесінің командирі болды, Әскери-теңіз департаментінде тағы қызмет етті және Перудегі АҚШ Әскери-теңіз миссиясының басшысы қызметін атқарды. Капитан Пай 1932-1933 жылдары «Невада» линкорының командирі болды. Контр-адмирал шеніне көтерілген Пай, Скаут күштерінің командирінің штаб бастығы, Теңіз соғыс колледжіне оқуға қабылданды, Әскери-теңіз департаментінде тағы қызмет етті, және Тынық мұхиты флотының Скаут күштері мен Шабуыл күштерінде эсминецтер командирі болды. Вице-адмиралдың уақытша шенімен 1940 жылы Шабуыл күштерінің линкорлар командирі, ал 1941 жылы Шабуыл күштерінің командирі (COMBATFOR) болды.
Pye served in the Office of the Chief of Naval Operations in 1919–1921, and was executive officer of the battleship Pennsylvania in 1922–1923. Late in 1923, Pye served as a destroyer division commander. His division was the second in line at the Honda Point Disaster, and two of his destroyers were among those lost. He returned to Washington, D. C., for service at the Navy Department, which lasted into 1927. In the next five years, he commanded the minelayer Oglala, had more Navy Department service, and was head of the U. S. Naval Mission to Peru. Captain Pye commanded the battleship Nevada in 1932–1933. Promoted to the rank of rear admiral, Pye served as chief of staff to Commander Scouting Force, attended the Naval War College, had further Navy Department service, and was Commander Destroyers in both the Scouting Force and Battle Force of the Pacific Fleet. With the temporary rank of Vice Admiral, he was Commander Battleships, Battle Force in 1940 and Commander Battle Force (COMBATFOR) in 1941.
Екінші дүниежүзілік соғыс және соғыстан кейінгі жылдар
Ол 1941 жылғы 6 желтоқсанда «Жапония АҚШ-пен соғысқа бармайды. Біз тым үлкен, тым күшті және тым мықтымыз» деген сөзімен танымал болды. 1941 жылғы 7 желтоқсанда Жапонияның Перл-Харборға жасаған шабуылынан кейін және Тынық мұхиты флотының (CINCPAC) бас қолбасшысы адмирал Хасбэнд Э. Киммельдің қызметтен босатылуынан кейін, вице-адмирал Пай 17 желтоқсанда CINCPAC міндетін атқарушы болды. Ол Киммельдің Уэйк аралына көмекке «Саратога» әуе кемесін қоса алғанда, күш жіберу жоспарына күмәнмен қарады, бірақ 22 желтоқсанға дейін жоспарды жалғастырды. Содан кейін, Уэйк аралында қосымша десант түскені туралы хабарлар келгеннен кейін, операция тым қауіпті деп шешіп, күшті қайтарып алды. Бұл шешім қатты дау тудырды, себебі ол 11 желтоқсанда жапон десантын жеңген Уэйк аралы гарнизонын тастаумен тең болды. 31 желтоқсанда Пай Тынық мұхиты флотының басқаруын адмирал Честер В. Нимицке тапсырды. Пай 1-ші жедел әскер тобының (TF 1) командирі болды, оған Сан-Францискода орналасқан Атлантика флотының үш линкоры қосылған Тынық мұхиты флотының қалған операциялық линкорлары кірді. Мидуэй шайқасы кезінде Пай TF 1-нің жеті ескі линкоры («Колорадо», «Айдахо», «Мэриленд», «Миссисипи», «Нью-Мексико», «Пенсильвания» және «Теннеси»), «Лонг-Айленд» эскорт тасымалдаушысы және сегіз эсминеціне Батыс жағалаудан патрульдеуге шығуға бұйрық берді, егер Мидуэйдегі әуе күштері жеңіліске ұшыраса, Жапония шабуылдайтын болса. Мұндай қорқыныш негізсіз болды, ал TF 1 1942 жылдың қазан айында Пай 62 жасында қызметтен босатылғанға дейін Гавайи мен Батыс жағалауы арасында оқу және күзету міндеттерін орындады. Ол ешқашан операциялық күштерге басшылық етпеді және әкімшілік лауазымдарға ауыстырылды. 2 қарашада Пай Род-Айленд штатының Ньюпорт қаласындағы Теңіз соғыс академиясының президенті болды және сонымен қатар ондағы Теңіз операциялық базасына қолбасшылық етті. Ол 1944 жылдың 1 шілдесінде ресми түрде зейнетке шықты, бірақ Соғыс академиясының президенті ретінде қайтадан қызметке алынып, тұрақты вице-адмирал атағына ие болды. Ол 1946 жылдың 1 наурызында әскери қызметтен шыққанға дейін Соғыс академиясында жұмыс істеді. Пай 1959 жылдың 4 мамырында Мэриленд штатының Бетезда қаласында қайтыс болды. Ол Арлингтон ұлттық зиратында жерленген. Пайдың үлкен ұлы, лейтенант Уильям Саттерли Пай кіші, 1938 жылы ұшақ апатында қаза тапты. Оның кіші ұлы, лейтенант-коммандер Джон Бриско Пай, 13-ші және соңғы соғыс патрулінде «Свордфиш» су асты кемесінде қызмет етті. «Свордфиш» 1945 жылдың 12 қаңтарында Жапонияның Кюсю маңындағы барлық экипажымен бірге жоғалып кетті.
He is perhaps best known for his 6 December 1941 remark that "The Japanese will not go to war with the United States. We are too big, too powerful, and too strong." Following the Japanese attack on Pearl Harbor on 7 December 1941 and the subsequent relief of Commander in Chief, Pacific Fleet (CINCPAC) Admiral Husband E. Kimmel, Vice Admiral Pye became Acting CINCPAC on 17 December. He had reservations about Kimmel's plan to send a relief force including the aircraft carrier Saratoga to the aid of Wake Island, but continued with the plan until 22 December. Then – after reports of additional landings on Wake – Pye decided the operation was too risky and recalled the relief force. This decision was highly controversial, as it amounted to abandoning the Wake Island garrison, which had defeated a Japanese landing on 11 December. On 31 December, Pye relinquished command of the Pacific Fleet to Admiral Chester W. Nimitz. Pye became commander of Task Force One (TF 1), comprising the remaining operational battleships of the Pacific Fleet augmented by three battleships from the Atlantic Fleet, now based in San Francisco. During the Battle of Midway, Pye received orders for the seven old battleships (Colorado, Idaho, Maryland, Mississippi, New Mexico, Pennsylvania, and Tennessee), the escort carrier Long Island, and eight destroyers of TF 1 to sortie to patrol off of the West Coast against possible Japanese attack there should the carrier forces at Midway be defeated. Such fears proved unfounded, and TF 1 then remained on training and patrol duties between Hawaii and the West Coast until Pye was relieved in October 1942 at the age of 62. He never commanded operating forces again, and was relegated to administrative positions. On 2 November, Pye became President of the Naval War College in Newport, Rhode Island, and also commanded the Naval Operating Base there. He officially retired on 1 July 1944, but was recalled to active duty as President of the War College, and promoted to permanent Vice Admiral. He continued at the War College until retiring from active duty on 1 March 1946. Pye died at Bethesda, Maryland, on 4 May 1959. He is buried in Arlington National Cemetery, United States. Pye's oldest son, LT William Satterlee Pye, Jr., was killed in a plane crash in 1938. His youngest son, Lieutenant Commander John Briscoe Pye, served on the submarine Swordfish on her 13th and final war patrol. Swordfish was lost with all hands on 12 January 1945, off Kyushu, Japan.
Әскери-теңіз айқасы
Америка Құрама Штаттарының Президенті Командир Уильям Саттерли Пайге (NSN: 3794), АҚШ Әскери-теңіз күштеріне, ерекше көзге көрнекті және құнды қызметі үшін, АҚШ Атлантика флотының Бас қолбасшысы штабында, сондай-ақ, ұрыс кемесі мен флоттың тактикалық міндеттерін анықтайтын бұйрықтарды дайындаудағы үздік қызметі үшін Әскери-теңіз кресін табыс етуге құанышпен келеді. Бұл бұйрықтар АҚШ және Ұлыбритания флоттарының соңғы соғыстағы ең озық тәжірибесі мен ойларына негізделген.
The President of the United States of America takes pleasure in presenting the Navy Cross to Commander William Satterlee Pye (NSN: 3794), United States Navy, for exceptionally distinguished and valuable service on the Staff of the Commander in Chief, U. S. Atlantic Fleet, in addition to excellent performance of his routine staff duties in preparing a series of orders for the conduct of battleship and fleet, based upon the best thought and experience of the United States fleet and British fleet during the late war.
Лауреат орденінің иегері
Америка Құрама Штаттарының Президенті вице-адмирал (отставкада) Уильям Саттерли Пайге (NSN: 3794) Құрметті Легион орденін табыстауға қуанышпен келеді. АҚШ Әскери-теңіз күштерінде 1942 жылдың 2 қарашасынан 1946 жылдың 2 наурызына дейін Әскери-теңіз соғыс колледжінің (Ньюпорт, Род-Айленд штаты) президенті және 1942 жылдың 2 қарашасынан 1944 жылдың 1 шілдесіне дейін Ньюпорттағы Әскери-теңіз операциялық базасының командирі ретінде АҚШ Үкіметіне көрсеткен ерекше еңбегі үшін. Әскери-теңіз соғыс колледжін басқару және Әскери-теңіз операциялық базасына командалық ету, Әскери-теңіз соғыс колледжінде оқу бағдарламасының қарқындылығы мен үдеуіне, сондай-ақ Әскери-теңіз операциялық базасындағы соғыс кезеңінің жалпы қысымына байланысты ерекше қиындықтармен қатар келді. Вице-адмирал Пай өзінің салмақты шешімдерімен, бастамашылдығымен және талмайтын еңбегімен соғыс жылдарында Әскери-теңіз соғыс колледжін және Әскери-теңіз операциялық базасын жоғары операциялық тиімділік деңгейінде ұстады. Әскери-теңіз соғысының негізгі принциптерін және басқару өнерін меңгерген көптеген офицерлерді даярлау қажеттігін түсінген вице-адмирал Пай Әскери-теңіз соғыс колледжінде соғыс уақытындағы Командалық және дайындық курстарын құрды. Оның тиімді басшылығымен 600-дан астам әскери офицер осы курстарда озық білім алды, олардың қызметі біздің жеңісті флотымыздың соңғы жеңісіне елеулі үлес қосты. Вице-адмирал Пайдың Әскери-теңіз операциялық базасының командирі ретіндегі басшылығымен, Әскери-теңіз оқу орталығының басты міндеті 1944 жылдың басында мыңдаған қатардағы әскери қызметшілерді даярлаудан, оларды біздің қуатты жауынгерлік бөлімдері үшін тиімді топтарға біріктіруге өзгертілді. Алдын ала іске қосу бағдарламасының табысына вице-адмирал Пайдың оны құру кезінде және дамуының бастапқы кезеңдерінде көрсеткен талмайтын және ұқыпты назары үлкен үлес қосты. Вице-адмирал Пайдың көрнекті кәсіби жетістіктері, адалдығы мен патриотизмі, қызмет етуге деген ұмтылысы оныңмен бірге Әскери-теңіз соғыс колледжінде немесе Әскери-теңіз операциялық базасында қызмет ету бақытына ие болған барлық қызметкерлер мен студенттер үшін үлгі және шабыт болды.
The President of the United States of America takes pleasure in presenting the Legion of Merit to Vice Admiral (Retired) William Satterlee Pye (NSN: 3794), United States Navy, for exceptionally meritorious conduct in the performance of outstanding services to the Government of the United States as President of the Naval War College, Newport, Rhode Island, from 2 November 1942 until 2 March 1946, and as Commandant, Naval Operating Base, Newport, Rhode Island, from 2 November 1942 until 1 July 1944. The supervision of the Naval War College and the Command of the Naval Operating Base was a dual task of unusual severity due to an intensified and accelerated course of study at the Naval War College and due to the general stress of wartime activity at the Naval Operating Base. Vice Admiral Pye by his sound judgment, initiative and untiring efforts maintained both the Naval War College and the Naval Operating Base during the critical war time period, upon high levels of operating efficiency. Realizing the necessity of furnishing large numbers of officers trained in the fundamental concepts of Naval warfare and in the exercise of command, Vice Admiral Pye designated and established the wartime Command and Preparatory Staff Courses at the Naval War College. Under his able leadership over 600 Naval Officers received advanced training in these streamlined courses and their services were a distinct contribution to the ultimate triumph of our victorious fleet. Under the supervision of Vice Admiral Pye in his capacity as Commandant of the Naval Operating Base, the major function of the Naval Training Station was changed, in the early months of 1944 from that of training thousands of enlisted personnel, integrating them into efficient operating teams for our powerful fighting units afloat. A large share of the credit for the success of the pre commissioning program was due to the untiring and careful attention of Vice Admiral Pye in its establishment and during the formative stages of its development. Vice Admiral Pye's outstanding professional attainments, his loyalty and patriotism, and his ideals of service have been an example and inspiration to all, both staff and student body who were fortunate enough to be associated with him at either the Naval War College or the Naval Operating Base.