Тринидад және Тобагодағы Ұлттық Жаңарту Одағының тарихы
National Alliance for Reconstruction
Тринидад және Тобагодағы Ұлттық Жаңарту Одағы (NAR) партиясы: тарихы, құрылу себептері, А.Н.Р. Робинсон басшылығымен үкімет құруы және 1986-1991 жылдардағы билік туралы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Ұлттық қайта құру альянсы (НАР) 1986 және 1991 жылдар аралығында Тринидад пен Тобагоны басқарған партия болды. 2005 жылдан бері партия қызметін тоқтатқан.
The National Alliance for Reconstruction (NAR) was the governing party in Trinidad and Tobago between 1986 and 1991. The party has been inactive since 2005.
Тарих
Партия 1986 жылы құрылды, мақсаты – көпұлтты партия болу. Ол бұрынғы Халықтық Ұлттық Қозғалыстың мүшелері мен оппозициялық партиялар құрады және Тринидад пен Тобагодағы 36 орынның 33-ін жеңіп алды. Бұрынғы DAC басшысы А.Н.Р. Робинсон Премьер-министр болды. NAR кең ұлттық қолдау мен жақсы ниетпен үкіметке кірді, бірақ қолдау азайды, себебі Халықаралық Валюта Қорының Құрылымдық Түзету Бағдарламасының салықтық шектеулері мен неолибералды экономикалық саясаты жұмыссыздықтың өсуіне және мемлекеттік қызметтегі жалақының 10%-ға төмендеуіне әкелді. Үкіметтік лауазымдар мен экономикалық саясаттардағы таластар партияны бөліп жіберді, ал кейбір министрлер билікке келгеннен бір жыл өткен соң дезертир болды. Кейін тағы бес депутат тәуелсіздерге айналды. 1990 жылы Джамаат әл-Муслимин наразылықты пайдаланып, төңкеріс жасауға тырысты. Төңкеріс әрекетінен аман қалған NAR 1991 жылғы жалпы сайлауда жеңіліске ұшырады, тек екі орынды жеңіп алды, екеуі де Тобагода болды. Жеңіліске ұшырағаннан кейін Робинсон партия басшысы лауазымынан кетті, ал бірнеше көрнекті NAR мүшелері зейнеткерлікке шықты, бұл NAR-ды қатты әлсіретті. 1992 жылғы жергілікті сайлауда NAR бірде-бір орын жеңе алмады, ұятты жеңіліске ұшырады. Дегенмен, NAR Тобаго Ассамблеясында басымдығын сақтап, 1992 жылғы сайлауда он екі орынның он бірін жеңіп алды. Партия жетекшілігі тез алмасты. Бұрынғы Жұмыс министрі Карсон Чарльз 1992 жылдан 1993 жылға дейін жетекші болды. Оның орнына бұрынғы Қаржы министрі Селби Уилсон тағайындалды. Чарльз NAR-дан шығып, өзінің жеке тобын – Ұлттық Даму Партиясын құрды. 1994 жылғы қосымша сайлауда NAR және оның екі еншілес партиясы – UNC және NDP бірлескен платформа құруға тырысты. Алайда, бұл ұсыныстар іске аспады. UNC басқа ресми одақ құруға тырыспай, тікелей «NAR сайлаушыларын» тарту саясатын қабылдады, ал партияны қайта біріктіре алмағаннан кейін Уилсон отставкаға кетті, ал NAR 1995 жылғы сайлауға дейін көшбасшысыз қалды. Осы кезеңде NAR төрағасы Роберт Майерс де-факто көшбасшы болып қызмет етті. 1995 жылы сайлау жарияланғанда, Робинсон партияға қайта оралып, оның басшылығын қайтадан қабылдауға көндірілді. Сайлауда партия Тобагодағы екі орынды сақтап қалды, бірақ Тринидадта жеңе алмады. Алайда, ол UNC басқаруымен коалицияға қосылып, үкіметке оралды. Робинсон Министр ретінде тағайындалды және 1997 жылы Президент болып сайланды. Бұрынғы Палата Спикері Низам Мохаммед оны NAR басшысы ретінде ауыстырды. Алайда, NAR әлсіреп, сынды. Оның келіссөздердегі ұстанымы екі PNM (Халықтық Ұлттық Қозғалысы) депутатының үкіметке тәуелсіздер ретінде қосылуынан кейін төмендеді. 1996 жылғы Тобаго сайлауында NAR ассамблеясының мүшесі Дебора Мур Миггинс тәуелсіз ретінде қатысып, жеңіске жетті, бірақ партия он екі орынның онын жеңіп алды. Алайда, екі NAR мүшесі кейіннен оған қосылып, Халықты күшейту партиясын құрды. 1996 жылғы жергілікті сайлауда NAR 124 орынның үштен бірін, ал UNC қалған үштен екісін таласты. Алайда, NAR таласқан орындардың көпшілігі PNM бекіністері болды, онда NAR-дың қолдауы аз болды. Тіпті Арима сияқты NAR жеңіске жетуі мүмкін жерлерде, тәуелсіз үміткерлер дауысты бөліп, PNM жеңіске жетті. NAR ешқандай орын жеңе алмады және UNC тәуелсіздерді қолдады деп айыптады, NAR-дың Тринидадта өкілдік алуына әдейі кедергі келтірді. Партияның екі депутаты тарапынан да проблемалар туындады. Морган Джоб (Робинсонның орнын алған) жиі UNC-мен NAR басшылығына қарсы шығып, екіншісі PEP-пен жақын қарым-қатынаста болып, ақырында тәуелсіз болды. Партия кейіннен үкіметтен шықты. Мохаммед қайта сайлануға үміткер болмады, ал бұрынғы Бас Прокурор Энтони Смарт 1999 жылы жаңа NAR басшысы болды. 2000 жылғы сайлауда партия бір орынға дейін қысқарды. Келесі жылы партия Тобаго Ассамблеясының сайлауында жеңіліске ұшырады, оны PNM жеңді. 2001 жылы мерзімінен бұрын ұлттық сайлаулар өтті, нәтижесінде NAR өзінің жалғыз орынды жоғалтты. Келесі жылы тағы бір мерзімінен бұрынғы сайлауда партия дауыс үлесін 1,1%-ға дейін арттырды, бірақ бір орынды қайта ала алмады. 2004 жылы NAR-дың Тобагодағы партияның Хохой Чарльз басқаруымен бөлігі NAR-дан бөлініп, DAC-ты қайта құрды, бұл NAR-ды екі орынға дейін қысқартты. 2005 жылғы Тобаго сайлауында партия 113 дауыс жинап, екеуін де жоғалтты.
The party was established in 1986, aiming to be a multi racial party. It was formed by former People's National Movement members and opposition parties, and winning 33 of the 36 seats in the Trinidad and Tobago. A. N. R. Robinson, previously leader of the DAC, became Prime Minister. The NAR entered government with broad national support and goodwill, but support declined as fiscal austerity and neo liberal economic policies imposed by the International Monetary Fund's Structural Adjustment Program resulted in increased unemployment and a 10% cut in salaries in the public service. Infighting over government posts and economic policies split the party and some ministers defected after a single year in power. Subsequently, a further five MPs defected to become independents. In 1990 the Jamaat al Muslimeen attempted to capitalise on the dissatisfaction with an attempted coup. Despite surviving the attempted coup the NAR was defeated in the 1991 general elections, winning only two seats, both in Tobago. Following the defeat Robinson resigned as party leader, and several other prominent NAR members retired, leaving the NAR severely weakened. In the 1992 local elections the NAR suffered another humiliating defeat, failing to win a single seat. The NAR did however retain its dominance in the Tobago House of Assembly, winning eleven of the twelve seats in the 1992 elections. The party went through rapid leadership changes. Former Works Minister Carson Charles served as leader from 1992 until 1993. He was replaced by former Finance Minister Selby Wilson. Charles left the NAR and formed his own group the National Development Party. In a 1994 by election an attempt was made to have the NAR and its two daughter parties the UNC and NDP, run a joint platform. However, the proposals failed to come to fruition. The UNC was adopting a policy of attracting 'NAR voters' directly rather than attempting another formal alliance, and following his failure to reunite the party, Wilson resigned and the NAR was leaderless until just prior to the 1995 elections. During this period NAR chairman Robert Mayers served as the de facto leader. When elections were called in 1995, Robinson was persuaded to return and resume leadership of the party. In the elections the party retained its two Tobago seats, but failed to win any in Trinidad. However, it joined the UNC led coalition and returned to government. Robinson was appointed Minister Extraordinaire and was elected president in 1997. Former Speaker of the House Nizam Mohammed replaced him as NAR leader. However the NAR continued to weaken and fracture. Its bargaining position was reduced when two PNM (People's National Movement) MPs defected and joined the government as independents. In the 1996 Tobago elections an NAR assemblywoman, Deborah Moore Miggins, contested as an Independent and won, although the party won ten of the twelve seats. However, two other NAR assemblymen later defected and joined her in forming the People's Empowerment Party. During the 1996 local elections the NAR contested around a third of the 124 seats, whilst the UNC contested the remaining two thirds. Most of the seats contested by the NAR however were PNM strongholds, where the NAR had little support. Even in places like Arima where the NAR could potentially have won, independent candidates split the vote, leading to PNM victories. The NAR won no seats and accused the UNC of supporting the independents, deliberately preventing the NAR from regaining representation in Trinidad. Further problems for the party from its two MPs. Morgan Job (who had taken over Robinson's seat) frequently sided with the UNC against the NAR leadership, whilst the other was increasing friendly with the PEP and eventually became an independent. The party subsequently withdrew from the government. Mohammed did not seek reelection and former Attorney General Anthony Smart became the new NAR leader in 1999. In the 2000 elections the party was reduced to a single seat. The following year the party lost the Tobago House of Assembly elections, defeated by the PNM. Early national elections were also held in 2001, which saw the NAR lose its single seat. In another early election the following year the party increased its vote share to 1.1%, but failed to regain a seat. The NAR suffered a further blow in 2004 when a portion of the Tobago wing of the party led by Hochoy Charles split away from the NAR and re formed the DAC, reducing the NAR to two seats. In the 2005 Tobago elections it received just 113 votes and lost both.