Railway Rivals – 1973 ж. шыққан теміржол тақырыбындағы стратегиялық ойын. Жеке жолдар салу, қалаларды байланыстыру, жүк тасымалдау арқылы табыс табу мақсатында!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Railway Rivals – 1973 жылы Rostherne Games баспасынан шыққан теміржол тақырыбындағы үстел ойыны. 1979 жылы неміс тілінде Bütehorn компаниясы, ал 1985 жылы Ұлыбританияда Games Workshop компаниясы бұл ойынды кең көлемде шығарды. Ойын теміржол салу және оны пайдалану процесін қамтиды.
Railway Rivals is a railroad themed board game that was originally published by Rostherne Games in 1973. A German language edition was released by Bütehorn in 1979, and a mass market edition in the UK by Games Workshop in 1985. The game involves railway building and operations.
Сипаттама
Railway Rivals – 2–6 ойыншыға арналған тақта ойыны, онда әр ойыншы теміржол иесі рөлін ойнайды және қалаларды байланыстырып, тиімді жүктерді жеткізу үшін жол салуға тырысады.
Railway Rivals is a boardgame for 2–6 players, in which each is a railway owner, and is striving to build track in order to join up cities and deliver profitable loads.
Ойын процесі
Ойын екі кезеңнен тұрады; бірінші бөлімінде ойыншылар жууға болатын жіңішке ұштарлы қаламдармен картаға жолдар салады (бұл тақтаны қайта пайдалану үшін тазалауға мүмкіндік береді). Ойыншылар әр кезеңде құрылысқа белгілі сома ақша жұмсай алады; қиын жерге жол салу көбірек қимылдарды қажет етеді. Ойыншылар қалаларды өз теміржол желісіне қосу арқылы ақша табады, ал басқа ойыншылардың жолдарына қосылуы немесе олардың қасында құрылыс салуы үшін оларға ақы төлейді. Барлық қалалар теміржолмен байланысқаннан кейін ойынның екінші бөлігі басталады. Ойыншылар пойыздарын кездейсоқ таңдалған қалалар жұптары арасында жарыстырады; нақты өмірдегідей, егер ойыншыда толық маршрут болмаса, ол басқа ойыншыларға өз жолдарынан өту үшін ақы төлеуі керек. Жарысқа арналған маршруттар кездейсоқ түрде таңдалады; әр қала бір немесе бірнеше рет қолданылады. Бірінші және екінші орын алған пойыздарға ақша сыйлықтары беріледі, ал барлық маршруттар жарысқаннан кейін ең көп ақша жинаған ойыншы жеңімпаз атанды.
The game is in two stages; in the first part players draw tracks on the card using washable finetip pens (allowing the board to be cleaned for reuse). Players have a building allowance each turn; building through difficult terrain costs more moves. Players earn money for connecting cities to their railway network, and pay other players for connecting to or building alongside their track. Once all cities are joined by railway tracks, the second part of the game starts. Players race their trains along the tracks between randomly chosen pairs of cities; just as in real life, players must pay other players to use elements of their track if they don't have a complete route of their own. The choice of routes raced is random; each city is used one or more times. Money is awarded to the trains that arrive first and second, and the player with the most money when all routes have been raced is the winner.
Карталар
Бастапқыда картадағы қалалар 36 сан – 11–66 арқылы индекстелген, бұл екі стандартты ойыншық текшесін лақтыру арқылы кездейсоқ қала жасауға мүмкіндік берді. Кейбір қалалар бірнеше индекс нөміріне ие болуы мүмкін; мысалы, Лондон көрсетілген карталарда Лондонның өлшеміне байланысты 4 немесе тіпті 6 индекс нөмірі болуы қалыпты жағдай еді. Уотстың тәжірибесі арта келе карта дизайны күрделене түсті. Карта шекарасындағы бағыттар немесе қалалардың ерекше түрлері (мысалы, теңіз порттары) үшін алты "ерекше маршрут" болуы стандартқа айналды. Кейбір ерте карталардың жаңадан жасалуында аңғарлар кеңейтілді, бұл бірнеше ойыншыға олармен бірге жүруді жеңілдетті. Тауға кіру немесе одан шығу құны да төмендетілді, бұл бұрынғыда қауіпсіз болған қалалар тобы үшін бәсекелестікті күшейтті. Қала нөмірінің бірінші цифры оның "секторлары" деп есептелді, ал пошта арқылы жүргізілетін ойындарда GM жарыс кезеңінде әрбір сектордың басқа секторға және ерекше маршрутқа бір реттен жарыс өткізілетінін қамтамасыз етті, жарыстардың тең таралуын сақтау үшін. Ойынның 1980 жылдардың соңы мен 1990 жылдардың басындағы өркендеу кезеңінде Уотс көбінесе "отбасылық" емес, "ойыншылар" аудиториясын көздегендей болды, үлкен гексагонды карталарда карталар жасап, 42 қаладан (+ ерекше маршруттар) гөрі 52 қала карталармен индекстелген. Бұл ойынды аяқтау үшін көбірек уақыт қажет ететін ойындарға әкелді; бұл нарықта сәтті болмады, сондықтан 1992 жылдан бастап жаңа карта дизайндары 36 қала + ерекше маршруттар және кіші гексагонды парақтарға қайта оралды. Осы кезде Уотс "кішкентай қалаларды" жиі қолдана бастады, бұл индекс нөмірін бір басқа қаламен бөлісетін және оларға бірінші болып қосылған ойыншы үшін 6 емес, 3 ұпай беретін қалалар еді; бұл оған ойынды ұзартпай, тарихи жолдардың дамуын ынталандыруға мүмкіндік берген компромисс сияқты көрінеді. Алғашқы карталар қазір басылмайды. Дегенмен, Railway Rivals үшін жүздеген қосымша карталар жасалды (соның ішінде Орта Жерге арналған карта да бар), оларды энтузиастар оңай жасауға болады. Желілік бәсекелестік ойындарының нәтижелерін нақты аймақтағы нақты теміржолдардың дамуымен салыстыруға болады.
Initially, the towns on the maps were indexed by the 36 numbers 11–66, allowing a town to be randomly generated by rolling two standard dice. Some towns could have more than one index number associated with them; for example, on maps that included London, it was usual for London to have 4 or even 6 index numbers to reflect its size. As Watts' experience increased, map design got more complex. It became standard for a map to have six "special runs" to destinations at the edges of the map, or special classes of town (for example, sea ports). In redesigns of some early maps, valleys were widened, to make it easier for more than one player to have a route along them. The building cost of going into or out of a hill was also reduced, again increasing competition for previously secure groups of towns. The first digit of a town's number was considered its "sector" and in postal games GMs would ensure that in the racing phase each sector would see one race to each other sector and one to a special run, to ensure a uniform distribution of the races. In the game's late 1980s and early 1990s heyday, Watts appeared to target a more "gamer" than "family" audience, producing maps on larger hex sheets and with 52 towns indexed by cards rather than the 42 given by the towns + special runs. This led to games taking longer to complete; this appears to have been unpopular with the market, as from 1992 on new map designs in general went back to having 36 towns + special runs and using smaller hex sheets. At this point Watts began to make more use of "small towns", towns which shared their index number with one other town and only scored 3 points rather than 6 for the first player to connect to them; this seems to have been a compromise to allow him to encourage the development of historically occurring tracks without lengthening the game. The original maps are now out of print. Nevertheless, hundreds of after market maps have been developed for Railway Rivals (including one for Middle earth), and they can be developed straightforwardly by enthusiasts. The results of games of Railway Rivals can be compared with the way that real railways developed in a particular area.
Жариялану тарихы
География пәнінің мұғалімі Дэвид Уоттс бұл ойынды бастапқыда оқушыларға индустрияланған елдердің географиясын үйренуге көмектесу және география мен бәсекелестік салдарынан кейбір аймақтарда теміржолдардың дамығанын, ал басқаларында дамымағанын көрсету мақсатымен оқу құралы ретінде жасады. Ол ойынды өзінің Rostherne Games компаниясы арқылы бірнеше жыл бойы жинақ түрінде (алтыбұрышты парақтар мен түсіру нұсқауларымен) шығарды, ал кейін Fairmount Simulation Gaming компаниясы оны қорапталған түрде жарыққа шығарды. Уоттс Англия, Шотландия және Үндістанның нақты аймақтарын қамтитын көптеген жеке ламинатталған қағаз карталарын, сондай-ақ қысқаша нұсқаулармен және қажетті арнайы текшелермен бірге сатты. 1979 жылы неміс ойын компаниясы Bütehorn неміс тіліндегі Dampfross (Steam Steed) деген атаумен ойынның нұсқасын шығарды, ол 1980 жылғы Spiel des Jahres байқауының финалисі атанды. Ойыннан барлығы 1000 дана сатылды. Жаңа нұсқасы 1983 жылы жарық көрді, ал 1984 жылы Spiel des Jahres жүлдесін жеңіп алды, бұл жағдайға наразылықтар тудырды, себебі қарастырылатыны тек жаңа ойын шығарылымдары ғана еді. Төрешілер алқасы Шмидт жасаған ереже өзгерістері ойынды толығымен өзгертіп, жаңа нұсқаның іс жүзінде жаңа ойын екенін мәлімдеді. Dampfross өте танымал болды және 300 000 данадан астам сатылды. 1992 жылы Laurin Verlag компаниясы Dampfross ойынының жаңартылған нұсқасын шығарды, ал 1993 жылы Laurin компаниясының сатып алынуынан кейін Queen Games оны шығаруды жалғастырды. 1998 жылы Уоттс Rostherne Games ойындарының барлық құқықтарын Тео Кларкқа сатты.
David Watts, a geography teacher, originally developed the game as a teaching aid to help students become familiar with the geography of industrialized countries and to demonstrate how geography and competition had resulted in railways being developed in some places but not others. He self published the game through his own company, Rostherne Games, initially in kit form (hex sheets and colouring instructions) for several years before it was released in a boxed set by Fairmount Simulation Gaming. Watts also sold many individual laminated paper maps covering specific areas of England, Scotland, and India, together with brief instructions and the special dice required. The German games company Bütehorn published a German language edition in 1979 titled Dampfross (Steam Steed), and it became a finalist for Spiel des Jahres 1980. The game only sold 1,000 copies, The new edition was released in 1983, and subsequently won the Spiel des Jahres in 1984, resulting in some complaints, since only new game releases are considered; the jury ruled that Schmidt's rules revisions so completely altered the game that the new edition was, in effect, a new game. Dampfross proved enormously popular, selling over 300,000 copies. In 1992, a revised version of Dampfross was published by Laurin Verlag; after Laurin was taken over in 1993, Queen Games continued to publish it. In 1998 Watts sold the rights to all Rostherne Games to Theo Clarke.
Қабылдау
Ұлыбританиядағы Games & Puzzles журналының 35-ші санында Джон Динс былай деп түсіндірді: "Ойын аяқталғаннан кейін ойыншылардың өз желілерін нақтыдағы желімен салыстыруы – табиғи нәрсе. Егер екеуі де сәйкес келсе, «дұрыс болғанымызға» көңіл көтеріледі, ал егер сәйкес келмесе, ойыншылардың географияның осы саласын жақсы түсінуі үшін пайдалы пікірталас туындауы мүмкін. Өйткені «Железоптық бәсекелестер» ойынының мақсаты осы, және ойын-сауық пен қызығушылықты ұсына отырып, олар осы мақсатқа жететін секілді. Динс ойынға 6 баллдан 4 баға берді. 1984 жылы Брайан Крес "Imagine" журналы үшін "Railway Rivals" пошталық нұсқасын қарап, "Railway Rivals" – лайықты түрде ең танымал пошталық ойындардың бірі, бірақ ойын ойнайтын көпшілікке бірдей танымал бола алмады" деді. Сид Саксон "Games" журналының 78-ші санында (1986 жылдың тамызы) оны "керемет теміржол ойыны" деп атады. Саксон ойынды екі адам ойнай алатынын атап өтсе де, "көп болған сайын қызығырақ" деді. Рик Хели Spotlight on Games үшін жазған мақаласында оны "қанағаттандырарлық ойын" деп сипаттап, 10 баллдан 7 баға берді.
In Issue 35 of the UK magazine Games & Puzzles, John Deans commented, "It is a natural consequence of a completed game for players to compare their network with that actually in existence. Where the two coincide there is a certain satisfaction in 'being right' and where they do not discussion can arise of value in the developing of the players' grasp of this aspect of Geography. For this is the object of the Railway Rivals game and, while providing entertainment and excitement, they seem to succeed in this." Deans concluded by giving the game a rating of 4 out of 6. In 1984, Brian Cresse reviewed the postal version of Railway Rivals for Imagine magazine, and stated that "Railway Rivals is, deservedly, one of the most popular postal games around, but has failed to gain an equivalent hold on the 'mass' of the games playing public." Writing in Issue 78 of Games (August 1986), Sid Sackson called it a "captivating railway game." Although Sackson noted the game can be played by two, "more is definitely merrier." Rick Heli, writing for Spotlight on Games, called it "a rather satisfying game" and rated it 7 out of 10.