Фердинанд Рис: Бетховеннің шәкірті мен өмірінен естеліктер

Кіріспе

Неміс композиторы (1784–1838)

Фердинанд Рис (28 қараша 1784 – 13 қаңтар 1838) – неміс композиторы. Рис Людвиг ван Бетховеннің досы, шәкірті және хатшысы болды. Ол сегіз симфония, скрипкаға арналған концерт, тоғыз фортепианоға арналған концерт (бірінші концерті жарияланбаған), үш опера және көптеген басқа да шығармалар, оның ішінде 26 скрипкалық квартет жазды. 1838 жылы ол Бетховеннің досы Франц Вегелермен бірлесіп жазған, ұстазы Бетховен туралы естеліктер жинағын жариялады. Ристің симфониялары, кейбір камералық шығармалары – олардың көпшілігі фортепианомен орындалатын, – скрипкаға және фортепианоға арналған концерттері жазылған. Бұл стиль, Бетховенмен байланысы ескерілгенде, классикалық және ерте романтикалық стильдердің арасында орналасады.

Ерте өмір

Рис музыкалық отбасында дүниеге келді. Оның әкесі Иоганн Риес (1723–1784) Бонн қаласындағы Кёльн курфюрстінің сарайындағы трубашы болып тағайындалған. Рис скрипкашы және архиепископтық музыка директоры Франц Антон Ристің (1755–1846) үлкен ұлы, сондай-ақ скрипкашы және композитор (Питер) Хуберт Ристің (1802–1886) және скрипкашы Джозеф Ристің ағасы болды. Ол әкесінен фортепиано сабақтарын алды және Бонн Хофкапелласында виолончельші болған Бернхард Ромбергтің жетекшілігімен білім алды. 1798 жылдың соңында ол Арнсбергке, әкесімен таныс органшымен кездесу үшін оқуға барды; бір жылдан кейін ол Мюнхенге кетті. Мұнда ол музыканы көшіруші болып жұмыс істеді. Француздар Боннның сайлау сотын таратып, оркестрін де таратып жіберді, бірақ 1803 жылдың басында ақшасы қалмаған Риес Мюнхендегі композитор Карл Каннабихтің 1802 жылғы 29 желтоқсанда жазған ұсыныс хаты арқылы Венаға жетті. Рис сол кезде Людвиг ван Бетховеннің шәкірті болды, Бетховеннің әкесі Франц Риестен Боннда алғашқы сабақтар алған еді. Карл Чернимен бірге Рис Бетховен осы жылдары оқытқан жалғыз шәкірт болды. Бетховен жас жігітке қамқорлық жасады, оған фортепиано үйретті, оны Альбрехтсбергерге гармония мен композицияны оқуға жіберді және Баден мен Силезиядағы аристократтардың үйлерінде фортепиано мұғалімі қызметіне орналастырды. Біраз уақыттан кейін Рис Бетховеннің хатшысы болды: ол баспагерлермен хат алмасып, ноталарды көшіріп, тапсырмаларды орындады және Бетховенге композитор бірнеше жыл тұрған Паскуалати үйіндегі әдемі пәтерді ұсынды. Рис 1804 жылдың шілдесінде пианист ретінде алғаш рет өнер көрсетті, Бетховеннің до мажорлық концертін (Op. 37) өзінің каденциясымен орындады, оны жазуға рұқсат алған еді. Оның өнері жұрттан мақтау алды. Рис 1803 және 1804 жылдарының жаздарын Бетховенмен Баден-бай-Венада және Дёблингте өткізді. Ристің хатшы және көшірмеші ретіндегі жұмысы Бетховеннің баспагерлермен келіссөздер жүргізуде сенімін арттырды және олар тез арада дос болды. Рис туралы ең танымал әңгімелердің бірі – «Эроика» симфониясының алғашқы репетициясымен байланысты. Орындау кезінде Риес мүйізшінің тым ерте кіргенін жаңылысып ойлап, оны қатты айқайлап, Бетховенді ашуландырды. Риес француз әскеріне шақырылудан қорқып (бір көзі нашар көріп тұрса да), 1805 жылдың қыркүйегінде Венадан қашып кетті. Ол отбасымен бірге Боннда бір жыл тұрды, осы жерде ол өзінің алғашқы до мажорлық фортепиано концертін жазды, қазіргі уақытта фортепиано мен оркестрге арналған 6-шы концерт деп белгілі. Рис Боннда тұрғанда, оның екі фортепиано сонатасы, Op. 1, Бетховенге арналған Simrock баспасында жарық көрді. 1807 жылдан бастап Рис келесі екі жылды Парижде өткізді, содан кейін Венаға оралды. Мұнда Рис өзінің шығармалар тізімін тез кеңейтті (көбінесе камералық және фортепианолық музыка, мысалы, кейінірек танымал болған 25-ші Op. септеті). Риске француз армиясының астанасында табысқа жету қиын болды және кейде ол қатты көңіл көшіп, музыкалық мамандығынан бас тартып, мемлекеттік қызметте лауазым іздегісі келді. 1808 жылдың 27 тамызында Рис Венаға оралды, онда ол қайтадан Бетховенмен байланысқа түсті. Рис Бетховенге 5-ші және 6-шы симфониялардың премьерасын және 1808 жылдың 22 желтоқсанында өткен қайырымдылық концерті үшін басқа да жұмыстарды ұйымдастыруға көмектесті. 1809 жылдың шілдесінде Риес екінші рет Венадан кетіп қалды; бұл жолы оған Наполеонның Венаға төнген қатеріне қарсы Австрия әскеріне шақырылу қаупі туды. Ол тағы да Бонндағы әкесінің үйіне қашып барып, келесі бір жарым жыл бойы үлкен шығармалар сериясын жазды: өзінің бірінші симфониясы, екінші до минорлық фортепиано концерті (кейіннен 4-ші концерт Op. 115 деп аталды) және өмірінде жарияланбаған ми-минорлық скрипкалық концерті (Op. 24).

Ries was born into a musical family of Bonn. His grandfather, Johann Ries (1723–1784), was appointed court trumpeter to the Elector of Cologne at Bonn. Ries was the eldest son of the violinist and Archbishopric Music Director Franz Anton Ries (1755–1846) and the brother of violinist and composer (Pieter) Hubert Ries (1802–1886) and violinist Joseph Ries. He received piano lessons from his father and was instructed by Bernhard Romberg, who also belonged to the Bonn Hofkapelle as a cellist. At the end of 1798 he went for further training in Arnsberg to meet an organist friend of his father; a year later he went to Munich. There he worked hard as a music copyist. The French dissolved the Electoral court of Bonn and disbanded its orchestra, but in the early months of 1803 the penniless Ries managed to reach Vienna, with a letter of introduction written by the Munich based composer Carl Cannabich on 29 December 1802. Ries was then the pupil of Ludwig van Beethoven, who had received some early instruction at Bonn from Ries's father, Franz Ries. Together with Carl Czerny, Ries was the only pupil whom Beethoven taught during these years. Beethoven took great care of the young man, teaching him piano, sending him to Albrechtsberger for harmony and composition and securing for him positions as piano tutor in aristocratic households in Baden and Silesia. Ries was soon also Beethoven's secretary: he had correspondence with publishers, copied notes, completed errands and provided Beethoven the beautiful apartment in the Pasqualati House where the composer lived for several years. Ries made his public debut as a pianist in July 1804, playing Beethoven's C minor concerto, Op. 37, with his own cadenza, which he was allowed to write. His performance received glowing reviews. Ries spent the summers of 1803 and 1804 with Beethoven in Baden bei Wien, as well as in Döbling. Ries' work as a secretary and a copyist won Beethoven's confidence in negotiations with publishers and he became a fast friend. One of the most famous stories told about Ries is connected with the first rehearsal of the Eroica Symphony, when Ries, during the performance, mistakenly believed that the horn player had come in too early and said so aloud, infuriating Beethoven. Ries feared conscription in the occupying French army (though he was blind in one eye) and so he fled Vienna in September 1805. He stayed in Bonn for a year with his family, and this is where he wrote his first piano concerto in C major, now known as Concerto no. 6 for piano and orchestra. While Ries was living in Bonn, his two piano sonatas, op. 1, dedicated to Beethoven were published by Simrock. Starting in 1807, Ries spent the next two years in Paris before returning to Vienna. Here Ries quickly expanded his catalogue of works (mainly to chamber and piano music, such as the later popular Septet op. 25). Ries had great difficulty succeeding in the capital city of the French Army and was at times so discouraged that he wanted to give up the profession of music and seek a position in the civil service. On 27 August 1808, Ries arrived back in Vienna, where he again made contact with Beethoven. Ries helped Beethoven with the premieres of the Fifth and Sixth Symphonies and other works for the benefit concert held on 22 December 1808. In July 1809, Ries left Vienna for the second time; this time he was threatened by the call up to the Austrian military, which mobilized all forces against the threat to Vienna by Napoleon. Again he took refuge in his paternal home of Bonn and spent the next one and a half years composing a series of larger works: his first Symphony, his second Piano Concerto in C minor (later known as Concerto no. 4 op. 115) and his Violin Concerto (unpublished during his lifetime) in E minor op. 24.

Кейінгі өмірі

1811 жылдың қаңтар айында Рис Кассель, Гамбург, Копенгаген, Стокгольм арқылы Санкт-Петербургке ұзақ концерттік сапармен Ресейге кетті. Мұнда ол өзінің бұрынғы ұстазы Бернхард Ромбергпен кездесіп, Батыс Ресейде концерттер берді. Ол осы сапар үшін екі фортепиано концертін жазды: №2 ми-бемоль мажорында, op. 42 және №3 до-диез минорында, op. 55. Алайда, 1812 жылдың жазында Наполеон Мәскеуге жол тартқанда, Рис Ресейден Еуропа бойынша гастрольдік сапарға шығып, 1813 жылдың сәуірінде Лондонға келді. Композитордың келесі он бір жылын Англияда өткізді. Хайднның досы және меценаты Йохан Петер Саломон, бұрын Бонн қаласындағы сарай оркестрінде Франц Антон Риеспен бірге ойнаған, Риесті өзінің Филармониялық концерттер сериясына үнемі шақырып тұрды, онда оның «романтикалық жабайылығы» мақталып айтылды. Лондоннан да Рис қаланың бай аудандарында өзін құрметті фортепиано мұғалімі ретінде таныстырды және 1814 жылы Харриет Манжонға (1796–1863), бай отбасынан шыққан қызға үйленді. 1815 жылы Филармониялық қоғамның мүшесі болды және сол жылы оның директорларының бірі болып сайланды. 1818 жылы ол Regent’s Harmonic Institution музыка баспасының негізін қалаушылардың бірі болды; Филармониялық қоғамға және Аргилл бөлмелерін қалпына келтіру үшін қаражат жинау мақсатында құрылған музыка баспасы. Рис Бетховенмен байланысын үзбеді және 1815 жылғы бейбітшіліктен кейін Бетховеннің көптеген шығармаларының Лондондық басылымдарында, соның ішінде 1822 жылы Филармониялық қоғам тапсырысымен жазылған хорлық симфониясында рөл атқарды. Рис өзінің №2 симфониясын ре минорында (№5 ретімен нөмірленген) жазды, оған Филармониялық қоғам оркестрінің сапасы шабыттандырды. Оның шығармашылық жұмысы осы кезде екіге бөлінеді. Рис оркестрлік шығармаларының көп бөлігін Лондонда болған кезінде жазды: оның сегіз симфониясының алтауы (сондай-ақ бес концерттік увертюрасының екеуі) Филармониялық қоғамның концерттері үшін жаратылды. Екінші жағынан, ол қазір фортепианоға арналған жеңіл шығармаларды жазды: фантазиялар, рондолар, вариациялар, бейімделген дивертиментолар және т.б., көбінесе танымал опера ариялары немесе халық әндерінің әуендеріне негізделген. Камералық музыка (квартеттер, скрипкалық сонаталар) және фортепианоға арналған орташа деңгейдегі музыка (сонаталар) өндірісі дерлік тоқтады. 1820 жылдан кейін Филармониялық қоғамның директорларымен келіспеушіліктер туды; Рис концерттер бағдарламасында оның шығармалары жеткілікті ескерілмейтінін ойлады. 1821 жылы директорлық қызметінен кетіп, континенттік Еуропамен байланыстарын арттыра бастады, қайта оралуды жоспарлады. 1824 жылдың 3 мамырында ол Лондонда қоштасу концерті берді, онда фортепиано концертін (№7, А минорында, фортепиано мен оркестрге арналған, op. 132) арнады. 1824 жылдың шілдесінде Рис ағылшын әйелі мен үш баласымен Германияға оралды, бірақ Франкфурт-на-Майнда композитор және дирижер ретінде музыкалық өміріне қайта оралды. Оның аспаптық композитор және оркестр жетекшісі ретінде беделі Орталық Еуропада нығайды. 1834 жылы Аахендегі қалалық оркестр мен Сингакадемияның жетекшісі болып тағайындалды, ол үшін екі оратория жазды: Der Sieg des Glaubens (1829) және Die Könige in Israel (1837), екеуі де жазылған. Сонымен қатар, ол 1824-1837 жылдар аралығында Төменгі Рейн музыка фестивалінің фестиваль директоры болып сегіз рет қызмет етті. Фестиваль директоры болған алғашқы жылы Риес Бетховеннің 9-шы симфониясының неміс тіліндегі тұңғыш қойылымын өткізді. 1825 және 1826 жылдары Годесбургте Рис бес кылды квартет жазды (op. 150, №1–2; op. 166, №1; WoO 34 және 36). 1827 жылдың сәуірінен бастап Риздер отбасы Франкфурт-на-Майнеге көшіп келді. Франкфурттағы атақты опера театры оны қызықтырды. 1826 жылдан бастап опера жазуды жоспарлаған, оны 1827/28 жылдары жүзеге асырды. 1828 жылдың 15 қазанында оның тұңғыш операсы «Жолаушы қалыңдық» Франкфуртта үлкен сәттілікпен қойылды. 1831 жылы Дублин музыка фестивалінің режиссері ретінде ол Лондонда бір ай болды, онда өзінің екінші операсын «Солдатшы» (Гиленштейннің «Лиска немесе сиқыршы» деген атаумен Германияда жарық көрді) жазды. Ол 1831 жылдың 4 тамызында Лондонның Корольдік Адельфи театрында тұңғыш рет қойылды. Оның үшінші операсы 1834 жылы жазылды (Die Nacht auf dem Libanon WoO 51), ол көп жылдар бойы қойылмады. 1832/33 жылдары Рис әйелімен Италияда концерттік сапарға (оның соңғы сапары) бірнеше айлық саяхат жасады, Венецияда, Миланда, Римде және Неапольде концерттер берді. Сапар кезінде Рис өзінің соңғы фортепиано концертін (G минорында op. 177), соңғы фортепиано сонатасын (A-бемоль мажорында op. 176) және соңғы кылды квартетін (F минорында WoO 48, өмірінде жарияланбаған) жазды. 1834 жылдың жазында Рис Аахен театрының оркестрінің директоры болып тағайындалды, бірақ ол ұсыныстан бас тартты. 1836/37 жылдары Рис Парижді аралады; онда ол оркестрге арналған соңғы шығармасын (драматикалық увертюра L'apparition WoO 61) жазды және Филармониялық қоғамның 1837 жылдың 13 наурызындағы концертінде жаңа увертюрасының әлемдік тұңғыш қойылымын өткізуге сәттілікке жетті. Рис Франкфуртқа қайтып келді, онда 1838 жылдың 13 қаңтарында қысқа және күтпеген аурудан кейін қайтыс болды. Рис қайтыс болғанда, ол соншалықты ұмытылған еді, ең ірі музыкалық журналдардың ешқайсысы оның қазасы туралы некролог жазбады. Фердинанд Рис Франкфурт-на-Майн қаласындағы зираттағы Клотц отбасының мазарында (№45) жерленген.

In January 1811, Ries left for Russia with the goal of an extended concert trip via Kassel, Hamburg, Copenhagen, Stockholm to St. Petersburg. There, he met his old teacher Bernhard Romberg, with whom he played concerts in Western Russia. He composed two piano concertos for this tour, No. 2 in E flat major, op. 42 and No. 3 in C sharp minor, op. 55. However, in the summer of 1812, with Napoleon advancing on Moscow, Ries left Russia to tour across Europe, arriving in London in April 1813. The composer's next eleven years were spent in England. Johann Peter Salomon, a friend and patron of Haydn—who had formerly played with Franz Anton Ries in the court orchestra at Bonn—included Ries regularly in his Philharmonic concert series, where a review praised his "romantic wildness". In London too, Ries established himself as a respected piano teacher in the wealthy districts of the city and in 1814 he married Harriet Mangeon (1796–1863), from an opulent family. In 1815 he became a member of the Philharmonic Society and in the same year was elected to be one of its directors. In 1818 he was a founding member of the Regent’s Harmonic Institution; a music publishing firm established with the intent of raising funds for the Philharmonic Society and its restoration of the Argyll Rooms. Ries never lost touch with Beethoven and had a role in the London publications of many works of Beethoven after the peace of 1815, including the 1822 commission from the Philharmonic Society that resulted in the Choral Symphony. Ries wrote his Symphony No. 2 in D minor (numbered as no. 5), inspired by the quality of the Orchestra of the Philharmonic Society. His compositional work is effectively split in two at this time. Ries composed most of his orchestral works during his time in London: six of his eight symphonies (as well as two of his five concert overtures) were created for concerts of the Philharmonic Society. On the other hand, he wrote now increasingly light fare for the piano: fantasies, rondos, variations, adapted divertimentos and others, mostly about well known opera arias or popular folk song melodies. the production of chamber music (string quartets, violin sonatas) and intermediate piano music (sonatas) came almost to a standstill. After 1820, he had disagreements with his fellow directors of the Philharmonic Society; Ries was of the opinion that his works were not adequately taken into account in the programming of concerts. In 1821, he resigned his position of Director and began to increase his contacts with continental Europe with the idea of a return. On 3 May 1824, he gave his farewell concert in London, at which he dedicated a Piano Concerto (Concerto no. 7 in A minor for piano and orchestra op. 132). In July 1824, Ries retired to Germany with his English wife and three children, but returned to musical life in Frankfurt am Main as composer and conductor. His reputation as an instrumental composer and bandleader had strengthened now in Central Europe. In 1834 he was appointed head of the city orchestra and Singakademie in Aachen, for which he wrote two oratorios, Der Sieg des Glaubens (1829) and Die Könige in Israel (1837), both of which have been recorded. In addition, he was festival director of the Lower Rhenish Music Festival eight times — between 1824 and 1837. During his first year as director of the festival, Ries conducted the German premiere of Beethoven's 9th Symphony. In Godesburg during 1825 and 1826, Ries wrote five string quartets (op. 150, no. 1–2; op. 166, no. 1; WoO 34 and 36). Beginning in April 1827, the Ries family moved to Frankfurt am Main. In Frankfurt, the existence of a renowned Opera House attracted him. Since 1826, he had had plans to write operas, which he brought to fruition in the years 1827/28. On 15 October 1828, his first opera, The Robber Bride, was premiered in Frankfurt with great success. To the direction of the Dublin Music Festival in 1831 he used a month's stay in London, where he composed his second opera, The Sorceress (published in Germany under the title Liska or the Witch by Gyllensteen). It was premiered on 4 August 1831 at the London Royal Adelphi Theatre. His third opera was composed in 1834 (Die Nacht auf dem Libanon WoO 51), which for many years remained unperformed. In 1832/33 Ries and his wife made a several month journey through Italy for a concert tour (which would be his last), with concerts in Venice, Milan, Rome and Naples. During the trip, Ries wrote his final Piano Concerto (in G minor op. 177), his final Piano Sonata (A flat major op. 176) and his final String Quartet (F minor WoO 48, during his lifetime, unpublished). In the summer of 1834, Ries was briefly Director of the Aachen Theatre Orchestra in conversation; but he rejected the offer. During the winter of 1836 37 Ries visited Paris; while there, he composed his last work for orchestra (the overture dramatique L'apparition WoO 61) and briefly went to London, where he succeeded in the world premiere of his new overture in a concert of the Philharmonic Society on 13 March 1837. Ries returned to Frankfurt where he died on 13 January 1838, after a short and unexpected illness. When Ries died, he was so forgotten that no leading music magazine wrote an obituary for him. Ferdinand Ries is buried in the Tomb (No. 45) of the Klotz family in the Frankfurt am Main cemetery.

Музыка

Сесил Хилл Ристің 300 туындысының ғылыми тақырыптық каталогын жасады: ол әр туынды үшін әр бөлімнің бастау тақырыптарын (көріністерін), арнауларын, белгілі ерте сын-пікірлерін және жазылған мерзімдерін келтірді. Ристің музыкасының кеңінен таралған жазбаларының бірі біраз уақыт бойы оның үшінші фортепиано концерті болды, бірақ қазір оның барлық симфониялары, басқа концерттері және көптеген камералық туындылары компакт-дискіде қолжетімді. Оның фортепиано мен оркестрге арналған сақталған музыкасы және камералық туындылары түрлі жазба компанияларының ағымдағы жобаларының да назарында.

Опералар

Die Räuberbraut, үш актілі опера, Op. 156 (1827/28; 1830/31)
Лиска, немесе Гилленштейннің әйел колдовнигі, екі актілі опера, Op. 164 (1831); алғаш рет Лондонда "The Sorceress" (Сорчересс) аталымымен көрсетілді.
Ливан тауындағы түн, үш актілі романтикалық опера, WoO. 51 (1834–38)

Мелодрама

"Цыганка" - екі актідегі мелодрама. 53 (1835)

Симфониялар

Жоқ. 1 ре мажор, оп. 23 (1809)
Жоқ. 2 до минор, оп. 80 (1814)
Жоқ. 3 ми-бемоль мажор, оп. 90 (1816)
Жоқ. 4 фа мажор, оп. 110 (1818)
Жоқ. 5 ре минор, оп. 112 (1813)
Симфония (жарияланбаған, кейде No. 8) ми-бемоль мажор, WoO. 30 (1822)
Жоқ. 6 ре мажор, оп. 146 (1822, соңғы бөлімі 1826 жылы қайта қарастырылды)
Жоқ. 7 ля минор, оп. 181 (1835)

Концерттер

Концерт 2 мүйізге арналған F мажорда WoO. 19 (1811)
Концерт No. 1 скрипка мен оркестр үшін E минорлы, op. 24 (1810)
Концерт No. 2 фортепиано мен оркестр үшін Eb мажорлы, op. 42 (1808; жарияланған 1812)
Концерт No. 3 фортепиано мен оркестр үшін C# минорлы, op. 55 (1812; жарияланған 1815)
Концерт No. 4 фортепиано мен оркестр үшін C минорлы, op. 115 (1809, жарияланған 1823)
Концерт No. 5 фортепиано мен оркестр үшін D мажорлы, op. 120 'Пасторальдық концерт' (шамамен 1816; жарияланған 1823)
Концерт No. 6 фортепиано мен оркестр үшін C мажорлы, op. 123 (1806; жарияланған 1824)
Концерт No. 7 фортепиано мен оркестр үшін A минорлы, op. 132 'Англияға қоштасу концерті' (1823; жарияланған 1824)
Концерт No. 8 фортепиано мен оркестр үшін Ab мажорлы, op. 151 'Рейнге сәлем' (1826; жарияланған 1827)
Концерт No. 9 фортепиано мен оркестр үшін G минорлы, op. 177 (1832/33)

Пианино мен оркестр үшін басқа да шығармалар

Швеция ұлттық әуендері, Op. 52 (1812)
"Rule, Britannia" әніне арналған үлкен вариациялар, Op. 116 (1817)
Кіріспе және жарқын вариациялар, Op. 170 (шамамен 1813 және 1824 жылдар аралығында, жарияланған 1832 ж.)
Кіріспе және жарқын Рондо, Op. 144 (1825)
Кіріспе және Полонез, Op. 174 (1833)
Кіріспе және жарқын Рондо, WoO. 54 (1835)
Фортепиано және оркестрге арналған концертино, WoO. 88 (1836, жоғалған)

Ораториолар

Иманның жеңісі, оп. 157 (1829)
Израильдегі патшалар, оп. 186 (1837)

Камералық музыка

C минорындағы виолончель сонатасы, WoO. 2 (1799)
A-бемоль мажордағы скрипкалық соната, WoO. 5 (1800)
E-бемоль мажордағы скрипкалық соната, WoO. 7 (1804)
F минорындағы струнный квартет, WoO. 48 (1833–35)
Желді аспаптар секстеті үшін ноктюрн, WoO. 50 (Флейта, 2 кларнет, мүйіз, 2 фагот, 1834)
Желді аспаптар секстеті үшін ноктюрн, WoO. 60 (Флейта, 2 кларнет, мүйіз, 2 фагот, 1836)
E-бемоль мажордағы фортепиано триосы, op. 2
2 скрипкалық соната, op. 8
B-бемоль мажордағы скрипкалық соната, op. 10 (1808, жарияланған 1810)
F мажордағы октет, op. 12 (1808)
F минорындағы фортепиано квартеті, op. 13 (1809)
E-бемоль мажордағы скрипкалық соната, op. 18 (1810)
F минорындағы скрипкалық соната, op. 19 (1810)
C мажордағы виолончель сонатасы, op. 20
A мажордағы виолончель сонатасы, op. 21
Фортепиано, кларнет, 2 мүйіз, скрипка, виолончель және контрабас үшін E-бемоль мажордағы Гранд Септуар, op. 25 (1812)
B-бемоль мажордағы кларнет триосы, op. 28 (1809)
G минорындағы кларнет сонатасы, op. 29 (1808)
3 скрипкалық соната, op. 30 (1811)
F мажордағы мүйіз сонатасы, op. 34 (1811)
E-бемоль мажордағы флейта триосы, op. 63 (1815)
3 струнный квартет, op. 70 (1812, қайта жазылған 1815)
Фортепиано, скрипка, виола, виолончель және контрабас үшін B минорындағы квинтет, op. 74 (1815)
D мажордағы скрипкалық соната, op. 83 (1808, жарияланған 1818)
G мажордағы виолончель мен фортепианоға арналған романс (op. 86/2 фортепианолық сонатасының 2-бөлімінің өңделуі) (1819)
G мажордағы флейталық соната, op. 87
2 скрипка, виола, виолончель, контрабас және фортепиано үшін C мажордағы Гранд Секстуар, op. 100
Фортепиано мен виолончель үшін E-бемоль мажордағы кіріспе және орыс биі, op. 113/1 (1823)
Фортепиано мен флейта үшін кіріспе және поляна, op. 119
G минорындағы виолончель сонатасы, op. 125
Фортепиано, скрипка, виола, кларнет, мүйіз, фагот, виолончель және контрабас үшін A-бемоль мажордағы Гранд Оттетто, op. 128 (1816, жарияланған 1831)
E минорындағы No. 3 фортепиано квартеті, op. 129 (Лондон, 1820 немесе 1822)
Гарфа, фортепиано, кларнет, фагот, мүйіз және контрабас үшін G минорындағы секстет, op. 142 (1814)
C минорындағы фортепиано триосы, op. 143
Флейталық квартеттер No. 1–3, op. 145
Фортепиано мен флейта үшін португалдық гимннің вариациялары, op. 152/1 (1826)
E-бемоль мажордағы флейталық соната, Соната сентименталь, op. 169 (1814)

Cello Sonata in C minor, WoO. 2 (1799)
Violin Sonata in A flat major, WoO. 5 (1800)
Violin Sonata in E flat major, WoO. 7 (1804)
String Quartet in F minor, WoO. 48 (1833–35)
Nocturne for Wind Sextet, WoO. 50 (Flute, 2 Clarinets, Horn, 2 Bassoons, 1834)
Nocturne for Wind Sextet, WoO. 60 (Flute, 2 Clarinets, Horn, 2 Bassoons, 1836)
Piano Trio in E flat major, op. 2
2 Violin Sonatas op. 8
Violin Sonata in B flat major, op. 10 (1808, pub. 1810)
Octet in F major, op. 12 (1808)
Piano Quartet in F minor, op. 13 (1809)
Violin Sonata in E flat major, op. 18 (1810)
Violin Sonata in F minor, op. 19 (1810)
Cello Sonata in C major, op. 20
Cello Sonata in A major, op. 21
Grand Septuor in E flat major for piano, clarinet, 2 horns, violin, cello and double bass, op. 25 (1812)
Clarinet Trio in B flat major, op. 28 (1809)
Clarinet Sonata in G minor, op. 29 (1808)
3 Violin Sonatas, op. 30 (1811)
Horn Sonata in F major, op. 34 (1811)
Flute Trio in E flat major, op. 63 (1815)
3 String Quartets, op. 70 (1812, rewritten 1815)
Quintet in B minor for piano, violin, viola, cello, and double bass, op. 74 (1815)
Violin Sonata in D major, op. 83 (1808, pub. 1818)
Romance for cello & pianoforte in G major (arrangement of the 2nd mvt. of piano sonata, op. 86/2) (1819)
Flute Sonata in G major, op. 87
Grand Sextuor for 2 violins, viola, cello, double bass & piano in C major, op.100
Introduction and a Russian Dance for the Piano Forte and Violoncello in E flat major, op. 113/1 (1823)
Introduction & Polonaise for piano and flute, op. 119
Cello Sonata in G minor, op. 125
Grand Otetto in A flat major for piano, violin, viola, clarinet, horn, bassoon, cello and double bass, op. 128 (1816, pub. 1831)
Piano Quartet No.3 in E minor, op. 129 (London 1820 or 1822)
Sextet in G minor for harp, piano, clarinet, bassoon, horn and double bass, op. 142 (1814)
Piano Trio in C minor, op. 143
Flute Quartets Nos. 1 3, op. 145
Variations on a Portuguese Hymn for piano and flute, op. 152/1 (1826)
Flute Sonata in E flat major, Sonate sentimentale, op. 169 (1814)

Пианинолық музыка

До мажордағы фортепиано сонатасы, оп. 1 № 1 (1806)
Ля минорындағы фортепиано сонатасы, оп. 1 № 2 (1803–1804)
2 фортепиано сонатинасы, оп. 5
Төрт қолға арналған фортепиано сонатинасы, оп. 6
Ре мажордағы үлкен соната, оп. 9 № 1
Ф-диез минорындағы үлкен фантазиялық соната, «L’Infortune» оп. 26
2 фортепиано сонатасы, оп. 11
Ля минорындағы фортепиано сонатасы, оп. 45
Түс, оп. 49