Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Паратико (Брессия диалектісінде: Paradèch) – Италияның Ломбардия аймағындағы Брессия провинциясындағы қала және коммуна. Ол Изео көлінің оңтүстік-батыс жағында орналасқан.
Paratico (Brescian: Paradèch) is a town and comune in the province of Brescia, in Lombardy, Italy. It is located at the southwestern end of Lake Iseo.
Аумағы
Паратико қаласы Франсиакорта деп аталатын төбелі аймақтың құрамына кіреді.
The town of Paratico is part of the hilly area called Franciacorta.
Тарих
Паратико Франчиакортаның батыс шекарасында, Изео көліне қарайтын тамаша жерде орналасқан. Бұл жер атауы алғаш рет 975 жылы қолданылған, осы жылы лонгобард Эрберто өзінің туысы Ротепальдоға өзінің бір бөлігін, соның ішінде Паратиконы да сыйға берген. Оның бұрынғы стратегиялық маңыздылығын дөңгелектің үстінде орналасқан және айналағы ландшафтқа толық көзбен бақылау жасауға мүмкіндік беретін әсерлі Лантьери қамалының қираған қалдықтары куәландырады. Қамал, шамасы, 13 ғасырда, мүмкін, 1007 жылға дейінгі ескі қамалдың негізінде салынған. Ол жалғыз тұрған жерде орналасқан, бұл Изео көлінен Ольо өзенінің шығуын бақылауға және жазыққа және Бергамоға апаратын жолдарды қадағалауға өте ыңғайлы. Лантьери әулеті 15 ғасырда бірнеше тармаққа бөлінген; олар Гибеллиндердің жағына шығып, Паратико мен Торбиатода көптеген мүліктерге ие болған, соның ішінде тас карьерлері де болған. 1600 жылы жазылған «Лантьери де Паратико әулетінің шежіресі» бойынша, Данте Алигьери 1311 жылы қалада болған. Осы жерде ақын «Тазару орнының» құрылымын жоспарлауға және өзінің кейбір лирикалық шығармаларын жазуға шабыттанған. Ванзагода, Каприолоға баратын ескі жолда, 13 ғасырға жататын қамал болған, кейіннен ол монастырға, ал 1850 жылы ауруханаға айналдырылған. Бүгінде ол шаруашылыққа айналды. Сан-Пьетро жерінде сол аттас шіркеу орналасқан, ол 1730 жылға дейін салынған; 8 желтоқсанда, жыл сайын, «Алма әйел қадірлеуіне» арналған дәстүрлі фестиваль осында өтеді (әңгімеге сүйенсек, ер адам сүйгеніне махаббатын білдіру үшін алма сыйлаған). Приход шіркеуі 15 ғасырға жатады. Сан-Пьетро бейіштемесі салынғанға дейін, осы шіркеудің төңірегінде мәйіттер жерленген; ол 1724 жылы кеңейтіліп, жаңартылды және 1878 жылы одан да жақсартылды. Оның ішінде түрлі түсті инкрустациясы бар бас алтарь және мәрмәр инкрустациясы бар әдемі Розарий алтарі сияқты қызықты туындылар сақталған. Фузиядағы су диірмені мен суарнасы ортағасырлық гидротехникалық инженерлік шешімдердің күрделі мысалы болып табылады; олар Паратикодағы сауда және базарлық белсенділіктің дамуына көмектескен. Айналасындағы төбелерден тамаша көріністер ашылады. Осы төбелерден әлі де «Сарнико тасы» деп аталатын құмтас өндіріледі; ол өткен ғасырларда құрылысқа кеңінен қолданылған. Көл мен төбелердің арасындағы тамаша орналасуы және жақсы қонақ үйлерінің болуы Паратиконы бүкіл аймақтың ең танымал туристік орындарының біріне айналдырды.
Paratico lies at Franciacorta's extreme western border, in a splendid position overlooking Lake Iseo. The place name had already made its appearance in the year 975, when the Longobard Erberto donated to his nephew Rotepaldo some of his properties, among which, Paratico. Its past strategic importance is attested by the impressive ruins of the powerful castello Lantieri, located on a hill top and commanding a view all over the surrounding landscape. The castle was probably built in the 13th century, perhaps on the foundations of an older castle, dating back to 1007. It rises on a solitary place, ideal to control the outlet of the Oglio river from Lake Iseo, and to survey the roads leading to the plain and to Bergamo. The Lantieri family, in the 15th century, had already spread into several branches; they sided with the Ghibellines, and owned many properties, both in Paratico and Torbiato, including some stone quarries. According to the "Chronicle of the Lantieri de Paratico family", written in 1600, Dante Alighieri stayed at the castle in 1311. Here, the poet would have drawn his inspiration to conceive Purgatory's structure and to compose some of his lyrics. In Vanzago, on the old road to Capriolo, there was a 13th century castle, subsequently transformed into a convent and then, in 1850, into a hospital. Today it has become a farm. In the locality of S. Pietro rises the church of that name, dating back to 1730; on 8 December, every year, it is the scene of a traditional festival dedicated to the "Madonna of the Apples" (the legend says that the man used to offer an apple to his lady, in token of his love). The parish church dates back to the 15th century. Previous to the construction of S. Peter's cemetery, corpses were buried around this church; it was enlarged and renovated in 1724 and furtherly improved in 1878. Some interesting works are preserved in its interior, such as the polychrome inlaid high altar and the splendid Rosary kaltar, with marble marquetry. Fusia's water mill and irrigation ditch represent a complex medieval achievement of hydraulic engineering; they favoured the development of commercial and market activities in Paratico. The surrounding hills offer some enchanting vistas. The sandstone called "Sarnico's stone" is still quarried from these hills; it was much used for construction in past centuries. The splendid position between the lake and the hills, and its good hotel facilities, make Paratico one of the favourite tourist spots of the whole territory.