Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Гандрия ауданына ауылды қоршаған төбелер және көршілес Кастагнола Кассарат ауданынан Италия шекарасына дейін көл бойымен созылатын жерлер кіреді. Сондай-ақ, бұл ауданға көлдің қарсы (оңтүстік) жағындағы, шағын Кент ди Гандрия елді мекенінің төңірегіндегі, тек қайықпен немесе жаяу жолмен қолжетімді төбелер де кіреді. Рим бұл аймақты б.з.б. 196 жылы жаулап алған. Кастагнола және Бре шағын ауылдарынан табылған қабірлер мен заттар римдіктердің бұл жерде болғанын көрсетеді. Алайда, қазіргі Гандрия сол кезде әлі мекенделмеген.
The quarter of Gandria includes the rural slopes surrounding the village and stretching along the lakeside from the neighboring quarter of Castagnola Cassarate to the border with Italy. It also includes the slopes on the opposite, (southern) side of the lake around the small settlement of Cantine di Gandria, that are accessible only by boat or on foot. Rome conquered the region in 196 B. C. Tombs and artifacts from the neighbouring villages of Castagnola and Brè are testimonials to the Roman presence. Present day Gandria, however, was not yet inhabited.
Бірінші есеп айырысу
"Гандрио" есімі алғаш рет 1237 жылы Комо епископының мұрағатында кездеседі. Сол кезде ауыл Маунт-Бре тауының ортасында орналасқан еді – қираған орындары бүгінге дейін Сассо-делла-Предсецияға апаратын жол бойында көрініп тұр. 14 ғасырда көл жағасында, қазіргі орнында жаңа елді мекен құрылды. Көп ұзамай ауылдың жоғарғы бөлігі тасталып қалды, мүмкін өрт салдарынан, немесе көл жағасында тұрудың ыңғайлылығынан. Гандрияға тек қайықпен және тік жолдармен ғана жетуге болатын, сондықтан жергілікті тұрғындар өздерін-өздерімен қамтамасыз етуге мәжбүр болды. Олар бақша шаруашылығымен айналысып, мал өсіруден бөлек, көлдегі көптеген балықтың да пайдасын көрді.
“Gandrio” is first mentioned in archives from the bishop of Como in 1237. At the time, the village was located halfway up Mt. Bré – the ruins are still visible today along the trail to the Sasso della Predescia. In the 14th century, a new settlement was established along the lake in the present day site. Eventually the upper part of the village was abandoned, perhaps due to fire, perhaps due to the advantages of living near the lake. Gandria was only accessible by boat and steep trails, locals had to be self sufficient. In addition to gardening and raising livestock, they benefited from the lake’s abundant fish.
Зәйтүн, жібек және контрабанда
1709 жылы тым қатал қыс зәйтүн ағаштарының көп бөлігін жойғанша, Гандра зәйтүн майымен әйгілі болды. Соңғы жылдары зәйтүн ағаштары қайта отырғызылды және Луганоға (Sentiero dell’olivo) дейінгі көл жағасындағы көрнекті жол бойына ақпараттық тақталар қойылды. 1856 жылы Гандрияда жібек өндірісі басталды, онда жібек құрттарын тамақтандыру үшін жергілікті тутов ағаштарының жапырақтары қолданылды. Шекараны бақылау қиын болғандықтан, Гандрия маңы контрабандамен танымал болды. Швейцарияның кедендік баждарының жоғары болуына байланысты темекі, ет және алкоголь ерекше пайдалы болды. (Швейцария кеден мұражайында саламды контрабандамен тасымалдау үшін қолданылған тәркіленген "суасты кемесі" бар). 1935 жыл Гандрия үшін жаңа кезеңнің басталуы болды, себебі туннельдер мен көл жағасынан жоғары жаңа жол ауылды Лугано және Италиямен байланыстырды.
Until the unusually hard winter of 1709 killed most of the olive trees, Gandria was known for its olive oil. In recent years, olive trees have been replanted and information panels posted along a scenic lakeside trail to Lugano (Sentiero dell’olivo). In 1856 silk production began in Gandria, using leaves from local mulberry trees to feed the silkworms. Because of the difficult to control border, the area around Gandria became infamous for smuggling. Cigarettes, meat and alcohol were especially profitable due to high Swiss customs duties. (A notable item at the Swiss Customs Museum is a confiscated “submarine” used to smuggle salami). The year 1935 was the beginning of a new era for Gandria, as tunnels and a new road above the lake shore connected the village to Lugano and Italy.
Луганомен бірігу
2004 жылы Гандрия муниципалитеті Лугано қаласымен бірікті. Гандрия Луганоның құрамына енгеннен бері қажетті инфрақұрылымдық жобалар іске асырылды, оның ішінде 2010 жылдың тамызында пайдалануға берілген кәріздік суды тазарту стансасы. Жер астына электр сымдарын орнату жұмыстары әлі де жүріп жатыр.
In 2004, the municipality of Gandria merged with the city of Lugano. Since Gandria became a part of Lugano, needed infrastructure projects have been carried out, including a sewage treatment plant that went on line in August 2010. Work to place electrical lines underground is ongoing.
Сент-Вигилио шіркеуі
Гандриядағы Сент-Вигилио шіркеуі 1463 жылы салынған. Ең көне бөлігі – көлге қараған сұр, бітірмеген қабырғасы, ол жергілікті белгілі отбасылардың естеліктерімен әсемделген. Барокко стиліндегі фасады 1870 жылдары аяқталды. Шіркеудің алтарінің артында Джованни мен Джузеппе Торричеллидің салған үлкен майлы суреті ілулі тұр, ол Италияның Тренто қаласының епископы Сент-Вигилионың шейіт болуын көрсетеді, ол язычник шопандарымен таспен ұрылып өлтірілген. Гандриямен байланыс Тренто соборының құрылысында жұмыс істеген жергілікті шеберлерге байланысты, олар, әлдебір қамқоршы әулиеге қызыққан болуы мүмкін. Торричелли ағайындары Испанияның Сеговия қаласындағы Бурбон корольдік сарайын жобалап, даңққа ие болған жергілікті сәулетші Вигилио Рабальоның үйінде де суреттер салған. Аймаққа арналған археологиялық нұсқаулықта бұл жерде кельттік тостаған тәрізді ойықтары бар тастар, өткен ғасырларда ауыл тұрғындары әкелген, Сан-Вигилио шіркеуінің қабырғаларында және есік алдында көруге болады делінген.
The Church of Saint Vigilio in Gandria was completed in 1463. The oldest part is the gray, unfinished wall facing the lake, adorned with memorials from well known local families. The baroque facades were completed in the 1870s. Behind the altar of the church is a large oil painting by Giovanni and Giuseppe Torricelli that shows the martyrdom of Saint Vigilio, a bishop of Trento in Italy, who was stoned to death by pagan shepherds. The connection with Gandria comes from local artisans who worked on the construction of the cathedral in Trento, and were presumably impressed by the patron saint. The Torricelli brothers also painted scenes in the house of local architect Vigilio Rabaglio, who achieved fame by designing the Bourbon royal palace in Segovia in Spain. An archeological guide to the area notes that stones with Celtic bowl shaped indentations, carried there by villagers in past centuries, can be seen in the walls and on doorsteps around the Church of San Vigilio.
Халықаралық ауыл
Бүгінде Гандрия дәстүр мен заманауилықтың үйлесімі. Мұнда жыл бойы тұратын 200-ге жуық тұрғынның көпшілігі көп буынға созылған отбасылардан тараған. Ал қалғандары Швейцарияның түрлі кантондарынан, сондай-ақ Колумбия, Германия, Гаити, Италия, Никарагуа, Палестина және АҚШ сияқты алуан елдерден келген. Көпшілік Лугано қаласының жақын орналасқан қаржы орталығында жұмыс істейді, алайда бұл ауылда сәулетшілер, музыканттар, суретшілер, керамика шеберлері және басқа да өнер адамының дәстүрі сақталған.
Today, Gandria is a mix of tradition and modernity. Many of 200 inhabitants who live there year round are from families that go back for many generations. Others have arrived from various cantons of Switzerland as well as countries as diverse as Colombia, Germany, Haiti, Italy, Nicaragua, Palestine and the United States. Most people work in the nearby financial center of Lugano, although there is a tradition of architects, musicians, painters, ceramic makers and other artists in the village.
Көлік
Гандрия ауылы және оның айналасындағы аймақтар Луганомен және Италиямен Лугано көлінің солтүстік жағалауымен өтетін басты жол арқылы байланысты. Бұл жол ауыл орталығынан жоғарырақ өтеді, бірақ ауылдың өте тар көшелері мен тік беткейлеріне байланысты көлік құралдарына кіру мүмкін емес. Басты жолдан өзге, 1936 жылы тасқа қазылған, мемлекеттік күтімдегі Зәйтүн жолы арқылы Гандриядан Луганоға және басқа да айналасындағы ауылдарға жаяу баруға болады. Гандрия мен көлдегі басқа да қалалар арасындағы қайық қызметін Società Navigazione del Lago di Lugano (SNL) компаниясы жүзеге асырады, ол үнемі іске қосылады. Аталған компания Гандрия мен Лугано арасында автобус тасымалын да ұйымдастырады. Гандрияның көлдің оңтүстік жағындағы бөлігі, Кантине ди Гандрия және Швейцария кеден мұражайы маңында жолдар жоқ. Бұл аймақты Каприномен байланыстыратын жағалаудағы жаяу жол тас құлауларына бейім, сондықтан тәжірибесіз жаяу жүргіншілерге ұсынылмайды. SNL Гандрия ауылынан (және Лугано орталығынан) Кантине ди Гандрия мен Кеден мұражайының порттарына күніне бірнеше рейс жасайды.
Gandria village and its surrounding areas are connected to Lugano, and to Italy, by the main road that runs along the northern shore of Lake Lugano. This passes above the village centre, which, by virtue of its extremely narrow streets and steep gradients, is inaccessible to vehicles. In addition to the higher level road, it is also possible to walk from Gandria to Lugano and other surrounding villages via the publicly maintained lakeside Olive Path hewn into the rock in 1936. A boat service between Gandria and other towns on the lake is provided by the Società Navigazione del Lago di Lugano (SNL) and is regular. The same company also operates a bus service between Gandria and Lugano. The portion of Gandria on the south side of the lake, around Cantine di Gandria and the Swiss Customs Museum, has no roads. The shore side footpath, which links the area to Caprino, is subject to rockfalls and not recommended for the inexperienced walker. The SNL provide several crossings a day from Gandria village (and central Lugano) to piers at both the Cantine di Gandria and the Customs Museum.