Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Кремона ( /k//r//ɪ/'/m//oʊ//n//ə/, сондай-ақ /UK//k//r//ɛ/'/ /; kreˈmoːna; ) – Италияның солтүстігіндегі қала және коммуна, Ломбардия аймағында, По өзенінің сол жағасында, Падана жазығының (По алқабының) ортасында орналасқан. Бұл Кремона провинциясының орталығы және жергілікті қалалық және провинциялық басқару органдарының орналасқан жері. Кремона қаласы ерекше музыкалық тарихымен және дәстүрлерімен танымал, оның ішінде Джузеппе Гварнери, Антонио Страдивари, Франческо Ругери, Винченцо Ругери және Амати әулетінің бірнеше өкілдері сияқты ең алғашқы және белгілі аспап шеберлері бар.
Cremona (/k//r//ɪ/'/m//oʊ//n//ə/, also /UK//k//r//ɛ/'/ /; kreˈmoːna; ; ) is a city and comune in northern Italy, situated in Lombardy, on the left bank of the Po river in the middle of the Pianura Padana (Po Valley). It is the capital of the province of Cremona and the seat of the local city and province governments. The city of Cremona is especially noted for its musical history and traditions, including some of the earliest and most renowned luthiers, such as Giuseppe Guarneri, Antonio Stradivari, Francesco Rugeri, Vincenzo Rugeri, and several members of the Amati family.
Кельт тегі
Кремона тарихта алғаш рет шамамен 400 жылға дейін По аңғарына келген галликалық (кельттік) тайпа – ценомандардың қонысы ретінде еске алынады. Дегенмен, Кремона атауы одан да ертерек тұрғандарға қатысты болуы мүмкін және ежелгі адамдарды қызықтырған, олар оған көптеген ойша түсіндірмелер берген.
Cremona is first mentioned in history as a settlement of the Cenomani, a Gallic (Celtic) tribe that arrived in the Po valley around 400 BC. However, the name Cremona most likely dates back to earlier settlers and puzzled the ancients, who gave many fanciful interpretations.
Римдік әскери бекет
218 ж.б. римдіктер сол жерде По өзенінің солтүстігінде алғашқы әскери бекінісін (колония) құрды және ескі атауын сақтады. Кремона мен жақын орналасқан Плаценция (қазіргі Пьяченца, По өзенінің оңтүстік жағалауы) сол жылы Римнің Галлия Цисальпина (Цисальпин Галлиясы) провинциясына ену үшін база ретінде негізделді. Қаланың саудалық маңыздылығына байланысты, одан Via Brixiana римдік жолы бастау алды, ол Бриксияны (Брессия) Кремонамен байланыстырды. Кремона тез арада Солтүстік Италиядағы ірі қалалардың біріне айналды, себебі ол Генуя мен Аквилеяны байланыстыратын басты жол – Via Postumia-да орналасқан еді. Ол Юлий Цезарьге әскерлер жіберіп, оның үкім ету кезеңінен пайда тапты, бірақ кейін Марк Юний Брут пен Сенатқа Августқа қарсы күресінде қолдау көрсетті. Август жеңіске жеткен соң, б.з.д. 40 жылы Кремонаның жерін тартып алып, оны өз әскерлеріне бөліп берді. Кремонада білім алған әйгілі ақын Вергилий ата-бабаларының шаруашылығынан ("қасіретті Кремонаға тым жақын болғандықтан") айырылуға мәжбүр болды, бірақ кейін оны қайтарып алды.
In 218 BC the Romans established on that spot their first military outpost (a [[Colonia (Roman)) north of the Po river, and kept the old name. Cremona and nearby Placentia (modern Piacenza, on the south bank of the Po), were founded in the same year, as bases for penetration into what became the Roman Province of Gallia Cisalpina (Cisalpine Gaul). Due to the trade importance of the town, from it started the Via Brixiana a roman road which connected Brixia (Brescia) to Cremona. Cremona quickly grew into one of the largest towns in northern Italy, as it was on the main road connecting Genoa to Aquileia, the Via Postumia. It supplied troops to Julius Caesar and benefited from his rule, but later supported Marcus Iunius Brutus and the Senate in their conflict with Augustus, who, having won, in 40 BC confiscated Cremona's land and redistributed it to his men. The famous poet Virgil, who went to school in Cremona, had to forfeit his ancestral farm ("too close to wretched Cremona"), but later regained it.
Жою
Қаланың гүлденуі 69 жылға дейін жалғасты, бірақ екінші Бедриак шайқасында Марк Антоний Примустың басшылығымен Веспасиан әскерлері шабуыл жасап, қаланы тонап, қиратты. Олар Веспасианды император етіп тағайындау үшін, қарсыласы Вителлиусқа қарсы күресті. Бұл шабуылды Тацит "Тарихтар" атты еңбегінде сипаттаған. Кремона жаңа император Веспасианның көмегімен қайта құрылды, алайда бұрынғыдай гүлденуге ие бола алмады және тарихтан жоғалып кетті.
The city's prosperity continued to increase until 69 AD, when it was sacked and destroyed in the Second Battle of Bedriacum by the troops of Vespasian under command of Marcus Antonius Primus, fighting to install him as Emperor against his rival Vitellius. The sacking was described by Tacitus in Histories. Cremona was rebuilt with the help of the new emperor Vespasian, but it seems to have failed to regain its former prosperity as it disappeared from history.
Қайта пайда болу
VI ғасырда Готика соғысы барысында Шығыс Рим (Византия) империясының әскери бекінісі ретінде қайта жанданды.
In the 6th century, it resurfaced as a military outpost of the Eastern Roman (Byzantine) Empire during the Gothic War.
Ерте орта ғасырлар
Ломбардтар біздің заманымыздың 6-шы ғасырының екінші жартысында Италияның көп бөлігін басып алғанда, Кремона Равенна экзархатының құрамында Византияның берік бекінісі болып қала берді. Қала солтүстік-батысқа қарай кеңейді, қабырғалардың сыртында үлкен қоршаумен қоршалған лагерь салынды.
When the Lombards invaded much of Italy in the second half of the 6th century AD, Cremona remained a Byzantine stronghold as part of the Exarchate of Ravenna. The city expanded towards the north west, with the creation of a great trenched camp outside the walls.
Ломбардтардың иелігі
603 жылы Кремона Ломбардтар патшасы Агилульф басып алып, қайтадан қиратты. Оның территориясы Брешия және Бергамоның екі герцогтығы арасында бөлісті. Бірақ, 615 жылы, өз халқын христиан дініне өткізуге ниеттенген, берілген Рим католигі патшайым Феодолинда Кремонаны қайтадан тұрғызып, онда епископты қалпына келтірді.
In 603 AD, Cremona was conquered by the Lombard King Agilulf and again destroyed. Its territory was divided between the two duchies of Brescia and Bergamo. However, in 615 AD, Queen Theodelinda, a devout Roman Catholic intent on converting her people, had Cremona rebuilt and re installed a bishop there.
Киелі Рим империясының вассалы
Қаланың билігі Шарльмен Италияны жаулап алғаннан кейін Киелі Рим империясының вассалы болған епископқа көбірек көшті. Осылайша Кремона өзінің күшін және өркендеуін тұрақты түрде арттырды, ал оның кейбір епископтары 10-шы және 11-ші ғасырлар арасында маңызды рөлдер атқарды. Кремона епископы Лиутпранд Саксония әулетінің императорлық сарайының мүшесі болды, ал Ольдерик император Отто III-тен қаласына зор жеңілдіктер алды. Бұрынғы Византия бекінісінен өзен портын құру оның экономикасын жақсартты. Дегенмен, Ламберт және Убальдо деген екі епископ қала халқымен келіспеушілік туғызды. Император Конрад II 1037 жылы жас Папа Бенедикт IX-пен бірге Кремонаға кіріп, дауды шешті.
Control of the city fell increasingly to its bishop, who became a Holy Roman Empire vassal after Charlemagne's conquest of Italy. In this way, Cremona increased its power and its prosperity steadily and some of its bishops had important roles between the 10th and 11th centuries. Bishop Liutprand of Cremona was a member of the Imperial court under the Saxony dynasty and Olderic gained strong privileges for his city from emperor Otto III. Its economy was boosted by the creation of a river port out of the former Byzantine fortress. However, the two bishops Lambert and Ubaldo created discord with the city's people. Emperor Conrad II settled the quarrel by entering Cremona in 1037 together with the young Pope Benedict IX.
Ортағасырлық коммуна
Генрих IV билік еткен кезде Кремона империя мен епископ сұраған зорлықпен алынған салықтарды төлеуден бас тартты. Аңыз бойынша, Кремонаның ұлы гонфалониере (мэрі) Джованни Балдезио императордың өзімен жекпе-жекке шықты. Генрихтің жылқысынан құлауымен қала жыл сайын төлейтін алтын шардан босады, ал сол жылы оның орнына Бертаға, Джованнидің сүйіктісіне, оның құдайы ретінде берілді.
Under Henry IV, Cremona refused to pay the oppressive taxes requested by the Empire and the bishop. According to a legend, the great gonfaloniere (mayor) Giovanni Baldesio of Cremona faced the emperor himself in a duel. As Henry was knocked from his horse, the city was saved the annual payment of the golden ball, which, for that year, was instead given to Berta, Giovanni's girlfriend, as her dowry.
Империяға қарсы
Бос Кремона туралы алғашқы тарихи жаңалық 1093 жылға қатысты, ол Лоди, Милан және Пьяченцамен бірге Каноссаның Матильдасы бастаған Империяға қарсы одаққа қосылды. Бұл қақтығыс Кремонаның Insula Fulcheria, яғни жақын орналасқан Крема қаласының төңірегіндегі аймақты өз территориясына қосуымен аяқталды. Одан кейін жаңа коммуна өз аумағын кеңейту үшін көршілес қалалармен соғыс жүргізді. 1107 жылы Кремона Тортонаны бағындырды, бірақ төрт жыл өткен соң оның әскері Брессанороның жанында жеңіліске ұшырады. Солтүстік Италияның көптеген қалаларында болғандай, халық екі қарама-қарсы топқа бөлінді: Гюльфтар жаңа қалада күштірек болды, ал Гибеллиндер ескі қалада бекінді. Топтардың арасындағы келіспеушілік соншалықты күшті болды, олар екінші Коммуналдық сарайды, қазірге дейін сақталған Palazzo Cittanova ("жаңа қаланың сарайы") салдырды.
The first historical news about a free Cremona is from 1093, as it entered into an anti Empire alliance led by Mathilde of Canossa, together with Lodi, Milan and Piacenza. The conflict ended with Cremona gaining the Insula Fulcheria, the area around the nearby city of Crema, as its territory. After that time, the new commune warred against nearby cities to enlarge its territory. In 1107 Cremona conquered Tortona, but four years later its army was defeated near Bressanoro. As in many northern Italian cities, the people were divided into two opposing parties, the Guelphs, who were stronger in the new city, and the Ghibellines, who had their base in the old city. The parties were so irreconcilable that the former built a second Communal Palace, the still existing Palazzo Cittanova ("new city's palace").
Империяны қолдаушылар
Фридрих Барбаросса Италияға өзінің билігін орнату үшін келгенде, Кремона Миланның көмегімен бүлік көтерген Кремаға қарсы оның қолдауын алу мақсатында оның жағына шықты. Алғашқы жеңісі және императорға адал болуының нәтижесінде Кремона 1154 жылы өз монетасын соғу үшін монета қадау құқығына ие болды. 1162 жылы императорлық және кремондық әскерлер Миланға шабуыл жасап, оны толық қиратты.
When Frederick Barbarossa descended into Italy to assert his authority, Cremona sided with him in order to gain his support against Crema, which had rebelled with the help of Milan. The subsequent victory and its loyal imperial stance earned Cremona the right to create a mint for its own coinage in 1154. In 1162, Imperial and Cremonese forces assaulted Milan and destroyed it.
Ломбардтар лигасы
Алайда, 1167 жылы қала жағын өзгертіп, Ломбард Лигасына қосылды. Оның әскерлері 1176 жылғы 29 мамырда Легнано шайқасында Барбароссаны жеңген армияның бір бөлігі болды. Дегенмен, Ломбард Лигасы бұл жеңістен ұзақ уақыт пайда көре алмады. 1213 жылы Кастельеонеде кремондықтар Милан, Лоди, Крема, Новара, Комо және Брешия лигаларын жеңді. 1232 жылы Кремона Солтүстік Италиядағы билігін қайта орнатуға тырысқан император Фредерик II-мен одақтасты. Кортенуова шайқасында кремондықтар жеңіске жетті. Одан кейін Фредерик жиі қалада сарайын өткізді. Бірақ Парма шайқасында гибеллиндер ауыр жеңіліске ұшырады және екі мыңға дейін кремондықтар тұтқынға алынды. Бірнеше жылдан кейін Кремона Парма армиясын жеңіп, кек алды. Оның армиясы, Умберто Паллавичино басшылығымен, Парманың карокчиосын жаулап алды және ғасырлар бойы собордың төбесінен жаудың шалбарын іліп, қарсыластың жеңілісінің белгісі ретінде сақтап тұрды. 1301 жылы трубадур Лучетто Гаттилузио Кремонаның подставы болды. Осы кезеңде Кремона гүлденіп, 80 000-ға дейін халқы жетті, бұл 2001 жылғы 69 000-нан көп.
However, in 1167 the city changed sides and joined the Lombard League. Its troops were part of the army that, on 29 May 1176, defeated Barbarossa in the Battle of Legnano. However, the Lombard League did not survive this victory for long. In 1213, at Castelleone, the Cremonese defeated the League of Milan, Lodi, Crema, Novara, Como and Brescia. In 1232, Cremona allied itself with Emperor Frederick II, who was again trying to reassert the Empire's authority over Northern Italy. In the Battle of Cortenuova, the Cremonese were on the winning side. Thereafter Frederick often held his court in the city. In the Battle of Parma, however, the Ghibellines suffered a heavy defeat and up to two thousand Cremonese were made prisoners. Some years later, Cremona took its vengeance by defeating Parma's army. Its army, under the command of Umberto Pallavicino, captured Parma's carroccio and for centuries kept the enemy's trousers hanging from the Cathedral's ceiling as a sign of the rival's humiliation. In 1301 the troubadour Luchetto Gattilusio was podestà of Cremona. During this period Cremona flourished and reached a population of up to 80,000, larger than the 69,000 of 2001.
Еліміздің мырзалары
1266 жылы Паллавичино Кремонадан қуылды, ал Гибеллиндер билігі оның мұрагері Буосо да Довара билікті азаматтардың консорциумына тапсырғаннан кейін аяқталды. 1271 жылы «Халық басшысы» (Капитано дель Пополо) лауазымы құрылды. 1276 жылы Синьория маркиз Кавалкабо Кавалкабоға өтті; 1305 жылы оның орнын ұлы Гульельмо Кавалкабо иеленді, ол 1310 жылға дейін билікті ұстады. Осы кезеңде Торраццоның қоңырау мұнарасы, Сан-Францисктің романдық шіркеуі, собордың науқас қанаттары және Логгия деи Милити сияқты көптеген ғимараттар салынды немесе қайта жаңартылды. Сонымен қатар, жаңа каналдар желісі арқылы егіншілік дамыды. Бірнеше шетелдік басқыншылықтардан кейін (әсіресе 1311 жылы император Генрих VII-нің шабуылынан кейін) Кавалкабо әулеті 1322 жылдың 29 қарашасына дейін билікте болды, содан кейін Галлеаццо I-нің Висконтилері Кремонада бір жарым ғасырға созылатын билікке ие болды. Висконтилердің синьориясы (боғалық) 1327 жылы Бавариялық Людвиг, 1331 жылы Богемиялық Иоанн, ал 1403 жылы Кавалкабо әулетінің қысқа мерзімді қайта оралуымен үзіліске ұшырады. 1406 жылдың 25 шілдесінде капитан Кабрино Фондуло өзінің жұмыс берушісі Убальдо Кавалкабоны және оның отбасының барлық еркек мүшелерін өлтіріп, Кремонаны өзіне бағындырды. Бірақ ол бұл міндетті орындай алмады және 40 000 алтын флорин төлегені үшін қаланы Висконтилерге қайтарды. Осылайша Филиппо Мария Висконти өзінің билігін мұрагерлік етіп белгіледі. Кремона Италия біріккенге дейін Милан герцогтығының құрамына кірді. Висконтилер мен кейіннен Сфорцалардың билігінде Кремона мәдени және діни жағынан дамыды. 1411 жылы Палаццо Циттанова фустиан саудагерлерінің университетіне орын берді. 1441 жылы қалада Франческо I Сфорца мен Бьянка Мария Висконтидің неке тойы бенедиктиндер салған ғибадатханада өтті, ол қазір Сент-Сигизмунд шіркеуі болып табылады. Сол кезде жаңа тәтті тағам ойлап табылды, ол кейіннен әйгілі «торроне» атанды. Людовико-ил-Моро собор, Сент-Агата шіркеуі және Коммуналдық сарайды салуға қаржы жұмсады. 1446 жылы Кремонаны Франческо Пиччинино мен Луиджи дал Вермнің кондотьер әскерлері қоршап алды. Венециядан келген Скарамучча да Форлидің келуінен кейін қоршау алынды.
In 1266, Pallavicino was expelled from Cremona, and the Ghibelline rule ended after his successor Buoso da Dovara relinquished control to a consortium of citizens. In 1271 the position of Capitano del Popolo ("People's Chieftain") was created. In 1276 the Signoria passed to marquis Cavalcabò Cavalcabò; in 1305 he was succeeded by his son Guglielmo Cavalcabò, who held power until 1310. During this period many edifices were created or restored including the belfry of the Torrazzo, the Romanesque church of San Francis, the cathedral's transepts and the Loggia dei Militi. Moreover, agriculture was boosted with a new network of canals. After some foreign invasions (notably that of Emperor Henry VII in 1311), the Cavalcabò lasted until 29 November 1322, when a more powerful family, the Visconti of Galeazzo I, came to prominence that in Cremona was to last for a century and a half. The Visconti's signoria (lordship) was interrupted in 1327 by Ludwig the Bavarian, in 1331 by John of Bohemia, and in 1403 by a short lived return of the Cavalcabò. On 25 July 1406, captain Cabrino Fondulo killed his employer Ubaldo Cavalcabò along with all the male members of his family, and assumed control over Cremona. However, he was unable to face the task, and ceded the city back to the Visconti for a payment of 40,000 golden florins. Thus Filippo Maria Visconti made his signoria hereditary. Cremona became part of the Duchy of Milan, following its fate until the unification of Italy. Under the Visconti and later the Sforza, Cremona underwent high cultural and religious development. In 1411 Palazzo Cittanova become the seat of the university of fustian merchants. In 1441 the city hosted the marriage of Francesco I Sforza and Bianca Maria Visconti in the temple built by the Benedictines, which today is the church of Saint Sigismund. For that occasion a new sweet was devised, which evolved into the famous torrone. Ludovico il Moro assisted in the financing of several building projects for the cathedral, the church of St. Agatha and the Communal Palace. In 1446, Cremona was encircled by the condottieri troops of Francesco Piccinino and Luigi dal Verme. The siege was raised after the arrival of Scaramuccia da Forlì from Venice.
Венеция Республикасы
1499 жылдан 1509 жылға дейін Кремона венециялықтардың билігінде болды. Агнаделло шайқасында Итальяндық лиганың жеңісі оны Милан герцогтығына қайтарды.
From 1499 to 1509 Cremona was under Venetian control. The victory of the Italian League at Agnadello gave it back to the Duchy of Milan.
Испания
Алайда, Кремона 1513 жылғы Нойон шарты бойынша Испанияға қарауына берілді. Кремона жаңа билеушілердің қарамағына 1524 жылы ғана Санта-Кроче бекінісі тапсырылған соң өтті. Француздар екі жылдан кейін Мадрид шарты арқылы герцогтіктен мүлдем қуылды, содан кейін Кремона көп жылдар бойы Испанияның иелігінде қалды. Осы кезеңде бірнеше құрылыс жұмыстары жүргізілді, оның ішінде Лоренцо Тротти салған (1550) собордың Порчи лоджиясы және Антонио Джайльдини салған (1614) Сан-Сиро мен Сеполкро шіркеуі. Испания үкімдігі тұсында Кремона 1628 жылғы ашаршылық пен 1630 жылғы оба ауруына ұшырады.
However, Cremona was assigned to Spain under the Treaty of Noyon (1513). Cremona fell to the new rulers only in 1524 when the Castle of Santa Croce surrendered. The French were finally expelled from the duchy two years later, with the Treaty of Madrid, and subsequently Cremona remained a Spanish dominion for many years. During that time several building improvements or additions were made, including the Loggia of the cathedral's Porch by Lorenzo Trotti (1550) and the new church of San Siro and Sepolcro by Antonio Gialdini (1614). During Spanish rule, Cremona saw the famine of 1628 and the plague of 1630.
Экономика
Кремона экономикасы айналасындағы ауыл шаруашылығы өнімдерімен тығыз байланысты. Тамақ өнеркәсібіне тұздалған ет, тәттілер (торроне), өсімдік майлары, грана падано, проволон және "мостарда" (жіті жемістер мен қышалы сиропқа маринадталған, ет және ірімшікпен бірге беріледі) кіреді. Ауыр өнеркәсіптеріне болат, мұнай және бір электр станциясы жатады. Өзен порты – По өзені арқылы жүк тасымалдайтын баржалардың базасы болып табылады.
The economy of Cremona is deeply linked to the agricultural production of the countryside. Food industries include salted meat, sweets (torrone), vegetable oils, grana padano, provolone and "mostarda" (candied fruit in spicy mustard flavored syrup, served with meats and cheese). Heavy industries include steel, oil and one electric plant. The river port is a base for the barges transporting goods along the Po river.
Музыка
Кремонаның музыка тарихы ерекше. 12 ғасырдағы собор орта ғасырдың соңында аймақтағы ұйымдастырылған музыкалық қызметтің орталығы болды. 16 ғасырға қарай қала танымал музыкалық орталыққа айналды. Бүгінде Ренессанс және Барокко музыкасының маңызды ансамбльдері бар, мысалы, Costanzo Porta хоры мен консорты, сондай-ақ Кремонаны Италиядағы музыка үшін ең маңызды қалалардың бірі ретінде сақтап тұратын фестивальдер өтеді. Композитор Марк’Антонио Ингенери осы қалада сабақ берді; Клаудио Монтеверди оның ең белгілі шәкірті болды, ол 1591 жылы Мантуяға кеткенге дейін оныңмен білім алды. Кремона – атақты неміс композиторы Майкл Преториуспен бірлесе жұмыс істеген Пьер Франсиск Карубельдің туған жері. 1590 жылы Кремона епископы, Контрреформацияның жақтаушысы Николо Сфондрати Папа Григорий XIV болды. Ол музыканы да қатты ұнатқандықтан, қаланың музыкалық орталық ретіндегі даңқы одан әрі өсті. 16 ғасырдан бастап Кремона музыкалық аспаптар жасау орталығы ретінде танымал болды, Amati және Rugeri отбасыларының скрипкалары, ал кейін Guarneri және Stradivari шеберханаларының өнімдері белгілі болды. Олардың қолмен жасаған аспаптары бүгінгі күнге дейін аспап жасаудағы ең үлкен жетістік деп есептеледі. Кремона жоғары сапалы аспаптар шығарумен әлі де танымал, олардың сирек мысалдары жергілікті Violino мұражайында көруге болады. 2012 жылы ЮНЕСКО «Кремонадағы дәстүрлі скрипка шеберлігін» материалдық емес мәдени мұра деп жариялады. Халықаралық деңгейде қаланың шеберлері өнеркәсіптік материалдарды қолданбай, тек қолмен құрастырылып, қалыптастырылатын иілімді аспаптарды жасаудағы ерекше процесімен танымал. Кремонада Наполеонның ықпалымен құрылған Guardia nazionale-ге байланысты оркестр дәстүрі болды. 1864 жылы оның туған ұлы Амилкаре Понкиелли оркестр жетекшісі болды және барлық уақыттағы ең ұлы оркестрлердің бірін құрды. Капобанда ретінде Понкиелли оркестр мектебін және Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанға дейін ғана әлсіреген дәстүрді қалыптастырды.
Cremona has a distinguished musical history. The 12th century cathedral was a focus of organized musical activity in the region in the late Middle Ages. By the 16th century the town had become a famous musical centre. Nowadays there are important ensembles for Renaissance and Baroque music, i. e. Choir & Consort Costanzo Porta, and festivals which maintain Cremona as one of the most important towns in Italy for music. Composer Marc'Antonio Ingegneri taught there; Claudio Monteverdi was his most famous student, before leaving for Mantua in 1591. Cremona was the birthplace of Pierre Francisque Caroubel, a collaborator with noted German composer Michael Praetorius. The bishop of Cremona, Nicolò Sfondrati, a fervent supporter of the Counter Reformation, became Pope Gregory XIV in 1590. Since he was an equally fervent patron of music, the renown of the town as a musical destination grew accordingly. Beginning in the 16th century, Cremona became renowned as a centre of musical instrument manufacture, with the violins of the Amati and Rugeri families, and later the products of the Guarneri and Stradivari workshops. To the present day, their handmade work is widely considered to be the summit of achievement in string instrument making. Cremona is still renowned for producing high quality instruments, rare examples of which can be seen when visiting the local Museo del Violino. In 2012 the "Traditional violin craftsmanship in Cremona" was declared an intangible cultural heritage by UNESCO. Internationally, the city's craftsmen are renowned for the unique process used in crafting bowed stringed instruments which are assembled and moulded by hand without using any industrial materials. Cremona had a band tradition linked to the Guardia nazionale founded under Napoleonic influence. In 1864, native son Amilcare Ponchielli became its leader and created what might be considered one of the greatest bands of all time. In his role as capobanda, Ponchielli founded a band school and a tradition that waned only at the onset of World War I.
Көлік
Кремона теміржол станциясы 1863 жылы ашылды, ол алты теміржол желісінің соңғы станциясы болып табылады. Барлық желілер де аймақтық (жартылай жылдам) немесе қалалық бағыттарды қамтиды. Басты бағыттары – Павия, Мантуя, Милан, Тревильо, Парма, Брешия, Пьяченца және Фиденца.
Cremona railway station, opened in 1863, is a terminus of six railway lines, all of which are regional (semi fast) or local services. Main destinations are Pavia, Mantua, Milan, Treviglio, Parma, Brescia, Piacenza and Fidenza.
Спорт
Кремонаның сүйікті спорты – футбол. АҚШ «Кремонезе» клубы бірнеше жыл бойы Серия А-да ойнады, оның ең танымал ойыншылары – Аристид Гварнери, Эмилиано Мондонико, Антонио Кабрини және Джанлука Виалли, барлығы Кремонада немесе оның жанында дүниеге келген. «Кремонезе» клубының бір ғасырдан астам тарихындағы ең жарқын беттер 1990-шы жылдардың басында жазылды, сол кезде команда президенті Доменико Луццара, ал бапкері Джиджи Симони болды; команда үш жыл қатарынан Серия А-да ойнады, бір чемпионатты оныншы орында аяқтады. Англиялық «Дерби Каунти» командасын жеңіп, Англия-Италия кубогын ұтып алып, «Кремонезе» футбол тарихында Уэмблиде жеңіске жеткен екінші итальяндық команда атанды. 1980-ші жылдарға қарай Кремонада мықты баскетбол дәстүрі қалыптасты, қазір оны Сорезина қаласынан шыққан «Ваноли Баскет» командасы дамытып келеді, бірақ көбінесе Кремонада ойнайды. Кремонада сонымен қатар өңірлік лигаларда ойнайтын су полосы клубы да бар. Үш түрлі клуб По өзенінің бойында орналасқан, олар жүзу және каноэ спортынан бір ғасырлық дәстүрді сақтап, көптеген әлем және Олимпиада чемпиондарын тәрбиеледі.
Cremona's favourite sport is football. The U. S. Cremonese played for several years in Serie A, its most renowned players being Aristide Guarneri, Emiliano Mondonico, Antonio Cabrini and Gianluca Vialli — all born in or near Cremona. The brightest page in the more than one century old history of Cremonese was written in the early 1990s, when the president of the team was Domenico Luzzara and the coach was Gigi Simoni; the team managed to stay in Serie A for three consecutive years, ending one championship at tenth place. By defeating English team Derby County in the Final to win the Anglo Italian Cup (27 March 1993), Cremonese became the second Italian team in football history to win at Wembley. Cremona, by the 1980s, had built a strong basketball tradition, now brought on by Vanoli Basket, a team from Soresina which however usually plays in Cremona. Cremona has also a waterpolo club that play in the regional divisions. There is a century old tradition in rowing and canoe racing, with three different clubs, located along the Po river, that trained many world and Olympic champions.