Сингапурдың құлауы: Жеңіліс пен тұтқынға алу (Singapurдың qulauy: Jeñilis pen tútqınğa alu)

Кіріспе

1942 жылғы Екінші дүниежүзілік соғыс шайқасы; Жапонияның жеңісі.

Сингапурдың құлауы, сондай-ақ Сингапур шайқасы деп аталады, Тынық мұхиты соғысының Оңтүстік-Шығыс Азия театрында болды. Жапон империясы 8-15 ақпан 1942 жылдары шайқастарда Сингапурдың британдық бекінісін басып алды. Сингапур Оңтүстік-Шығыс Азиядағы ең маңызды британдық әскери базасы және экономикалық порты болды және Ұлыбританияның соғыс аралық қорғаныс стратегиясында маңызды рөл атқарды. Сингапурды басып алу Ұлыбритания тарихындағы ең ірі капитуляцияға әкелді. Шайқасқа дейін жапондық генерал Томоюки Ямашита Малайя түбегінен шамамен 30 000 әскермен өтті. Британдықтар джунглінің ландшафтын өтілмейтін деп жаңылысты, бұл одақтастардың қорғанысын жылдам жеңген жапондықтардың жылдам ілгерілеуіне әкелді. Британдық генерал-лейтенант Артур Персиваль Сингапурда 85 000 одақтас әскеріне басшылық етті, бірақ көптеген бөлімшелер толық емес және көпшілігі тәжірибесіз болды. Британдықтардың саны жапондықтардан көп болды, бірақ аралға судың көп бөлігі материктегі су қоймаларынан жеткізілді. Британдықтар жолды бұзды, жапондықтарды Жохор бұғазынан импровизацияланған өткелге мәжбүрледі. Сингапурдың маңыздылығы соншалықты зор болғандықтан, премьер-министр Уинстон Черчилль Персивальға соңғы адамға дейін күресуді бұйырды. Жапондықтар аралдың қорғанысының ең әлсіз бөлігіне шабуыл жасап, 8 ақпанда жағажайға қонды. Персиваль солтүстіктен шабуылды күткен және қорғаушыларды уақтылы нығайта алмады. Байланыс және басшылықтың жетіспеушілігі одақтастарды қоршады және жағажайға жақын қорғаныс позициялары мен резервтері аз болды. Жапондықтардың ілгерілеуі жалғасты, ал одақтастардың жабдықталуы таусыла бастады. 15 ақпанға қарай қаладағы шамамен миллион азамат одақтас күштері бақылап отырған аралдың 1 пайызын құрайтын қалған аумаққа тығылып қалды. Жапондық әуе күштері азаматтық сумен жабдықтауды үздіксіз бомбалады, ол бірнеше күн ішінде тоқтауы күтілді. Жапондықтар да өздерінің жабдықталуының соңына жақындады және Ямашита қымбат үйден үйге шайқастардан қашыңқы болды. Шайқас басталғаннан бері екінші рет Ямашита шартсыз капитуляцияны талап етті және 15 ақпанның түстен кейін Персиваль капитуляциялады. 80 000-ға жуық британдық, үнді, австралиялық және жергілікті әскерлер соғыста тұтқынға түсті, Малайяда тұтқынға алынған 50 000 адамға қосылды; көптеген адамдар қараусыздықтан, зорлық-зомбылықтан немесе мәжбүрлі еңбекке байланысты қайтыс болды. Британдықтар капитуляциялағаннан үш күн өткен соң жапондықтар Сок Чинг тазалауын бастады, мыңдаған бейбіт тұрғындарды өлтірді. Жапондықтар соғыс аяқталғанға дейін Сингапурды бақылауда ұстады. 40 000-ға жуық, көбінесе әскери қызметке шақырылған, үнді сарбаздары Ұлттық үнді армиясына қосылып, жапондықтармен Бірмадағы науқанда шайқасты. Черчилль оны британдық әскери тарихындағы ең үлкен апат деп атады. Сингапурдың құлауы, «Уэльс принці» мен «Репульс» кемелерінің батып кетуі және 1942 жылғы басқа да жеңілістер британдық беделге ауыр соққы берді, бұл соғыстан кейін аймақтағы британдық отаршылдық үкіметтің аяқталуына әкелді.

The fall of Singapore, also known as the Battle of Singapore, took place in the South–East Asian theatre of the Pacific War. The Japanese Empire captured the British stronghold of Singapore, with fighting lasting from 8 to 15 February 1942. Singapore was the foremost British military base and economic port in South–East Asia and had been of great importance to British interwar defence strategy. The capture of Singapore resulted in the largest British surrender in its history. Before the battle, Japanese General Tomoyuki Yamashita had advanced with approximately 30,000 men down the Malayan Peninsula in the Malayan campaign. The British erroneously considered the jungle terrain impassable, leading to a swift Japanese advance as Allied defences were quickly outflanked. The British Lieutenant General, Arthur Percival, commanded 85,000 Allied troops at Singapore, although many units were under strength and most units lacked experience. The British outnumbered the Japanese but much of the water for the island was drawn from reservoirs on the mainland. The British destroyed the causeway, forcing the Japanese into an improvised crossing of the Johore Strait. Singapore was considered so important that Prime Minister Winston Churchill ordered Percival to fight to the last man. The Japanese attacked the weakest part of the island defences and established a beachhead on 8 February. Percival had expected a crossing in the north and failed to reinforce the defenders in time. Communication and leadership failures beset the Allies and there were few defensive positions or reserves near the beachhead. The Japanese advance continued and the Allies began to run out of supplies. By 15 February, about a million civilians in the city were crammed into the remaining area held by Allied forces, 1 percent of the island. Japanese aircraft continuously bombed the civilian water supply which was expected to fail within days. The Japanese were also almost at the end of their supplies and Yamashita wanted to avoid costly house to house fighting. For the second time since the battle began, Yamashita demanded unconditional surrender and on the afternoon of 15 February, Percival capitulated. About 80,000 British, Indian, Australian and local troops became prisoners of war, joining the 50,000 taken in Malaya; many died of neglect, abuse or forced labour. Three days after the British surrender, the Japanese began the Sook Ching purge, killing thousands of civilians. The Japanese held Singapore until the end of the war. About 40,000, mostly conscripted, Indian soldiers joined the Indian National Army and fought with the Japanese in the Burma campaign. Churchill called it the worst disaster in British military history. The fall of Singapore, the sinking of Prince of Wales and Repulse, and other defeats in 1942 all severely undermined British prestige, which contributed to the end of British colonial rule in the region after the war.

Соғыс басталды

Соғыс аралық жылдары Ұлыбритания Сингапурда әскери-теңіз базасын құрды. Сингапур стратегиясының бір бөлігі ретінде база аймақтағы британдықтардың соғыс аралық қорғаныс жоспарының маңызды бөлігін құрады. Қаржылық шектеулер құрылыс жұмыстарын қиындатты, ал стратегиялық жағдайдың өзгеруі Тынық мұхитында соғыс басталған кезде стратегияның негізгі қағидаларын әлсіретті. 1940 және 1941 жылдары одақтастар Қытайдағы жапондық әскери науқандарына және француз Индоқытайын оккупациялауына жауап ретінде Жапонияға сауда эмбаргосын салды. Сингапурды басып алудың негізгі жоспары 1940 жылдың шілдесінде жасалды. 1940 жылдың соңы мен 1941 жылдың басында алынған барлау мәліметтері бұл жоспарды өзгертпеді, бірақ жапондық шешім қабылдаушылардың санасында оны бекітті. 1940 жылдың 11 қарашасында неміс рейдері «Атлантис» Үнді мұхитында британдық «Automedon» кемесін ұстады, ол Алыс Шығыстағы британдық бас қолбасшысы, әуе маршалы сэр Роберт Брук Попхемге жіберілген құжаттарды алып бара жатқан еді. Құжаттарда Сингапур базасының әлсіздігі туралы ақпарат болды. 1940 жылдың желтоқсан айында немістер жапондықтарға құжаттардың көшірмелерін тапсырды. Жапондықтар британдық армияның кодтарын бұзған еді және 1941 жылдың қаңтарында Императорлық армияның Екінші басқармасы (барлау бөлімі) Сингапурдан Лондонға жіберілген, «Сингапур бекінісінің» нашар күйі туралы егжей-тегжейлі шағымданған хабарламаны түсіндіріп, оқыды. Бұл хабарламадағы әлсіздікті мойындаудың ашықтығы жапондықтарды күдікке түсірді, олар британдықтардың қасақана жасаған алдауы деп ойлады, өйткені ешбір офицер өзінің жоғарғы бастығына әлсіздіктерін осылай ашық мойындамас еді. Жапондықтар «Automedon» кемесінен алынған құжаттармен салыстырғаннан кейін ғана хабарламаның шынайы екендігіне көз жеткізді. Жапонияның мұнай қоры Қытайдағы әскери операциялары мен өнеркәсіптік тұтынудың салдарынан тез азайды. 1941 жылдың екінші жартысында жапондықтар мұнайды сатып алуға бейбіт әрекеттер сәтсіз аяқталған жағдайда, өмірлік маңызды ресурстарды басып алу үшін соғысқа дайындық бастады. Жоспарлаушылар Ұлыбритания, Нидерланды және АҚШ аумақтарына бір мезгілде шабуыл жасауды қамтитын кең ауқымды маневрлер жоспарын жасады. Бұл жоспар Малайя мен Гонконгқа қонуды, Сингапурды қамтамасыз ету үшін оңтүстікке қарай жалпы жылжуды көздеді, Сингапур Малайямен Джохор-Сингапур көпірі арқылы байланысты, содан кейін Голландиялық Шығыс Индиядағы Борнео мен Яваның мұнайға бай аймақтарына шабуыл жасау жоспарланды. Перл-Харбордағы американдық флотқа, сондай-ақ Филиппинге қонуға, Гуам, Уэйк және Гилберт аралдарына шабуыл жасау көзделді. Осы шабуылдардан кейін аумақты бекіту кезеңі жоспарланды, содан кейін жапондық жоспарлаушылар Үндістан-Бірма шекарасынан Уэйк аралына дейін, Малайя, Голландиялық Шығыс Индия, Жаңа Гвинея және Жаңа Британия, Бисмарк архипелагы, Маршалл және Гилберт аралдары арқылы басып алынған аумақтың қорғанысын нығайтуды көздеді. Бұл периметр одақтастардың жоғалған аумақты қайтарып алу әрекеттерін тоқтату және олардың соғысуға деген ниеттерін жою үшін пайдаланылатын болады.

In the interwar years, Britain had established a naval base in Singapore after the Anglo Japanese alliance had lapsed in 1923. As part of the Singapore strategy, the base formed a key part of British interwar defence planning for the region. Financial constraints had hampered construction efforts during the intervening period and shifting strategic circumstances had largely undermined the key premises behind the strategy by the time war had broken out in the Pacific. During 1940 and 1941, the Allies imposed a trade embargo on Japan in response to its campaigns in China and its occupation of French Indochina. The basic plan for taking Singapore was worked out in July 1940. Intelligence gained in late 1940–early 1941 did not alter that plan but confirmed it in the minds of Japanese decision makers. On 11 November 1940, the German raider Atlantis captured the British steamer Automedon in the Indian Ocean, carrying papers meant for Air Marshal Sir Robert Brooke Popham, the British commander in the Far East. The papers included information about the weakness of the Singapore base. In December 1940, the Germans handed over copies of the papers to the Japanese. The Japanese had broken the British Army's codes and in January 1941, the Second Department (the intelligence gathering arm) of the Imperial Army interpreted and read a message from Singapore to London complaining in much detail about the weak state of "Fortress Singapore", a message so frank in its admission of weakness that the Japanese at first suspected it was a British plant, believing that no officer would be so open in admitting weaknesses to his superiors. Only after cross checking the message with the Automedon papers did the Japanese accept it to be genuine. Japanese oil reserves were rapidly being depleted because of its military operations in China and by industrial consumption. In the latter half of 1941, the Japanese began preparations for war to seize vital resources if peaceful efforts to buy them failed. Planners determined a broad scheme of manoeuvres that incorporated simultaneous attacks on the territories of Britain, The Netherlands and the United States. This would see landings in Malaya and Hong Kong as part of a general move south to secure Singapore, connected to Malaya by the Johor–Singapore Causeway and then an invasion of the oil rich area of Borneo and Java in the Dutch East Indies. Attacks would be made against the American naval fleet at Pearl Harbor as well as landings in the Philippines and attacks on Guam, Wake Island and the Gilbert Islands. Following these attacks, a period of consolidation was planned, after which the Japanese planners intended to build up the defences of the captured territory by establishing a strong perimeter from the India–Burma frontier through to Wake Island and traversing Malaya, the Dutch East Indies, New Guinea and New Britain, the Bismarck Archipelago, and the Marshall and Gilbert Islands. This perimeter would be used to block Allied attempts to regain the lost territory and defeat their will to fight.

Малайзияға шабуыл

Жапондық 25-ші армия 1941 жылғы 8 желтоқсанда Индокитайдан Малайзияға шабуыл жасап, су құбылыстары арқылы Малайзияның солтүстігіне және Таиландқа енді. Бұл Жапонияның Перл-Харборға жасаған шабуылымен бірдей уақытта болды, бұл АҚШ-тың соғысқа қатысуына себеп болды. Таиланд өзінің аумағына жасалған десанттарға шамамен 5-8 сағат бойы қарсылық көрсетті, содан кейін атысты тоқтату және Жапониямен достық шартына қол қойды, кейін Ұлыбритания мен АҚШ-қа соғыс жариялады. Жапондықтар Таиланд-Малайзия шекарасын кесіп, Малайзияға шабуыл жасады. Осы кезде жапондықтар Сингапурды бомбалауды бастады. 25-ші армияға солтүстік Малайяда Британдық Үндістан армиясының III корпусы қарсылық көрсетті. 25-ші армия Малайя мен Сингапурдағы Достастық күштерінен сандар жағынан кем болғанымен, жапон командирлері күштерін шоғырландырғанда бастамашылықты көрсетпеді. Жапондықтар жақыннан әуеден қолдау, бронетехника, үйлестіру, тактика және тәжірибе жағынан басым болды. Британдық әскери саясаткерлер жапондық күштердің нашар екенін және Малайяның ормандарын "өтпейтін" деп сипаттады, бірақ жапондықтар оны өздерінің пайдасына қайта-қайта пайдаланып, асығыс құрылған қорғаныс шебін айналып өтуге мүмкіндік алды. Сингапур шайқасына дейін ең көп қарсылық Муар шайқасында болды, онда 8-ші Австралия дивизиясы мен 45-ші Үндістан бригадасы қатысты. Сингапур қаласында қалған британдық әскерлер негізінен гарнизондық әскерлер болды. Кампанияның басында Достастық күштері Малайя мен Сингапурда тек 164 бірінші желілік ұшаққа ие болды, ал жалғыз истребитель моделі - Brewster 339E Buffalo болды. Buffalo ұшақтарымен бір Жаңа Зеландия Корольдік Әуе күштері (RNZAF), екі Австралия Корольдік Әуе күштері (RAAF) және екі Корольдік Әуе күштері (RAF) эскадрильясы жұмыс істеді. Тарихшы Питер Деннистің айтуынша, ұшақтар "Еуропада пайдалануға лайықты емес" деп есептелді, ал басты кемшіліктері - баяу жылдамдықпен көтерілуі және отын жүйесі, ол ұшқыштан 1828.80 м биіктікте ұшу кезінде отынды қолмен соруды талап етті. Жапон императорлық армиясының әуе күштері Малайяда, Борнеода және Сингапурда қалған оқымаған ұшқыштар мен нашар Достастық жабдықтарынан гөрі көп және жақсы даярланған болды. Жапондық истребительдер Достастық истребительдерінен басым болды, бұл жапондықтарға әуеде үстемдікке қол жеткізуге көмектесті. Сандар жағынан кем және нашар болғанына қарамастан, Buffalo ұшақтары белгілі бір қарсылық көрсетті, RAAF ұшқыштары ғана аман қалғандар кері қайтарылғанға дейін кем дегенде 20 жапон ұшағын атып түсірді. 8 желтоқсанда жауынгерлік кеме, жауынгерлік крейсер және төрт эсминецтен тұратын Z күші Малайя жағалауында күтілетін жапондық десанттарына қарсы тұру үшін Сингапурдан солтүстікке қарай шықты. Жапондық құрлықтағы әуе күштері 10 желтоқсанда екі кемені тауып, батырды, Малайя түбегінің шығыс жағалауын ашық қалдырып, жапондықтарға десантты жалғастыруға мүмкіндік берді. Жапондық күштер тез арада үнділік бөлімдерді оқшаулап, қоршап алып, жағалауды қорғауға мәжбүр етті. Олардың сандар жағынан кем болуына қарамастан, Малайя түбегінен төмен қарай жылжып, қорғанысты басып алды. Жапондық күштер велосипедтік жаяу әскер мен жеңіл танктерді де пайдаланды, бұл ормандар арқылы жылдам қозғалуға мүмкіндік берді. Достастық жер бедері оларды тиімсіз деп санады, олардың танктері болған жоқ және тек бірнеше бронетранспорттық құралдары болды, бұл оларды өте қиын жағдайға түсірді. Көптеген Достастық бөлімдері, соның ішінде 8-ші Австралия дивизиясы да, осы кампанияға қосылса да, жапондықтар оларды қайта топтастыруға кедергі жасады. Жапондықтар қалаларды басып алып, екінші дүниежүзілік соғыстың алғашқы одақтас бірлескен командасы - Америкалық-британдық-голландиялық-австралиялық командасының (ABDACOM) операцияларының тірегі болған Сингапурға қарай жылды. Сингапур Үнді және Тынық мұхиты арасындағы негізгі кеме қатынасы арнасын бақылады. 14 қаңтарда Джемас маңындағы Джеменсе өзенінің бас жолында 2/30 австралиялық батальон шабуыл жасады, бұл жапондықтардың көп шығынға ұшырауына себеп болды. Бакриде 18-22 қаңтар аралығында Австралияның 2/19-шы және 2/29-шы батальондары мен 45-ші Үндістан бригадасы (лейтенант-полковник Чарльз Андерсон) Парит Сулонг маңында оқ-дәрілері бітіп қалғанға дейін жапондық позициялар арқылы бірнеше рет шайқасты. Аман қалғандар 110 австралиялық және 40 үнділік жараланғандарды қалдыруға мәжбүр болды, оларды кейіннен жапондық әскерлер жеңіп, азаптап, өлтірді. Бұл оқиға Парит Сулонг қырғыны деп танылды. Осы бөлімдерден 3000-нан астам адамның арасында шамамен 500 адам ғана қашып құтылды. Андерсонға шайқастағы басшылығы үшін Виктория кресі сыйланды. 25 қаңтарда Нийор ауданында (Клуанг маңында) 5/11-ші Сик полкінің (лейтенант-полковник Джон Паркин) нығайтылған қарсы шабуылы және 26/27 қаңтарда Нитсдейл иелігі маңында 2/18 австралиялық батальонының шабуылы шығыс Джохордан (бұрынғы Джохор) 22-ші Австралия бригадасына (бригадир Гарольд Тейлор) негізделген Шығыс күшінің шығуына уақыт берді. 31 қаңтарда Достастықтың соңғы күштері Джохор мен Сингапурды байланыстыратын көпірден өтті, ал инженерлер оны жарып жіберді.

The Japanese 25th Army invaded Malaya from Indochina, moving into northern Malaya and Thailand by amphibious assault on 8 December 1941. This was virtually simultaneous with the Japanese attack on Pearl Harbor which precipitated the United States' entry into the war. Thailand resisted landings on its territory for about 5 to 8 hours; it then signed a ceasefire and a Treaty of Friendship with Japan, later declaring war on the UK and the US. The Japanese then proceeded overland across the Thai–Malayan border to attack Malaya. At this time, the Japanese began bombing Singapore. The 25th Army was resisted in northern Malaya by III Corps of the British Indian Army. Although the 25th Army was outnumbered by Commonwealth forces in Malaya and Singapore, they did not take the initiative with their forces while Japanese commanders concentrated theirs. The Japanese were superior in close air support, armour, co ordination, tactics and experience. Conventional British military thinking was that the Japanese forces were inferior and characterised that the Malayan jungles as "impassable"; the Japanese were repeatedly able to use it to their advantage to outflank hastily established defensive lines. Prior to the Battle of Singapore the most resistance was met at the Battle of Muar which involved the 8th Australian Division and the 45th Indian Brigade. The British troops left in the city of Singapore were basically garrison troops. At the start of the campaign, the Commonwealth forces had only 164 first line aircraft in Malaya and Singapore and the only fighter type was the sub standard Brewster 339E Buffalo. The Buffaloes were operated by one Royal New Zealand Air Force (RNZAF), two Royal Australian Air Force (RAAF), and two Royal Air Force (RAF) squadrons. The aircraft were, according to historian Peter Dennis, "not considered good enough for use in Europe" and major shortcomings included a slow rate of climb and the fuel system, which required the pilot to hand pump fuel if flying above 1828.80 m. The Imperial Japanese Army Air Force was more numerous and better trained than the second hand assortment of untrained pilots and inferior Commonwealth equipment remaining in Malaya, Borneo and Singapore. Japanese fighters were superior to the Commonwealth fighters, which helped the Japanese to gain air supremacy. Although outnumbered and outclassed, the Buffalos were able to provide some resistance, with RAAF pilots alone managing to shoot down at least 20 Japanese aircraft before the few survivors were withdrawn. Force Z, consisting of the battleship , the battlecruiser and four destroyers, sailed north out of Singapore on 8 December to oppose expected Japanese landings along the coast of Malaya. Japanese land based aircraft found and sank the two capital ships on 10 December, leaving the east coast of the Malayan Peninsula exposed and allowing the Japanese to continue their amphibious landings. Japanese forces quickly isolated, surrounded and forced the surrender of Indian units defending the coast. Despite their numerical inferiority, they advanced down the Malayan Peninsula, overwhelming the defences. The Japanese forces also used bicycle infantry and light tanks, allowing swift movement through the jungle. The Commonwealth having thought the terrain made them impractical, had no tanks and only a few armoured vehicles, which put them at a severe disadvantage. Although more Commonwealth units—including some from the 8th Australian Division—joined the campaign, the Japanese prevented them from regrouping. The Japanese overran cities and advanced toward Singapore, which was an anchor for the operations of the American British Dutch Australian Command (ABDACOM), the first Allied joint command of the Second World War. Singapore controlled the main shipping channel between the Indian and the Pacific Oceans. An ambush was sprung by the 2/30th Australian Battalion on the main road at the Gemenceh River near Gemas on 14 January, causing many Japanese casualties. At Bakri, from 18 to 22 January, the Australian 2/19th and 2/29th battalions and the 45th Indian Brigade (Lieutenant Colonel Charles Anderson) repeatedly fought through Japanese positions before running out of ammunition near Parit Sulong. The survivors were forced to leave behind about 110 Australian and 40 Indian wounded, who were later beaten, tortured and murdered by Japanese troops during the Parit Sulong Massacre. Of over 3,000 men from these units only around 500 men escaped. For his leadership in the fighting withdrawal, Anderson was awarded the Victoria Cross. A determined counter attack by the 5/11th Sikh Regiment (Lieutenant Colonel John Parkin) in the area of Niyor, near Kluang, on 25 January and an ambush around the Nithsdale Estate by the 2/18th Australian Battalion on 26/27 January bought valuable time and permitted East Force, based on the 22nd Australian Brigade (Brigadier Harold Taylor), to withdraw from eastern Johor (formerly Johore). On 31 January, the last Commonwealth forces crossed the causeway linking Johor and Singapore and engineers blew it up.

Кіріспе

Шабуылға дейінгі апталарда, Достастық күштерінің жоғары басшылары арасында бірнеше рет сыни пікірлер мен ашық қарсылықтар туды, сондай-ақ Австралия премьер-министрі Джон Кертиннің ықпалы болды. Гарнизон командирі генерал-лейтенант Артур Персивальдің 85 000 сарбазы болды, бұл қағаз жүзінде кем дегенде төрт дивизияға тең болатын. Олардың 15 000-ы жабдықтау, әкімшілік немесе басқа да әскери емес міндеттерде жұмыс істеді. Қалған күш – алдыңғы және екінші қатардағы әскерлердің қосындысы. 49 жаяу әскер батальоны әуеайлақты қорғауға тағайындалды: 21 үнді, 13 британдық, 6 австралиялық, 4 Үндістан штаттарының күштері, 3 Малакка түрақты әскерлері және 2 малайлық. Сонымен қатар, екі британдық пулемет батальоны, бір австралиялық және бір британдық барлау батальоны болды. Жаңадан келген 18-ші жаяу әскер дивизиясы (генерал-майор Мертон Беквит Смит) толық құрамда болды, бірақ тәжірибесі мен дайындығы жетіспеді. Күштің қалған бөлігі сапасы, жағдайы, жаттығуы, жабдығы және моральдық жағдайы жағынан әртүрлі болды. Малайя кампаниясының австралиялық ресми тарихшысы Лайонел Вигмор Персивальдың 8-ші австралиялық дивизиядан генерал-майор Гордон Беннеттің екі бригадасына Сингапурдың батыс жағындағы, аралдың солтүстік-батысындағы негізгі шабуыл бағыттарын қорғау міндетін тапсырғанын жазды. Бұл аймақ көбінесе мангр батпақтары мен ормандардан тұрды, олар өзендер мен арналармен бөлінген. "Батыс аймағының" орталығында RAF Tengah орналасқан, ол сол кезде Сингапурдың ең ірі әуежайы болды. Бригадир Харольд Тейлордың басқаруындағы Австралияның 22-ші бригадасына батыста кең сектор берілді, ал бригадир Дункан Максвеллдің басқаруындағы 27-ші бригада Каузвейдің батысындағы аймаққа жауапкершілік жүктеді. Жаяу әскер позициялары жақында келген Австралияның 2/4-ші пулемет батальонымен нығайтылды. Беннеттің басқаруында 44-ші үнді жаяу әскер бригадасы да болды. III Үнді корпусы (генерал-лейтенант сэр Льюис Хит), генерал-майор Бертольд Кейдің басқаруындағы 11-ші үнді жаяу әскер дивизиясы, 8-ші үнді бригадасының күшейтеруімен және 18-ші жаяу әскер дивизиясы "Солтүстік аймақ" деп аталатын солтүстік-шығыс секторға тағайындалды. Бұл аймаққа Сембавангтағы теңіз базасы да кірді. "Оңтүстік аймақ", оның ішінде оңтүстік-шығыстағы негізгі қалалық аймақтар генерал-майор Фрэнк Симмонсқа бағындырылды. Оның күштері 1-ші Малайя жаяу әскер бригадасының және Малакка түрақты әскерлері бригадасының бөлімдерінен, сондай-ақ резервтегі үндістанның 12-ші жаяу әскер бригадасынан тұрды. 3 ақпаннан бастап, Достастық күштері жапондық артиллериясымен атқыланды, ал Сингапурға жасалған әуе шабуылдары келесі бес күнде күшейді. Артиллерия мен әуе шабуылдары күшейіп, Достастық бөлімшелері мен олардың командирлері арасындағы байланысты қатты бұзды және аралды қорғауға дайындыққа әсер етті. Әуедегі барлау, барлаушылар, тыңшылар және жоғарыдан бақылау (мысалы, Истана Букит Серена мен Джохор сұлтанының сарайында) жапон командирі генерал Томоюки Ямашита мен оның штабы Достастық позицияларын жақсы білуге мүмкіндік берді. Ямашита мен оның офицерлері Сингапурға шабуыл жоспарын жасау үшін Истана Букит Серена мен Джохор мемлекеттік хатшылығы ғимаратында – Сұлтан Ибрагим ғимаратында орналасты. Оның әскери кеңесшілері Истана Букит Серена оңай нысана деп санаса да, Ямашита британдық армия сарайға шабуыл жасамайтынына сенімді болды, өйткені ол Джохор сұлтанына тиесілі. Ямашитаның болжамы дұрыс болды; Австралиялық артиллерия бақылап тұрса да, Гордон Беннетт сарайға шабуыл жасауға рұқсат бермеді. Сингапурдың BL 15 дюймдік Mk I теңіз пулеметтерінің көпшілігі солтүстікке бұрыла алатын және жапондықтарға қарсы қолданылды. Қарулар – үш пулялы Джохор батареясы және екі пулялы батареядан тұрды. Олар негізінен бронебойғыш снарядтармен (АП) және аздаған жарылғыш снарядтармен (HE) жабдықталған. Персиваль жапондықтардың Сингапурдың солтүстік-шығыс жағына күш түсіретінін дұрыс емес деп болжады, солтүстік-батыстың шабуыл бағыты болуы мүмкін деген кеңеске мән бермеді (Джохор бұғазы ең тар болған және бірнеше өзен сағалары су кемесін іске қосу үшін жағдай жасаған). Бұл жапон әскерлерінің британдықтарды жаңылыстыру үшін осы секторға қасақана көшуімен күшейтілді. Гарнизонның жабдықтары мен ресурстарының көп бөлігі солтүстік-шығыс секторға дұрыс бөлінбеді, онда ең толық және жаңа құрылым – 18-ші жаяу әскер дивизиясы орналастырылған, ал 8-ші австралиялық дивизияның секторларында, оның үш бригадасының екеуінде ешқандай тұрақты қорғаныс құрылыстары немесе кедергілер болмады. Жағдайды ушықтыру үшін, Персиваль австралиялықтарға су жолын қорғау үшін алға жылжуға бұйрық берді, бірақ бұл олардың кез келген шайқасқа толыққанды қатысуын білдірді, олардың икемділігін шектеді және қорғаныс тереңдігін азайтты. Австралияның екі бригадасына кейіннен Kranji өзенімен бөлінгеннен, өте кең майдан берілді. Ямашита үш дивизиядан 30 000-нан астам сарбазын жинады: Императорлық гвардия дивизиясы (генерал-лейтенант Такума Нисимура), 5-ші дивизия (генерал-лейтенант Такуро Мацуи) және жапонның 18-ші дивизиясы (генерал-лейтенант Реня Мутагучи). Сонымен қатар, жеңіл танк бригадасы қолдау көрсетті. Салыстыру үшін, шегініс салдарынан Персивальдің тартуында 85 000 сарбазы болды, олардың 15 000-ы әкімшілік қызметкерлері болды, ал көптеген сарбаздар жақында келген, жартылай дайын британдық, үнді және австралиялық күшейтерулер болды. Бұрынғы шайқастарда қатысқан күштердің көпшілігі жетіспейтін және жабдығы нашар болды. Жапондық шабуылға дейінгі күндері Австралияның 22-ші бригадасынан келген барлаушылар түнде Джохор бұғазынан хабар алу үшін жіберілді. 6 ақпан кешінде үш кішкентай барлау тобы жіберілді, біреуі байқалды және басшысы қаза болғаннан кейін қайтарылды, ал олардың қайығы батып кетті, ал қалған екеуі жағаға шыға алды. Бір күн ішінде олар көптеген әскерлердің шоғырланғанын анықтады, бірақ ешқандай десанттық кемелерді таба алмады. Австралиялықтар осы позицияларды жапондықтардың дайындықтарын бұзу үшін атқылауды сұрады, бірақ барлау тобының есебі Малайя бас қолбасшылығы тарапынан маңызсыз деп есептелді, өйткені шабуыл солтүстік-шығыс секторда болады деген сенімге негізделді, емес солтүстік-батыс.

During the weeks preceding the invasion, Commonwealth forces suffered a number of both subdued and openly disruptive disagreements amongst its senior commanders, as well as pressure from Australian Prime Minister John Curtin. Lieutenant General Arthur Percival, commander of the garrison, had 85,000 soldiers—the equivalent, on paper at least, of just over four divisions. Of this figure, 15,000 men were employed in supply, administrative, or other non combatant roles. The remaining force was a mix of front line and second line troops. There were 49 infantry battalions—21 Indian, 13 British, six Australian, four Indian States Forces assigned to airfield defence, three Straits Settlements Volunteer Force, and two Malayan. In addition, there were two British machine gun battalions, one Australian, and a British reconnaissance battalion. The newly arrived 18th Infantry Division (Major General Merton Beckwith Smith)—was at full strength but lacked experience and training. The rest of the force was of mixed quality, condition, training, equipment and morale. Lionel Wigmore, the Australian official historian of the Malayan campaign, wrote

Percival gave Major General Gordon Bennett's two brigades from the 8th Australian Division responsibility for the western side of Singapore, including the prime invasion points in the northwest of the island. This was mostly mangrove swamp and jungle, broken by rivers and creeks. In the heart of the "Western Area" was RAF Tengah, Singapore's largest airfield at the time. The Australian 22nd Brigade, under Brigadier Harold Taylor, was assigned a wide sector in the west, and the 27th Brigade, under Brigadier Duncan Maxwell, had responsibility for a zone just west of the Causeway. The infantry positions were reinforced by the recently arrived Australian 2/4th Machine Gun Battalion. Also under Bennett's command was the 44th Indian Infantry Brigade. The III Indian Corps (Lieutenant General Sir Lewis Heath) including the 11th Indian Infantry Division under Major General Berthold Key with reinforcements from the 8th Indian Brigade, and the 18th Infantry Division—was assigned the north eastern sector, known as the "Northern Area". This included the naval base at Sembawang. The "Southern Area", including the main urban areas in the south east, was commanded by Major General Frank Simmons. His forces consisted of elements of the 1st Malaya Infantry Brigade and the Straits Settlements Volunteer Force Brigade with the Indian 12th Infantry Brigade in reserve. From 3 February, the Commonwealth forces were shelled by Japanese artillery, and air attacks on Singapore intensified over the next five days. The artillery and air bombardment strengthened, severely disrupting communications between Commonwealth units and their commanders and affecting preparations for the defence of the island. From aerial reconnaissance, scouts, infiltrators and observation from high ground across the straits (such as at Istana Bukit Serene and the Sultan of Johor's palace), Japanese commander General Tomoyuki Yamashita and his staff gained excellent knowledge of the Commonwealth positions. Yamashita and his officers stationed themselves at Istana Bukit Serene and the Johor state secretariat building—the Sultan Ibrahim Building—to plan for the invasion of Singapore. Although his military advisors judged that Istana Bukit Serene was an easy target, Yamashita was confident that the British Army would not attack the palace because it belonged to the Sultan of Johor. Yamashita's prediction was correct; despite being observed by Australian artillery, permission to engage the palace was denied by Gordon Bennett. Most of Singapore's BL 15 inch Mk I naval guns could be traversed north and were used to engage the Japanese. The guns—which included the Johore Battery, with three guns and one battery with two guns—were supplied mostly with armour piercing shells (AP) for anti shipping use and few high explosive (HE) shells. Percival incorrectly guessed that the Japanese would land forces on the north east side of Singapore, ignoring advice that the north west was a more likely direction of attack (where the Straits of Johor were the narrowest and a series of river mouths provided cover for the launching of water craft). This was encouraged by the deliberate movement of Japanese troops in this sector to deceive the British. Much of the equipment and resources of the garrison had been incorrectly allocated to the north east sector, where the most complete and freshest formation—the 18th Infantry Division—was deployed, while the depleted 8th Australian Division sector with two of its three brigades had no serious fixed defensive works or obstacles. To compound matters, Percival had ordered the Australians to defend forward so as to cover the waterway, yet this meant they were immediately fully committed to any fighting, limiting their flexibility, whilst also reducing their defensive depth. The two Australian brigades were subsequently allocated a very wide frontage of over and were separated by the Kranji River. Yamashita had just over 30,000 men from three divisions: the Imperial Guards Division (Lieutenant General Takuma Nishimura), the 5th Division (Lieutenant General Takuro Matsui) and the Japanese 18th Division (Lieutenant General Renya Mutaguchi). Also in support was a light tank brigade. In comparison, following the withdrawal, Percival had about 85,000 men at his disposal, although 15,000 were administrative personnel, while large numbers were semi trained British, Indian and Australian reinforcements that had only recently arrived. Of those forces that had seen action during the previous fighting, the majority were under strength and under equipped. In the days leading up to the Japanese attack, patrols from the Australian 22nd Brigade were sent across the Straits of Johor at night to gather intelligence. Three small patrols were sent on the evening of 6 February, one was spotted and withdrew after its leader was killed and their boat sunk and the other two managed to get ashore. Over the course of a day, they found large concentrations of troops, although they were unable to locate any landing craft. The Australians requested the shelling of these positions to disrupt the Japanese preparations but the patrol reports were later ignored by Malaya Command as being insignificant, based upon the belief that the real assault would come in the north eastern sector, not the north west.

Жапондықтар түсірген

Жапондықтардың тас жолды жарылқауы жапондық шабуылды бір аптадан астам уақытқа кешіктірді. Басты шабуылға дейін австралиялықтар қарқынды артиллериялық бомбалауға ұшырады. 1942 жылдың 8 ақпанында сағат 23:00-де басталған 15 сағат ішінде Ямашитаның ауыр артиллериясы теңіз бойында 88 000 оқ (әр қарудан 200 оқтан) атып, телефон желілерін кесіп, алдыңғы бөлімдерді оқшаулады. Британдықтардың австралиялықтарға қарсы артиллериялық оқтарды атқызуға мүмкіндігі болды, бұл жапондық шабуыл жасаушы әскерлері арасында шығын мен бұзылуға әкелген болар еді. Австралиялықтарды бомбалау шабуылға кіріспе ретінде қарастырылмады. Малайя қолбасшылығы оның бірнеше күнге созылатынына және кейін солтүстік-шығысқа назар аударатынына сенді, оның қатыгездігі одақтастардың осы науқанда бұрынғы кез келген әрекетінен асып түсетініне қарамастан; Комонвелт артиллерия бөлімшелеріне жапондық жиналу аймақтарын бомбалауға бұйрық берілмеді. 8 ақпанда сағат 20:30-дан сәл бұрын 5-ші және 18-ші дивизиялардың жапон әскерлерінің бірінші тобы Джохор бұғазынан өтуді бастады. Жапон күштерінің басым бөлігі, шамамен 13 000 адам, 16 шабуыл батальонынан, ал резервте 5 батальон, 22-аустралиялық бригадаға шабуыл жасады. Шабуыл 2/18-ші және 2/20-шы батальондармен қарсы алынды. Әр жапон дивизиясында 150 баржа мен жиналмалы қайықтар болды, олар 4000 адамды тасымалдауға жеткілікті болды. Бірінші түні 13 000 жапон әскері қонды, содан кейін таңнан кейін тағы 10 000 адам келді. Австралиялықтардың саны шамамен 3000 адамды құрады және маңызды резервтері болмады. Жапондық десант кемелері австралиялық позицияларына жақындағанда, 2/4-ші пулемет батальонының пулеметшілері мылтық роталары арасында орналасқан жерде атыс ашты. Британдық бөлімше жағажайларда десант күштерін жарықтандыру үшін шамдар орнатты, бірақ олардың көп бөлігі бомбалаудан зақымдалды және қалғандарын қосуға бұйрық берілмеді. Бастапқы топ Булох өзені маңындағы 2/18-ші және 2/20-шы батальондарға, сондай-ақ 2/19-шы батальонның бір ротасына қарсы шоғырландырылды. Бір сағат ішінде 2/19-шы батальонның оң жағында қарқынды шайқас болды, оның позициялары басып алынды, содан кейін жапондықтар қараңғылық пен өсімдіктердің арасында ішкі аймаққа жылжыды. 2/19-шы батальонның ротасы көрсеткен қарсылық жапондық кемелердің келесі толқынын Мурай өзенінің аузына итеруге мәжбүр етті, нәтижесінде 2/19-шы және 2/18-ші батальондар арасында алшақтық пайда болды. Одан жапондықтар 2/18-ге қарсы екі бірлескен шабуыл жасады, олар австралиялықтарды көптеген күштерімен жеңгенге дейін жаппай атысқа ұшырады. Жедел түрде оттық қолдау сұранысты жіберілді және түн бойы 2/15-ші далалық полк 4800-нен астам оқ атты. Кеш бойы қатал шайқастар болды, бірақ жер бедері мен қараңғылықтан жапондықтар бұталарға тарап, австралиялық қарсылық ошақтарын қоршап, басып тастады немесе көптеген өзендер мен арналар болғандықтан, жұқа таралған Комонвелт желілеріндегі саңылауларды пайдаланып, оларды айналып өтті. Түн ортасына қарай екі жапон дивизиясы өздерінің бастапқы мақсаттарына жеткендерін көрсету үшін өз командирлеріне жұлдызды снарядтар атып жіберді және сағат 01:00-ге дейін жақсы бекінді. Екі сағат ішінде шайқасқа түскен үш австралиялық батальон аралдың ортасына қарай шығысқа қарай жылжып, қайта топтасуға тырысты, бұл көбінесе жақсы тәртіпте аяқталды. 2/20-шы өзінің төрт ротасының үшеуін Намази иелігінде шоғырландыра алды, бірақ біреуі артта қалды; 2/18-ші тек Ама Кенгте күшінің жартысын шоғырландыра алды, ал 2/19-шы үш ротаны кері жылжытып, төртіншісін Тенген әуежайын қорғауға қалдырды. 9 ақпанның таңертеңінде одан әрі шайқастар болды және австралиялықтар одан әрі кері шегінді, 2/18-ші Ама Кенгтен шығарылды, ал 2/20-шы Булимге, Букит Панджонның батысына қарай кері шегінуге мәжбүр болды. Айналып өткен элементтер өздерінің бөлімшелеріне қосылу үшін Тенген әуежайына қашып шығуға тырысты және көптеген шығынға ұшырады. Беннетт 22-ші бригаданы нығайтуға тырысты, бірақ оны Ама Кенгті қайта басып алу үшін пайдаланбастан, жапондықтар әуежай маңында тағы бір шабуыл жасады және 2/29-шы қорғанысқа көшті. Бастапқы шайқастарда австралиялықтар көптеген шығынға ұшырады, 2/20-шы батальоны 334 адамды өлтіріп, 214-ін жаралады.

Blowing up the causeway had delayed the Japanese attack for over a week. Prior to the main assault, the Australians were subjected to an intense artillery bombardment. Over a period of 15 hours, starting at 23:00 on 8 February 1942, Yamashita's heavy guns fired a bombardment of 88,000 shells (200 rounds per gun) along the straits, cutting telephone lines and isolating forward units. The British had the means to conduct counter battery fire opposite the Australians that would have caused casualties and disruption among the Japanese assault troops. The bombardment of the Australians was not seen as a prelude to attack—Malaya Command believed that it would last several days and would later switch its focus to the north east, despite its ferocity exceeding anything the Allies had experienced thus far in the campaign; no order was passed to the Commonwealth artillery units to bombard possible Japanese assembly areas. Shortly before 20:30 on 8 February, the first wave of Japanese troops from the 5th Division and 18th Division began crossing the Johor Strait. The main weight of the Japanese force, about 13,000 men, from 16 assault battalions, with five in reserve, attacked the 22nd Australian Brigade. The assault was received by the 2/18th Battalion and the 2/20th Battalion. Each Japanese division had 150 barges and collapsible boats, sufficient for lifts of 4,000. During the first night 13,000 Japanese troops landed and were followed by another 10,000 after first light. The Australians numbered just 3,000 men and lacked any significant reserve. As the landing craft closed on the Australian positions, machine gunners from the 2/4th Machine Gun Battalion, interspersed amongst the rifle companies, opened fire. Spotlights had been placed on the beaches by a British unit to illuminate an invasion force on the water but many had been damaged by the bombardment and no order was made to turn the others on. The initial wave was concentrated against the positions occupied by the 2/18th and 2/20th Battalions, around the Buloh River, as well as one company from the 2/19th Battalion. Over the course of an hour, intense fighting took place on the right flank of the 2/19th Battalion, until its positions were overrun, the Japanese then advanced inland concealed by the darkness and the vegetation. The resistance put up by the company from the 2/19th pushed the follow on waves of Japanese craft to land around the mouth of Murai River, which resulted in them creating a gap between the 2/19th and 2/18th battalions. From there the Japanese launched two concerted attacks against the 2/18th, which were met with massed fire before they overwhelmed the Australians by weight of numbers. Urgent requests for fire support were made and throughout the night the 2/15th Field Regiment fired over 4,800 rounds. Fierce fighting raged throughout the evening but due to the terrain and the darkness, the Japanese were able to disperse into the undergrowth, surround and overwhelm pockets of Australian resistance or bypass them exploiting gaps in the thinly spread Commonwealth lines due to the many rivers and creeks in the area. By midnight, the two Japanese divisions fired star shell to indicate to their commander that they had secured their initial objectives and by 01:00 they were well established. Over the course of two hours, the three Australian battalions that had been engaged sought to regroup, moving back east from the coast towards the centre of the island, which was completed mainly in good order. The 2/20th managed to concentrate three of its four companies around the Namazie Estate, although one was left behind; the 2/18th was only able to concentrate half its strength at Ama Keng, while the 2/19th also moved back three companies, leaving a fourth to defend Tengah airfield. Further fighting followed in the early morning of 9 February and the Australians were pushed back further, with the 2/18th being pushed out of Ama Keng and the 2/20th being forced to pull back to Bulim, west of Bukit Panjong. Bypassed elements tried to break out and fall back to the Tengah airfield to rejoin their units and suffered many casualties. Bennett attempted to reinforce the 22nd Brigade by moving the 2/29th Battalion from the 27th Brigade area to Tengah but before it could be used to recapture Ama Keng, the Japanese launched another attack around the airfield and the 2/29th was forced onto the defensive. The initial fighting cost the Australians many casualties, with the 2/20th losing 334 men killed and 214 wounded.

Әуе операциялары

Сингапур үшін әуе шабуылы Малайзияны басып алу кезінде басталды. 1941 жылдың 8 желтоқсанының таңында Сингапур алғаш рет жапондық ұшақтармен бомбаланды. Бомбалаушылар қала орталығын, Сембаванг теңіз базасын және солтүстік әуеайлақтарды нысанаға алды. Желтоқсанның қалған күндері жалған дабылдар мен сирек, эпизодтық шабуылдар болды, олар алыс орналасқан әскери нысандарға, мысалы, теңіз базасына бағытталды, бірақ Сингапур қаласына шабуыл жасалмады. Жағдай соншалықты қиын болғандықтан, бір британдық сарбаз жолдың ортасына шығып, кез келген ұшаққа Викерс пулеметімен атуға тырысты. Ол: «Бұл қарақұйрықтар мені ашық жерде іздеуді ойламайды, мен бір ұшақтың құлағанын көргім келеді» деді. Қалаға жасалған келесі шабуыл 29/30 желтоқсан түнінде болды, содан кейін бір аптадан астам уақыт бойы түнгі шабуылдар жалғасты, 1942 жылдың 12 қаңтарынан бастап күндізгі шабуылдар да қосылды. Жапон әскері Сингапур аралына жақындаған сайын күндізгі және түнгі шабуылдардың жиілігі мен қарқындылығы артты, британдықтар капитуляциялағанға дейін мыңдаған бейбіт тұрғындар қаза тапты. Желтоқсан айында Сингапурға 51 Hawker Hurricane Mk II истребителі, 24 ұшқышпен бірге, бес эскадрильяның ядросы ретінде жіберілді. Олар 1942 жылдың 3 қаңтарында келді, ол кезде Buffalo эскадрильялары басымдыққа ұшыраған болатын. №232 эскадрилья RAF құрылды, ал №488 эскадрилья RNZAF, Buffalo эскадрильясы, Hurricane истребительдеріне ауысты; 232 эскадрилья 20 қаңтарда толыққандай жұмыс істеуге кірісті және сол күні үш Nakajima Ki 43 "Oscar" ұшағын жойды, үш Hurricane истребителінің құнына. Buffalo сияқты Hurricane истребительдері де әуе шайқастарында ауыр шығындарға ұшырады. 27-30 қаңтар аралығында тағы 48 Hurricane истребителі келді. №226 RAF тобының төрт эскадрильясымен олар Голландтың Шығыс Индиясындағы Палембанг, Суматра маңындағы P1 кодімен белгіленген әуеайлақтан ұшты, ал бір бөлім Сингапурда қалды. Көптеген Hurricane истребительдері әуе шабуылдары кезінде жерде жойылды. Наурыз бойында тиімді әуедегі ерте ескерту жүйесінің болмауы одақтас авиациясының көптеген ұшақтарының жапондық әуе шабуылдары кезінде әуежайларға шабуыл жасағанда жоғалып кетуіне әкелді. Шабуыл кезінде RAF Калланг әуе базасында орналасқан 232 эскадрильяның он Hurricane истребителі ғана Сингапурдағы одақтас күштерін әуеден қорғауға қабілетті болды. Техенг, Селетар және Сембаванг әуеайлақтары Джохор-Бахрудағы жапондық артиллерияның қашықтығында болды. RAF Калланг – жалғыз операциялық ұшу-қону жолағы болды; аман қалған эскадрильялар мен ұшақтар қаңтар айында Голландтың Шығыс Индиясын нығайту үшін қайтарылды. 9 ақпан күні таңертең Саримбун жағажайлары мен басқа да батыс аймақтарда әуе шайқастары болды. Бірінші кездесуде Калланг әуеайлағынан соңғы он Hurricane истребителі 84 жапондық ұшақтан тұратын құрамды ұшырып түсіру үшін көтерілді, олар Джохордан олардың шабуыл күштерін әуеден қорғау үшін ұшып келді. Hurricane истребительдері 6 жапондық ұшақты атып түсіріп, 14 ұшаққа зақым келтірді, бір Hurricane истребителінің құнына. Әуе шайқастары күні бойы жалғасты, ал түнгі уақытта Персивалдың қалған азын-малы ұшақтарымен Каллангты база ретінде пайдалану мүмкін емес екені анық болды. Оның келісімімен қалған ұшақтар Суматраға қайтарылды. 9 ақпанда Hurricane истребительдері әуеге көтерілді, бірақ кейін Голландтың Шығыс Индиясына қайтарылды. Содан кейін Сингапур үстінен одақтас авиациясы қайтадан көрінбеді. Жапондықтар әуеде басымдыққа ие болды. Сол күні кешке үш Fairmile B моторлық катері 9 ақпан күні кешке Джохор бұғазында бірнеше жапондық десанттық кемелеріне шабуыл жасап, батыс арнасында батырды. 10 ақпан күні кешке АБДА қолбасшысы генерал Арчибальд Уэвелл барлық қалған одақтас әуе күштерінің қызметкерлерін Голландтың Шығыс Индиясына ауыстыруды бұйырды. Бұл кезде, автор Фрэнк Оуэннің айтуынша, Калланг әуеайлағы «бомбалық кратерлермен толғандықтан, оны пайдалану мүмкін емес еді».

The air campaign for Singapore began during the invasion of Malaya. Early on 8 December 1941, Singapore was bombed for the first time by long range Japanese aircraft, such as the Mitsubishi G3M2 "Nell" and the Mitsubishi G4M1 "Betty", based in Japanese occupied Indochina. The bombers struck the city centre as well as the Sembawang Naval Base and the northern airfields. For the rest of December there were false alerts and several infrequent and sporadic hit and run attacks on outlying military installations such as the Naval Base but no raids on Singapore City. The situation had become so desperate that one British soldier took to the middle of a road to fire his Vickers machine gun at any aircraft that passed. He could only say "The bloody bastards will never think of looking for me in the open, and I want to see a bloody plane brought down". The next recorded raid on the city occurred on the night of 29/30 December, and nightly raids ensued for over a week, accompanied by daylight raids from 12 January 1942. As the Japanese army advanced towards Singapore Island, the day and night raids increased in frequency and intensity, resulting in thousands of civilian casualties, up to the time of the British surrender. In December 51 Hawker Hurricane Mk II fighters were sent to Singapore, with 24 pilots, the nuclei of five squadrons. They arrived on 3 January 1942, by which stage the Buffalo squadrons had been overwhelmed. No. 232 Squadron RAF was formed and No. 488 Squadron RNZAF, a Buffalo squadron, had converted to Hurricanes; 232 Squadron became operational on 20 January and destroyed three Nakajima Ki 43 "Oscars" that day, for the loss of three Hurricanes. Like the Buffalos the Hurricanes began to suffer severe losses in dogfights. From 27 to 30 January, another 48 Hurricanes arrived on the aircraft carrier Operated by the four squadrons of No. 226 Group RAF, they flew from an airfield code named P1, near Palembang, Sumatra in the Dutch East Indies, while a flight was maintained in Singapore. Many of the Hurricanes were destroyed on the ground by air raids. The lack of an effective air early warning system throughout the campaign meant that many Commonwealth aircraft were lost in this manner during Japanese attacks against airfields. By the time of the invasion, only ten Hurricanes of 232 Squadron, based at RAF Kallang, remained to provide air cover for the Commonwealth forces on Singapore. The airfields at Tengah, Seletar and Sembawang were in range of Japanese artillery at Johor Bahru. RAF Kallang was the only operational airstrip left; the surviving squadrons and aircraft had withdrawn by January to reinforce the Dutch East Indies. On the morning of 9 February, dogfights took place over Sarimbun Beach and other western areas. In the first encounter, the last ten Hurricanes were scrambled from Kallang Airfield to intercept a Japanese formation of about 84 aircraft, flying from Johor to provide air cover for their invasion force. The Hurricanes shot down six Japanese aircraft and damaged 14 others for the loss of a Hurricane. Air battles went on for the rest of the day and by nightfall it was clear that with the few aircraft Percival had left, Kallang could no longer be used as a base. With his assent, the remaining flyable Hurricanes were withdrawn to Sumatra. A squadron of Hurricane fighters took to the skies on 9 February but was then withdrawn to the Netherlands East Indies and after that no Commonwealth aircraft were seen again over Singapore; the Japanese had achieved air supremacy. That evening, three Fairmile B motor launches attacked and sank several Japanese landing craft in the Johor Strait around its western channel on the evening of 9 February. On the evening of 10 February, General Archibald Wavell, commander of ABDA, ordered the transfer of all remaining Commonwealth air force personnel to the Dutch East Indies. By this time, Kallang Airfield was, according to author Frank Owen, "so pitted with bomb craters that it was no longer usable".

Екінші күн

Солтүстік-шығыста одан әрі десанттар болады деп сенген Персиваль 9 ақпанның таңертеңіне дейін 22-бригаданы күшейтпеді, 12-индиялық жаяу әскер бригадасынан екі жартылай батальонды жіберді. Үндістер Беннеттке түскі уақытта жетті. Көп ұзамай Персиваль Сингапурдың жарыс алаңындағы австралиялықтарды нығайту үшін құрама 6-шы / 15-ші үнділік жаяу әскер бригадасын тағайындады. Күн бойы жағалаудағы позициясын ұстап тұрған 44-индиялық жаяу әскер бригадасы өзінің ашық қанатына қысымды сезіне бастады және Персиваль мен Беннетттің арасындағы талқылаулардан кейін олар Комонвелл желісінің оңтүстік бөлігін сақтау үшін шығысқа қарай шегіну керек деп шешті. Беннетт екінші қорғаныс желісін құруға шешім қабылдады, ол "Кранжи Джуронгтың ауысу желісі" деп аталады, екі өзеннің арасында батысқа қарай қарап тұрады, орталығы Булимде, Теңген әуежайының шығысына қарай – кейіннен жапондықтардың бақылауына өткен, және Журонның солтүстігінде орналасқан. Солтүстікке қарай 27-австралиялық бригада бірінші күні жапондық шабуылдар кезінде қатыспады. 2/26 және 2/30 батальондарына ие болған Максвелл, 2/29 батальонның 22-бригадаға ауысуынан кейін батыс қанатына төнген қауіппен күресу үшін күшін қайта ұйымдастыруға тырысты. 9 ақпанның соңында Император гвардиясы 27-бригаданың ұстаған позицияларына шабуыл жасады, олар 2/26 батальонының ұстағандарына шоғырланды. Алғашқы шабуыл кезінде жапондықтар австралиялық минометтер мен пулеметтерден және австралиялықтардың бірнеше мұнай резервуарларын қиратуынан кейін суға құйылған жанар майдан ауыр зардап шекті. Кейбір гвардияшылар жағалауға жетіп, әлсіз жағажай ұстады; шабуылдың ең биік кезінде гвардия командирі Нишимура өз әскерлерінің оттан зардап шеккеніне байланысты шабуылды тоқтатуға рұқсат сұрады, бірақ Ямашита оларға алға басуды бұйырды. Байланыс проблемалары Комонвеллтің қорғанысында одан әрі жарылыстарға себеп болды. Максвелл 22-бригаданың қысымға ұшырағанын білген, бірақ Тейлормен байланыса алмады және қоршауға алудан сақтанды. Жапон әскерлері бригаданың батыстан орналасқан орындарына кіріп, Кранжи өзенінің саңылауын пайдаланып, 2/26 батальоны Букит Тима жолының шығысына қарай шегінуге мәжбүр болды. Бұл әрекет 2/30-шы батальонның жолдан алыстауына себеп болды. Бұл шегінуге рұқсат беру туралы мәселе кейін талқыланды, Беннетт Максвеллге бұған рұқсат бермегенін мәлімдеді. Нәтижесінде одақтастар көпірдің батыс жағындағы жағажайларды, көпірге қарап тұрған биік жерді және 11-индиялық дивизиясының сол қанатын бақылаудан айырды. Жапондықтарға "өздерінің күшін қарсылықсыз құруға" берік мүмкіндік берілді.

Believing that further landings would occur in the northeast, Percival did not reinforce the 22nd Brigade until the morning of 9 February, sending two half strength battalions from the 12th Indian Infantry Brigade. The Indians reached Bennett around noon. Shortly afterwards Percival allocated the composite 6th/15th Indian Infantry Brigade to reinforce the Australians from their position around the Singapore racecourse. Throughout the day, the 44th Indian Infantry Brigade, still holding its position on the coast, began to feel pressure on its exposed flank and after discussions between Percival and Bennett, it was decided that they would have to retire eastwards to maintain the southern part of the Commonwealth line. Bennett decided to form a secondary defensive line, known as the "Kranji Jurong Switch Line" facing west between the two rivers, with its centre around Bulim, east of Tengah Airfield—which subsequently came under Japanese control—and just north of Jurong. To the north, the 27th Australian Brigade had not been engaged during the Japanese assaults on the first day. Possessing only the 2/26th and 2/30th, following the transfer of the 2/29th Battalion to the 22nd Brigade, Maxwell sought to reorganise his force to deal with the threat posed to the western flank. Late on 9 February, the Imperial Guards began assaulting the positions held by the 27th Brigade, concentrating on those held by the 2/26th Battalion. During the initial assault, the Japanese suffered severe casualties from Australian mortars and machine guns and from burning oil which had been sluiced into the water following the demolition of several oil tanks by the Australians. Some of the Guards reached the shore and maintained a tenuous beachhead; at the height of the assault, it is reported that the Guards commander, Nishimura, requested permission to cancel the attack due to the many casualties his troops had suffered from the fire but Yamashita ordered them to press on. Communication problems caused further cracks in the Commonwealth defence. Maxwell knew that the 22nd Brigade was under increasing pressure but was unable to contact Taylor and was wary of encirclement. As parties of Japanese troops began to infiltrate the brigade's positions from the west, exploiting the gap formed by the Kranji River, the 2/26th Battalion was forced to withdraw to a position east of the Bukit Timah Road; this move precipitated a sympathetic move by the 2/30th away from the causeway. The authority for this withdrawal would later be the subject of debate, with Bennett stating that he had not given Maxwell authorisation to do so. The result was that the Allies lost control of the beaches adjoining the west side of the causeway, the high ground overlooking the causeway and the left flank of the 11th Indian Division was exposed. The Japanese were given a firm foothold to "build up their force unopposed".

Жапондықтардың жетістігі

Кранжидегі ашылу Император гвардиясының броньды бөлімшелерінің қарсылықсыз жерге түсуіне мүмкіндік берді, содан кейін олар өздерінің артиллериясы мен броньдарын тасымалдауға кірісті. 27-бригаданың кері шегінуінен сол жақ қанатының әшкереленгенін көрген 11-индиялық жаяу әскер дивизиясының командирі Кей, резервтен 8-индиялық жаяу әскер бригадасын жіберді, оның мақсаты – Кауэйдің оңтүстігіндегі биіктікті қайта басып алу. 10 ақпанда Юронг желісі бойында шайқастар жалғасты, сонымен қатар Реформаторлық жолдың батысында екінші қорғаныс шебін құруға бұйрық берілді, онда Юронг желісінде жұмыс істемейтін әскерлер жұмылдырылды. Осы бұйрықты дұрыс түсінбеу салдарынан 22-бригаданың командирі Тейлор өз әскерлерін мерзімінен бұрын шығысқа көшірді, онда оларға 200-ден астам австралиялық күштерден құралған X батальоны қосылды. 12-індиялық бригаданың командирі, бригадир Арчи Паристің Букит-Панжанг маңындағы жол торабына кері шегінуінен кейін Юронг желісі ақырында құлдырады, өйткені ол оң жағындағы 27-бригадамен байланысын жоғалтқан еді. 44-індиялық бригаданың командирі Баллантин де Тейлор сияқты бұйрықты дұрыс түсінбеді және кері шегінді. 10 ақпан күні кешке британ премьер-министрі Уинстон Черчилль Уэвеллге жеделхат жіберді.

10 ақпанның түстен кейін Юронг желісінің құлдырағанын білгеннен кейін Уэвелл Персивалға оны қайта басып алу үшін қарсы шабуылға көшуге бұйрық берді. Бұл бұйрық Беннеттке жеткізілді, ол X батальонына міндет тапсырды. Персиваль қарсы шабуылға қатысты өз жоспарларын жасады, үш кезеңнен тұратын операцияны егжей-тегжейлі сипаттады, онда 22-бригаданың көп бөлігі қатысатын болды, содан кейін ол осы жоспарды Беннеттке тапсырды, ол оны іске асыруға кірісті, бірақ X батальонына қайта шақыру туралы ұмытып қалды. Батальонның құрамында нашар даярланған және жабдықталмаған жаңадан келгендер болды. Олар Букит Тимаға жақын жердегі жиналыс орнына қарай жылды. 11 ақпанның таңертеңінде Тенген әуежайы мен Юронг жолы маңына күшін жинаған жапондықтар шабуылдық операцияларын жаңартты: 5-дивизия Букит-Панжангқа қарай жылды, ал 18-дивизия Букит Тимаға қарай соққы берді. Олар қарсы шабуылға дайындалып, жиналыс орнында күтіп отырған X батальонына тап болды, батальонның үштен екісі қаза тапты немесе жараланды. 6/15-індиялық бригадасының бөлімдерін ығыстырғаннан кейін жапондықтар Реформаторлық жол маңында 22-австралиялық бригадаға қайта шабуыл жасады. 11 ақпан күні кешке жапондықтардың азық-түлігі таусылып, Ямашита Персивалды алдауға тырысты, "осы мәнсіз және үмітсіз қарсылықтан бас тартуға" шақырды. Жапондық шабуылдардың ауыр салмағын көтерген 22-бригаданың жауынгерлік қабілеті бірнеше жүз адамға дейін төмендеді және жапондықтар гарнизонның негізгі азық-түлік және отын қоймаларын қамтитын Букит Тима аймағын басып алды. Уэвелл Персивалға гарнизонның соңына дейін күресуі керектігін және Сингапурда жалпы берілуге болмайтынын айтты. Аралдың ортасындағы су қоймаларының маңызды сумен қамтамасыз етілуіне қауіп төндірілгендіктен, 27-австралиялық бригадаға Букит-Тимманы қайта басып алудың алғы шарты ретінде Букит-Панжангты қайта басып алуға бұйрық берілді. Қарсы шабуыл Император гвардиясымен сүріндірілді және 27-австралиялық бригада Букит Тима жолының екі жағына бөлінді, бөлімдері Пирс су қоймасына дейін таралды. Келесі күні жағдай нашарлағандықтан, олар қорғаныстарын нығайтуға тырысты. 12/13 ақпан түнінде аралдың шығыс жағындағы Сингапур қаласының айналасында периметр құруға бұйрық берілді. Бұл солтүстік жағалаудағы жағажайлардан және Чанги маңынан қорғаныс күштерін көшіру арқылы жүзеге асырылды, 18-інфраструктуралық дивизияға маңызды су қоймаларын бақылауға алу және Симмонстың Оңтүстік аймақ күштерімен байланыс орнату міндеті жүктелді. Кері шегінетін әскерлерге барлық жол бойында қиындықтар туды. Басқа жерде 22-бригада Холланд жолының батысында кешке дейін ұсталуын жалғастырды, содан кейін Холланд ауылына кері шегінді. 13 ақпанда жапон инженерлері жолды жөндеді, содан кейін одан әрі танктер өтетін болды. Комонвелл әлі де жерді жоғалтып жатқандықтан, жоғары лауазымды офицерлер Персивалға азаматтық халықтың қазасын азайту мақсатында берілуді ұсынды. Персиваль бас тартты, бірақ қарсылық тоқтатылуы мүмкін уақыт бойынша үлкен дискреция алу үшін Уэвеллден рұхсат алуға тырысты. Жапондықтар қалаға су беретін су қоймаларын басып алды, бірақ оларды тоқтатпады. Сол күні әскери полиция тыңшылық жасады деген айыппен капитан Патрик Хинанды атқылады. Британ-индиялық армиясының Әуе байланыс офицері Хинан жапондық әскери барлау қызметіне жұмысқа алынып, Солтүстік Малайядағы Комонвелл әуежайларына шабуыл жасауға оларға көмектесу үшін радио қолданған. Ол 10 желтоқсанда тұтқындалды және қаңтарда әскери сотқа берілді. Хинан Сингапурдың оңтүстік жағындағы Кеппел портында атылып, денесі теңізге тасталды. Австралиялықтар Танглин казармасының солтүстік-батысында өз периметрін ұстады, онда олар сақтық шарасы ретінде жан-жақты қорғаныс жүргізді. Оң жағында 18-дивизия, 11-индиялық дивизия және 2-Малайя бригадасы Фаррар жолының шетінен шығысқа қарай Каллангқа дейін периметрді ұстады, ал сол жағында 44-індиялық бригада және 1-Малайя бригадасы Буона Вистадан Пасир-Панжангқа дейін периметрді ұстады. Көбінесе периметр маңында шектеулі шайқастар болды, Пасир-Панжанг қыратынан және Сингапур портынан басқа, онда 1-Малайя бригадасы – Малайялық жаяу әскер батальонынан, екі британдық жаяу әскер батальонынан және Король инженерлерінен тұратын – Пасир-Панжанг шайқасы кезінде қатал қорғаныс шараларын жүргізді. Жапондықтар австралиялық периметрге шабуыл жасаудан көбінесе бас тартты, бірақ солтүстік аймақта британдық 53-інфраструктуралық бригадасы Томпсон жолымен жасалған жапондық шабуылға ұшырады және кешке Брадделл жолының солтүстігіне шегінуге мәжбүр болды, 18-інфраструктуралық дивизияның қалған бөлігіне қосылды. Олар бекініп, түне бойы солтүстік майданда қаһарлы шайқас болды. Келесі күні қалған Комонвелл бөлімдері күресін жалғастырды. Азаматтық халықтың қазасы миллион адам Комонвелл ұстап тұрған аймаққа тығылып, бомбалау және артиллериялық атыс күшейді. Азаматтық билік органдары сумен жабдықтау тоқтауы мүмкін екенінен қорқыныш білдірді, Персивалға зақымдалған құбырлар салдарынан көп мөлшерде су жоғалып бара жатыр және сумен жабдықтау құлаудың алдында екені туралы хабарланды.

In the early afternoon of 10 February, on learning of the collapse of the Jurong Line, Wavell ordered Percival to launch a counter attack to retake it. This order was passed on to Bennett, who allocated X Battalion. Percival made plans of his own for the counter attack, detailing a three phased operation that involved the majority of the 22nd Brigade, and he subsequently passed this on to Bennett, who began implementing the plan, but forgot to call X Battalion back. The battalion, consisting of poorly trained and equipped replacements, advanced to an assembly area near Bukit Timah. In the early hours of 11 February, the Japanese, who had concentrated significant forces around the Tengah airfield and on the Jurong Road, began further offensive operations: the 5th Division aimed its advance towards Bukit Panjang, while the 18th Division struck out towards Bukit Timah. They fell upon X Battalion, which had camped in its assembly area while waiting to launch its counter attack, and two thirds of the battalion was killed or wounded. After brushing aside elements of the 6th/15th Indian Brigade, the Japanese again began attacking the 22nd Australian Brigade around the Reformatory Road. Later on 11 February, with Japanese supplies running low, Yamashita attempted to bluff Percival, calling on him to "give up this meaningless and desperate resistance". The fighting strength of the 22nd Brigade—which had borne the brunt of the Japanese attacks—had been reduced to a few hundred men and the Japanese had captured the Bukit Timah area, including the main food and fuel depots of the garrison. Wavell told Percival that the garrison was to fight on to the end and that there should not be a general surrender in Singapore. With the vital water supply of the reservoirs in the centre of the island threatened, the 27th Australian Brigade was later ordered to recapture Bukit Panjang as a preliminary move in retaking Bukit Timah. The counter attack was repulsed by the Imperial Guards and the 27th Australian Brigade was split in half on either side of the Bukit Timah Road with elements spread as far as the Pierce Reservoir. The next day, as the situation worsened for the Commonwealth, they sought to consolidate their defences; during the night of 12/13 February, the order was given for a perimeter to be established around Singapore City at the eastern end of the island. This was achieved by moving the defending forces from the beaches along the northern shore and from around Changi, with the 18th Infantry Division being tasked to maintain control of the vital reservoirs and effecting a link up with Simmons' Southern Area forces. The withdrawing troops received harassing attacks all the way back. Elsewhere, the 22nd Brigade continued to hold a position west of the Holland Road until late in the evening when it was pulled back to Holland Village. On 13 February, Japanese engineers repaired the road over the causeway and more tanks were pushed across. With the Commonwealth still losing ground, senior officers advised Percival to surrender in the interest of minimising civilian casualties. Percival refused but tried to get authority from Wavell for greater discretion as to when resistance might cease. The Japanese captured the water reservoirs that supplied the town but did not cut off the supply. That day, military police executed Captain Patrick Heenan for espionage. An Air Liaison Officer with the British Indian Army, Heenan had been recruited by Japanese military intelligence and had used a radio to assist them in attacking Commonwealth airfields in northern Malaya. He had been arrested on 10 December and court martialled in January. Heenan was shot at Keppel Harbour, on the southern side of Singapore and his body was thrown into the sea. The Australians occupied a perimeter of their own to the north west around Tanglin Barracks, in which they maintained an all round defence as a precaution. To their right, the 18th Division, the 11th Indian Division and the 2nd Malaya Brigade held the perimeter from the edge of the Farrar Road east to Kallang, while to their left, the 44th Indian Brigade and the 1st Malaya Brigade held the perimeter from Buona Vista to Pasir Panjang. For the most part, there was limited fighting around the perimeter, except around Pasir Panjang Ridge, from Singapore Harbour, where the 1st Malaya Brigade—which consisted of a Malayan infantry battalion, two British infantry battalions and a force of Royal Engineers—fought a stubborn defensive action during the Battle of Pasir Panjang. The Japanese largely avoided attacking the Australian perimeter but in the northern area, the British 53rd Infantry Brigade was pushed back by a Japanese assault up the Thompson Road and had to fall back north of Braddell Road in the evening, joining the rest of the 18th Infantry Division in the line. They dug in and throughout the night fierce fighting raged on the northern front. The following day, the remaining Commonwealth units fought on. Civilian casualties mounted as a million people crowded into the area still held by the Commonwealth and bombing and artillery fire increased. The civilian authorities began to fear that the water supply would give out; Percival was advised that large amounts of water were being lost due to damaged pipes and that the water supply was on the verge of collapse.

Александра ауруханасындағы қырғын

1942 жылдың 14 ақпанында жапондықтар Оңтүстік аймақтың қорғанысының батыс бөлігіне қайтадан шабуыл жасады – бұл аймақ күні бұрын 1-ші Малай бригадасының қаһармандық күресіне ұшыраған еді. Сағат 13:00 шамасында жапондықтар қорғанысты бұзып өтіп, Александра казармасының ауруханасына қарай жылжыды. Ақ ту көтеріп, жапон әскеріне елшілікпен барған британдық лейтенант байнетпен қаза болды. Жапон әскерлері ауруханаға кірген соң 50-ге дейін солдатты өлтірді, олардың арасында операция жасатқандар да болды. Дәрігерлер мен медбикелер де қаза тапты. Келесі күні жиналған және байланған, көптегені жаралы болған шамамен 200 ер адам мен науқасқа өнеркәсіптік аймаққа дейін жүруге бұйрық берілді. Жолда құлағандар байнетпен өлтірілді. Олар кішкентай, нашар желдетілетін бөлмелерге қамалды, бір түн бойы сусыз қалды. Кейбіреулері алған жарақаттарының салдарынан түнде қайтыс болды. Қалғандары келесі күні таңертең байнетпен өлтірілді. Соғыстан кейін бірнеше аман қалғандар табылды, олардың кейбіреулері өлі болғандай жасынып аман қалды. Аман қалғандардың бірі, Уилтшир полкінің қара сержанты Артур Хейнс, осы қырғын туралы төрт беттік естелік жазды, ол 2008 жылы оның қызы жеке аукционда сатты.

Сингапурдың құлдырауы

14-15 ақпан түндегі уақытта жапондықтар Ұлттар Достастығының қоршауын бұзуға тырысып, қысымды күшейтті. Шеп көбінесе сақталғанмен, әскери жабдықтау жағдайы күрт нашарлады. Су жүйесі қирап, жабдықтаудың тұрақтылығы күмәнді болды, рациондар азайып, әскери көліктерге май жетіспеді. Далалық артиллерия мен зениттік артиллерияда оқ-дәрі аз қалды, олар жапондық авиацияның шабуылдарын тоқтатуға шамалары келмеді, нәтижесінде қала орталығында көптеген адамдар зардап шекті. Ұлттар Достастығының әскерлері үшін бомбалауға қарсы қорықтарды салуға көңіл жеткіліксіз болды, ал тонаушылық пен дезертирлік жағдайды одан әрі ушықтырды. Осы кезеңде бірқатар куәгерлер австралиялық дезертирлердің кең ауқымда тонауға қатысқанын, ал басқалары азаматтарды эвакуациялайтын кемелерге міну үшін әйелдерді өткелдерден итеріп жібергенін мәлімдеді. Беннеттің тобы соңында Австралияға қайтып келді, ал 15 000-ден 20 000-ға дейін австралиялық әскерлер тұтқынға алынды. Беннетт жеңіліске Персиваль мен үнді әскерлерін кінәлады, бірақ Каллаган шайқастың соңында австралиялық бөлімдерде көптеген дезертирліктер болғанын мойындады. Полковниктер Дж. Х. Тьер және К. Х. Каппе жасаған Каппе есебінде австралиялық әскерлердің ең көп дегенде үштен екі бөлігі ғана соңғы қоршауды қамтығаны айтылады. Көптеген британдық бөлімдер де осыған ұқсас қиындықтарға тап болды. Кампанияны талдаған Royal Military Academy Sandhurst-тің аға оқытушысы Клиффорд Кинвиг 27-ші жаяу әскер бригадасының командирі, бригадир Дункан Максвеллді пессимистік көзқарасы үшін және Causeway мен Kranji өзені арасындағы учаскені тиісті түрде қорғамағаны үшін кінәлады. Эльфик австралиялықтардың көп бөлігінің қалып қойғанын да мәлімдеді. Тағы бір дереккөз Тейлордың қысымға шыдамағанын хабарлады. 2002 жылғы "No Prisoners" деректі фильмінде 8-ші австралиялық дивизия штабының офицері, майор Джон Уайетт 22-ші австралиялық бригада командирінің қысымға көнбегенін айтты: "Тейлор ұйықтаған адам сияқты маңырап жүрді. Ол толыққанды, толыққанды, сіз білесіз бе, соққыға ұшырады және көп нәрсе істей алмады". Сингапурдағы шайқастарда жапондықтардың 1714-і қаза тапты, ал 3378-і жараланды. Малайя мен Сингапурдағы 70 күндік науқан барысында Ұлттар Достастығының жалпы шығындары 8708 қаза тапқан немесе жараланған және 130 000 тұтқынға алынған (38 496 Ұлыбританиялық, 18 490 австралиялық, оның ішінде 1789 қаза тапқан және 1306 жараланған, 67 340 үнді және 14 382 жергілікті ерікті әскер) құрады, ал жапондықтардың шығындары 9824 адамды құрады.

Throughout the night of 14/15 February, the Japanese continued to press against the Commonwealth perimeter, and though the line largely held, the military supply situation was rapidly deteriorating. The water system was badly damaged and supply was uncertain, rations were running low, petrol for military vehicles was all but exhausted, and there was little ammunition left for the field artillery and anti aircraft guns, which were unable to disrupt the Japanese air attacks causing many casualties in the city centre. Little work had been done to build air raid shelters, and looting and desertion by Commonwealth troops further added to the chaos in the area. efn|During this time a number of witnesses claim that Australian deserters were involved in widespread looting, while others were alleged to have pushed women off the gangways to get aboard the departing ships evacuating the civilians. Bennett's party eventually made its way back to Australia while between 15,000 and 20,000 Australian soldiers were reportedly captured. Bennett blamed Percival and the Indian troops for the defeat but Callaghan reluctantly stated that Australian units had been affected, towards the end of the battle, by many desertions. The Kappe Report, compiled by Colonels J. H. Thyer and C. H. Kappe, concedes that at most only two thirds of the Australian troops manned the final perimeter. Many British units were reported to have been similarly affected. In analysing the campaign, Clifford Kinvig, a senior lecturer at Royal Military Academy Sandhurst, blamed the commander of the 27th Infantry Brigade, Brigadier Duncan Maxwell, for his defeatist attitude and not properly defending the sector between the Causeway and the Kranji River. Elphick also claims that Australians made up the majority of stragglers. According to another source, Taylor cracked under the pressure. efn|In the 2002 documentary No Prisoners, Major John Wyett, an 8th Australian Division staff officer, claimed the commander of the 22nd Australian Brigade cracked under the pressure, stating, "Taylor was wandering around rather like a man in a sleep walk. He was utterly, utterly, you know, shell shocked and not able to do very much". Japanese casualties during the fighting in Singapore amounted to 1,714 killed and 3,378 wounded. During the 70 day campaign in Malaya and Singapore, total Commonwealth casualties amounted to 8,708 killed or wounded and 130,000 captured (38,496 United Kingdom, 18,490 Australian of whom 1,789 were killed and 1,306 wounded, 67,340 Indian and 14,382 local volunteer troops), against 9,824 Japanese casualties.

Кейінгі оқиғалар

Жапондықтар Сингапурды британдықтар тәллімдегеннен кейін басып алды. Жапон газеттері жеңісті соғыстың барысын шешетін нәрсе деп мақтан тұрды. Қала Сион (昭南島 Шоннан то; сөзбе-сөз: "Шоуа дәуірінде алынған Оңтүстік арал" немесе "Оңтүстіктің нұры") деп аталды. Кертин Сингапурдың құлауын Дюнкерк шайқасымен салыстырды. Британия шайқасы Дюнкерктен кейін болды; "Сингапурдың құлауы Австралия үшін шайқасты ашады", - деді Кертин, бұл Ұлыбритания, АҚШ және барлық ағылшын тілді әлемге қауіп төндірді. Жапондықтар қытайларға және жапонға қарсы көзқарас білдіргендерге кек қайтаруды көздеді. Жапон билігі Екінші Қытай-жапон соғысының салдарынан қытайларға күдікпен қарады және Сок Чин қырғынында мыңдаған "керексіз" азаматтарды (көбінесе этникалық қытайларды) өлтірді. Сингапурдың басқа этникалық топтары – малайлар мен үндістер де бұл жағдайдан аман қалмады. Тұрғындар үш жарым жыл бойы жапон үкімшілігі астында зор қиындықтарға тап болды. Көптеген британдық және австралиялық әскерлер Сингапурдың Чанги түрмесінде тұтқынға алынды, көптегені тұтқындықта қайтыс болды. Мыңдаған басқалары теңіз арқылы Азияның басқа аймақтарына, соның ішінде Жапонияға, Сиам-Бирма өлім жолы және Солтүстік Борнеодағы Сандакан әуежайы сияқты жобаларда мәжбүрлі еңбекке жұмсалды. Кемедегілердің көп бөлігі қаза тапты. Үндістан революционері Раш Бехари Бос жапондықтардың көмегімен тәуелсіздік үшін күресетін Үндістан Ұлттық Армиясын (ИНА) құрды, олар үнді әскери тұтқындарын тартуда үлкен жетістікке жетті. 1942 жылдың ақпан айында Сингапурдағы шамамен 40 000 үнділік қызметкердің 30 000-ға жуығы ИНА-ға қосылды, олардың 7 000-ге жуығы Бірма науқанында және Үндістанның солтүстік-шығыс аймақтарындағы Кохима мен Имфалда одақтас күштермен шайқасты; ал қалғандары Чангидегі тұтқын лагерінің күзетшілері болды. Белгісіз саны мәжбүрлі еңбекке Оңтүстік Тынық мұхитындағы жапондықтар басып алған аймақтарға әкелінді. Олардың көптегені соғыста Жапония тұтқындаған басқа тұтқындар сияқты ауыр азаптар мен қатыгездікке ұшырады. 1943-1945 жылдары Тынық мұхитындағы соғыс одақтастардың пайдасына бұрылғандықтан, Австралия мен АҚШ күштерінің азат етуіне дейін шамамен 6 000 адам аман қалды. "Джейвик" операциясы (1943) және "Римау" операциясы (1944) кезінде Сингапур портындағы жапондық кемелерге қарсы коммандолық шабуылдар жасалды, нәтижелері әртүрлі болды. Британдықтар 1945 жылы "Мейлфист" операциясы аясында Сингапурды қайта басып алуды жоспарлаған еді, бірақ соғыс оны жүзеге асыруға үлкермес бұрын аяқталды. Арал қыркүйекте Жапонияның тәллімдегеннен кейін британдық, үнді және австралиялық күштердің "Тидерас" операциясы аясында қайтадан басып алынды. Ямашита соғыс қылмыстары үшін АҚШ әскери комиссиясы тарапынан сотталды, бірақ Малайяда немесе Сингапурда оның әскерлері жасаған қылмыстар үшін емес. Ол кінәлі деп танылып, 1946 жылдың 23 ақпанында Филиппинде дарға асылды.

The Japanese occupation of Singapore started after the British surrender. Japanese newspapers triumphantly declared the victory as deciding the general situation of the war. The city was renamed Syonan to (昭南島 Shōnan tō; literally: 'Southern Island gained in the age of Shōwa', or 'Light of the South'). Curtin compared the loss of Singapore to the Battle of Dunkirk. The Battle of Britain occurred after Dunkirk; "the fall of Singapore opens the Battle for Australia", Curtin said, which threatened the Commonwealth, the United States, and the entire English speaking world. The Japanese sought vengeance against the Chinese and anyone who held anti Japanese sentiments. The Japanese authorities were suspicious of the Chinese because of the Second Sino Japanese War, and murdered thousands of citizen "undesirables" (mostly ethnic Chinese) in the Sook Ching massacre. The other ethnic groups of Singapore—such as the Malays and Indians—were not spared. Residents suffered great hardships under Japanese rule over the following three and a half years. Numerous British and Australian soldiers taken prisoner remained in Singapore's Changi Prison and many died in captivity. Thousands of others were transported by sea to other parts of Asia, including Japan, to be used as forced labour on projects such as the Siam–Burma Death Railway and Sandakan airfield in North Borneo. Many of those aboard the ships perished. An Indian revolutionary, Rash Behari Bose, formed the pro independence Indian National Army (INA) with the help of the Japanese, who were highly successful in recruiting Indian prisoners of war. In February 1942, out of approximately 40,000 Indian personnel in Singapore, about 30,000 joined the INA, of which about 7,000 fought Commonwealth forces in the Burma Campaign and in the northeast Indian regions of Kohima and Imphal; others became POW camp guards at Changi. An unknown number were taken to Japanese occupied areas in the South Pacific as forced labour. Many of them suffered severe hardships and brutality similar to that experienced by other prisoners held by Japan during the war. About 6,000 survived until they could be liberated by Australian and US forces in 1943–1945, as the war in the Pacific turned in favour of the Allies. Commando raids were carried out against Japanese shipping in Singapore Harbour in Operation Jaywick (1943) and Operation Rimau (1944) to varying success. British forces had planned to reconquer Singapore in Operation Mailfist in 1945, but the war ended before it could be carried out. The island was re occupied in Operation Tiderace by British, Indian and Australian forces following the surrender of Japan in September. Yamashita was tried by a US military commission for war crimes but not for crimes committed by his troops in Malaya or Singapore. He was convicted and hanged in the Philippines on 23 February 1946.