5307-ші жеке құрама бөлімі (Уақытша)

Кіріспе

5307-ші құрама бөлім (уақытша)

Мерриллдің мародерлары (Фрэнк Мерриллдің құрметіне аталған) немесе Галахад бөлімшесі, ресми түрде 5307-ші құрама бөлім (уақытша) деп аталады, ол Екінші дүниежүзілік соғыстың Оңтүстік-Шығыс Азия театрында, немесе Қытай-Бірма-Үндістан театрында (CBI) шайқасқан АҚШ армиясының ұзақ қашықтыққа терең енуге арналған арнайы операциялар, джунглидегі соғыс бөлімшесі болды. Бұл бөлім жапондықтардың тылына терең еніп, олардың күшін басып оздырып шайқасқандықтарымен танымал болды.

Білім беру және оқыту

1943 жылдың тамызында Квебек конференциясында (КВАДРАНТ) одақтас басшылар АҚШ-тың тереңдеу бөлімін құруға шешім қабылдады, ол Бирмадағы жапон әскерлеріне шабуыл жасайтын еді. АҚШ-тың жаңа күштері тікелей Орд Уингейттің «Чиндиттер» ұзақ қашықтықтағы тереңдеу күшінен шабыт алып, ішінара оған үлгіленді. Еріктілерді шақыру шамамен 3000 адамды тартты. Соғыс департаментінің Операциялар бөлімінен (ОПД) 1943 жылғы 18 қыркүйекте (ОПД 320.2) жаңа американдық ұзақ қашықтықтағы тереңдеу күшінің ұсынылған құрамы тізімделді, ол толығымен еріктілерден құралтын. Кариб теңізі қорғаныс командованиесі 960 джунглиде оқытылған офицерлер мен сарбаздарды, 970 джунглиде оқытылған офицерлер мен сарбаздар Армияның құрлық әскерлерінен (АҚШ құрлық бөлігінде орналасқан) және Оңтүстік Тынық мұхиты командованиесінің 674 «жауынгерлік тәжірибесі бар» джунгли әскерлерін (Гуадалканал және Соломон аралдары науқанының ардагерлері) ұсынды. Барлық әскерлер Ноумеа, Жаңа Каледонияда жиналды. Генерал Дуглас Макартурға сондай-ақ Оңтүстік-Батыс Тынық мұхиты командованиесінен 274 әскери еріктілерді, Жаңа Гвинея және Бугенвиль науқанының ардагерлерін ауыстыру тапсырылды. Тынық мұхиты аймағында қызмет еткен еріктілердің бір бөлігі бостандықтарын алған түрмелерден келді. Олар бөлімнің барлық бөлігіне таралып, жасөспірім қылмыскерлерді бейнелейтін Голливуд фильмдерінің сериясынан кейін «The Dead End Kids» деп аталды. Бөлім ресми түрде 5307-ші қосымша бөлім (Уақытша) деп белгіленді, оның кодтық аты Galahad болды. Әскерлер алғаш рет Үндістанға жіберіліп, 1943 жылғы 31 қазанда Бомбейге келді, онда олар оқудан өтті. Мұнда олар Әуе корпусы мен байланыс корпусының қызметкерлерімен, сондай-ақ мүйіздер мен тәжірибелі мүйізшілермен жабдықталған мал тасымалы компаниясымен күшейтілді. Офицерлер мен сарбаздар АҚШ-тың Herringbone Twill (HBT) мақта ОД формасымен, M 1943 жұмыс формасымен, II типті далалық аяқ киіммен (кенепті аяқ киіммен немесе онсыз), джунглилік ботинкалармен, кенептен жасалған жүк көтеру құралдарымен, жамылғымен (бір адамға жарты шатыр немесе «қалқан жартысы»), пончомен және қылқаламды тазалауға арналған мачетемен немесе кукримен жабдықталды. Шағын қаруларға .30 06 M1 Garand, .30 06 M1903A4 снайперлік мылтық, .30 M1 карабин, .45 Thompson автоматтары, .45 M1911 тапанша, .30 06 BAR (M1922 автоматтары нұсқасы) және .30 M1919 Браунинг ауамен салқындатылатын белбеулі автоматтары кірді. Мүйіздер радио, оқ-дәрі және ауыррақ қару-жарақтарды, соның ішінде 2,36 дюймдік M1A1 базукасын және АҚШ 60 мм M2 минометін тасуға пайдаланылды; соңғысы жылдам орналасу үшін екі аяқтысыз жиі пайдаланылды. 5307-ші бөлім бастапқыда бригада командирі Чарльз Орд Уингейттің басшылығымен ұзақ қашықтықтағы тереңдеу тактикасын оқытуға тағайындалған еді. Бомбейден 200 км қашықтықтағы Деолалиде әскерлер физикалық жаттығулар мен қатар тұрып жаттығулар жасады, содан кейін Деогарх, Мадхья-Прадешке пойызға отырды. Бөлімде 700 мал, оның ішінде 360 мүйіз болуы керек еді. Олардың саны одан да көп болуы керек еді, бірақ оларды тасымалдайтын кеме Араб теңізінде торпедамен жарылды. Оларды Жаңа Каледониядағы 112-ші атты әскермен бірге болған 360 австралиялық Уоллер аттары ауыстырды, олар джунглидегі соғысқа жарамсыз деп танылды. Олар Үндістанға барып, онда Қытай армиясымен қызмет еткен, содан кейін 5307-ші бөлімге тағайындалды. 1943 жылдың қараша айының соңынан 1944 жылдың қаңтар айының соңына дейін 5307-ші бөлім Деогархта қалып, қарқынды жаттықты. Барлық офицерлер мен сарбаздар барлау және қарауылдауда, өзеннен өтуде, қару-жарақтарда, навигацияда, жарылыстарда, маскировкада, шағын бөлімшелердің бекіністерге шабуылдауында, жараланғандарды эвакуациялауда және сол кездегі жаңа аэродромдық жеткізілім әдісінде нұсқау алды. Әсіресе, шағын қаруларды қолданып, жылдам қозғалатын нысаналарға «джунгли жолағында» ату қабілетіне ерекше назар аударылды. Желтоқсан айында 5307-ші бөлім Чиндит күштерімен үйлестіріліп бір апталық маневр жасады. АҚШ-тың генерал Джозеф Стилвелл сол кездегі соғыста АҚШ әскерлерінің тек британдықтардың қол астында қызмет етпейтінін қатыстырып айтты. Біріккен елдердің жалғыз құрлықтағы қолбасшысы ретінде өзінің әскерінен қарамағындағы жаяу әскерлері жоқ болғандықтан, Стилвелл Бірмадағы одақтастардың құрлықтағы стратегиясына аз әсер ететінін білді, егер ол Мародёрлардың командасын ала алмаса. Оңтүстік-Шығыс Азия командованиесінің (SEAC) жоғары одақтас қолбасшысы адмирал Лорд Маунтбеттенді одақтас қолбасшысының орынбасары Стилвелл Солтүстік ұрыс аймағы командованиесінің (NCAC) астында қызмет ету керек деп сендірді. Стилвелл оларды басқаруға бригадир генерал Фрэнк Мерриллді тағайындады. Бірнеше американдық соғыс тілшілері бөлім мен оның дайындығы туралы естіуге Деогархқа келді; репортерлер 5307-шіге америкалық қоғамның қызығуын тартатын тартымды ат қоюға тырысты. Time тілшісі Джеймс Р. Шепли «Мерриллдің Мародёрлары» деген атты ұсынды, және ол ат қалып қойды.

In the Quebec Conference (QUADRANT) of August 1943, Allied leaders decided to form a U. S. deep penetration unit that would attack Japanese troops in Burma. The new U. S. force was directly inspired by, and partially modeled on Orde Wingate's Chindits Long Range Penetration Force. A call for volunteers attracted around 3,000 men. A Memorandum from the Operations Division (OPD) of the War Department dated 18 September 1943 (OPD 320.2) listed the proposed composition of the new American long range penetration force, which would be an all volunteer unit. The Caribbean Defense Command provided 960 jungle trained officers and men, 970 jungle trained officers and men came from Army Ground Forces (based in the Continental United States) and a further 674 "battle tested" jungle troops from the South Pacific Command (Army veterans of the Guadalcanal and Solomon Islands campaigns), with all troops to assemble at Nouméa, New Caledonia. General Douglas MacArthur was also directed to transfer 274 Army combat experienced volunteers from the Southwest Pacific Command, veterans of the New Guinea and Bougainville campaigns. A few Pacific veteran volunteers came from stockades where volunteering earned them their freedom. They were sprinkled throughout the unit and called "The Dead End Kids" after the Hollywood film series featuring juvenile delinquents. The unit was officially designated as 5307th Composite Unit (Provisional) with the code name Galahad. The men were first sent to India arriving in Bombay on 31 October 1943 to train. Here they were reinforced with Air Corps and Signal Corps personnel, as well as an animal transport company with mules and experienced muleteers. Officers and men were equipped with U. S. Herringbone Twill (HBT) uniform cotton OD uniforms, M 1943 fatigues, Type II field shoes (with or without canvas leggings), jungle boots, canvas load bearing equipment, blanket (one half tent or "shelter half" per man), poncho, and a machete or kukri for brush clearing. Small arms included the .30 06 M1 Garand, the .30 06 M1903A4 sniper rifle, the .30 M1 carbine, the .45 Thompson submachine gun, the .45 M1911 pistol, the .30 06 BAR (M1922 machine rifle version), and the .30 M1919 Browning air cooled belt fed machine gun. Mules were used to haul radios, ammunition, and heavier support weapons, including the 2.36 inch M1A1 bazooka and the U. S. 60 mm M2 Mortar; the latter was often employed without its bipod in order to speed deployment. The 5307th was originally destined to train in long range penetration tactics under the direction of Brigadier Charles Orde Wingate, commander of the Chindits. At Deolali, 200 km (125 miles) outside Bombay, the troops endured both physical conditioning and close order drill, before entraining for Deogarh, Madhya Pradesh. The unit was to have 700 animals that included 360 mules. There were to be as many more but the ship that was carrying them was torpedoed in the Arabian Sea. They were replaced by 360 Australian Waler horses that had originally been with the 112th Cavalry in New Caledonia who were deemed unfit for jungle warfare. They had traveled to India where they served with the Chinese Army before being assigned to the 5307th. From the end of November 1943 to the end of January 1944, the 5307th remained at Deogarh and trained intensively. All officers and men received instruction in scouting and patrolling, stream crossings, weapons, navigation, demolitions, camouflage, small unit attacks on entrenchments, evacuation of wounded personnel, and the then novel technique of supply by airdrop. Special emphasis was placed on "jungle lane" marksmanship at pop up and moving targets using small arms. In December the 5307th conducted a weeklong maneuver in coordination with Chindit forces. U. S. General Joseph Stilwell was determined that the only U. S. combat troops available in the theater would not serve under British command. As the only Allied ground commander without a subordinate contingent of infantry forces from his own army, Stilwell was aware that he would have minimal influence upon Allied ground strategy in Burma unless he could gain command of the Marauders. Admiral Lord Mountbatten, the supreme Allied commander of the South East Asia Command (SEAC), was persuaded by Stilwell, deputy supreme Allied commander, that they should serve under the Northern Combat Area Command (NCAC). Stilwell appointed Brigadier General Frank Merrill to command them. Several American war correspondents had come to Deogarh to hear about the unit and its training; the reporters sat around trying to think of an appealing nickname for the 5307th that would capture the interest of the American public. Time correspondent James R. Shepley came up with "Merrill's Marauders" and that name stuck.

Операциялар

1944 жылдың басында Мародёрлар жеңіл жаяу әскер шабуыл жасағы ретінде құрылды, олардың 60 мм минометтері, базукалары, оқ-дәрілері, байланыс құралдары және жабдықтарын тасымалдау үшін қашырлар пайдаланылды. 5307-ші батальонның үш батальоны полк деңгейіндегі бөлімшеге тең болғанымен, олардағы ауыр қару-жарақтардың жетіспеуі олардың жауынгерлік қабілетін бір реттегі американдық жаяу әскер батальонынан төмен деңгейге түсірді, бұл факт генерал Стилвелл мен оның NCAC штабы әрдайым ескере бермейтін мәселе еді. Ауыр қарулардың болмауынан бөлім икемділікке және күтпеген шабуылға сүйенуге мәжбүр болды. Мародёрлардың табысының көпке белгісіз бір құпиясы – бұл бөлімге он төрт жапон-американдық әскери барлау қызметінің аудармашыларының қосылуы болды, олардың арасында болашақ Армия рейнджерлері мен Әскери барлау залының мүшесі Рой Мацумото да бар еді. Мародёрлар үшін салмақ маңызды болды, сондықтан ықшам, жеңіл салмақты далалық рацион қажеттілік туды. Алайда, ең жақсы шешім болған, күніне 4000 калориялық құрғақ джунгли рационы 1943 жылы шығындарды үнемдеу мақсатымен тоқтатылды. Вашингтондағы Армия жабдықтау офицерлерінің кеңесі бойынша генерал Стилвелл және оның G 4 штабы АҚШ Армиясының күніне 2830 калориялық K рационын (бір K рационы = үш тамақ) берудің Мародёрларды далада ұстауға жеткілікті екенін анықтады. Бұл рацион ықшам болғанымен, калориясы аз ғана емес, көлемі де шағын болды, сонымен қатар көптеген қолданушылар тастап кететін дәмсіз компоненттер де бар еді. Британдық генерал Орде Вингейттің кеңесімен күш әр батальонда екі дербес жауынгерлік топқа бөлінді. 1944 жылдың ақпан айында жапондық шабуылдау операцияларын бұзу мақсатымен алты жауынгерлік топтан (қызыл, ақ, көк, хаки, жасыл және сары түстермен кодталған) үш батальон Бирмаға аттанды. 24 ақпанда күш Паткай таулары арқылы 1000 мильдік жолмен Жапондық шекарадан өтіп, Бирманың джунглиіне енді. Барлығы 2750 Мародёр Бирмаға кірді, ал қалған 247 адамы штаб және қолдау тобы ретінде Үндістанда қалды. Бирмада Мародёрлар көбінесе 18-ші дивизияның жапондық әскерлерінен көп сандарлы болды, бірақ олар қарсыласқа келтірген шығын әрқашан олардан көп болды. Качин скауттарының басшылығымен және жылдамдық пен күтпеген шабуылды пайдалана отырып, Мародёрлар жабдықтау және байланыс желілерін бұзды, патрульдерді атып тастады және жапондық артқы аймақтарына шабуыл жасады, бір жағдайда Маингквандағы жапондық артқы күзетін кесіп тастады. Генерал Стилвеллдің NCAC штабының мәліметінше, Валаубум қаласына жақын жерде 3-ші батальон 400-500 жау сарбазын жойды. Жапондықтар Мародёрлардың позицияларына шабуыл жасағанда олардан келген ауыр және дәл атыстан таң қалды. Олардың тәжірибелі офицерлері жеңіл минометтер мен пулеметтердің атысын тиімді үйлестірді, сонымен қатар әрбір сарбаз жоғары дәрежедегі ату шеберлігіне ие болған өздігінен зарядталатын немесе автоматты қарумен қаруланған еді. Мародёрлар тері ауруларының алдын алу үшін күнге күйіп, күн сәулесінің әсерін пайдаланды. Мародёрларды күніне бір K рационымен қамтамасыз етудің кемшіліктері сезіле бастады, өйткені әскерлердің денсаулығы нашарлай бастады. Жаңбырлы маусымның басталуы, жапондық қысым және қиын жергілікті жағдай жеткізілімдерді жеткізуге кедеріл келтірді, бұл мәселені одан әрі ушықтырды. Генерал Стилвеллдің штабы күніне бір K рационын (үш тамақ) жеткілікті деп санай берді, оған кейде құрғақ күріш, джем, нан, қант және С рационы қосылды. Қытай әскерлерімен кездескенде көптеген сарбаздар K рационындағы темекілерін күріш және басқа тағамдарға айырбастауды бастады.

In early 1944, the Marauders were organized as a light infantry assault unit, with mule transport for their 60 mm mortars, bazookas, ammunition, communications gear, and supplies. Although the 5307th's three battalions were equivalent to a regimental size unit, its lack of organic heavy weapons support meant the force had a combat power less than that of a single regular American infantry battalion, a fact that General Stilwell and his NCAC staff did not always appreciate. Without heavy weapons support, the unit would have to rely on flexibility and surprise to outfight considerably larger Japanese forces. A little known secret to the Marauders' success was the inclusion of fourteen Japanese American Military Intelligence Service translators assigned to the unit, including future Army Rangers and Military Intelligence Hall of Fame inductee Roy Matsumoto. Weight was critical to the Marauders, and the need for a compact, lightweight field ration was essential; unfortunately, the best solution, the dry Jungle ration, at 4,000 calories per day, had been discontinued for cost reasons in 1943. On the advice of Army supply officers in Washington, General Stilwell and his G 4 staff determined that a one per day issuance of the U. S. Army's 2,830 calorie K ration (one K ration = three meals) would be sufficient to maintain the Marauders in the field. While compact, the K ration not only had fewer calories but less bulk, and included some components so unappetizing as to be thrown away by many users. On the advice of British General Orde Wingate, the force was divided into two self contained combat teams per battalion. In February 1944, in an offensive designed to disrupt Japanese offensive operations, three battalions in six combat teams (coded Red, White, Blue, Khaki, Green, and Orange) marched into Burma. On 24 February, the force began a 1,000 mile march over the Patkai range and into the Burmese jungle behind Japanese lines. A total of 2,750 Marauders entered Burma; the remaining 247 men remained in India as headquarters and support personnel. While in Burma, the Marauders were usually outnumbered by Japanese troops from the 18th Division, but always inflicted many more casualties than they suffered. Led by Kachin scouts, and using mobility and surprise, the Marauders harassed supply and communication lines, shot up patrols, and assaulted Japanese rear areas, in one case cutting off the Japanese rearguard at Maingkwan. Near Walawbum, a town believed by General Stilwell's NCAC staff to be lightly held, the 3rd Battalion killed some 400–500 enemy soldiers. The Japanese were continually surprised by the heavy, accurate volume of fire they received when attacking Marauder positions. Its combat experienced officers had carefully integrated light mortar and machine gun fires, and virtually every man was armed with a self loading or automatic weapon in which he had trained to a high level of marksmanship. The Marauders also took the opportunity to sunbathe in an attempt to control the onset of various fungal skin diseases. The disadvantages of supplying Marauders with a single K ration per day now made themselves felt, as the troops became increasingly malnourished; the onset of the rainy season combined with Japanese pressure and inhospitable terrain prevented many supply drops, exacerbating the problem. Even now, one K ration (three meals) per day was deemed adequate by General Stilwell's staff, augmented by occasional drops of dry rice, jam, bread, candy, and C rations. When encountering Chinese troops, many men began to barter their K ration cigarettes for rice and other foods.

Миткина және соңы

1944 жылдың 17 мамырында, Кумон таулары арқылы Миткинаға қарай (жабдықты тасымалдау үшін қашырлар пайдаланылып) қиын жорықтан кейін, 42-ші және 150-ші Қытай жаяу әскер полктерінің бөлімдерімен бірге, шабуыл жасап, күтпеген жапондықтарды Миткина әуежайында таңқалдырды. 1944 жылдың 17 мамырындағы әуежайға жасалған шабуыл толық сәттілікке жетті, бірақ қолдағы күштермен Миткина қаласын бірден басып алу мүмкін болмады. Екі қытай полкінің бөлімдері жасаған алғашқы шабуылдар ауыр шығындарға ұшырады. NCAC барлау қызметкерлері тағы да қаладағы жапондық әскерлерінің күшін дұрыс бағаламады, ол үнемі нығайтылып, қазір 4600 жақсы қаруланған және фанатикалық жапон қорғаушыларынан тұратын гарнизонға ие болды. Аштықтан әлсіреген 5307-ші полк, жағдайды нашарлата отырып, ылғалды маусымның ең қызып тұрған кезеңінде де күресін жалғастырды; сонымен қатар, Миткина маңындағы аймақта бұталық тифтің ең көп таралуы анықталды, кейбір мародерлер емделмеген топырақ, жер немесе шөптің зақымдалған жерлерінде ұйықтағаннан кейін осы ауруға шалдықты. Қанды дизентерия мен қызбадан зардап шеккен, лайда ұйықтаған мародерлер, жапондық күштермен қатыгез жаяу әскер шайқастарының кезектесіп шабуылдау және қорғану сериясында күресті. Әуеден жеткізілген қытай армиясының дивизиясымен күшейтілгеннен кейін, қала 1944 жылдың 3 тамызында одақтастардың қолына түсті. Жапондық командир шамамен 600 сарбазымен қашып кетті, 187 жапон сарбазы тұтқынға алынды, ал қалғандары, шамамен 3800 адам, шайқаста қаза тапты. Соңғы міссиясында мародерлер 272 адам қаза тапты, 955 адам жараланды, 980 адам ауру мен сырқаттан эвакуацияланды; кейбіреулері кейіннен ми безгегінен, амебалық дизентериядан және/немесе бұталық тифтен қайтыс болды. Анық айтқанда, майданнан эвакуацияланған мародерлерге қорғанышпен жабдықталған құмжапырақ торлары мен жаңбырдан қорғайтын жамылғылары бар жабайы орманды шұңғымалар берілді, егер олар науқанның басында берілген болса, бұл жабдықтар түрлі аурулар мен сырқаттардың алдын алуға көмектесер еді. Қаза тапқандардың арасында генерал Меррилл де болды, ол безгекпен ауырудан бұрын екінші рет жүрек талмасына ұшырады. Оның орнына полковник Чарльз Н. Хантер келді, ол кейін генерал Стилвеллдің медициналық эвакуация саясаты туралы қатал есеп дайындады (бұл армияның бас инспекторының тергеуіне және конгресс тыңдауларына себеп болды). Миткина қаласы басып алынғанда, бастапқы мародерлердің тірі қалған 200-ге жуық мүшесі ғана болды. Миткина түскеннен бір апта өткен соң, 1944 жылдың 10 тамызында 5307-ші полк таратылды, онда 130 жауынгерлік қабілетті офицер мен сарбаз болды (бастапқы 2997 адамнан). Бірмаға кірген 2750 адамның тек екеуі ғана жарақат немесе ауыр сырқаттан ауруханаға жатпаған күйі тірі қалды. Аттардың бірі де, тек 41 қашыр ғана аман қалды.

On 17 May 1944, after a grueling march over the Kumon Mountain range (using mules for carrying supplies) to Myitkyina, approximately 1,300 remaining Marauders, along with elements of the 42nd and 150th Chinese Infantry Regiments of the X Force, attacked the unsuspecting Japanese at the Myitkyina airfield. The airfield assault on 17 May 1944 was a complete success; however, the town of Myitkyina could not immediately be taken with the forces on hand. An initial assault by elements of two Chinese regiments was repulsed with heavy losses. NCAC intelligence staff had once again badly underestimated Japanese troop strength in the town, which had steadily been reinforced and now possessed a garrison of some 4,600 well armed and fanatical Japanese defenders. Weakened by hunger, the 5307th continued fighting through the height of the monsoon season, worsening the situation; it also transpired that the area around Myitkyina had the largest reported incidence of scrub typhus, which some Marauders contracted after sleeping on infected areas of untreated ground, earth or grass. Racked with bloody dysentery and fevers, sleeping in the mud, Marauders alternately assaulted, then defended in a seesaw series of brutal conventional infantry engagements with Japanese forces.</blockquote>

After reinforcement by an airlanded Chinese army division, the town finally fell to the Allies on 3 August 1944. The Japanese commander escaped with about 600 of his men; 187 Japanese soldiers were captured, and the rest, some 3,800 men, were killed in combat. In their final mission, the Marauders suffered 272 killed, 955 wounded, and 980 evacuated for illness and disease; some men later died from cerebral malaria, amoebic dysentery, and/or scrub typhus. Somewhat ironically, Marauders evacuated from the front lines were given jungle hammocks with protective sandfly netting and rain covers in which to sleep, equipment which might have prevented various diseases and illnesses had they been issued earlier in the campaign. The casualties included General Merrill himself, who had suffered a second heart attack before going down with malaria. He was replaced by his second in command, Colonel Charles N. Hunter, who later prepared a scathing report on General Stilwell's medical evacuation policies (eventually prompting an Army Inspector General investigation and congressional hearings). By the time the town of Myitkyina was taken, only about 200 surviving members of the original Marauders were present. A week after Myitkyina fell, on 10 August 1944, the 5307th was disbanded with a final total of 130 combat effective officers and men (out of the original 2,997). Of the 2,750 to enter Burma, only two were left alive who had never been hospitalized with wounds or major illness. None of the horses and only 41 mules survived.

Мұра

Бес айдан сәл астам уақыт бойы сотысқан Мародёрлар әлемдегі ең қиын орманды аймақтар арқылы 750 миль (1207 км) жол жүрді, бес маңызды шайқаста (Валавбум, Шадузуп, Инкангахтаунг, Нхпум Га және Миткина) қатысты және жапон армиясымен отыз екі рет жеке-жеке ұрысқа түсті, оның ішінде екі дәстүрлі қорғаныс шайқасы қарсылас күштермен болды, бұл күшке бұрын арналмаған және жабдықталмаған еді. Жапондық сарбаздармен, аштықпен, қызбамен және аурулармен күресіп, олар екінші дүниежүзілік соғыста АҚШ армиясының кез келген бөлімшесінен гөрі ұзақ мерзімді миссияларында көбірек орманды жерлерді басып өтті. Меррилдің Мародёрларының барлық сарбазына «Бронза жұлдызы» медалі табыс етіліп, сирек кездесетін құрметке ие болды. 1944 жылдың маусым айында 5307-ші қосымша бөлімге (уақытша) ерекше бірлік атағы берілді: Бөлім өте қиын және қауіпті жағдайларда өз міндетін орындау кезінде осындай батырлық, нығайып тұру және бірлік рухын көрсетуі керек, осы арқылы оны басқа бірліктерден ерекшелендіру және жоғары қою керек. 1944 жылдың 10 тамызында Мародёрлар 475-ші жаяу әскер полкіне біріктірілді, ол 1945 жылдың ақпанына дейін бригада деңгейіндегі MARS жедел тобының құрамында Солтүстік Бирмада қызметін жалғастырды. 1954 жылдың 21 маусымында 475-ші жаяу әскер полкі 75-ші жаяу әскер полкі болып қайта аталды, содан 75-ші Рейнджер полкі пайда болды. Мародёрлардың 2-ші батальонының командирі полковник Джордж А. МакГие ерекше батырлығы мен үлгілі қызметі үшін Рейнджерлердің Даңқ залына (1992) енгізілді. Рой Х. Мацумото (1993), Генри Гошо (1997) және Грант Хирабаяши (2004), Мародёрлардың жапон-американдық аудармашылары да Рейнджерлердің Даңқ залына енгізілді. 2019 жылдың 5 желтоқсанында АҚШ Сенаты S. 743, Меррилдің Мародёрларына Конгресс Алтын медалін беру туралы заңды қабылдады. 2020 жылдың 22 қыркүйегінде Өкілдер палатасы да заң жобасын бірауыздан мақұлдады. Конгресс Алтын медалі – елге сіңірген еңбегі мен үлесі үшін Конгресс тарапынан білдірілетін ұлттық құрметтің ең жоғары нысаны. 6 қазан күні медальді мақұлдайтын заң жобасы Белі үйге соңғы қол қою үшін жіберілді. 2020 жылдың 31 желтоқсанына дейін жеті Мародёр тірі қалды. 2022 жылдың мамырына қарай бұл сан екіге дейін азайды, Габриэль Кинни мен Рассел Хамлер. Габриэль Кинни 2022 жылдың 11 желтоқсанында 101 жасында қайтыс болды. Рассел Хамлер 2023 жылдың 26 желтоқсанында 99 жасында Питтсбургтегі ардагерлер ауруханасында қайтыс болды. Техас A&M университетінің кадеттер корпусының S 2 ротасы Меррилдің Мародёрларының құрметіне аталған.

In slightly more than five months of combat, the Marauders had advanced 750 mile (1207 km) through some of the harshest jungle terrain in the world, fought in five major engagements (Walawbum, Shaduzup, Inkangahtawng, Nhpum Ga, and Myitkyina) and engaged in combat with the Japanese Army on thirty two separate occasions, including two conventional defensive battles with enemy forces for which the force had not been intended or equipped. Battling Japanese soldiers, hunger, fevers, and disease, they had traversed more jungle terrain on their long range missions than any other U. S. Army formation during World War II. The men of Merrill's Marauders enjoyed the rare distinction of having each soldier awarded the Bronze Star. In June 1944, the 5307th Composite Unit (provisional) was awarded the Distinguished Unit Citation:

The unit must display such gallantry, determination, and esprit de corps in accomplishing its mission under extremely difficult and hazardous conditions as to set it apart and above other units participating in the same campaign. On 10 August 1944 the Marauders were consolidated into the 475th Infantry, which continued service in northern Burma as a component of the brigade sized MARS Task Force until February 1945. On 21 June 1954 the 475th Infantry was re designated the 75th Infantry from which descended the 75th Ranger Regiment. The commander of the 2nd Battalion of the Marauders, Colonel George A. McGee, was inducted into the Ranger Hall of Fame (1992) for extraordinary valor and exemplary service. Roy H. Matsumoto (1993), Henry Gosho (1997), and Grant Hirabayashi (2004), Japanese American interpreters for the Marauders were also inducted into the Ranger Hall of Fame. On 5 December 2019, the United States Senate passed S. 743, the Merrill's Marauders Congressional Gold Medal Act, legislation to honor the Marauders' extraordinary service. On 22 September 2020, the House of Representatives also passed the bill by unanimous consent. The Congressional Gold Medal is the highest expression by the Congress of national appreciation for distinguished achievements and contributions to the country. On 6 October, the Bill approving the medal award was sent to the White House for its final signature. As of 31 December 2020, seven Marauders were still alive. By May 2022, this number had dwindled to just two, Gabriel Kinney and Russell Hamler. Gabriel Kinney died on December 11, 2022, at the age of 101. Russell Hamler died at a veterans hospital in Pittsburgh, Pennsylvania, on December 26, 2023, at the age of 99. Company S 2 within the Texas A&M University Corps of Cadets is named after Merrill's Marauders.