Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Фонтхилл Гиффорд – Англияның Уилтшир округіндегі ауыл және азаматтық приход, Наддер аңғарының солтүстігінде, Солсбериден батысқа қарай 14 миль (23 км) жерде орналасқан.
Fonthill Gifford is a village and civil parish in Wiltshire, England, to the north of the Nadder valley, 14 mile (23 km) west of Salisbury.
Тарих
Ауыл мен приходтың атауы 1086 жылы иелік еткен Беренгер Жиффардтан басталатын жер иелері Жиффардтар отбасынан шыққан. Марвиндер әулеті XV-XVII ғасырларда осы жердің иелері болды. Олардың арасында сэр Джон Марвин (шамамен 1503-1566), парламент депутаты және жоғары шериф, көршілес Комптон Басетт иелігін сатып алған; сондай-ақ оның ұлы Джеймс (1529-1611), ол да парламент депутаты болған. Кейін Фонтилл Джордж Тушетке, кейін Кастлехейвен графына үйлену арқылы өтті. Келесі жылы патша бұл жерді елші және қазынашылық канцлері барон Коттингтонға сыйлады. 1952 жылы Джон Моррисон (кейін барон Маргадейл) 19 ғасырдағы ат тұрақтарында жарысқа қатысатын жылқы өсіруді бастады, ал 3-ші барон Алястер басқаруымен осы іс жалғасуда. Бұл ат шаруашылығы бірнеше маңызды жарыстардың жеңімпаздарын тәрбиеледі: Нассау Стакс (Спрей, 1963); Оукс (Жулиетт Марни, 1975 және Сцинтиллат, 1979); және Сент-Легер (Жулио Марин, 1978).
The name of the village and parish derives from the Giffard family, landowners, beginning with Berenger Giffard who was lord in 1086. The Marvyn family were lords of the manor from the fifteenth to the seventeenth century. Among them were Sir John Marvyn (c.1503–1566), MP and High Sheriff, who purchased the adjoining Compton Bassett manor; and his son James (1529–1611), also MP. Fonthill then passed by marriage to George Tuchet, later Earl of Castlehaven. and in the next year the estate was granted by the king to Baron Cottington, ambassador and Chancellor of the Exchequer. In 1952, John Morrison (later Baron Margadale) began to breed racehorses at 19th century stables and breeding continues under Alastair, 3rd Baron. The stud has produced winners of several major races: the Nassau Stakes (Spree, 1963); the Oaks (Juliette Marny, 1975 and Scintillate, 1979); and the St Leger (Julio Mariner, 1978).
География
Көптеген тұрғын үйлер мен приход шіркеуі Тисбери мен Хиндон арасындағы шағын жолдың бойында немесе жанында орналасқан. Гринвич шағын ауылы ауылдың солтүстігінде жатыр. Фонтилл Аббат орманы деп аталатын орман, еншінің оңтүстігінің көп бөлігін жабады.
Most dwellings, and the parish church, are along or near the minor road between Tisbury and Hindon. Greenwich hamlet lies north of the village. Woodland known as Fonthill Abbey Wood covers much of the south of the parish.
Шіркеулер
Англия шіркеуінің Қасиетті Үштік шіркеуі 1864–66 жылдары готикалық жаңғыру стиліндегі сәулетші Т. Х. Уайатт жобасымен салынған және ІІ* санаттағы мүлік болып есептеледі. Певснер шіркеу туралы былай деп жазды: "Шығыс жағынан өте әдемі көрінеді, солтүстік-шығысқа қарай пирамидалық қондырмалары арасындағы тұғырлы мұнарасы, апсидасы және солтүстігіндегі дөңгелек мұнарасы бар." Бүгінде шіркеу Nadder Valley Team Ministry құрамына кіреді. Уайатттың шіркеуі 1747–49 жылдары Альдерман Бекфорд үшін, Hindon – Tisbury және Fonthill Bishop – Semley жолдарының қиылысындағы, епархия шекарасына жақын жерде салынған неоклассикалық шіркеудің орнына салынды. Бұл шіркеуді салуда Иниго Джонстың қызметтері де пайдаланылған болуы мүмкін. Шамамен 1715 жылы Котингтон үйге классикалық фасадын қосып, ресми бақтарды жойды. 1745–1753 жылдар аралығында Уильям Бекфорд иелікті қайта жоспарлап, негізгі кіреберістерді солтүстік және оңтүстік жаққа бұрды. Ол көл үстінен бес аркалы көпір салып, үйдің батыс жағындағы биік жерге ақымақ мұнара орнатты және ескі шіркеуді бұзды. Бұл үйді 1770 жылы Бекфордтың ұлы Уильям Томас Бекфорд мұраға алды, ол көлді кеңейтіп, көл жағасында үңгірлер салды. 1790 жылдары Бекфорд оңтүстік-батысқа қарай бір шақырымдай жерде орналасқан Fonthill Abbey құрылысын бастады және құрылыс материалдарын алу үшін үйдің бір бөлігін бұзды. Үйдің батыс бөлігі сақталып қалды, ол "Павильон" деп аталды және шамамен 1829 жылы миллионер саудагер және теміржол инвесторы Джеймс Моррисон сатып алды. Оның екінші ұлы Альфред бір қабатты және итальян стиліндегі мұнараны қосты. Үй 1921 жылы, батысқа қарайғы қызметтік қанатын қоспағанда, толығымен бұзылды, ол 1975 жылы бұзылған коттедждерге айналдырылды. 1972 жылы оның орнына кішкентай үй салынды, ол әлі де Моррисон отбасының резиденциясы болып табылады. 2013 жылғы мәліметтер бойынша, иеліктің жалпы ауданы .
The Church of England parish church of Holy Trinity was built in 1864–66 to designs by the Gothic Revival architect T. H. Wyatt and is Grade II* listed. Pevsner wrote that the church: "groups extremely picturesquely from the E, with its NE tower with a spire rising between pyramid pinnacles, an apse, and a round turret to its N." Today the church is part of the Nadder Valley Team Ministry. Wyatt's church replaced a neoclassical church built in 1747–49 for Alderman Beckford, near the parish boundary where the Hindon – Tisbury and Fonthill Bishop – Semley roads cross. and may have used the services of Inigo Jones. Around 1715, Cottington put a classical façade on the house and removed the formal gardens. Between 1745 and 1753 William Beckford re aligned the estate, making the main entrances to the north and the south. He added a five arched bridge over the lake, placed a folly on the high ground to the west of the house and demolished the old parish church. This house was inherited in 1770 by Beckford's son, William Thomas Beckford, who extended the lake and built grottoes on the lakeside. In the 1790s Beckford began to build Fonthill Abbey, on high ground a mile to the southwest, and he had parts of the house demolished to provide building material. The west portion of the house survived, becoming known as The Pavilion, and was bought around 1829 by James Morrison, the millionaire draper and railway investor. His second son, Alfred, added one storey and an Italianate tower. The house was demolished in 1921 except for the west service wing which was converted into cottages that were demolished in 1975. In 1972 it was replaced by a smaller house, still the seat of the Morrison family. As of 2013 the estate amounted to .
Фонтилл абатлығы
Фонтилл абаттығы – ортағасырлық абатхана стиліндегі, ауылдың оңтүстік-батысында орналасқан алып сарай. Уильям Бекфорд 1796-1813 жылдар аралығында салған бұл ғимараттың қалған бөлігі 1825 жылы басты мұнараның құлауынан зардап шекті, ал 1845 жылға қарай толығымен бұзылды. Қазіргі карталарда бұл орын "Ескі Фонтилл" абаттығы деп көрсетілген. Бекфордтың иелігінің батыс бөлігі кейін Вестминстердің 2-маркизіне өтті, ол 1846-1852 жылдары (Певснер бойынша) немесе 1856-1859 жылдары (VCH бойынша) Бекфорд абаттығынан шамамен 500 метр оңтүстік-шығысқа қарай жаңа Фонтилл абаттығын салдырды. Шотландия барондық стилінде Уильям Берн жобалаған бұл сарай 1955 жылы бұзылып кетті.
Fonthill Abbey was an enormous mansion southwest of the village, in the style of a medieval abbey. Built by William Beckford between 1796 and 1813, the rest of the building was damaged by the collapse of the main tower in 1825, and almost wholly demolished by 1845; a habitable fragment remains. The site is marked on maps as Old Fonthill Abbey. The western part of Beckford's estate was later acquired by the 2nd Marquess of Westminster, who had a new Fonthill Abbey built in 1846 52 (Pevsner) or 1856 59 (VCH), some 500 metres southeast of the site of Beckford's abbey. This mansion, designed by William Burn in Scottish Baronial style, was demolished in 1955.
Жергілікті билік
Азаматтық приходқа приход кеңесі сайланады. Ол Уилтшир кеңесінің бірыңғай әкімшілік аумағында орналасқан, ол барлық маңызды жергілікті басқару функцияларына жауапты. 1934 жылы приходтың солтүстік-батыс бөлігі, оның аумағының шамамен бесіден бірі, Хиндон приходына берілді.
The civil parish elects a parish council. It is in the area of Wiltshire Council unitary authority, which is responsible for all significant local government functions. In 1934 the northwest portion of the parish, about one fifth of its area, was transferred to Hindon parish.