Кіріспе

Эллиптік қисық сызықтағы нүктелер санын шекті өріс бойынша бағалайды. Эллиптік қисықтар туралы Хассе теоремасы, сондай-ақ Хассе шегі деп аталады, шекті өріс бойынша эллиптік қисық сызықтағы нүктелер санын жоғары және төмен шектейтін бағалауды ұсынады. Егер N – q элементі бар шекті өріс бойынша эллиптік қисық E-нің нүктелерінің саны болса, онда Хассе нәтижесі былай тұжырымдайды:

Себебі N, сол өріс бойынша проекциялық түзудің нүктелерінің саны – q + 1-ден, абсолюттік шамасы бар екі комплекс санның қосындысынан тұратын 'қателік мүшесімен' ерекшеленеді. Бұл нәтиже бастапқыда Эмиль Артиннің диссертациясында болжамдалған. Оны 1933 жылы Хассе дәлелдеді, ал дәлелдеме 1936 жылы бірнеше мақалада жарияланды. Хассе теоремасы E-нің жергілікті дзета-функциясының түбірлерінің абсолюттік мәнін анықтаумен эквивалентті. Осы формада ол эллиптік қисықпен байланысты функциялық өріс үшін Риман гипотезасының аналогы болып табылады.

Хассе-Вейл байланысы

Жоғары туысты алгебралық қисықтарға Хассе шегінің жалпылауы – Хассе-Вейль шегі. Бұл шекті өріс үстіндегі қисықтағы нүктелер санын шектейді. Егер q реттік шекті өрісте g туысты C қисығындағы нүктелер саны болса, онда бұл нәтиже C қисығының жергілікті дзета-функциясының түбірлерінің абсолюттік мәнін анықтауға тең келеді және қисықпен байланысты функциялық өріс үшін Риман гипотезасының аналогы болып табылады. Хассе-Вейль шегі эллиптік қисықтарға қолданылғанда, g=1 туысына ие болғанда әдеттегі Хассе шегіне дейін тоғады. Хассе-Вейль шегі – Андре Вейльдің 1949 жылы ұсынған және қисықтар жағдайында Андре Вейль дәлелдеген Вейль болжамдарының салдары.