«Титаник» кемесінен аман қалған Лиллиан Асплундтың өмірі
Lillian Asplund
Титаник сұңғысынан аман қалған Лиллиан Асплунд (1906-2006) туралы ақпарат. Соңғы куәгерлердің бірі, отбасы тарихы, саяхат және трагедия туралы біліңіз.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Титаниктің аман қалғаны (1906–2006)
Titanic survivor (1906–2006)
Лилиан Гертруд Асплунд (21 қазан 1906 – 6 мамыр 2006) – американдық кеңсе қызметкері, 1912 жылғы 15 сәуірде Титаник кемесінің суға батуынан аман қалған соңғы үш адамның бірі және осы апатты есте сақтап қалған соңғы тірі куәгер.
Lillian Gertrud Asplund (October 21, 1906 – May 6, 2006) was an American secretarial worker who was one of the last three living survivors of the sinking of on April 15, 1912, and the last living survivor with memories of the disaster.
Ерте өмір
Лилиан Асплюнд 1906 жылғы 21 қазанда АҚШ-тың Массачусетс штатындағы Вурчестер қаласында, Швециядан келген иммигранттар Карл мен Сельма (құрметті есімі Йоханссон) Асплюндтың отбасында дүниеге келді. Оның ата-анасы Вурчестерде қоныстанғанға дейін қысқа уақыт Миссури штатында тұрған. Лилианның Карл есімді егіз інісі, екі үлкен ағасы – Филип (1898 жылы туған), Кларенс (1902 жылы туған) және кіші ағасы Феликс (1909 жылы туған) болды, ол анасы мен одан басқа тірі қалған жалғыз адам еді. 1907 жылы Лилианның отбасы Лилианның әкесінің әкесі Швецияда қайтыс болғанын естіді. Әкесі мұрагерлік құқығын жүзеге асырушы болғандықтан, отбасы Швецияға оралып, Смоландтағы Альседа ауылының жанында орналасқан отбасылық шаруашылықтың мүлігін реттеуге келісті. Лилиан, оның ата-анасы және үш ағасы Бостоннан Cunard Line компаниясының «Иверния» кемесімен 4 шілдеде Ливерпульге келді, содан кейін Гетеборг арқылы Альседаға жетті. Отбасы төрт жылдан астам уақыт Альседада болды, шаруашылық мәселелерін шешіп, Лилианның әжесіне күтім жасады. Осы уақытта Сельма 1909 жылғы наурыз айында тағы бір ұл, Феликске босанды. Лилианның анасы Швецияда қалуды армандады, бірақ әкесі балалардың Америкада жақсы білім алатынын айтты және отбасына жаңа «White Star Line» компаниясының «Титаник» кемесіне билеттер алды. Сельма Асплюнд 1912 жылғы 14 сәуірде сағат 23:40-та «Титаник» мұзтауға соқтығысқанда, отбасы бірінші сыныптың палубасының терезесіне жетіп, Лилиан мен Феликсті әкесі 10-шы құтқару шалпасына түсіргенін еске алды. Анасы күйеуімен бірге қалуды қалағанмен, Лилиан әкесі мен ағаларының рельсте тұрғанын және әкесі ағаларын басқа құтқару шалпасын іздеуге алып кеткенін еске түсіріп, қорқынышқа толы болды. Кейінірек жарияланған хабарламада Асплюнд ханым мен оның «екі нәрестесі» жергілікті ауруханаға жеткізілгені, ал Асплюнд мырза мен Кларенс басқа жерде болғаны айтылды. Соңғы есептер Лилианның әкесі мен Кларенс тірі қалғандардың арасында жоқ екенін растады. Асплюнд мырзаның денесі «CS Mackay Bennett» кемесімен табылды. Кейін ол Вурчестердегі «All Faiths Cemetery» зиратында жерленді. Отбасының барлық жинаған ақшасы мен мүлкі апатта жоғалғандықтан, Вурчестер қаласы 2000 доллар жинаған қайырымдылық шарасын ұйымдастырды (1912 жылғы 2000 доллар қазіргі шақта шамамен <есептелген сомаға> тең).
Lillian Asplund was born on October 21, 1906, in Worcester, Massachusetts, United States, to Carl and Selma (née Johansson) Asplund, both immigrants from Sweden. Her parents had lived briefly in Missouri prior to settling in Worcester. Lillian had a twin brother, Carl, two older brothers, Filip (born 1898), Clarence (born 1902) and younger brother Felix (born 1909), who was the only other survivor besides her mother and herself. In 1907, Lillian's family received word that Lillian's paternal grandfather had died back in Sweden. As her father was the executor of his estate, the family made arrangements to return to Sweden to settle the estate of the family farm, located near the village of Alseda in Småland. Lillian, her parents and three brothers sailed from Boston aboard the Cunard Line's Ivernia and arrived in Liverpool on July 4, from where they proceeded to Gothenburg before arriving at Alseda. The family remained at Alseda for over four years while settling matters with the farm and caring for Lillian's grandmother, during which time Selma gave birth to another son, Felix, in March 1909. Lillian's mother would have rather stayed in Sweden, but her father said the children would get a better education back in America and booked passage for his family on the new White Star Line's Titanic. Selma Asplund recalled that when Titanic struck an iceberg at 11:40 pm on the night of April 14, 1912, the family got to the first class promenade window where Lillian and Felix were loaded into descending lifeboat no. 10 by their father. Despite her mother's wishes to remain with her husband, Lillian was haunted by the memory of seeing her father and brothers standing at the rail and seeing her father lead her brothers away, presumably to find another lifeboat. A later report said that Mrs. Asplund and her "two babies" had been taken to a local hospital, and that Mr. Asplund and Clarence were apparently at another location. A final report confirmed that neither Lillian's father nor Clarence were among the survivors. Mr. Asplund's body was recovered by CS Mackay Bennett. He was later buried in All Faiths Cemetery in Worcester. As the family's savings and possessions were lost in the disaster, a fundraiser and benefit was held by the city of Worcester which brought in $2,000 (2000.0 in 1912 is equivalent to about <calculated amount> in recent years).
Кейінгі өмірі
Лилиан анасы күйеуі мен үш үлкен ұлының қазасына ешқашан қайырым таппады және осы оқыс жағдайды ешкіммен талқылаудан бас тартты, бұл дұрыс емес екенін айтты. Лилиан келісіп, қалған өмірінде апат туралы мүлдем айтпады. Оның адвокатының айтуынша, ақша ұсынылса да, сұхбат беруден бас тартқаны туралы сұрағанда, Лилиан былай деді: "Неге мен Титаниктен ақша алуым керек? Мен не жоғалттымды қараңыз. Әкем мен үш бауырласым." Аспаунд ханым, кеменің суға батуының 52 жылдығы күні, 1964 жылдың 15 сәуірінде 90 жасында дүние салды. Лилианмен бірге тұрған, ешқашан үйленбеген Феликс ағасы 1983 жылдың 15 наурызында 73 жасында пневмониядан қайтыс болды.
Lillian's mother never recovered from the loss of her husband and three eldest sons and refused to discuss the disaster with anyone, saying that it was simply wrong to do so. Lillian agreed and, for the rest of her life, hardly ever spoke of the disaster. According to her lawyer, when asked about why she refused interviews even when offered money, Lillian stated: "Why do I want money from the Titanic? Look what I lost. A father and three brothers." Mrs. Asplund died on April 15, 1964, the 52nd anniversary of the sinking, at the age of 90. Her brother Felix, who never married and with whom Lillian lived, died of pneumonia on March 15, 1983, at the age of 73.
Өлім
Лилиан 2006 жылғы 6 мамырда 99 жасында Массачусетс штатының Шрусбери қаласындағы үйінде қайтыс болды. Ол Вурчестердегі Ескі швед зиратында әкесі, анасы және ағасының қасында жерленді. Оның өлімі Барбара Уэст пен Миллвина Динді «Титаник» кемесінің соңғы екі тірі куәгері етіп қалдырды. Алайда, сол кезде екі әйелдің де жасы бір жасқа толмағандықтан, олардың ешқайсысы кеменің суға батуын есіне түсірмеді. Лилиан апатты өз көзімен көрген соңғы тірі адам болғандықтан, «Титаник» кемесі туралы бірінші қолдан алынған әңгімелер оның өлімімен бірге тарихқа енді. Лилиан қайтыс болғаннан кейін, ол көп жылдар бойы сақтап келген кеме билеті 2009 жылы аукционда сатылды. Бұл билет, апатқа байланысты оның әкесінің сағаты сияқты, қайтыс болғаннан кейін табылған құжаттар мен заттардың бір бөлігі болды. Сағат таңғы сағат 2:19-да тоқтаған еді.
Lillian died in her home in Shrewsbury, Massachusetts, on May 6, 2006, at the age of 99. She was buried at the Old Swedish Cemetery in Worcester, alongside her father, mother, and brother. Her death left Barbara West and Millvina Dean as the last two living survivors of the Titanic. However, as both women were less than a year old at the time, neither had any recollection of the sinking. With Lillian being the last survivor who remembered the disaster, first hand accounts of the RMS Titanic passed into history upon her death. After Lillian's death, the steamship ticket she had held for so many years was sold at auction in 2009. It was a part of documents and items that were posthumously found in a safety deposit box that were connected to the disaster, such as her father's pocket watch that stopped at 2:19 am.