Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жаңа Зеландияның Біріккен Еңбек партиясы (БЖП) – ертедегі орталық-сол және сол қанатты саяси партия болған. 1912 жылы құрылған бұл партия жұмысшы қозғалысының умеренный қанатын ұсынды. 1916 жылы ол басқа саяси топтармен бірігіп, қазіргі Еңбек партиясын құрды.
The United Labour Party (ULP) of New Zealand was an early centre left to left wing political party. Founded in 1912, it represented the more moderate wing of the labour movement. In 1916 it joined with other political groups to establish the modern Labour Party.
Шығу тегі
Біріккен лейбористік партияның тамыры алғашқы Лейбористік партияда, қазіргідей емес, бөлек ұйымда жатыр. Алғашқы Еңбек партиясы 1910 жылы оның бұрынғысы – Тәуелсіз саяси Еңбек лигасының күткендей нәтиже бермеуінен кейін құрылған. Еңбек партиясы жұмысшы қозғалысының орталық қанатын, ал Социалистік партия одан радикалды бағытты ұсынды.
The United Labour Party has its origins in the first Labour Party, a distinct organisation from the modern one. The first Labour Party had been established in 1910 after the perceived failure of its predecessor, the Independent Political Labour League. The Labour Party represented the moderate wing of the labour movement, with the Socialist Party representing the more radical faction.
Бастапқы бірігу
1912 жылы жұмысшы қозғалысының бөлінуі дауыс жинауға кедері келтіріп жатқаны мойындалды және «бірлік конференциясы» шақырылды. Социалистер мен олармен байланысты Еңбек федерациясы («Қызыл федерациялар») қатысудан бас тартты, өйткені олар өздерінің қатал ұстанымдарын сақтауды жалғастыратындарын мәлімдеді. Сондықтан, Біртұтас конференцияға Лейбористік партиясы, түрлі орташа кәсіподақтар және тәуелсіз еңбек үміткерлері ғана қатысты. Конференция соңында Лейбористік партиясы, орташа кәсіподақтар мен бірқатар тәуелсіздер бірігіп жаңа партия құруға келісті. Жаңа топ Біріккен Лейбористік партия деп аталды. Конференция нәтижесі ұйымдастырушылар үшін толыққанды болмады, себебі социалистердің де қосылуы күтілген еді, бірақ жаңа партияға деген үміттер жоғары болды. Осы жылдың соңында Вайхи шахтерлерінің ереуілі болды. Еңбек қозғалысы екіге бөлінді: қатал жақтастар ереуілшілерді мақтады, ал орташа жақтастар бұл әрекетті қауіпті және дұрыс емес деп айыптады. Біріккен Лейбористік партиясы соңғы бағытты таңдады, күш көрсетуден гөрі сақтықпен келіссөздер жүргізудің тиімдірек екеніне сенді. Ереуіл ақырында Уильям Масси үкіметі тарапынан басылды, нәтижесінде бір шахтер қаза тапты. Ереуіл еңбек қозғалысында үлкен дағдарыс тудырды, көптеген адамдар қозғалысты жақындату үшін белсенді шаралар қажет деп ойлады. Осы себепті 1913 жылы тағы бір «Бірлік конференциясы» шақырылды. Бұл жолы Социалистік партия қатысуға келісім білдірді. Ұзақ келіссөздерден кейін еңбек қозғалысының бір дауыспен сөйлеуі және Біріккен Лейбористік партиясы мен Социалистік партияның бірігуі керек екені шешілді. Жаңа партия Социал-демократиялық партия деп аталатын болды. Біріккен Лейбористік партиясының кәсіподақтары Социалистік партияға қатысты Еңбек федерациясымен біріктіріліп, жаңа Біріккен Еңбек федерациясын құрады.
By 1912 there was growing recognition that the division of the labour movement was costing votes, and a "unity conference" was called. The Socialists and the associated Federation of Labour (the "Red Feds") refused to attend, however, saying that they would continue to advocate their more hard line positions. As such, the Unity Conference consisted only of the Labour Party, various moderate trade unions, and independent labour candidates. At the conclusion of the conference, it was agreed that the Labour Party, the moderate unions, and a number of independents would together form a new party. The new group was called the United Labour Party. The outcome of the conference was slightly disappointing for its organisers, as it had been hoped that the Socialists would join, but hopes for the new party were nevertheless high. Later the same year, the Waihi miners' strike occurred. The labour movement was split, with hard liners praising the strikers and moderates condemning the action as dangerous and misguided. The United Labour Party took the latter path, believing that cautious negotiation was more effective than militant action. The strike was eventually suppressed by the government of William Massey, with one miner being killed. The strike created much disunity in the labour movement, and many believed that active measures were necessary to bring the movement closer together. As such, another "Unity Conference" was called in 1913. This time, the Socialist Party was willing to attend. After extensive negotiations, it was decided that the labour movement should speak with a single voice, and that the United Labour Party and the Socialist Party should merge. The new party would be called the Social Democratic Party. The union elements of the United Labour Party would be merged with the Socialist affiliated Federation of Labour to produce the new United Federation of Labour.
Фракционализация
Алайда, Біріккен лейбористік партияның кейбір мүшелері бірігу шешімін қабылдамады. Оларды ең көп алаңдатқан нәрсе – әлеуметтік-демократиялық партияның жарғысындағы белгілі бір жағдайларда ереуілдерді қолдауға міндеттеме жатқан бап болды. Бұл мүшелер социал-демократтардан бөлініп қалуға шешім қабылдады және «Біріккен лейбористік партия» атауын сақтап қалды. Олар бұл партияның қалдығы деп белгісіз болды. Қалдық социал-демократтардың социалистік партиядан мұра еткен марксистік бағыттарын жоққа шығарды және ереуілдің орнына төрелік жүргізуді тиімдірек балама деп қарастырды. Порт жұмысшылары мен кеншілердің ереуілдеріне үкімет тарапынан қатаң шаралар қолданылып, социал-демократтардың қатары шатырлаған кезде, Қалдық өздерінің дұрыстығын дәлелдегендей сезінді. 1914 жылғы сайлауда Біріккен лейбористік партияның қалдығы парламентте үш мандат жеңіп алды, олар Альфред Хиндмарш, Билл Вейч және Эндрю Уокер болды, ал социал-демократтар екі мандатқа ие болды, сондай-ақ жұмысшылармен байланысты тәуелсіз кандидат Джон Пэйн тағы бір мандатты жеңіп алды.
Some members of the United Labour Party did not accept the decision to merge, however. Of particular concern to them was a clause in the Social Democratic Party's charter that obliged it to support strikes in certain circumstances. These members decided to remain outside the Social Democrats, and continued to use the United Labour label. They became unofficially known as the United Labour Party Remnant. The Remnant officially repudiated the more Marxist tendencies that the Social Democrats had inherited from the Socialist Party, and promoted arbitration as a better alternative to strike action. The Remnant considered itself to be vindicated when, later in the year, the Social Democrats were thrown into disarray by a heavy handed government response to dockworkers' and miners' strikes. In the 1914 elections, the United Labour Party Remnant won three seats in Parliament, with the victorious candidates being Alfred Hindmarsh, Bill Veitch, and Andrew Walker while the Social Democrats won two seats, and a labour aligned independent John Payne won another seat.
Қазіргі Еңбек партиясының құрылуы
Біріккен лейбористік партияның қалдығы мен Социал-демократтар партиясы арасындағы айырмашылықтарға қарамастан, екеуі 1914 жылғы сайлаудан кейін парламентте бірлесіп жұмыс істеді. Біріккен лейбористік партиясынан Альфред Хиндмарш алты еңбекші бағытталған депутаттардың жетекшісі болды. Бірте-бірте осы ынтымақтастық күшейе түсіп, ULP қалдығы мен SDP толыққанды бірігудің мүмкін емесіне көз жеткізді, және 1916 жылы екеуі (әртүрлі тәуелсіздермен бірге) Еңбек партиясын құрды, ол бүгінге дейін сақталып келеді.
Despite the differences between the United Labour Party Remnant and the Social Democrat Party, the two worked together in Parliament after the 1914 election. Alfred Hindmarsh of the United Labour Party served as the leader of the six labour aligned MPs. Gradually, this increased co operation caused the ULP Remnant and the SDP to conclude that full unification was not impossible, and in 1916, the two finally came together (along with various independents) to form the Labour Party, which still survives today.