Кіріспе
Австралиялық гуманист Дэвид Гарольд Триб (1931 – 2017) – австралиялық секулярист, гуманист және көптеген кітаптар, мақалалар мен памфлеттердің авторы. Ол Австралияның Сидней қаласында дүниеге келді, Брисбенде өсті және 1950-ші жылдардан 1970-ші жылдарға дейін Ұлыбританияда тұрды.
David Harold Tribe (1931 – 2017) was an Australian secularist, humanist, and author of numerous books, articles and pamphlets. He was born in Sydney, Australia, grew up in Brisbane, and lived in the United Kingdom from the 1950s into the 1970s.
Өмірбаян
Дэвид Квинсленд штатының бастауыш және орта білім берудегі үздік оқушысы болды. Ол 1945 жылы Лилли еске алу медалін алды, 1947 жылы жасөспірімдер емтиханында үздік болды, ал 1949 жылы штаттың аға емтиханында үздік оқушы атанды. Оның отбасы Квинсленд штатының Сент-Люсия қалашығында тұрды, онда ол Иронсайд мемлекеттік мектебіне, содан кейін Брисбен мемлекеттік орта мектебіне қатысты, онда ол үздік оқушы (dux) болды. "Нуклеоэтика" еңбегінде ол осындай жетістіктерге қарамастан, "алтын балалық шағын" есіне алмағанын және "жастық шағының қорқыныштары мен қуғыншыларынан арылуына зор қуаныш сезінгенін" мойындады. Дэвид жалғыз бала болған және оның жақын достары азаз болған. Дэвид ата-анасын англикандық және методисттік бағыттағы адамдар деп сипаттады, бірақ ол олардың біріне жатқан жексенбілік мектепке бір қысқа уақытқа Плимут бауырластарымен байланыс жасады. Оның әжесі жетінші күндік адвентист дініне көшкен. Бірақ оның ата-анасы баптистер мен Мәсіхшілер шіркеуі арқылы методистерге қайта оралды, бірақ жол бойында евангелистік және "американдық қызу евангелистік жиналыстар" болды. Дэвид "дінін жеңіл ұстайтын" методистерді ұнатты. Содан кейін, "идеологиялық дағдарысқа түскеннен кейін, мен атеисттік қозғалысқа қосылдым". Әртүрлі стипендиялар мен гранттарды алғаннан кейін ол Квинсленд университетінде медицинаны оқыды. Мұнда ол Университеттің Медициналық қоғамының жылдық журналы "Трефин" редакторы болды және әнші және актер ретінде өнерін көрсетті, 1953 жылы Ноэль Ковардтың "Көңілді рух" (Blithe Spirit) пьесасында ойнады. Ол Университеттегі пікірсайыс жарыстарында штат атынан бірнеше рет өнер көрсетті. Ол сондай-ақ сурет салуды ұнатты. Ол 1954 жылы авторлық құқыққа тіркеу үшін "Қосыммен гарем" (Аль Б. Манлидің автобиографиясы) атты туындысын ұсынды, бірақ ол ешқашан жарияланбаған. Академиялық жетістіктеріне қарамастан, және бастауыш мектептен бастап дәрігер болуды армандағаннан кейін, Триб ауруханадағы және медициналық жұмысты ұнатпайтынын түсінді. Ол дәрігер болудан бас тартып, 1954 жылдан кейін әдеби мансабын іздеу үшін Австралиядан Ұлыбританияға кетті. Ол эскиз суретшісі, жаңалықтар қызметінің қызметкері және журналист болып жұмыс істеді, содан кейін либералдық зерттеулер, ағылшын тілі мен әдебиеті, британдық өмір мен институттары, журналистика және гуманизм бойынша лекция оқыды. Ұлыбританияда Триб Гуманистік топтың төрағасы (1961-1964), Ұлттық секулярлық қоғамның президенті (1963-1971), "The Freethinker" журналының редакторы (1966) болды. Ол сондай-ақ Азаматтық бостандықтар жөніндегі ұлттық кеңестің атқару комитетінің мүшесі болды (1961-1972). Ұлттық секулярлық қоғамның жақын серігі Билл Макилрой оның сол жердегі жұмысы туралы былай деді: "Дэвид Триб қарсыластарымен келісімге келуге дайын тұрғандардың арасында ешқашан танымал болмаса да, ол нақты ойлауды, ашық сөйлеуді және принциптерге құрметті бағалайтын адамдардың құрметі мен қолдауына ие болды". Ұлттық секулярлық қоғамдағы қызметі кезінде ол мектептердегі дін мәселесіне ерекше назар аударды. Тағы бір мүше, кейін қоғамның президенті болған Денис Кобелл, Дэвидті күшті оратор және дебатшы ретінде еске алды, ол Хайд-парктегі Спикерлер бұрышында және Конвей-холлда елуінші жылдардың аяғына дейін басқа спикерлерді қарсылық білдірді. Триб өзі қатысқан топтарды мұқият бақылады. Ол діни топтардың арасында өзімшілдік пен күнәлілікке тап болды және өзінің үйіне айналған секулярлық топтарға да сондай көзқараспен қарады. 1972 жылы "Нуклеоэтика" еңбегінде ол былай деп жазды: "Діни сенімдер, диеталық және басқа да тыйымдар болмағандықтан, жалғандыққа аз жағдай туды. Алайда, мен өмір сүру туралы жаңа гуманистік түсініктердің нәтижесінде "өмірді өзгерту" туралы ойлаған кейбір гуманистердің бар екенін анықтадым. Бұл не екенін, гуманистік істердің орталығында болғанына қарамастан, ешқашан анықтап шығара алмадым. Мен дүниеге материалистік тұрғыдан қарадым, жыныстық қатынас пен басқа да құштарлықтарға деген көзқарасты өзім тәрбиеленгенге қарағанда жақсырақ деп таптым (әлдебақан, мен ешқашан "құтқарылмағанмын"), бірақ күнделікті мәселелерде төзімділік, теңдестірілген үкім, шыншылдық, сенімділік және басқа да гуманистердің басқалардан артық екенін көре алмадым". 1972 жылы Дэвид өлім аузында жатқан әкесі Уильям Харольд Трибке көмектесу үшін Австралияға оралды. Ол секуляристтік, рационалистік және гуманистік ұйымдарға үлес қосуын жалғастырды, бірақ лауазымды қызметтерге қайтадан кірмеді. 1973 жылдан 1987 жылға дейін ол NSW мемлекеттік қызметінде жарнама, жаңалықтар және саясат салаларында жұмыс істеді, ең бастысы қоршаған ортаны қорғау және қайта өңдеу салаларында. Оның қоршаған ортаны қорғау саясаты саласындағы жылдарлық жұмысы кейіннен гуманистік журналдарда антропогендік жаһандық жылыну және климаттық өзгерістерге (AGWCC) қатысты күмәнділік білдіруіне кедеріс болмады, 2013 жылы былай деді: "ғылыми консенсус саяси және коммерциялық салдарлары болса, бүкіл халықтарға кері әсер етуі мүмкін. AGWCC өте күрделі. Бұл "толық бұзықшылық" болып шығуы мүмкін бе, әлде "біздің уақытымыздың ең үлкен моральдық қиындығы" болып шығуы мүмкін бе, менің өмірімде анықталуы екіталай". Дэвид Триб ғылымға қатысты өткір пікірлерін "Нуклеоэтика" еңбегінде бұрыннан білдірген. "Содан кейін маған ғылымда, тіпті өнерден де көп адамдар білімді іздеуге құштар емес, еңбекақы немесе әлеуметтік мәртебеге ұмтылып жатқаны көрінді. Өз салаларының қатаң талаптарында трендтік, билікке бағыну, жойылған, бірақ әлі де сүйікті теорияларға соқыр сенім, еркіндік, қызғанушылық және өзімшілдік сырттан көрінетіннен гөрі көбірек байқалады. Кәсіби біліктілігінің шегінен тыс, олар мифологияға, ежелгі немесе заманауи, және күнделікті өмірде "иррационализмге" бейімділік танытпады. Тіпті олардың кәсіби зерттеулері объективтілік пен қарапайымдылықтың үлгісі болғанда да, бұл олардың жеке өміріне әсер етіп, моральдық үкімдеріне ықпал етпеді". 2001 жылы Триб Рационалисттар халықаралық одағының құрметті мүшесі атанды. 2005 жылы ол Сидней университетінің "Дэвид Харольд Триб сыйлықтарын" (әдебиет, поэзия, философия, мүсін және симфония салаларында) құру үшін 300 000 доллар салды. 2017 жылдың мамырында ауыр сырқатқа шалдыққан ол Сиднейдегі Корольдік Солтүстік жағалау ауруханасына түсті, содан кейін жақын маңындағы Мосман қалашығындағы Монтана медбикелер үйіне жіберілді. 30 мамыс күні сейсенбіде ол оянды және кешкі астысын жеді, бірақ сол кеште тыныш қайтыс болды.
Hyde Park, and Conway Hall, right back to the late fifties. Tribe closely observed any groups with which he became involved. He saw selfish and sinful behaviours among the religious groups, and turned an equally stern eye on the secular groups he made his home in. In Nucleoethics in 1972 he observed: "In so far as there were no creeds, dietary and other tabus there was less occasion for humbug. I did, however, find that there were some humanists who thought about 'changed lives' as a result of some new humanist insight into living. What precisely this was I was never, despite involvement in the centre of humanist affairs, able to find out. I happened to find a materialist interpretation of the world more plausible and a libertarian attitude to sex and other appetites more congenial than the one I was brought up in (perhaps I was never really 'saved'), but I was unable to see that in everyday matters of tolerance, balanced judgement, truthfulness, trustworthiness, and the rest humanists were any better than anyone else". David returned to Australia in 1972 to look after his terminally ill father, William Harold Tribe. He continued to contribute to secularist, rationalist and humanist organisations, but did not again hold office bearer roles. From 1973 to 1987 he worked in the NSW Public Service on publicity, public relations and policy most notably in environmental protection and recycling. His years of work on environmental policy did not prevent him later entering debate in humanist journals expressing doubt regarding anthropogenic global warming and climate change (AGWCC) stating in 2013: "if scientific consensuses have political and commercial consequences, entire populations can be adversely affected. AGWCC is very complex. Whether it turns out to be 'absolute crap' or 'the greatest moral challenge of our time' seems unlikely to be settled in my lifetime". David Tribe had already expressed stern observations on scientists in Nucleoethics. "Now it seemed to me that in science even more than in the arts the great bulk of people were chasing a meal ticket or social status rather than quenching any passionate search for knowledge. Within the rigours of their own disciplines, trendiness, deference to authority, purblind commitment to pet theories, however discredited, wilfulness, jealousy and One up manship were more noticeable than outsiders imagine. Outside their professional competence, they showed no greater resistance than non scientists to mythology, ancient or modern and no less tendency to 'irrationalism' in everyday life. Even when their professional researches were models of objectivity and humility, these did not necessarily spill over into their private lives and influence their moral judgements". In 2001, Tribe became an honorary associate of Rationalist International. In 2005 he put $300,000 into a foundation to establish the University of Sydney's "David Harold Tribe Awards" in fiction, poetry, philosophy, sculpture, and symphony. In May 2017, severe illness placed him in Sydney's Royal North Shore Hospital, from where he was sent to Montana Nursing Home in the nearby suburb of Mosman. On Tuesday 30 May, he woke and enjoyed a supper, but was found peacefully deceased later that evening.