Канадалық Стивен Траскотт ісі: жаңылған сот үкімі және құпия дәлелдер
Steven Truscott
Канадалық Стивен Трускотт 1959 ж. құрбысын өлтірді деп айыпталған. 14 жасында өлім жазасынан құтылған, кейіннен сот шешімі жойылды. Қылмыстық іс, тарих.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Канадалық ер адам (1945 жылы туған)
Canadian man (born 1945)
Стивен Мюррей Трускотт (18 қаңтар 1945 жылы туған) – он төрт жасында 1959 жылы сыныптасы Линн Харперді зорлап өлтірді деген айыппен сотталып, өлім жазасына кесілген канадалық ер адам. Трускотт оны соңғы рет тірі көрген адам болды. Оның асылуы жоспарланған, бірақ федералды кабинет оған үкімді жеңілдетіп, өмір бойына түрмеге жапты. 1969 жылы ол мерзімінен бұрын босатылды. Бес он жылдан кейін, 2007 жылы сот оның кінәсін жойды, себебі сотта көрсетілгеннен қарағанда маңызды сараптамалық дәлелдер нашар болды және Трускоттты қолдаған маңызды дәлелдер оның адвокаттарынан жасырылды. Ол Канада тарихында өлім жазасына кесілген ең жас адам атанды.
Steven Murray Truscott (born January 18, 1945) is a Canadian man who, at age fourteen, was convicted and sentenced to death in 1959 for the rape and murder of classmate Lynne Harper. Truscott had been the last known person to see her alive. He was scheduled to be hanged; however, the federal cabinet reprieved him and he was sentenced to life in prison and released on parole in 1969. Five decades later, in 2007, his conviction was overturned on the basis that key forensic evidence was weaker than had been portrayed at trial, and key evidence in favor of Truscott was concealed from his defense team. He was the youngest person in Canada to face execution.
Линн Харпер
Шерил Линн Харпер 1946 жылдың 31 тамызында Нью-Брансуикте Лесли мен Ширли Харпердің отбасында дүниеге келді. Оның Огайода тұратын Бари Харпер есімді ағасы және Джеффри есімді інісі болған. Әкесі 1940 жылы әскерге қатарына шақырылғанға дейін мектеп мұғалімі болған. Олар 1957 жылдың шілдесінде Клинтон қаласындағы РКАФ базасына көшіп келді. Линн жексенбілік мектепке, Библия сабақтарына қатысып, "Қыз-скауттар" ұйымында болды. 1959 жылдың 9 маусымында 12 жастағы Линн Клинтон әуе станциясының жанында, Онтарио штатындағы Клинтонның оңтүстігінде (қазіргі Ванастра, Лондон қаласынан шамамен 80 километр солтүстікке қарай) жоғалып кетті. Екі күннен кейін, 11 маусым күні түстен кейін іздеу тобы оның денесін жақын жердегі шағын орманнан тапты. Харпер зорланған және өз блузкасымен мойнынан қысылып өлтірілген. Стивен Трускотт пен Харпер Әуе күштері базасының солтүстік жағында орналасқан Әуе вице-маршалы Хью Кемпбелл атындағы мектепте 7-8 сыныптардың біріктірілген класында оқыған. 1959 жылдың 9 маусымының кешкісін Трускотт Харперді велосипедінің рулькасына отырғызып, мектеп маңынан Солтүстік округтік жолмен жүрген. Олардың кездескен уақыты мен оның қанша уақытқа созылғаны, сондай-ақ бірге болғанда не болғаны 1959 жылдан бері даулы мәселе болып қалып келді. Сотта айыптау тарапы Трускотт пен Харпердің Бэйфилд өзенінің үстіндегі көпірге жетпес бұрын округтік жолдан шығып кеткенін, ал округтік жолдың жанындағы орманды аймақта (Лоусонның Буш деп аталады) Трускотт Линнді зорлап, өлтіргенін мәлімдеді. 1959 жылдан бері Трускотт Харперді 8-ші тас жол мен округтік жолдың қиылысына жеткізіп, оны сол жерде ешқандай зардапсыз қалдырғанын айтады. Трускотт көпірге келгенде, Харперді түсірген қиылысқа қарай қарап, бір көліктің тоқтағанын және оның сол көлікке отырып жатқанын көргенін айтады. 1959 жылдың 10 маусымында сағат 9:30-да Стивенді (констебль) Хоббс мектебіндегі патрульдік машинасында сұраққа алды. Ол Хоббске көпірде тұрғанда Линннің "жаңа үлгідегі Chevrolet" машинасына отырғанын көргенін және "көлікте көп хром болған, тіпті ол Bellair машинасы болуы мүмкін" деді. Сол күні сағат 11:20-де Линннің әкесі оның жоғалып кеткенін хабарлады.
Cheryl Lynne Harper was born to Leslie and Shirley Harper on August 31, 1946, in New Brunswick. She had one older brother, Barry Harper, who lived in Ohio and a younger brother, Jeffrey. Her father was a school teacher before he joined the military in 1940. They relocated to the RCAF base at Clinton in July, 1957. Lynne spent time going to Sunday school, Bible class and Girl Guides. On June 9, 1959, Lynne—then 12 years of age—disappeared near RCAF Station Clinton, an air force base south of Clinton, Ontario in what is now Vanastra (roughly 80 kilometers north of London). Two days later, on the afternoon of June 11, searchers discovered her body in a nearby farm woodlot. Harper had been raped and had been strangled with her own blouse. Steven Truscott and Harper had been classmates in a combined grades 7/8 class at the Air Vice Marshal Hugh Campbell School located on the north side of the Air Force base. In the early evening of Tuesday, June 9, 1959, Truscott had given Harper a ride on the crossbar of his bicycle and proceeded from the vicinity of the school northwards along the County Road. The timing and duration of their encounter, and what happened while they were together, have been contentious issues since 1959. In court, the Crown contended that Truscott and Harper left the County Road before reaching the bridge over the Bayfield River and, in a wooded area beside the County Road (known as Lawson's Bush), Truscott raped and murdered Lynne. Truscott has maintained since 1959 that he took Harper to the intersection of the County Road and Highway 8, where he left her unharmed. Truscott maintains that when he arrived at the bridge, he looked back toward the intersection where he had dropped Harper off and observed that a vehicle had stopped and that she was in the process of entering it. On June 10, 1959 at 9:30 a. m. Steven was interviewed by (Constable) Hobbs in a cruiser at his school. He told Hobbs that while standing on the bridge, he saw Lynne get into a "late model Chevrolet" and there "was a lot of chrome on the car and it could have been a Bellair [sic] version." At 11:20 that evening, Lynne's father reported her missing.
Тұтқындау және сотталу
12 маусымда, сағат 19:00-ден кейін Траскот тұтқындалды. 13 маусым күні таңғы сағат 2:30-да ол Жасөспірімдерге қатысты заңға сәйкес, бірінші дәрежелі кісі өлтіру қылмысы бойынша айыпталды. 30 маусымда Траскотты ересек ретінде соттауға бұйрық берілді; осы бұйрыққа қатысты шағым қабылданбады. 16 қыркүйекте Стивен Траскоттың соты Онтарионың сол кездегі Жоғарғы сотында, Годерих қаласында судья Фергюсон және қазылар алқасының алдында басталды. Стивен Траскотты Фрэнк Доннели қорғады; ал мемлекеттік айыптаушы ретінде Глен Хейс қатысты. Сотта айыпталушыға қарсы ұсынылған барлық дәлелдер тікелей емес, жанама сипатта болды және Харпердің өлімін Траскотты кінәлі етуге мүмкіндік беретін қысқа мерзімге сыйғызуға бағытталған. Бұл қысқа мерзімді анықтауда маңызды рөл атқарған мәйіт сарабының куәлігі Линннің денесінің ыдырау деңгейі және оның асқазанындағы жартылай сіңген тағамның күйі оның Траскотпен бірге болған уақытқа жақын уақытта қайтыс болғанын көрсетті. 30 қыркүйекте қазылар алқасы кінәлі деп үкім шығарды, сонымен қатар мейірімділік танытуды ұсынды. Судья Фергюсон Траскотты асып өлтіру жазасына кесті. 1960 жылдың 21 қаңтарында Джон Г. Дж. О'Дрисколл арқылы Онтарио апелляциялық сотына берілген Траскоттың апелляциясы қабылданбады. Содан кейін Канада үкіметі Траскоттың жазасын өмір бойына бас бостандығынан айыруға ауыстырды. 24 ақпанда Канаданың Жоғарғы сотына шағымдануға рұқсат беру туралы өтініш қабылданбады. Осы күні Траскоттың бұл сотқа шағымдануға автоматты құқығы болмады. 1967 жылдың 4 мамырында Жоғарғы Сот (Холл судьясы қарсы дауыс берді) егер Траскоттың апелляциясы сотта қарастырылған болса, ол қабылданбаған болар еді деп шешті.
On June 12, shortly after 7:00 p. m., Truscott was taken into custody. At about 2:30 a. m. on June 13, he was charged with first degree murder under the provisions of the Juvenile Delinquents Act. On June 30, Truscott was ordered to be tried as an adult; an appeal on that order was dismissed. On September 16, Truscott's trial began in the then Supreme Court of Ontario in Goderich before Mr. Justice Ferguson and a jury. Steven Truscott was represented by Frank Donnelly; Glen Hays appeared for the Crown. All the evidence presented in court against the accused was circumstantial, and centred on placing Harper's death within a narrow time frame which implicated Truscott. Key to this narrow window was the autopsy doctor's testimony that the decomposition of Lynne's body and the state of partially digested food in her stomach indicated she had died near the precise time she was acknowledged to have been with Truscott. On September 30, the jury returned a verdict of guilty, with a recommendation for mercy. Justice Ferguson then sentenced Truscott to death by hanging. On January 21, 1960, Truscott's appeal, put forth by John G. J. O'Driscoll to the Court of Appeal for Ontario was dismissed. Immediately afterwards the Government of Canada commuted Truscott's sentence to life imprisonment. An application for leave to appeal to the Supreme Court of Canada was denied on February 24. On that date, Truscott did not have an automatic right to appeal to this court. On May 4, 1967, the Supreme Court (Hall J. dissenting) held that, if Truscott's appeal had been heard by the court, it would have been dismissed.
Онтарио апелляциялық сотында: 2001-2007
Траскотт 2000 жылға дейін жасырын өмір сүрді, содан кейін CBC Television-нің ашу-айдау бағдарламасы "Бесінші билікте" берілген сұхбат оның ісіне деген қызығушылықты қайта ояртты. Журналист Джулиан Шердің кейінгі кітабымен бірге олар алғашқы сотта Траскоттың кінәсіздігін қолдайтын дәлелдер назардан тыс қалғанын көрсетті. 2001 жылдың 28 қарашасында Джеймс Локкер Айыпталушыларды қорғау қауымдастығын басқарып, істі қайта қарау үшін шағымдама берді. 2002 жылдың 24 қаңтарында зейнеткер Қвебек судьясы Фред Кауфманды федералды үкімет істі қарау үшін тағайындады. 2004 жылдың 28 қазанында Әділет министрі Ирвин Котлер Қылмыстық кодекстің 693.3 (a) (ii) тармағына сәйкес, 1959 жылғы үкімді жаңа дәлелдер өзгертер ме екенін анықтау үшін Онтарио апелляциялық сотына сауал жолдады. 2006 жылдың 6 сәуірінде Линн Харпердің денесі Онтарионың Бас прокурорының бұйрығымен ДНК сараптамасы үшін эксгумацияланды. Бұл іске аяқталғандық бермек еді, бірақ денеден пайдалы ДНК табылмады. Харпердің денесіндегі соққылы шыбындар, құрттар және жәндіктердің белсенділігі оның кешкі сағат 8-ден бұрын қайтыс болғанына күмән тудырып, тіпті келесі күні қайтыс болғанын көрсетуі мүмкін еді, бірақ сот 1959 жылғы кісі өлтіруді шешуде энтомологияның көмектесе алмайтынын айтты. Дегенмен, сол кезде денеден жәндіктер мен құрттардың үлгілері алынған, ал ғылым содан бері дамыды. Жәндіктердің өлексеге жұмыртқаларын немесе дернәсілдерін қашан жұмыртқалайтынын білгенде, сарапшылар өлім уақытын анықтауға болады. Дәлелдер Линн сотта айтылған уақытта қайтыс болғанын жоққа шығармады. Сонымен қатар, зейнеткерліктен шыққан бір жұбай қылмыстан кейін көп ұзамай Траскоттың Харперді тастап кеткен жерінде және уақытында автостоппен жүрген жас қызды көргендерін тергеушілерге айтты. Сол жердегі жерді иеленген фермер Боб Лоусон сотта оның және көршісінің 12 жасар баланың жоғалған түні оның қоршауының жанында тұрған күдікті көлікті көргендерін, көлік ішінде бір ер адам мен қыз болғанын және осы туралы RCAF күзет үйіне хабарлағанын куәландырды. Сотталу кезінде судья Молдавер зейнеткерліктегі OPP офицері Гарри "Хэнк" Саеудан (инспектор Гарольд Грэмге көмектескен) неге полиция Харперді зорлап өлтіруге жыныстық психопат жауапты болуы мүмкін екенін ойламағанын сұрады, олар назарларын он төрт жасар қызға аударғанға дейін: "Біреу оны тұншықтырып, содан кейін зорласа, сіз бұзылған адамды, жыныстық психопатты іздеуіңіз керек емес пе?" "Мен оны еске түсіре алмаймын", - деді сексен төрт жасар Гарри Саеу. 2007 жылдың 28 тамызында Апелляциялық сот Траскотты айыптамалардан ақтап тастады. Траскоттың қорғау тобы бастапқыда фактілік кінәсіздік туралы декларация жасауды сұрады, бұл Траскоттың кінәсіздігін жариялауды білдіретін болар еді, және онымен күмәндануға болатын дәлелдердің жетіспеуі. Сот Траскотты кінәсіз деп жарияламаса да, ол қылмыстың кінәсіз екендігін мойындамады. "Апелляциялық шағымданушы өзінің кінәсіздігін дәлелдемеді", - деп жазды сот. "Қазіргі уақытта және барлық деректерді ескерсек, біз кінәсіздік туралы декларация жасауға жағдайға келмейміз". 2006 жылғы сот шешімінде, Траскотқа қарсы дәлелдерді қарағанда, сот "Осы жағдайларда, біз ақтау - бұл жалғыз ақылға қонымды үкім деп айта алмаймыз" деп жазды. Онтарионың Бас прокуроры Майкл Брайант провинциялық үкімет атынан Траскоттан кешірім сұрады, олар әділетсіздікке "шындығында өкінетінін" айтты. Көптеген адамдар, соның ішінде Харпердің отбасы, Траскоттың кісі өлтіруден кінәсіз екенін ешқашан мойындамады, ал 2008 жылдың шілдесінде Харпердің ағасы Траскотқа төленген өтемақыны "нағыз қорлық" деп сипаттап, жаңалықты естісе әкесінің ренжісіне қатысы бар деп ойлап, оған хабарламауға ниеттенді.
Truscott maintained a low profile until 2000, when an interview on CBC Television's investigative news program The Fifth Estate revived interest in his case. Together with a subsequent book by journalist Julian Sher, they suggested that evidence in favour of Truscott's innocence had been ignored in the original trial. On November 28, 2001, James Lockyer led the Association in Defence of the Wrongly Convicted to file an appeal to have the case reopened. On January 24, 2002, retired Quebec Justice Fred Kaufman was appointed by the federal government to review the case. On October 28, 2004, Justice Minister Irwin Cotler directed a Reference pursuant to section 693.3(a)(ii) of the Criminal Code to the Court of Appeal for Ontario to review whether new evidence would have changed the 1959 verdict. On April 6, 2006, the body of Lynne Harper was exhumed by order of the Attorney General of Ontario, in order to test for DNA evidence. There was hope that this would bring some closure to the case, but no usable DNA was recovered from the remains. Blow flies, maggots and insect activity on Harper's body were capable of raising a "reasonable doubt" whether she died before 8 p. m. – and could suggest she died as late as the next day, although the court said there was no realistic possibility that entomology could have assisted in solving the murder in 1959. However, samples of insects and maggots were collected from the body at the time, and the science has since evolved. By knowing when insects deposit their eggs or larvae on a corpse, experts can estimate time of death. The evidence did not rule out that Lynne died at the time stated by the Crown. In addition, an elderly couple had told investigators soon after the murder that they had spotted a young girl hitchhiking at the time and place where Truscott stated he had left Harper. Bob Lawson, the farmer who owns the property including Lawson’s Bush, testified during the appeal he and a neighbor saw a strange car parked near his fence, apparently with a man and a girl inside, the night the 12 year old disappeared, and had reported it to the RCAF guardhouse. During the review Justice Moldaver asked retired OPP officer Harry "Hank" Sayeau (who assisted Inspector Harold Graham) why the police never considered a sexual psychopath might be responsible for Harper's rape and murder before they narrowed their focus on a fourteen year old: "Did the thought ever cross your mind that, for someone to strangle her then sexually assault her, you might want to be looking for someone who is more of a pervert, more of a sexual psychopath?" "I don't recall that", said the eighty four year old Harry Sayeau. On August 28, 2007, the Court of Appeal acquitted Truscott of the charges. Truscott's defence team had originally asked for a declaration of factual innocence, which would mean that Truscott would be declared innocent, and not merely unable to be found guilty beyond a reasonable doubt. Although they issued the acquittal, the court said it was not in a position to declare Truscott innocent of the crime. "The appellant has not demonstrated his factual innocence," the court wrote. "At this time, and on the totality of the record, we are in no position to make a declaration of innocence." Within the Court's 2006 judgement, as they reviewed the evidence against Truscott, the Court wrote that "In these circumstances, we cannot say that an acquittal is the only reasonable verdict." Attorney General of Ontario Michael Bryant apologized to Truscott on behalf of the provincial government, stating they were "truly sorry" for the miscarriage of justice. Many, including Harper's family, have never thought that Truscott was innocent of the murder, and in July 2008 Harper's brother described Truscott's compensation package as "a real travesty" and indicated he would not inform their father for fear the news would upset him.
Мәдениеттік аспектілер
1975 жылы Мюррей Марковиц түсірген «Мейірімділік туралы ұсыныс» атты фильм толыққан толығына Траскотт ісіне негізделген, бірақ сюжетке басқа есімдер енгізілді. Басты рөлді Эндрю Скид ойнады. Энн Мари Макдональдтың 2003 жылғы «Қарғаның ұшу жолы» романының сюжеті Траскотт ісінің қиялдағы нұсқасына және оқиғаға айналасындағы қоғамның реакциясына негізделген. Макдональд өзінің балалық шағын Траскотт ісімен бір уақытта, сол аймақта өткізген. Қатаң жазаға наразылық ретінде белгілі канадалық жазушы Пьер Бертон «Он төрт жасар балаға реквием» атты өлең жазды. Канадалық рок-тобы Blue Rodeo 2000 жылы шыққан «The Days in Between» альбомында осы оқиғаға сілтеме жасайтын «Truscott» әнін жазды. CBC жаңалықтарының жүргізушісі Лауриер ЛаПьер, Траскотттың анасы Дориспен сұхбаттасқаннан кейін көз жасына ие болғандықтан «Бұл сағатта жеті күн бар» бағдарламасынан босатылды. ЛаПьердің реакциясы – бір көзінен жасын жылдам сүртіп, дірілдеген дауыспен сөйлеуі – CBC президенті Альфонс Уиметті ашуландырды. «Жеті күн» бағдарламасын бұрын сынаған президент оны ЛаПьердің «кәсіби еместігінің» дәлелі деп қабылдады. Танымал бағдарлама тоқтатылды, ал екінші жүргізуші Патрик Уотсон да осы оқиғаға байланысты жұмыстан шығарылды. Бұл жағдай 1993 жылы CBC драмалық антологиялық сериясы «Әділет таразыларында» бейнеленді, онда Закари Ансли Траскотттың бастапқы соты мен Жоғарғы сотқа бірінші шағымының қайта жаңғыртуында Траскотт рөлін ойнады. Беверли Купердің Траскотттың айыпталуына негізделген «Innocence Lost» атты пьесасы 2008 жылдың жазғы маусымында Онтарио штатының Блайт қаласындағы Блайт фестиваль театрында қойылды. Ол 2008 жылы ағылшын тіліндегі драма бойынша генерал-губернатор сыйлығының финалисі атанды. Пьеса компанияның 2009 жылғы маусымында қайта қойылды және 2013 жылы Торонто, Оттава және Лондон қауымдастық ойыншылары сияқты Онтарионың әртүрлі аймақтарында қайтадан көрсетілді. Батыс Канададағы тұңғыш көрсетілімі 2014 жылы Лангара колледжінің 58-студиясында өтті. 2020 жылы түсірілген «Марлин» фильмі Стивен Траскотт (Грег Брик) ісі және оның әйелі Марлин Траскотттың (Кристин Бут) күйеуінің атын ақтау үшін жалғандықты, жасырындықты және полицияның іске қатысуындағы бұрмашылықты әшкерелеу үшін тынымсыз жұмыс істеуі туралы айтады.
The 1975 film, directed by Murray Markowitz, called Recommendation for Mercy, was based fully on the Truscott case, though different names were introduced into the plot. Andrew Skidd starred. The plot of Ann Marie MacDonald's 2003 novel The Way the Crow Flies is based on a fictionalized version of the Truscott case, and the surrounding community's reaction to the incident. MacDonald herself was raised in the same region, during the same time period as the Truscott case. In protest of the harsh sentence, notable Canadian writer Pierre Berton wrote a poem, Requiem for a Fourteen Year Old. Canadian rock band Blue Rodeo recorded a song, "Truscott", which referenced the case, on their 2000 album The Days in Between. Laurier LaPierre, co host of a CBC news show, This Hour Has Seven Days, was fired after shedding a tear in response to an interview with Truscott's mother, Doris. LaPierre's reaction – quickly wiping away tears under one eye and speaking in a shaky voice – infuriated CBC president Alphonse Ouimet. The president, already a critic of Seven Days, took it as proof that LaPierre was "unprofessional". The popular show was cancelled, and the other co host, Patrick Watson, was also fired over the incident. The case was dramatized in a 1993 episode of the CBC drama anthology series Scales of Justice, with Zachary Ansley playing Truscott in reenactments of both Truscott's original trial and his first Supreme Court appeal. A play called Innocence Lost, written by Beverley Cooper and based on Truscott's conviction, was featured at the Blyth Festival Theatre in Blyth, Ontario during the summer 2008 season. It was a finalist for the Governor General's Award for English language drama in 2008. The play was remounted again in the company's 2009 season and was again playing in 2013 in various Ontario localities including Toronto, Ottawa and at London Community Players in London. Its Western Canadian premiere was at Langara College's Studio 58 in 2014. The 2020 film Marlene tells the story of the Steven Truscott (Greg Bryk) case and how his wife Marlene Truscott (Kristin Booth) worked tirelessly to clear her husband's name by exposing lies, cover ups, and police mishandling of the case.