Рубин "Жұлдыз" Картер: Адалдық үшін күрес және қате айыпталу тарихы

Кіріспе

Американдық боксшы (1937–2014) – сол аттас американдық футболшы.

Рубин "Hurricane" Картер (6 мамыр 1937 – 20 сәуір 2014) – американдық-канадтық орта салмақтағы боксшы, әділетсіз айыпталып, 20 жылға жуық түрмеде отырғаннан кейін, шартты түрде босатылған. 1966 жылы Картер мен оның серігі Джон Артис АҚШ-тың Нью-Джерси штатындағы Патерсон қаласындағы Lafayette Bar and Grill мейрамханасында үш адамды өлтіргені үшін тұтқындалды. Оқиғадан кейін, сағат 2:30-да, Картер, Артис және үшінші адамды тасымалдаған көлік мейрамхананың алдында полициямен тоқтатылды. Оларға жол берілді, бірақ үшінші адамды түсіргеннен кейін, Картер мен Артис 45 минуттан соң бардың жанынан қайтадан өтіп бара жатқанда тоқтатылып, тұтқындалды. Картер мен Артис 17 сағат бойы сұраққа тартылып, босатылды, бірақ бірнеше аптадан кейін қайтадан тұтқындалды. 1967 жылы олар үш қылмыс үшін кінәлі деп танылып, өмір бойына Рахвей мемлекеттік түрмесінде жаза өтеуге кесілді. 1976 жылы қайта қарау кезінде олардың үкімі күшінде қалды, бірақ 1985 жылы жойылды. Прокурорлар АҚШ Жоғарғы Сотына шағымданып, шағым қабылданбағаннан кейін үшінші рет істі қараудан бас тартты. Картер түрмеде отырғанда жазған "The Sixteenth Round" атты автобиографиясы 1974 жылы Viking Press баспасында жарық көрді. Бұл оқиға 1975 жылы Боб Диланның "Hurricane" әніне және 1999 жылы Дензел Вашингтонның Картер рөлінде ойнаған "Hurricane" фильміне шабыттандырды. 1993 жылдан 2005 жылға дейін Картер Айыпталушылардың құқығын қорғау қауымдастығының (кейін Innocence Canada деп қайта аталды) атқарушы директоры болды. 2019 жылы бұл жағдай BBC подкаст сериясының "Hurricane Tapes" ("Қырағай таспалары") тақырыбында жарық көрді. Сериал аман қалғандармен сұхбаттасуларға, бастапқы тергеулер кезінде алынған жазбаларға және автор Кен Клонскидің Картермен жасаған 40 сағаттық жазбаларына негізделген, ол оларды 2011 жылғы "The Eye of the Hurricane" ("Қырағайдың көзі") кітабында келтірген.

Ерте өмір

Картер 1937 жылы Нью-Джерси штатының Клифтон қаласында жеті баланың төртіншісі болып дүниеге келген. Кейін ол әкесімен, қатаң тәртіп сақтаушы адаммен арақатынасының қиын болғанын мойындады. Он бір жасында өзін зорлауға тырысқан деп айыптаған адамды пышақтап жарақаттағандықтан, жасөспірімдерге арналған түзету мекемесіне жіберілді. 1954 жылы Картер түзету мекемесінен қашып, АҚШ армиясына қосылды. Германияда әскерде бокспен айналыса бастады. Армиядан босатылғаннан кейін көп ұзамай, ол Нью-Джерсиге қайтып келді, екі тонау қылмысы үшін сотталып, түрмеге қамалды.

Бокс карьерасы

1961 жылы қыркүйекте түрмеден босағаннан кейін Картер кәсіби боксшы болды. 1963 жылы ол алты рет жекпе-жекке қатысып, төртеуін жеңіп, екеуінде жеңіліске ұшырады. Осы жеңістің нәтижесінде Картер "The Ring" журналының рейтингінде Джоуи Джиарделлоның орта салмақтағы әлем чемпионы атағына үшінші үміткер ретінде тіркелді. 1964 жылы Картер болашақ ауыр салмақ чемпионы Джимми Эллиске қарсы жеңіске жетіп (шешіммен), Филадельфияда 14 желтоқсанда Джиарделломен 15 раундтық чемпионат матчына қатысты. Картер төртінші раундта Гиарделлоны шайқастырып жіберген бірнеше қатты соққы берді, бірақ оны пайдалана алмады, ал Гиарделло бесінші раундта жекпе-жекті өз бақылауына алды. Төрешілер бір ауыздан Гиарделлоның пайдасына шешім шығарды. Осы жекпе-жектен кейін Картердің "The Ring" рейтингісі төмендеді. 1965 жылы ол тоғыз рет жекпе-жекке қатысып, бесеуін жеңіп, үш жекпе-жектен үшеуінде (Луис Мануэль Родригес, Дик Тайгер және Гарри Скотт) жеңіліске ұшырады. Картердің соңғы жекпе-жегі 1966 жылы 5 тамызда Хуан Карлос Ривероға қарсы болды. Ол ұпайлар бойынша жеңілді. Картердің карьерасы 27 жеңіс (19 нокаут – 8 КО және 11 ТКО), 12 жеңіліс және 40 жекпе-жекте бір теңдікпен аяқталды. 1993 жылы ол Дүниежүзілік бокс кеңесінен (Джоуи Джиарделло да сол банкетте) құрметті белгі алды және кейін Нью-Джерси бокс даңқы залына енгізілді.

Тұтқындалу және сотталу

1966 жылғы 17 маусымда сағат 2:30 шамасында екі адам Нью-Джерси штатының Патерсон қаласындағы Лафайетт бар-гриліне кіріп, ату бастады. Қылмыстардан кейін 10 минут өткен соң, шамамен сағат 2:40-та полиция машинасы Картер мен Артисті жалға алынған көлікте тоқтатты. Олар жақын маңдағы барда кеш өткізіп келген еді. Артис жүргізуші болды, ал үшінші адам, Джон Ройстер, жолаушы орындығында отырды. Полиция Картерді таныды, ол жергілікті жерде белгілі және даулы тұлға еді, бірақ оны босатты. Бірнеше минуттан кейін сол офицерлер бардың сыртындағы екі куәгерден – Патриция "Пэтти" Валентайн мен Альфред Беллодан – қашқан көліктің сипаттамасын сұрады. Белло кейіннен ол аймақта күзетші болып жұмыс істегенін, ал оның серіктесі Артур Брэдли жақын маңдағы қоймаға бұзып кіргенін мойындады. Ол темекі сатып алу үшін барға кірген кезде денелерді тапқанын айтты, сондай-ақ ол кассаны тауысып, шығып бара жатқанда полициямен кездесті. Сотта ол Лафайетке жақындағанда, біреуі мылтықпен, екіншісі тапаншамен қаруланған екі қара нәсілді ер адам бұрыштан шығып келгенін айтты. Ол қашып кетті, ал олар Лафайетке жақын тұрған ақ көлікке отырды. Олар оны ақ түсті, "артқы жағында көбелек сияқты геометриялық суретпен" және көк фонды, қызғылт-сары әріптері бар Нью-Йорк штатының нөмірлік белгілерімен сипаттады. Тағы бір көрші, Рональд Руджиеро да оқ атылғанын естіп, терезесінен Альфред Беллоның Лафайетт көшесінен батысқа қарай 16-шы көшеге қарай жүгіріп бара жатқанын көрді. Одан кейін ол дөңгелектердің сыңғырлағанын естіп, батысқа қарай екі қара нәсілді ер адам отырған ақ көліктің жылдам өткенін көрді. Валентайн бастапқыда көліктің артқы жарықтары көбелектер сияқты толық жарықтанғанын айтты. 1976 жылғы қайта қарау кезінде ол бұл сөздерді Картердің көлігінің нақты сипаттамасымен өзгертті, оның артқы жарықтары алюминиймен көбелек пішіндес әшекейленген стандартты артқы жарықтар еді. Бұл Белло берген мәліметке сәйкес келді; айыптау тарапы кейіннен шатасудың себебі қорғау тарапының сот транскриптін дұрыс оқымауы болды деп болжады. Ройстерді түсіріп, Картерді Артис үйіне апарып барады; оларды таңғы сағат 3:00-де қайта тоқтатты және полицияға соңынан жүруді бұйырды, онда оларды тұтқындады. Алайда, Валентайн мен Беллоның берген сипаттамаларындағы қарама-қайшылықтар, оқиғадан аман қалған екі адамның шабуылшылардың физикалық ерекшеліктері туралы берген мәлімдемелері, сот-медициналық дәлелдердің жоқтығы және полиция ұсынған уақыт тізбегі 1985 жылы сот шешімінің күшін жоюға ықпал етті. Кейінірек сот-медициналық сараптамалар құрбандардың .32 калибрлі тапаншамен және 12 калибрлі мылтықпен атылғанын анықтады, бірақ қарулар ешқашан табылған жоқ. Картер мен Артистің қылмысқа қатысы бар екенін көрсететін сот-медициналық дәлелдер жоқ. Оқ қалдықтарын тексеру жиі қолданылса да, жетекші детектив ДеСимон кейіннен тест жүргізу үшін сарапшыны шақыруға уақыты жетпегенін мәлімдеді. Ол сарапшыны өтірік анықтау тестілерін жүргізуге шақырды, олар осы тестілерден өтті. 1976 жылы олардың сәтсіздігін растайтын екінші есеп табылды. 17 сағаттық тергеуден кейін олар босатылды. Картер мен Артис сотқа өз еріктерімен келді, онда іс бойынша жауап беруге негіз жоқ деп шешім қабылданды. Белло кейіннен ол кісі өлтірушілерді ұстағаны үшін ұсынылған 10 500 доллар сыйақыны алуға уәде алғанын, бірақ ол ешқашан төленбегенін мәлімдеді. Картер мен Артис тұтқындалған кезде жалға алынған көлік тәркіленді және полицияда сақталды. Бостандыққа шыққаннан бес күн өткен соң, бір детектив оны қайтадан қарап шыққанда, екі атылмаған оқ тапқанын хабарлады, біреуі .32 калибрлі, екіншісі 12 калибрлі. Екеуі де құрбандардан алынған оқтарға сәйкес келмеді; .32 калибрлі оқ мыс емес, латуньдан жасалған, ал мылтық оғы ескі үлгіде, басқа түсті және басқа да жабдықталған. Сотта бұл айырмашылықтарды түсіндіруді сұрағанда, айыптау тарапы қылмыстардан 75 минут өткен соң тіркелген екінші есепті ұсынды, онда осы екі оқ тіркелген. Олар полицияның дәлелдерге ие болғаннан кейін неліктен ерлерді босатқанын немесе стандартты "жинап, белгілеу" процедурасы неліктен орындалмағанын түсіндіре алмады. Олар сондай-ақ оқиға орнынан алынған оқтардың қоспа болғанын ескере отырып, екі оқтың сәйкес келмеуінің маңызы жоқ екенін, маңыздысы олардың атыс кезінде қолданылған калибрмен бірдей болғанын айтты. Қорғауды Реймонд А. Браун куәгерлер Маринс пен Беллоның берген куәліктеріндегі қарама-қайшылықтарға назар аударды. Ол сонымен қатар Картер мен Артистің атыс кезінде "Найт Спотта" болғандығын растаған куәгерлерді ұсынды. Айыптау тарапы сондай-ақ Белло мен Брэдлидің 1967 жылғы сотта жалған куәлік бергенін, сот алқасына олар сотпен жасасқан белгілі бір шектеулі келісімдер туралы айтқанын мәлімдеді. Детектив 1966 жылы Беллодан бірінші тергеуді таспаға түсірді, және оны қайта қарау кезінде қорғау тарапы таспа Беллоның куәлігінен асып түсетін уәделерді көрсеткенін мәлімдеді. Егер осылай болса, айыптау тарапы қосымша босатушы дәлелдерді ашуға міндетті болған немесе куәгерлерінің сотта жалған куәлік бергенін жариялауға міндетті болған. Ларнер бұл екінші аргументке келіспеді, бірақ Нью-Джерси Жоғарғы Соты бірауыздан Белло мен Брэдли арасындағы сотпен жасалған келісімдер туралы дәлелдерді 1967 жылғы сотқа дейін немесе сот кезінде қорғау тарапына жариялау керек болғанын мәлімдеді, өйткені бұл "куәгерлердің сенімділігін бағалауға қазылардың әсерін тигізуі мүмкін". "Айыпталушылардың әділ сотқа қатысу құқығы маңызды түрде бұзылды", - деді судья Марк Салливан.

At approximately 2:30 AM on June 17, 1966, two men entered the Lafayette Bar and Grill in Paterson, New Jersey, and began shooting. Ten minutes after the murders, around 2:40 AM, a police cruiser stopped Carter and Artis in a rental car, returning from a night out at the Nite Spot, a nearby bar. Carter was in the back, with Artis driving, and a third man, John Royster, in the passenger seat. The police recognised Carter, a well known and controversial local figure, but let him go. Minutes later, the same officers solicited a description of the getaway car from two eyewitnesses outside the bar, Patricia "Patty" Valentine and Alfred Bello. Bello later admitted he was in the area acting as a lookout while an accomplice, Arthur Bradley, broke into a nearby warehouse. At the time, he claimed to have discovered the bodies when he entered the bar to buy cigarettes; it also transpired that he took the opportunity to empty the cash register, and encountered the police as he exited. At the trial, he testified he was approaching the Lafayette when two black males, one with a shotgun, the other a pistol, came around the corner. He ran from them, and they got into a white car that was double parked near the Lafayette. They reportedly described it as white, with "a geometric design, sort of a butterfly type design in the back of the car", and New York state license plates, with blue background and orange lettering. Another neighbor, Ronald Ruggiero, also heard the shots, and said that, from his window, he saw Alfred Bello running west on Lafayette Street toward 16th Street. He then heard the screech of tires and saw a white car shoot past, heading west, with two black males in the front seat. Valentine initially stated the car had rear lights which lit up completely like butterflies. At the retrial in 1976, she changed this to an accurate description of Carter's car, which had conventional tail lights with aluminum decoration in a butterfly shape. This aligned with that provided by Bello; the prosecution later suggested the confusion was the result of a misreading of a court transcript by the defense. Having dropped off Royster, Carter was now being driven home by Artis; they were stopped again at 3:00 AM, and ordered to follow the police to the station, where they were arrested. However, variances in descriptions given by Valentine and Bello, the physical characteristics of the attackers provided by the two survivors, lack of forensic evidence, and the timeline provided by the police were key factors in the conviction being overturned in 1985. Forensics later established the victims were shot by a .32 caliber pistol and a 12 gauge shotgun, although the weapons were never found. There was no forensic evidence linking Carter or Artis to the murders. While gun residue tests were commonly used, DeSimone, the lead detective, later claimed he had insufficient time to bring in an expert to administer the tests. He did arrange for an expert to conduct lie detector tests, which they passed. In 1976, a second report was discovered, claiming they failed. After 17 hours of interrogation, they were released. Carter and Artis voluntarily appeared before a grand jury, which found there was no case to answer. Bello later claimed that in return he was promised the U$10,500 reward offered for catching the killers, though it was never paid. The rental car had been impounded when Carter and Artis were arrested, and retained by police. Five days after their release a detective reported that on searching it again he discovered two unfired rounds, one .32 caliber, the other 12 gauge. Neither matched those retrieved from the victims; the .32 round was brass, rather than copper, while the shotgun shell was an older model, with a different wad and color. Asked to account for these differences at the trial, the prosecution produced a second report, allegedly lodged 75 minutes after the murders which recorded the two rounds. They were unable to explain why, having that evidence, the police released the men, or why standard 'bag and tag' procedure was not followed. They also argued that, since the expended rounds retrieved at the scene were also a mixture, the fact that the two rounds did not match was meaningless; what did matter was they were the same caliber as those used in the shootings. The defense, led by Raymond A. Brown, focused on inconsistencies in the evidence given by eyewitnesses Marins and Bello. He also produced witnesses who confirmed Carter and Artis were still in the Nite Spot at the time of the shootings. During the hearing on the recantations, defense attorneys also argued that Bello and Bradley had lied during the 1967 trial, telling the jurors that they had made only certain narrow, limited deals with prosecutors in exchange for their trial testimony. A detective taped one interrogation of Bello in 1966, and when it was played during the recantation hearing, defense attorneys argued that the tape revealed promises beyond what Bello had testified to. If so, prosecutors had either had a Brady obligation to disclose this additional exculpatory evidence, or a duty to disclose that their witnesses had lied on the stand. Larner denied this second argument as well, but the New Jersey Supreme Court unanimously held that the evidence of various deals made between the prosecution and witnesses Bello and Bradley should have been disclosed to the defense before or during the 1967 trial as this could have "affected the jury's evaluation of the credibility" of the eyewitnesses. "The defendants' right to a fair trial was substantially prejudiced", said Justice Mark Sullivan.

Екінші айыптау және апелляциялық шағым

1976 жылы жаңа сот барысында Альфред Белло 1967 жылғы куәлігін қайталап, Картер мен Артисті Лафайетт Гриллдің сыртында көрген қарулы екі адам ретінде көрсетті. Брэдли прокурорлармен ынтымақтасудан бас тартты, сондай-ақ прокурорлық тарап та, қорғау тарапы да оны куәгер ретінде шақырмады. Қорғау тарапы Картердің қылмыс болған кезде өзі болған жерлерде екенін растайтын бірнеше куәгерлердің куәліктерін ұсынды. Белло мен Брэдлидің жаңылған куәліктеріне қол жеткізуге күш салған тергеуші Фред Хоган қорғау тарапынан куәгер ретінде пайда болды. Қарсы сұрақтар кезінде Хоганнан Белоның куәлігін қайтаруы үшін пара немесе қандай да бір ынталандыру ұсынылған ба деген сұрақ қойылды, бірақ Хоган оны жоққа шығарды. Оның Беломен болған әңгімелерінің қолмен жазылған жазбалары сотқа дәлел ретінде ұсынылды. Қорғау тарапы Патрисия Валентайнның куәлігіндегі қайшылықтарға назар салып, 1973 жылы қайтыс болған Уильям Маринстің 1967 жылғы куәлігін оқыды, оның атыс жасағандардың сипаттамалары Артис пен Картердің шын келбетінен мүлдем өзгеше екенін атап өтті. Сотқа Картердің әріптесі Пасайк округінің прокурорлары оны Картерге қарсы куәлік беруге қысым жасауға тырысқаны туралы куәлік берді. Прокурорлар бұл айыптауды жоққа шығарды. Шамамен тоғыз сағаттық кеңесуден кейін қазылар алқасы Картер мен Артисті тағы да қылмыс жасады деп таныды. Судья Леопицци екеуіне де бұрынғыдай жаза тағайындады: Картерге екі мәрте өмір бойына бас бостандығынан айыру, Артиске бір мәрте өмір бойына бас бостандығынан айыру. Артис 1981 жылы мерзімінен бұрын босатылды. Картердің адвокаттары жоғары сотқа шағымдануды жалғастырды. 1982 жылы Нью-Джерси Жоғарғы Соты оның үкімін күшінде қалдырды (4–3 дауыспен). Сот судьялары прокурорлар Харрелсонның ауызша пікірін (Беллоның қылмыс кезінде қайда болғаны туралы) қорғау тарапына ашып көрсетуі керек деп санаса да, оның маңыздылығы туралы пікірлер екіге бөлінді. Көпшілік пікірге сәйкес, прокурорлар Брэди заңына сәйкес қорғау тарапына ұсынуға тиіс ақпаратты жасырмаған. Кепілдік беруші Кэролин Келлидің сөзіне сенсек, 1975–1976 жылдары ол Картер үшін екінші сот процесін өткізу үшін қаражат жинауға көмектесті, нәтижесінде ол 1976 жылдың наурыз айында кепілдікпен босатылды. Келесі айда ақша жинау сапарында Келли боксшының оны (Келлидің салмағы 112 фунт болған кезде) даулы қонақ үй шоттары үшін қатты ұрып-соққанын айтты. «Филадельфия Дэйли Ньюс» газеті бірнеше аптадан кейін бұл оқиғаны бірінші бетке шығарды, бірақ Картер бұл айыптауды жоққа шығарса да, оған танымал адамдардың қолдауы тез азайды. Келли айыптаудан бас тартты, Картерге көмек қажет деп есептегендіктен, «Мен айыптауды ұсырмаймын, себебі түрме Рубинге арналған орын емес. Оған емдеу қажет. Мен оған зиян келтіргім жоқ» деді. Пасайк округінің судьясы Уильям Маркес 1976 жылдың шілде айында осы оқиға бойынша тыңдау өткізді және шабуыл болғанын анықтағаннан кейін Картердің кепілдік шарттарын өзгертті. Картер 1963 жылы үйленген Мэй Тельма Баскет,

During the new trial in 1976, Alfred Bello repeated his 1967 testimony, identifying Carter and Artis as the two armed men he had seen outside the Lafayette Grill. Bradley refused to cooperate with prosecutors, and neither prosecution nor defense called him as a witness. The defense responded with testimony from multiple witnesses who identified Carter at the locations he claimed to be at when the murders took place. Investigator Fred Hogan, whose efforts had led to the recantations of Bello and Bradley, appeared as a defense witness. Hogan was asked on cross examinations whether any bribes or inducements were offered to Bello to secure his recantation, which Hogan denied. His original handwritten notes on his conversations with Bello were entered into evidence. The defense also pointed out the inconsistencies in the testimony of Patricia Valentine, and read the 1967 testimony of William Marins, who had died in 1973, noting that his descriptions of the shooters were drastically different from Artis and Carter's actual appearances. The court also heard testimony from a Carter associate that Passaic County prosecutors had tried to pressure her into testifying against Carter. Prosecutors denied the charge. After deliberating for almost nine hours, the jury again found Carter and Artis guilty of the murders. Judge Leopizzi re imposed the same sentences on both men: a double life sentence for Carter, a single life sentence for Artis. Artis was released on parole in 1981. Carter's attorneys continued to appeal. In 1982, the Supreme Court of New Jersey affirmed his convictions (4–3). Although the justices felt that the prosecutors should have disclosed Harrelson's oral opinion (about Bello's location at the time of the murders) to the defense, only a minority thought this was material. The majority thus concluded that the prosecution had not withheld information the Brady disclosure law required them to provide to the defense. According to bail bondswoman Carolyn Kelley, in 1975–1976 she helped raise funds to win a second trial for Carter, which resulted in his release on bail in March 1976. On a fund raising trip the following month, Kelley said the boxer beat her (Kelley weighed 112 pounds at the time of the alleged beating) severely over a disputed hotel bill. The Philadelphia Daily News reported the alleged beating in a front page story several weeks later, and celebrity support for Carter quickly eroded, though Carter denied the accusation. Kelley declined to pursue charges, stating that she felt Carter needed help, stating "I don't want to press charges because jail is not the place for Rubin. He needs treatment. I don't want to do anything to hurt him". Passaic County Judge William Marchese held hearings on the incident in July 1976 and changed the terms of Carter's bail after determining that the assault had occurred. Mae Thelma Basket, whom Carter had married in 1963,

Федералды соттың ісі

1985 жылы Картердің адвокаттары федералды сотқа хабеас корпус туралы петиция тапсырды. Сол жылы Нью-Джерси округінің АҚШ округтік сотының судьясы Х. Ли Сарокин бұл петицияны қабылдады, айыптаудың «ақылға емес, нәсілшілдікке, ашыққа емес, жасыруға негізделгенін» атап көрсетіп, сот шешімдерін жойды. Сот бұл өтінішті қабылдамады және ақырында Сарокиннің пікірін қолдады, оның басқа негіздемелеріне түсініктеме бермей, Брейди талдауын бекітті. Прокурорлар бұл істі АҚШ Жоғарғы Сотына шағымдады, бірақ ол оны қараудан бас тартты. Сондықтан прокурорлар Картерді (және Артисті) үшінші рет соттай алатын еді, бірақ олай істемеуге шешім қабылдап, бастапқы айыптамаларды жою туралы өтініш берді. «Құқықтық жағынан айыптауды сақтау мүмкін емес, ал 22 жылдан кейін кез келген адамды соттаудың өзі де тиімді емес», - деді Нью-Джерсидің бас прокуроры У. Кэри Эдвардс. Пасаик округінің прокурорының міндетін атқарушы Джон П. Гоцелжак бірнеше факторлар қайта соттауды мүмкінсіз ететінін айтты, соның ішінде Беллоның куәгер ретінде «қазіргі сенімсіздігі» және басқа куәгерлердің қолжетімсіздігі. Гоцелжак сондай-ақ федералды сот шешімдеріне байланысты прокурорлардың нәсілдік мотивтерге негізделген қылмыстық теорияны қайтадан енгізе алатынына күмәнданды. Сот өтінішті мақұлдап, сот процесін аяқтады.

Еріктіліктен кейінгі кезең

Картер Торонтода, Онтариода өмір сүрді, онда ол Канада азаматы болды және 1993 жылдан 2005 жылға дейін Адилетсіз сотталғандарды қорғау қауымдастығының (AIDWYC) атқарушы директоры болып жұмыс істеді. Картер, AIDWYC Сузан Маклин судьялық тағайындалуына қарсы оның наразылығын қолдамағандықтан, қызметтен кетті. Сузан Маклин – канадалық Гай Пол Мориннің ісі бойынша прокурор болған, ол зорлау және кісі өлтіру қылмысы үшін он сегіз жылдан астам түрмеде отырды, бірақ ДНК сараптамасымен ақталды. Картердің екінші некесі Лиза Питерспен тіркелді. Кейін жұбайлар ажырасып кетті. Картер көбінесе мотивациялық спикер ретінде танылды. 2005 жылдың 14 қазанында ол екі құрметті заң докторы атағын алды: біреуі Йорк университетінен (Торонто, Онтарио, Канада), екіншісі Гриффит университетінен (Брисбен, Квинсленд, Австралия). Бұл атақтар AIDWYC және Innocence Project жобасындағы еңбегі үшін берілді. Картер 1996 жылы "Өлім жазасына назар аудару" ұйымынан "Аболиция" сыйлығын алды.

Простаттың қатерлі ісігі мен өлім

2012 жылдың наурыз айында Батыс Австралиядағы Бёрсууд қаласында өткен Халықаралық әділет конференциясына қатысқан Картер өзінің емделмейтін простата қатерлі ісігіне шалдыққанын мәлімдеді. Дәрігерлер оған сол кезде үш-алты айға дейін өмір сүруге мүмкіндік берді. Осыдан кейін көп ұзамай Джон Артис Картермен бірге тұрып, оның күтімін жасады. 2014 жылдың 20 сәуірінде ол Картердің 76 жасында аурудан қайтыс болғанын растады. Оның денесі кремацияланып, күлі бір бөлігі Кейп-Кодқа, екінші бөлігі Кентуккидегі жылқы шаруашылығына шашылды. Өліміне бірнеше ай қалғанда Картер 1985 жылдан бері кісі өлтіру айыбымен түрмеде отырған Бруклин тұрғыны Дэвид МакКаллумның ақталуы үшін жұмыс істеді. Өліміне екі ай бұрын Картер «Ураган Картердің соңғы тілегі» деген мақаласын New York Daily News газетінде жариялады, онда ол МакКаллумның ісін тәуелсіз түрде қарауды сұрады. «Мен тек МакКаллумға қазіргі аудандық прокурор Кен Томпсон басқаратын Бруклиннің сот төрешілігінің алдында толық тыңдау өткізілуін сұраймын. Менің білетінімді ескеретін болсам, фактілер ашылғанда Томпсон оны дереу босатуға ұсыныс жасайтынына сенімдімін. Менің үкімім «ақылға салмақтан гөрі нәсілшілдікке, ашық жариялаудан гөрі жасыруға негізделген», - деп жазды Сарокин, МакКаллумның да жағдайы осылай болды», - деді Картер. 2014 жылдың 15 қазанында МакКаллум ақталды. Джон Артис 2021 жылдың 7 қарашасында 75 жасында іш қуыс аорта аневризмасынан қайтыс болды.

Кәсіби бокс жазбасы

Жоқ. (No) НәтижеRecordOpponentTypeРаунд, уақытКүніОрныЕскертулер40Жаңылды27–12–1 Хуан Карлос РивероPTS1010Тамыз 6, 196639Тең27–11–1 Уилберт МакКлурMD10Наурыз 8, 196638Жеңіс27–11 Эрнест БурфордKO8 (10)Ақпан 26, 196637Жаңылды26–11 Стан ХаррингтонUD10Қаңтар 25, 196636Жаңылды26–10 Джонни МоррисSD10Қаңтар 18, 196635Жеңіс26–9 Уилберт МакКлурSD10Қаңтар 8, 196634Жеңіс25–9 Джо Н'GidiTKO2 (10)Қыркүйек 18, 196533Жаңылды24–9 Луис Мануэль РодригесUD10Тамыз 26, 196532Жеңіс24–8 Фейт ДэвисTKO1 (10), Шілде 14, 196531Жаңылды23–8 Дик ТайгерUD10Мамыр 20, 196530Жеңіс23–7 Джонни ТорресTKO8 (10), Сәуір 30, 196529Жаңылды22–7 Гарри СкоттPTS10Сәуір 20, 196528Жеңіс22–6 Гарри СкоттTKO9 (10)Наурыз 9, 196527Жеңіс21–6 Фабио БеттиниKO10 (10)Ақпан 22, 196526Жаңылды20–6 Луис Мануэль РодригесUD10Ақпан 12, 196525Жаңылды20–5 Джои ДжарделлоUD15Желтоқсан 14, 196424Жеңіс20–4 Кларенс ДжеймсTKO1 (10), Маусым 24, 196423Жеңіс19–4 Джимми ЭллисUD10Ақпан 28, 196422Жеңіс18–4 Эмиль ГриффитTKO1 (10), Желтоқсан 20, 196321Жаңылды17–4 Джои АрчерSD10Қазан 25, 196320Жеңіс17–3 Фарид СалимUD10Қыркүйек 14, 196319Жеңіс16–3 Джордж БентонSD10Мамыр 25, 196318Жаңылды15–3 Хосе ГонсалесTKO6 (10)Наурыз 30, 196317Жеңіс15–2 Гомео БреннанUD10Ақпан 2, 196316Жеңіс14–2 Холли МимсUD10Желтоқсан 22, 196215Жеңіс13–2 Флорентино ФернандесKO1 (10), Қазан 27, 196214Жеңіс12–2 Мел КоллинсTKO5 (10), Қазан 8, 196213Жеңіс11–2 Эрнест БурфордTKO2 (10), Тамыз 4, 196212Жаңылды10–2 Эрнест БурфордUD8Маусым 23, 196211Жеңіс10–1 Sugar Boy NandoTKO3 (10), Мамыр 21, 196210Жеңіс9–1 Уолтер ДэниелсTKO2 (10), Сәуір 30, 19629Жеңіс8–1 Джонни ТакерTKO1 (8), Сәуір 16, 19628Жеңіс7–1 Джимми МакмилланKO3 (6)Наурыз 16, 19627Жеңіс6–1 Феликс СантьягоKO1 (8), Ақпан 28, 19626Жеңіс5–1 Томми СеттлсKO1 (6)Ақпан 14, 19625Жаңылды4–1 Хершел ЯкобсPTS6Қаңтар 19, 19624Жеңіс4–0 Хершел ЯкобсPTS4Қараша 17, 19613Жеңіс3–0 Фрэнк НельсонTKO1 (4)Қазан 24, 19612Жеңіс2–0 Джои КуперKO2 (4)Қазан 11, 19611Жеңіс1–0 Пайк РидSD4Қыркүйек 22, 1961