Үнсіз көктем: Қоршаған орта туралы зерттеулер

Кіріспе

1962 жылы Рейчел Карсонның қоршаған орта туралы жазған кітабы "Көктемнің үні" – Рейчел Карсонның экологиялық ғылымға арналған кітабы. 1962 жылдың 27 қыркүйегінде жарық көрген бұл кітапта Екінші дүниежүзілік соғыста әскерилер қолданған пестицидтердің еңбексіз пайдалануынан қоршаған ортаға келген зияндар сипатталған. Карсон химия өнеркәсібін қасақана бұрмалаушылық таратуда, ал мемлекеттік шенеуніктерді өнеркәсіптің жарнамалық уәделерін күдіксіз қабылдауда айыптады. 1950 жылдардың аяғында Карсон қоршаған ортаны қорғау жұмысына, әсіресе синтетикалық пестицидтердің салдарынан туындаған экологиялық проблемаларға ден қойды. Оның зерттеулерінің нәтижесі "Көктемнің үні" кітабы болды, ол американдық қоғамға экологиялық мәселелерді жеткізді. Кітап химиялық компаниялардың күшті қарсылығына тап болды, бірақ қоғамдық пікірді өзгертіп, АҚШ-тың пестицид саясатын қайта қарауға, ДДТ-ны елі бойынша ауыл шаруашылығында қолдануға тыйым салуға және АҚШ Қоршаған ортаны қорғау агенттігінің құрылуына себеп болған экологиялық қозғалыстың бастауы болды. 2006 жылы "Дискавер" журналының редакторлары "Көктемнің үнін" барлық уақыттағы 25 ең ұлы ғылыми кітаптың бірі деп таныды.

Зерттеу және жазу

1940-жылдардың ортасында Карсон синтетикалық пестицидтерді қолдану туралы алаңдаушылыққа түсті, олардың көпшілігі Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін ғылымды әскери қаржыландыру арқылы жасалған. АҚШ Ауыл шаруашылығы министрлігінің 1957 жылғы өрт құмырсқаларын жою бағдарламасы, онда ДДТ және басқа да пестицидтерді жанар маймен араластырып, жеке меншікті жерлерді бүркуді қамтиды, Карсонды зерттеулерін және келесі кітабын пестицидтер мен қоршаған ортаға зиянды заттарға арнауға итермеледі. Лонг-Айлендтегі жер иелері су бүркуді тоқтату үшін сотқа жүгінді, ал зардап шеккен аймақтардағы көптеген адамдар бұл істі мұқият бақылады. "Тынық көктем" шығармасына себепкер болған – 1958 жылғы қаңтарда Карсонның досы Ольга Оуэнс Хакинс "The Boston Herald" газетіне жазған хатында, оның үйі Даксбери, Массачусетс штатында орналасқан, ДДТ-нің әуеден шашыруынан құстардың өлімі туралы айтқан. Карсон кейінірек осы хаттың химиялық пестицидтерді шамадан тыс қолданудан туындаған экологиялық проблемаларды зерттеуге итермелегенін жазды. Аудубон табиғаттану қоғамы химиялық бүрку бағдарламаларына белсенді қарсылық білдірді және Карсонды АҚШ үкіметінің бүрку практикасын және онымен байланысты зерттеулерді жария етуге көмектесу үшін шақырды. Карсон ДДТ-ге байланысты қоршаған ортаға зиян келтірген мысалдарды жинау арқылы төрт жылдық "Тынық көктем" жобасын бастады. Ол эссе жазушы Э.Б. Уайт және бірқатар журналистер мен ғалымдардың көмегін алуға тырысты. 1958 жылы Карсон "Newsweek" журналының ғылым журналисі Эдвин Даймондпен бірлесіп кітап жазуды жоспарлап, кітапқа келісім жасады. Алайда, "The New Yorker" Карсоннан тақырып бойынша ұзақ және жақсы төленген мақала тапсырған кезде, ол жоспарланғандай кіріспе мен қорытындыдан басқасын жазуды ойлана бастады; көп ұзамай ол жеке жобаға айналды. Даймонд кейінірек "Тынық көктем" романына ең қатал сынды жазды. Карсон зерттеулері барысында пестицидтердің физиологиялық және экологиялық әсерін зерттеп жүрген ғалымдардың үлкен қауымдастығын тапты. 1959 жылы АҚШ Ауыл шаруашылығы министрлігінің Ауыл шаруашылығы зерттеу қызметі Карсон мен басқалардың сын-пікірлеріне қоғамдық қызмет көрсету фильмімен жауап берді, "Сотта өрт құмырсқалары"; Карсон оны "жалған пропаганда" деп атады, ол пестицидтерді бүркудің адамдар мен жануарларға төнген қауіптерін елемеді. Сол жылы көктемде Карсон "The Washington Post" газетінде жарияланған хатында құс популяциясының жақындағы төмендеуін, оның сөздерімен айтқанда, "құстардың үнсіз қалуын" пестицидтерді шамадан тыс қолданумен байланыстырды. Сол жылы 1957, 1958 және 1959 жылдардағы АҚШ-тағы кранберридің өнімінде аминотриазол гербицидінің жоғары деңгейі табылды және барлық кранберри өнімдерінің сатылуы тоқтатылды. Карсон пестицидтерді қайта қарау туралы FDA тыңдауларына қатысты; ол химиялық өнеркәсіп өкілдерінің агрессивті тактикасынан ұнжырғасы түсіп, оның ішінде сарапшылардың куәліктері, ол зерттеген ғылыми әдебиеттің басым бөлігімен қатаң қайшы келді. Сондай-ақ, ол "кейбір пестицид бағдарламаларының артында қандай қаржы бар екені" туралы ойланды. Ұлттық денсаулық сақтау институтының Ұлттық медицина кітапханасындағы зерттеулер Карсонды қатерлі ісікке себепші химиялық заттардың кең ауқымын зерттейтін медициналық зерттеушілермен байланысқа әкелді. Ұлттық онкологиялық институттың зерттеушісі және қоршаған ортаға әсер ететін қатерлі ісіктер бөлімінің негізін қалаушы директоры Вильгельм Гупердің көптеген пестицидтерді канцерогендер ретінде жіктеген еңбегі ерекше маңызға ие болды. Карсон және оның ғылыми көмекшісі Жанн Дэвис NIH кітапханашысы Дороти Алгирдің көмегімен пестицидтердің қатерлі ісік байланысын растайтын дәлелдерді тапты. Карсон үшін синтетикалық пестицидтердің кең ауқымының уыттылығы туралы дәлелдер айқын болды, дегенмен мұндай қорытындылар пестицидтердің канцерогенезін зерттейтін ғалымдардың шағын қауымдастығынан тыс өте даулы болды. 1960 жылы Карсонның зерттеу материалдары жеткілікті болды және жазу тез дамыды. Ол пестицидтерге әсер еткен жүздеген жеке оқиғаларды және оның салдарынан адамдардың ауруына, экологиялық зақымдануына байланысты зерттеу жүргізді. 1960 жылдың қаңтарында ол аурудан ауырып, бірнеше апта бойы төсек тартып, кітапты кейінге қалдырды. Наурыз айында толық сауығып келе жатқанда сол жақ көкірек жағында цисталар пайда болып, оған мастэктомия жасалды. Сол жылдың желтоқсан айында Карсон өзінің эмбрионалды қатерлі ісігі бар екенін анықтады. Оның зерттеулері "Бізді қоршаған теңіз" кітабының жаңа басылымындағы қайта қарау жұмыстарымен де кешікті. Эрих Хартманмен бірлескен фотоэссе де жұмыстың барысын баяулатты. Көптеген зерттеулер мен жазу 1960 жылдың күзіне дейін аяқталды, биологиялық бақылау туралы соңғы зерттеулерді және жаңа пестицидтерді зерттеуді қоспағанда. Алайда, денсаулықтың нашарлауы 1961 және 1962 жылдың басында соңғы түзетулерді кешіктірді. Кітаптың атауы Джон Китстің "La Belle Dame sans Merci" өлеңінен шабыттанды, онда "Көлден шалғын құрғап қалды, және ешбір құс ән салмайды" деген жолдар бар. "Тынық көктем" бастапқыда құстар туралы тараудың атауы ретінде ұсынылды. 1961 жылдың тамызында Карсон әдеби агенті Мари Роделлдің ұсынысына келісті: "Тынық көктем" бүкіл кітапқа метафоралық атау болады, құстардың жоқтығы туралы нақты тарау атауы емес, бүкіл табиғат үшін қайғылы болашақты білдіреді. Карсонның келісімімен, Houghton Mifflin редакторы Пол Брукс Луи және Лоис Дарлингтің суреттерін жасады, олар кітаптың мұқабасын да жасады. Бірінші тарау, "Ертеңгі уақытқа арналған нақыл", кітаптағы оқиғаның жақын арада орын алуы мүмкін екенін түсіндіру үшін соңғы жазылған материал болды. 1962 жылдың ортасына қарай Брукс пен Карсон әдеби редакциялауды аяқтап, кітапты соңғы ұсыныстар үшін таңдалған адамдарға жіберіп, жарнамалауды жоспарлады. "Тынық көктем" кітабында Карсон Нью-Йорк штатының екі органикалық шаруашылықтарының иелері, Марджори Спок пен Мэри Ричардс, сондай-ақ биодинамикалық шаруашылықты қолдайтын Эренфрид Пфайффердің дәлелдеріне сүйенді. Карсонның басты аргументі – пестицидтердің қоршаған ортаға зиянды әсері бар, оларды тиісінше "биоцидтер" деп атау керек, өйткені олардың әсері көбінесе зиянкестерді ғана жоюмен шектелмейді. ДДТ – бұл жарқын мысал, бірақ басқа синтетикалық пестицидтердің көпшілігі биоаккумуляцияға ұшырайды. Карсон химиялық өнеркәсіпті қасақана түрде дұрыс емес ақпарат таратумен және мемлекеттік қызметкерлерді өнеркәсіптік талаптарды сынсыз қабылдаумен айыптайды. Кітаптың көп бөлігі пестицидтердің табиғи экожүйелерге тигізетін әсеріне арналған, бірақ төрт тарау адамдардың пестицидтермен улануы, қатерлі ісік және басқа да аурулар туралы жағдайларды сипаттайды. ДДТ және қатерлі ісік туралы Карсон былай дейді:

In the mid 1940s, Carson became concerned about the use of synthetic pesticides, many of which had been developed through the military funding of science after World War II. The United States Department of Agriculture's 1957 fire ant eradication program, which involved aerial spraying of DDT and other pesticides mixed with fuel oil and included the spraying of private land, prompted Carson to devote her research, and her next book, to pesticides and environmental poisons. Landowners in Long Island filed a suit to have the spraying stopped, and many in affected regions followed the case closely. The impetus for Silent Spring was a letter written in January 1958 by Carson's friend, Olga Owens Huckins, to The Boston Herald, describing the death of birds around her property in Duxbury, Massachusetts, resulting from the aerial spraying of DDT to kill mosquitoes, a copy of which Huckins sent to Carson. Carson later wrote that this letter prompted her to study the environmental problems caused by the overuse of chemical pesticides. The Audubon Naturalist Society actively opposed chemical spraying programs and recruited Carson to help publicize the U. S. government's spraying practices and related research. Carson began the four year project of Silent Spring by gathering examples of environmental damage attributed to DDT. She tried to enlist essayist E. B. White and a number of journalists and scientists to her cause. By 1958, Carson had arranged a book deal, with plans to co write with Newsweek science journalist Edwin Diamond. However, when The New Yorker commissioned a long and well paid article on the topic from Carson, she began considering writing more than the introduction and conclusion as planned; soon it became a solo project. Diamond would later write one of the harshest critiques of Silent Spring. As her research progressed, Carson found a sizable community of scientists who were documenting the physiological and environmental effects of pesticides. By 1959, the USDA's Agricultural Research Service responded to the criticism by Carson and others with a public service film, Fire Ants on Trial; Carson called it "flagrant propaganda" that ignored the dangers that spraying pesticides posed to humans and wildlife. That spring, Carson wrote a letter, published in The Washington Post, that attributed the recent decline in bird populationsin her words, the "silencing of birds"to pesticide overuse. The same year, the 1957, 1958, and 1959 crops of U. S. cranberries were found to contain high levels of the herbicide aminotriazole and the sale of all cranberry products was halted. Carson attended the ensuing FDA hearings on revising pesticide regulations; she was discouraged by the aggressive tactics of the chemical industry representatives, which included expert testimony that was firmly contradicted by the bulk of the scientific literature she had been studying. She also wondered about the possible "financial inducements behind certain pesticide programs". Research at the National Library of Medicine of the National Institutes of Health brought Carson into contact with medical researchers investigating the gamut of cancer causing chemicals. Of particular significance was the work of National Cancer Institute researcher and founding director of the environmental cancer section Wilhelm Hueper, who classified many pesticides as carcinogens. Carson and her research assistant Jeanne Davis, with the help of NIH librarian Dorothy Algire, found evidence to support the pesticide cancer connection; to Carson the evidence for the toxicity of a wide array of synthetic pesticides was clear cut, though such conclusions were very controversial beyond the small community of scientists studying pesticide carcinogenesis. By 1960, Carson had sufficient research material and the writing was progressing rapidly. She had investigated hundreds of individual incidents of pesticide exposure and the resulting human sickness and ecological damage. In January 1960, she suffered an illness which kept her bedridden for weeks, delaying the book. As she was nearing full recovery in March, she discovered cysts in her left breast, requiring a mastectomy. By December that year, Carson discovered that she had breast cancer, which had metastasized. Her research was also delayed by revision work for a new edition of The Sea Around Us, and by a collaborative photo essay with Erich Hartmann. Most of the research and writing was done by the fall of 1960, except for a discussion of recent research on biological controls and investigations of some new pesticides. However, further health troubles delayed the final revisions in 1961 and early 1962. The work's title was inspired by a poem by John Keats, "La Belle Dame sans Merci", which contained the lines "The sedge is wither'd from the lake, And no birds sing." "Silent Spring" was initially suggested as a title for the chapter on birds. By August 1961, Carson agreed to the suggestion of her literary agent Marie Rodell: Silent Spring would be a metaphorical title for the entire booksuggesting a bleak future for the whole natural worldrather than a literal chapter title about the absence of birdsong. With Carson's approval, editor Paul Brooks at Houghton Mifflin arranged for illustrations by Louis and Lois Darling, who also designed the cover. The final writing was the first chapter, "A Fable for Tomorrow", which was intended to provide the fact that something like the story in the book could happen any time in the near future. By mid 1962, Brooks and Carson had largely finished the editing and were planning to promote the book by sending the manuscript to select individuals for final suggestions. In Silent Spring, Carson relied on evidence from two New York state organic farmers, Marjorie Spock and Mary Richards, and that of biodynamic farming advocate Ehrenfried Pfeiffer in developing her case against DDT. Carson's main argument is that pesticides have detrimental effects on the environment; she says these are more properly termed "biocides" because their effects are rarely limited to solely targeting pests. DDT is a prime example, but other synthetic pesticidesmany of which are subject to bioaccumulationare scrutinized. Carson accuses the chemical industry of intentionally spreading disinformation and public officials of accepting industry claims uncritically. Most of the book is devoted to pesticides' effects on natural ecosystems, but four chapters detail cases of human pesticide poisoning, cancer, and other illnesses attributed to pesticides. About DDT and cancer, Carson says only:

"Жануарларға жасалған зертханалық сынақтарда ДДТ күдікті бауыр ісіктерін тудырды. Бұл ісіктерді тапқан Тамақ және дәрі-дәрмек басқармасының ғалымдары оларды қалай жіктеуге болатынына көз жеткізе алмады, бірақ олардың "төмен дәрежелі бауыр клеткалық карциномаларын" қарастыруға себеп болатын бірнеше дәлелдер бар екенін сезінді". Доктор Гупер [кәсіби ісіктер және олармен байланысты аурулардың авторы] қазір ДДТ-ге "химиялық канцероген" деген нақты баға береді. Карсон болашақта салдардың күшеюін болжайды, әсіресе зиянкестер пестицидтерге төзімділікке ие болса және әлсіреген экожүйелер күтпеген басқын түрлердің құрбаны болса. Кітап пестицидтерге балама ретінде биотикалық бақылауға шақырумен аяқталады. Карсон ДДТ-ге толық тыйым салуды талап еткен емес. Ол "Тынық көктем" кітабында ДДТ және басқа да инсектицидтердің қоршаған ортаға зиянды әсері болмаған жағдайда да, олардың шексіз қолданылуы кері нәтиже беретінін, себебі бұл пестицидтерге төзімділікті тудырып, оларды зиянкестерді жоюда пайдасыз ететінін айтты:

"Ешбір жауапты адам жәндіктер арқылы таралатын ауруларды елемеуге шақырмайды. Қазіргі кезде өзекті мәселе – бұл мәселені шешудің әдістері оны одан да нашарлатады ма, әлде жауапкершілікпен шешуге болады ма?" Әлем жәндіктерді бақылау арқылы аурумен күрестің жеңісі туралы көп естіген.

Саясат

Кітап жазылған кезде экологиялық мәселелер Америкадағы басты саяси талқылаулардан тыс қалған еді. Дегенмен, Карсон үкіметтер саясатты іске асыру алдында оның қоршаған ортаға қандай әсер ететінін қарастыруы керек деп ойлады. Мысалы, 10-тарауда ол 1957 жылғы өрт құмырсқаларының таралуын бақылауға бағытталған пестицидтер бағдарламасын сипаттайды. 1957 жылы АҚШ Ауыл шаруашылығы министрлігі тарихындағы ең ірі жарнамалық кампаниялардың бірін бастады. Өрт құмырсқасы күрт түрде үкіметтік хабарламалардың, кинофильмдердің және үкіметтің ықпалымен жазылған мақалалардың нысанына айналды, олар оны оңтүстік шаруашылығына зиян келтіруші және құстарды, мал мен адамдарды өлтіруші ретінде бейнеледі. Үкімет оңтүстік штаттарындағы шамамен 20 миллион акр жерді өңдеуге келісім берді. Пестицидтердің қолдануынан қоршаған ортаға болатын зиянды қарастыру жөніндегі сарапшылардың шақыруларына қарамастан, Ауыл шаруашылығы департаменті наразылықтарды елемей, бағдарламаны жалғастырды: Көптеген штаттық табиғатты қорғау департаменттері, ұлттық табиғатты қорғау ұйымдары, экологтар және тіпті кейбір энтомологтар сол кездегі Ауыл шаруашылығы министрі Эзра Бенсонға бағдарламаны кем дегенде гептахлор мен диелдриннің жабайы және үй жануарларына тигізетін әсерін анықтау үшін зерттеулер жүргізілгенге дейін кейінге жылдыруға шақырды, сондай-ақ құмырсқаларды бақылау үшін қажетті ең төменгі мөлшерді анықтауды ұсынды. Бұл шақырулар ескерілмеді және 1958 жылы бағдарлама іске қосылды. Бірінші жылы 1 миллион акр жер өңделді. Кез келген зерттеудің бағдарламадан кейін жүргізілетіні анық болды. Бағдарламадан кейін пестицидтер шашырылған аудандарда құстардың, сиырлардың, жылқылардың және басқа да жабайы жануарлардың өлі денелері табылды. Жағдайды одан да нашарлатқан нәрсе – шашырылған гептахлор мен диелдрин ешқандай нәтиже бермеді, керісінше, ластану аумағын кеңейтті. Егер үкімет химиялық заттардың жануарлар мен өсімдіктер әлеміне тигізетін әсерін зерттегенде, өлім-жітім мен экологиялық зиянды болдырмауға болар еді, сонымен қатар салық төлеушілердің ақшасын да үнемдеуге мүмкіндік болар еді. Жалпы алғанда, «Үнсіз көктем» кітабы пестицидтердің қоршаған ортаға тигізетін көптеген теріс әсерлерін ғана емес, сонымен қатар экологиялық мәселелерді саяси аренада талқылау және оларға қатысты мәселелерді қабылдау қажеттігін көрсетті.

At the time the book was written, environmental issues were excluded from mainstream political conversation in America. However, Carson believed that governments should consider what environmental impact a policy may have before implementing it; for example, in chapter 10 she describes a pesticide program from 1957 that was intended to control the spread of fire ants:With the development of chemicals of broad lethal powers, there came a sudden change in the official attitude towards the fire ant. In 1957 the United States Department of Agriculture launched one of the most remarkable publicity campaigns in its history. The fire ant suddenly became the target of a barrage of government releases, motion pictures, and government inspired stories portraying it as a despoiler of southern agriculture and a killer of birds, livestock, and man. A mighty campaign was announced, in which the federal government in cooperation with the afflicted states would ultimately treat some 20,000,000 acres in nine southern states. Despite calls from experts to consider the damage using the pesticides could bring to the environment, the Agriculture Department dismissed the objections and continued on with the program:Urgent protests were made by most of the state conservation departments, by national conservation agencies, and by ecologists and even by some entomologists, calling upon the then Secretary of Agriculture, Ezra Benson, to delay the program at least until some research had been done to determine the effects of heptachlor and dieldrin on wild and domestic animals and to find the minimum amount that would control the ants. The protests were ignored and the program was launched in 1958. A million acres were treated the first year. It was clear that any research would be in the nature of a post mortem. After the program, an increased number of birds, cattle, horses and other wildlife were found dead in the areas where the pesticides had been sprayed. To make matters worse, the heptachlor and dieldrin sprayed accomplished nothing, instead creating more infested areas. Had the government researched the impact the chemicals could have on wildlife they could have prevented the deaths and environmental damage and saved the taxpayer's money. Overall, Silent Spring not only uncovered the many negative effects pesticides have on the environment but also asked for environmental issues to be discussed and treated seriously within the political sphere.

Жарнама және қабылдау

Карсон және «Тынық көктем» басылымына қатысы бар басқалар қатты сынға ұшырауын күтіп, жала жабу үшін сотталу мүмкіндігінен қауіптенді. Карсон қатерлі ісігіне байланысты сәулелік терапиядан өтуде және өз жұмысын қорғауға және сыншыларға жауап беруге күші жетпейді деп күтті. Күтілетін шабуылдарға дайындық ретінде Карсон мен оның агенті кітап жарыққа шығар алдында белгілі қолдаушыларды жинауға тырысты. Кітаптың ғылыми тарауларының көп бөлігі тиісті білімі бар ғалымдар тарапынан қарастырылды, және Карсон олардың арасында зор қолдау тапты. Карсон 1962 жылдың мамыр айында Ақ үйдің табиғатты қорғау жөніндегі конференциясына қатысты; «Houghton Mifflin» баспасы көптеген делегаттарға «Тынық көктемнің» сынақ нускаларын таратты және «The New Yorker» журналында жариялануын жарнамалады. Карсон сондай-ақ Жоғарғы Сот судьясы Уильям О. Дугласқа сынақ нускасын жіберді, ол ұзақ жылдар бойы қоршаған ортаны қорғаушы болып келген, Лонг-Айлендтегі пестицидтерді шашыру ісін соттың қабылдамауына қарсы шығып, Карсонға гербицидтер туралы тарауына енгізілген материалдардың бір бөлігін ұсынған еді. «Тынық көктем» кітабының алдын ала жарнамасының арқасында қызығушылық жоғары болғанмен, 1962 жылдың 16 маусымында жарық көрген сериалдық басылымы оны одан да күшейтті. Бұл кітап химия өнеркәсібі мен оның лоббистерінің, сондай-ақ американдық қоғамның назарына іліккен. Сол кезде Карсон «Тынық көктем» қазан айының кітабы болып таңдалғанын білді; ол бұл кітаптың «кітап дүкендерінің тіпті бар екенін білмейтін елдің шалғай ауылдары мен фермаларына жететінін» айтты. Басқа да жарнамалық шараларға «The New York Times» газетінде жарық көрген оң пікір және «Audubon Magazine» журналында жарияланған сериалдық нұсқаның үзінділері кірді. Шілде және тамыз айларында химиялық компаниялар жауап берген кезде тағы бір жарнамалық толқын болды. Кітап жарыққа шығар алдында талидомид дәрісінен туған туа біткен кемшілік туралы хабар тарады, бұл Карсон мен дәрінің АҚШ-та сатылуын тоқтатқан Тамақ және дәрі-дәрмектер басқармасының сарапшысы Фрэнсис Олдхэм Келсині салыстыруға мүмкіндік берді. 1962 жылдың 27 қыркүйегінде кітап жарыққа шығар алдындағы апталарда химия өнеркәсібі «Тынық көктемге» қарсы күшті қарсылық көрсетті. ДДТ және 2,4 D-нің ірі өндірушісі «DuPont» және хлордан мен гептахлорды өндіретін жалғыз компания «Velsicol Chemical Company» алғашқылардың бірі болды. «DuPont» кітап туралы баспасөз жарияланымдары мен қоғамдық пікірге тигізетін ықтимал әсері туралы кең ауқымды есеп дайындады. «Velsicol» «Houghton Mifflin» баспасына, «The New Yorker» және «Audubon Magazine» журналына қарсы заңдық шаралар қолданамыз деп қорқытты, егер олар жоспарланған «Тынық көктем» туралы материалдарды жарияламайды десе. Химия өнеркәсібінің өкілдері мен лоббистер бірқатар нақты емес шағымдар айтты, олардың кейбіреуі анонимді болды. Химиялық компаниялар мен олармен байланысты ұйымдар пестицидтерді қолдануды насихаттайтын және қорғайтын буклеттер мен мақалалар шығарды. Алайда Карсон мен баспагерлердің адвокаттары «Тынық көктем» басылымының мұқият тексерілгеніне сенімді болды. Журнал мен кітап жарыққа шығу жоспары өзгеріссіз қалды, сондай-ақ «Ай кітабының» үлкен таралымы да өзгеріссіз қалды, оған Уильям О. Дугластың кітапты қолдайтын буклеті қоса берілді. «American Cyanamid» биохимигі Роберт Уайт Стивенс және бұрынғы «Cyanamid» химигі Томас Жукс Карсонның ДДТ талдауына ең қатал сыншылардың қатарында болды. Уайт Стивенс: «Егер адам Мисс Карсонның ұстанымдарын ұстанса, біз қараңғы ортағасырларға қайта оралар едік, ал жәндіктер, аурулар мен зиянкестер тағы да жерді иеленер еді». Тарихшы Линда Лирдің сөзіне сәйкес, АҚШ-тың бұрынғы Ауыл шаруашылығы министрі Езра Тафт Бенсон бұрынғы президент Дуайт Д. Эйзенхауэрге жолдаған хатында: «Неге баласы жоқ қарт қыз генетикаға соншалықты алаңдаулы?» деп сұрады. Бенсонның қорытындысы бойынша Карсон «бәлкім, коммунист» болған. «Monsanto» компаниясы 1962 жылы «Шөлге айналған жыл» атты пародиянның 5000 данасын шығарды, онда пестицидтерге тыйым салғаннан туындаған ашаршылық пен аурулар әлемі бейнеленген. Көптеген сыншылар Карсонның барлық пестицидтерді жоюға шақыратынын қайта-қайта айтты, бірақ ол мұны қолдамайтынын, керісінше, химиялық заттардың экожүйелерге тигізетін әсерін ескере отырып, жауапты және мұқият басқарылатын пайдалануды ұстанып, осы мәселеге назар аударуды көтермелегенін нақты айтты. Ол ДДТ туралы бөлімін «Тынық көктем» кітабында тұрақсыздықтың дамуын шектеу үшін мүмкіндігінше аз шашыру туралы кеңестермен аяқтады. Марк Хамильтон Лайтл Карсонның «соғыстан кейінгі американдық мәдениетті анықтаған ғылыми прогрестің парадигмасын күдікке салуды мақсат еткен кітап жазуға әдейі шешім қабылдағанын» жазды. Шамамен он миллионнан он бес миллионға дейін көрермендердің реакциясы басым көпшілігінде оң болды және бұл бағдарлама пестицидтердің зияндылығын зерттеу үшін конгресске шақыруға және президенттің ғылыми кеңес комитетінің пестицидтер туралы есебін жариялауға түрткі болды. Жарыққа шыққаннан бір жыл өткен соң, кітапқа және Карсонға жасалған шабуылдар күшін жоғалтты. Соңғы қоғамдық сөздерінің бірінде Карсон президент Джон Ф. Кеннедидің ғылыми кеңес комитеті алдында куәлік берді, ол 1963 жылдың 15 мамырында Карсонның ғылыми тұжырымдамаларын көбінесе қолдайтын есеп жариялады. Есеп жарық көргеннен кейін Карсон АҚШ Сенатының кіші комитеті алдында саясатты ұсыну үшін куәлік берді. Карсон жүздей басқа да сөз сөйлеу шақыруларын алғанмен, денсаулығы нашарлап, қысқа ғана уақытқа жақсарғандықтан көп бөлігін қабылдай алмады. Ол мүмкіндігінше көп сөйледі және «The Today Show» бағдарламасына қатысты, сондай-ақ оның құрметіне өткізілген бірнеше кеште сөз сөйледі. 1963 жылдың соңында ол бірқатар марапаттар мен құрметтерге ие болды: Ұлттық «Audubon Society» қоғамынан алған «Audubon» медалі, «American Geographical Society» қоғамынан алған «Cullum Geographical» медалі және «American Academy of Arts and Letters» академиясына қабылдануы. Мария Попова Карсон туралы: «Оның көркем жазуы оны табиғат әлемінің қарапайым аудармашысы ғана емес, ғылымның болаттарын таңғажайып алтынға айналдыратын алхимик етті» деп жазды.

Carson and the others involved with publication of Silent Spring expected fierce criticism and were concerned about the possibility of being sued for libel. Carson was undergoing radiation therapy for her cancer and expected to have little energy to defend her work and respond to critics. In preparation for the anticipated attacks, Carson and her agent attempted to amass prominent supporters before the book's release. Most of the book's scientific chapters were reviewed by scientists with relevant expertise, among whom Carson found strong support. Carson attended the White House Conference on Conservation in May 1962; Houghton Mifflin distributed proof copies of Silent Spring to many of the delegates and promoted the upcoming serialization in The New Yorker. Carson also sent a proof copy to Supreme Court Associate Justice William O. Douglas, a long time environmental advocate who had argued against the court's rejection of the Long Island pesticide spraying case and had provided Carson with some of the material included in her chapter on herbicides. Though Silent Spring had generated a fairly high level of interest based on pre publication promotion, this became more intense with its serialization, which began in the June 16, 1962, issue. This brought the book to the attention of the chemical industry and its lobbyists, as well as the American public. Around that time, Carson learned that Silent Spring had been selected as the Book of the Month for October; she said this would "carry it to farms and hamlets all over that country that don't know what a bookstore looks likemuch less The New Yorker". Other publicity included a positive editorial in The New York Times and excerpts of the serialized version were published in Audubon Magazine. There was another round of publicity in July and August as chemical companies responded. The story of the birth defect causing drug thalidomide had broken just before the book's publication, inviting comparisons between Carson and Frances Oldham Kelsey, the Food and Drug Administration reviewer who had blocked the drug's sale in the United States. In the weeks before the September 27, 1962, publication, there was strong opposition to Silent Spring from the chemical industry. DuPont, a major manufacturer of DDT and 2,4 D, and Velsicol Chemical Company, the only manufacturer of chlordane and heptachlor, were among the first to respond. DuPont compiled an extensive report on the book's press coverage and estimated impact on public opinion. Velsicol threatened legal action against Houghton Mifflin, and The New Yorker and Audubon Magazine unless their planned Silent Spring features were canceled. Chemical industry representatives and lobbyists lodged a range of non specific complaints, some anonymously. Chemical companies and associated organizations produced brochures and articles promoting and defending pesticide use. However, Carson's and the publishers' lawyers were confident in the vetting process Silent Spring had undergone. The magazine and book publications proceeded as planned, as did the large Book of the Month printing, which included a pamphlet by William O. Douglas endorsing the book. American Cyanamid biochemist Robert White Stevens and former Cyanamid chemist Thomas Jukes were among the most aggressive critics, especially of Carson's analysis of DDT. According to White Stevens, "If man were to follow the teachings of Miss Carson, we would return to the Dark Ages, and the insects and diseases and vermin would once again inherit the earth". According to historian Linda Lear the former U. S. Secretary of Agriculture Ezra Taft Benson, asked in a letter to former President Dwight D. Eisenhower, "Why a spinster with no children was so concerned about genetics?" Benson's conclusion was Carson was "probably a Communist". Monsanto published 5,000 copies of a parody called "The Desolate Year" (1962) which projected a world of famine and disease caused by banning pesticides. Many critics repeatedly said Carson was calling for the elimination of all pesticides, but she had made it clear she was not advocating this but was instead encouraging responsible and carefully managed use with an awareness of the chemicals' impact on ecosystems. She concludes her section on DDT in Silent Spring with advice for spraying as little as possible to limit the development of resistance. Mark Hamilton Lytle writes, Carson "quite self consciously decided to write a book calling into question the paradigm of scientific progress that defined postwar American culture". Reactions from the estimated audience of ten to fifteen million were overwhelmingly positive and the program spurred a congressional review of pesticide hazards and the public release of a pesticide report by the President's Science Advisory Committee. Within a year of publication, attacks on the book and on Carson had lost momentum. In one of her last public appearances, Carson testified before President John F. Kennedy's Science Advisory Committee, which issued its report on May 15, 1963, largely backing Carson's scientific claims. Following the report's release, Carson also testified before a U. S. Senate subcommittee to make policy recommendations. Though Carson received hundreds of other speaking invitations, she was unable to accept most of them because her health was steadily declining, with only brief periods of remission. She spoke as much as she could, and appeared on The Today Show and gave speeches at several dinners held in her honor. In late 1963, she received a flurry of awards and honors: the Audubon Medal from the National Audubon Society, the Cullum Geographical Medal from the American Geographical Society, and induction into the American Academy of Arts and Letters. Of Carson, Maria Popova wrote, "Her lyrical writing rendered her not a mere translator of the natural world, but an alchemist transmuting the steel of science into the gold of wonder."

Экологияны қорғаушы қоғам және ЭҚҚ

Карсонның еңбегі экологиялық қозғалысқа зор әсер етті. "Тынық көктем" 1960-шы жылдары жаңа әлеуметтік қозғалыстың бірігу ортасы болды. Экологиялық инженер және Карсон зерттеушісі Х. Патрисия Хайнстың айтуынша, "Тынық көктем әлемдегі күш тепе-теңдігін өзгертті. Ешкім содан бері ластануды прогрестің қажетті жағы ретінде оңай немесе сынсыз сата алмайды". Карсонның жұмысы және ол шабыттандырған белсенділік 1960-шы жылдардан бері терең экология қозғалысының және халықтық экологиялық қозғалыстың күшіне жартылай жауапты. Бұл экофеминизмнің және көптеген феминист ғалымдардың дамуына да ықпал етті. Карсонның экологиялық қозғалысқа тікелей әсері – АҚШ-та ДДТ-ны қолдануға тыйым салу науқаны және оның қолданылуын шектеу немесе тоқтату жөніндегі әрекеттер. 1967 жылы Қоршаған ортаны қорғау қорының құрылуы ДДТ-ға қарсы науқандағы алғашқы маңызды қадам болды. Ұйым "азаматтардың таза ортаға құқығын" орнату үшін үкіметке қарсы сотқа жүгінді, ал ДДТ-ға қарсы аргументтер көбінесе Карсонның дәлелдерімен сәйкес келді. 1972 жылы Қоршаған ортаны қорғау қоры және басқа да белсенді топтар АҚШ-та ДДТ қолданылуын кезең-кезеңмен тоқтатуға қол жеткізді, төтенше жағдайларды қоспағанда. 1970 жылы Никсон әкімшілігінің Қоршаған ортаны қорғау агенттігін құруы Карсон жазған тағы бір мәселені шешті. Осыған дейін АҚШ Ауыл шаруашылығы департаменті (USDA) пестицидтерді реттеуге және ауыл шаруашылығы саласының мүдделерін қорғауға жауапты болды; Карсон мұны мүдделердің қақтығысы деп қарады, өйткені агенттік жануарлар дүниесіне немесе ауыл шаруашылығы саясатынан тыс экологиялық мәселелерге әсер етуге жауапты емес еді. Құрылғанына 15 жыл өткен соң бір журналист Қоршаған ортаны қорғау агенттігін "Тынық көктемнің созылған көлеңкесі" деп сипаттады. Агенттіктің алғашқы жұмыстарының көп бөлігі, мысалы, 1972 жылғы Федералдық инсектицидтер, фунгицидтер және кеміргіштерге қарсы заңның орындалуын қамтамасыз ету Карсонның жұмысымен тікелей байланысты болды. Пестицидтер өнеркәсібінің ұстанымына қайшы, Қоршаған ортаны қорғау агенттігінің (Уильям Реккелсхаус басқарған) ДДТ-ны кезең-кезеңмен тоқтату шарасы ДДТ қолданылуын тиісті түрде реттеудің жолы жоқ екенін көрсетті. Реккелсхаус ДДТ-ны қауіпсіз пайдалану мүмкін емес деген қорытындыға келді. Тарих профессоры Гэри Кролл былай деп жазды: "Рейчел Карсонның "Тынық көктем" еңбегі экологияны "субверсивті тақырып" ретінде, материализмге, ғалымдыққа және табиғатты технологиялық тұрғыдан бақылауға қарсы келетін көзқарас ретінде түсіндіруде үлкен рөл атқарды". 2013 жылғы сұхбатында Реккелсхаус ДДТ-ны төтенше жағдайларда пайдалануды қоспағанда, оған тыйым салу туралы шешімін қысқаша айтып берді. Карсонның кітабында ДДТ туралы айтылғанын және осы себепті бұл мәселе көпшіліктің назарын аударды. Америка Құрама Штаттарының бұрынғы вице-президенті және экологиялық белсенді Аль Гор 1992 жылы шыққан "Тынық көктем" кітабына кіріспе жазды. Ол былай деп жазды: "Тынық көктемнің зор әсері болды. Шын мәнінде, Рейчел Карсон менің қоршаған ортаға деген саналылығымды арттырып, экологиялық мәселелерге белсенді қатысуыма себеп болды. Оның менің бойымда қалдырған әсері өте зор". Бұл аргументтерді Дүниежүзілік денсаулық сақтау ұйымының бұрынғы ғалымы Сократ Лициос "аса қайратты" деп жоққа шығарды. Иллинойс университетінің энтомологы Мей Беренбаум: "ДДТ-ге қарсы шыққан экологиялық белсенділерді Гитлерден де көп өлімге кінәлау – жауапкершіліктен де жаман". Тергеуші журналист Адам Сарвана және басқалар бұл пікірді негізінен Бейт тарапты "миф" деп сипаттайды. 1990 және 2000-шы жылдары кітапқа қарсы науқандар күшейді, ішінара темекі өнеркәсібінің темекі тартуға тыйым салуға қарсы тұру үшін ғылымға негізделген саясатқа күмән келтіруге тырысуына байланысты. 2009 жылы корпорация қаржыландырған CEI веб-сайтын ашып, Карсонды безгек салдарынан болған өлімдерге кінәлады. Бұл биограф Уильям Судердің "Тынық көктемге" қарсы науқаншылардың бұрмалауларын қарастырғаннан кейін, бір-бірінен дәлелденді. 2012 жылы "Табиғат" журналында Роб Данн "Тынық көктемнің" 50 жылдығын атап өтіп, содан бері жасалған экологиялық саясаттағы прогрессивті өзгерістерді қорытындылады, бұл Энтони Тревавас және Кристофер Ливер, Брюс Эймс және Питер Лакман сияқты 10 басқа адамдар қол қойған хатқа жауап берді. Олар "жаман түсінілген дәлелдерге негізделген қате қорқыныштардың нәтижесінде" 60-тан 80 миллионға дейін адамның қаза болғанын болжады. Биограф Гамильтон Лайтл бұл бағалаулар шындыққа сай емес деп санайды, тіпті Карсонды бүкіл әлем бойынша ДДТ саясаты үшін кінәлауға болса да. Джон Куиггин мен Тим Ламберт былай деп жазды: "Карсонға қарсы айыптаудың ең таң қалдырарлық ерекшелігі – оны оңай жоққа шығару мүмкіндігі". ДДТ ешқашан безгекке қарсы қолдану үшін тыйым салынбаған, ал 1972 жылы АҚШ-та ауыл шаруашылығында қолдануға тыйым салу АҚШ-тан тыс жерлерге немесе безгекке қарсы шашыруға қатысты емес. ДДТ және басқа да органохлорлық пестицидтердің көп бөлігін тыйым салатын 2001 жылғы Стокгольм конвенциясы (2004 жылы күшіне енген) қолжетімді алмастырғыштар табылғанша безгекке қарсы күресу үшін ДДТ қолдануға рұхсат берді. Құбылысқа байланысты, жәндіктердің өте қысқа өрбу циклы мен көптеген балапандарының болуына байланысты, ең төзімді жәндіктер тірі қалады және өздерінің генетикалық қасиеттерін балапандарына береді, бұл пестицидтерден өлген жәндіктерді салыстырмалы түрде жылдам алмастырады. Ауыл шаруашылығында пестицидтерді шашыру жетіден он жыл ішінде пестицидке төзімділікті тудырады. Кейбір сарапшылар ДДТ-ның ауыл шаруашылығында қолдануына шектеу қою безгекке қарсы күресте оның тиімділігін арттырды деп мәлімдеді. ДДТ-ны қолдайтын адвокат Амир Аттаранның пікірінше, (2004 жылы күшіне енген) Стокгольм конвенциясы ДДТ-ны ауыл шаруашылығында қолдануға тыйым салғаннан кейін "бұрынғы жағдайдан жақсы. Бірінші рет, енді тек векторларды бақылау үшін ғана қолданылатын инсектицид бар, яғни төзімді жәндіктердің таңдалуы бұрынғыдан баяу болады".

Carson's work had a powerful impact on the environmental movement. Silent Spring became a rallying point for the new social movement in the 1960s. According to environmental engineer and Carson scholar H. Patricia Hynes, "Silent Spring altered the balance of power in the world. No one since would be able to sell pollution as the necessary underside of progress so easily or uncritically." Carson's work and the activism it inspired are partly responsible for the deep ecology movement and the strength of the grassroots environmental movement since the 1960s. It was also influential to the rise of ecofeminism and to many feminist scientists. Carson's most direct legacy in the environmental movement was the campaign to ban the use of DDT in the United States, and related efforts to ban or limit its use throughout the world. The 1967 formation of the Environmental Defense Fund was the first major milestone in the campaign against DDT. The organization brought lawsuits against the government to "establish a citizen's right to a clean environment", and the arguments against DDT largely mirrored Carson's. By 1972, the Environmental Defense Fund and other activist groups had succeeded in securing a phase out of DDT use in the United States, except in emergency cases. The creation of the Environmental Protection Agency by the Nixon Administration in 1970 addressed another concern that Carson had written about. Until then, the USDA was responsible both for regulating pesticides and promoting the concerns of the agriculture industry; Carson saw this as a conflict of interest (COI), since the agency was not responsible for effects on wildlife or other environmental concerns beyond farm policy. Fifteen years after its creation, one journalist described the EPA as "the extended shadow of Silent Spring". Much of the agency's early work, such as enforcement of the 1972 Federal Insecticide, Fungicide, and Rodenticide Act, was directly related to Carson's work. Contrary to the position of the pesticide industry, the DDT phase out action taken by the EPA (led by William Ruckelshaus) implied that there was no way to adequately regulate DDT use. Ruckelshaus' conclusion was that DDT could not be used safely. History professor Gary Kroll wrote, "Rachel Carson's Silent Spring played a large role in articulating ecology as a 'subversive subject'as a perspective that cuts against the grain of materialism, scientism, and the technologically engineered control of nature." In a 2013 interview, Ruckelshaus briefly recounted his decision to ban DDT except for emergency uses, noting that Carson's book featured DDT and for that reason the issue drew considerable public attention. Former Vice President of the United States and environmentalist Al Gore wrote an introduction to the 1992 edition of Silent Spring. He wrote: "Silent Spring had a profound impact Indeed, Rachel Carson was one of the reasons that I became so conscious of the environment and so involved with environmental issues [she] has had as much or more effect on me than any, and perhaps than all of them together." These arguments have been dismissed as "outrageous" by former World Health Organization scientist Socrates Litsios. May Berenbaum, University of Illinois entomologist, says, "to blame environmentalists who oppose DDT for more deaths than Hitler is worse than irresponsible". Investigative journalist Adam Sarvana and others characterize this notion as a "myth" promoted principally by Bate. In the 1990s and 2000s, campaigns against the book intensified, in part due to efforts by the tobacco industry to cast larger doubt on science driven policy as a way of contesting bans on smoking. In 2009, the heavily corporate funded CEI set up a website falsely blaming Carson for deaths to malaria. This triggered a point by point rebuttal by biographer William Souder, who reviewed the distortions used by campaigners against Silent Spring. A 2012 review article in Nature by Rob Dunn commemorating the 50th anniversary of Silent Spring and summarizing the progressive environmental policy changes made since then, prompted a response in a letter written by Anthony Trewavas and co signed by 10 others, including Christopher Leaver, Bruce Ames and Peter Lachmann, who quote estimates of 60 to 80 million deaths "as a result of misguided fears based on poorly understood evidence". Biographer Hamilton Lytle believes these estimates are unrealistic, even if Carson can be "blamed" for worldwide DDT policies. John Quiggin and Tim Lambert wrote, "the most striking feature of the claim against Carson is the ease with which it can be refuted". DDT was never banned for anti malarial use, and its ban for agricultural use in the United States in 1972 did not apply outside the U. S. nor to anti malaria spraying. The international treaty that banned most uses of DDT and other organochlorine pesticidesthe 2001 Stockholm Convention on Persistent Organic Pollutants (which became effective in 2004)included an exemption for the use of DDT for malaria control until affordable substitutes could be found. Because of insects' very short breeding cycle and large number of offspring, the most resistant insects survive and pass on their genetic traits to their offspring, which replace the pesticide slain insects relatively rapidly. Agricultural spraying of pesticides produces pesticide resistance in seven to ten years. Some experts have said that restrictions placed on the agricultural use of DDT have increased its effectiveness for malaria control. According to pro DDT advocate Amir Attaran, the result of the (activated in 2004) Stockholm Convention banning DDT's use in agriculture "is arguably better than the status quo For the first time, there is now an insecticide which is restricted to vector control only, meaning that the selection of resistant mosquitoes will be slower than before."

Мұра

"Сыбырлы көктем" ХХ ғасырдың ең үздік ғылыми-танымдық кітаптарының көптеген тізімдеріне енген. Ол Modern Library тізіміндегі 20 ғасырдың ең үздік ғылыми-танымдық кітаптарының ішінде бесінші орынды, ал National Review тізіміндегі 100 ең үздік ғылыми-танымдық кітаптың ішінде 78-ші орынды иеленді. 2006 жылы Discover Magazine журналының редакторлары "Сыбырлы көктемді" барлық уақыттағы 25 ең ұлы ғылыми кітаптың бірі деп атады. 1996 жылы Х. Ф. ван Эмден мен Дэвид Пикаллдың бірлесіп жазған "Сыбырлы көктемнен әрі" атты кітабы жарық көрді. 1967 жылы Джордж Ньюсон Лондон зообағында жазылған құстардың әнін негізгі материал ретінде пайдаланып, "Сыбырлы көктем" таспалық композициясын жасады. Оның тұсаукесері 1968 жылдың қаңтарында Королева Елизавета залында өтті. "Сыбырлы көктем" Лю Цысиньнің 2008 жылғы "Үш дене проблемасы" ғылыми-фантастикалық романында, сондай-ақ Tencent 2023 және Netflix 2024 телесериалдарындағы бейімдемелерінде еске алынған. 2011 жылы американдық композитор Стивен Стаки кітаптың жарық көргеніне 50 жыл толуына арнап "Сыбырлы көктем" атты симфониялық поэмасын жазды. Бұл туындының әлемдік тұсаукесері 2012 жылдың 17 ақпанында Питтсбургте өтті, дирижер Манфред Хонек Питтсбург симфониялық оркестріне жетекшілік етті. 2019 жылы "The Simpsons" анимациялық комедиясының "Bobby, It’s Cold Outside" атты эпизодында Fox News телеарнасының каминінде жанып жатқан заттардың бірі ретінде "Сыбырлы көктемнің" бір данасы көрсетілді. Табиғатты зерттеуші Дэвид Аттенбороу "Сыбырлы көктем" Чарльз Дарвиннің "Түрлердің пайда болуы" кітабынан кейін ғылыми әлемді ең көп өзгерткен кітап болды деп мәлімдеді. Sonic Flower Groove – шотландтық Primal Scream рок-тобының 1987 жылдың 5 қазанында шыққан тұңғыш студиялық альбомы. Онда "Сыбырлы көктем" атты ән бар. Топтың жетекші әншісі Бобби Гиллеспи 2021 жылдың соңында жарық көрген "Tenement kid" кітабында әннің атауын осы кітапқа арнағанын айтады.