Уильям Джеймс Линтон (1812-1897) – ағылшын-американ суретші, гравер, реформатор, жазушы. Библия иллюстрацияларымен атақты, өмірбаяны мен шығармалары зерттелуде.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Уильям Джеймс Линтон (7 желтоқсан 1812 – 29 желтоқсан 1897) – Англияда туған американдық ағаш өрнекші, пейзаж суретшісі, саяси реформатор және мемуарлар, романдар, өлеңдер мен ғылыми еңбектердің авторы.
William James Linton (December 7, 1812December 29, 1897) was an English born American wood engraver, landscape painter, political reformer and author of memoirs, novels, poetry and non fiction.
Туу және ерте жылдары
Лондонның шығысындағы Майл-Энд қаласында дүниеге келген оның отбасы 1818 жылы Эссекс графтығының Стратфорд қаласына көшкен. Жас Линтон 17 ғасырдың басында негізделген Чигвелл грамматикалық мектебінде оқыды, онда Эссекс және Лондон қаласының орта таптарының көптеген балалары білім алған.
Born in Mile End, east London, his family moved to Stratford, Essex in 1818. The young Linton was educated at Chigwell Grammar School, an early 17th century foundation attended by many sons of the Essex and City of London middle classes.
Ерте мансап
15 жасында Линтон ағаш өрнекші Джордж Уилмот Боннердің (1796–1836) шәкірті болды. Оның ең ерте белгілі жұмысын Джон Мартин мен Ричард Весталдың "Библияның суретпен бейнеленген иллюстрациялары" (1833) кітабында табуға болады. 1834-1836 жылдары ол Боннердің тағы бір шәкірті Уильям Генри Поуиспен бірге жұмыс істеді, бірақ Поуис қайтыс болды. Содан кейін Линтон Джон Томпсон фирмасында екі жыл жұмыс істеді. "Ұлттық" деп аталған арзан саяси кітапханаға ақшасын жоғалтып, Томас Пейннің өмірбаянын жазғаннан кейін, Линтон 1842 жылы Джон Орин Смитпен серіктестік құрды. Фирма дереу сол кезде жобаланып жатқан "Иллюстрацияланған Лондон жаңалықтарына" жұмысқа алынды. Келесі жылы Орин Смит қайтыс болды, ал "Беллдің апталық жаршысының" редакторы Томас Уэйдтің қарындасына үйленген Линтон екі отбасының күнкөрісіне байланысты бизнесті жалғыз өзі басқаруға мәжбүр болды.
Aged 15, Linton was apprenticed to the wood engraver George Wilmot Bonner (1796–1836). His earliest known work is to be found in John Martin and Richard Westall's Pictorial Illustrations of the Bible (1833). He worked from 1834 to 1836 with William Henry Powis, another pupil of Bonner; but Powis died. Linton then worked for two years for the firm of John Thompson. After working as a journeyman engraver, losing his money over a cheap political library called the "National," and writing a life of Thomas Paine, Linton went into partnership in 1842 with John Orrin Smith. The firm was immediately employed on the Illustrated London News, just then projected. The following year Orrin Smith died, and Linton, who had married a sister of Thomas Wade, editor of Bell's Weekly Messenger, found himself in sole charge of a business upon which two families were dependent.
Саяси білім беру және белсенділік
Ол көп жылдар бойы сол кездегі әлеуметтік және еуропалық саяси мәселелермен айналысып, енді республикалық үгітпен белсенді түрде шұғылданды. 1844 жылы ол ағылшын почтасының Маццинидің хат алмасын бұзуын әшкерелеуге белсенді қатысты. Бұл оның итальян революционерімен достығына әкелді, ал Линтон Еуропа саясатына ынтамен берілді. 1848 жылы ол француз Уақытша үкіметіне ағылшын жұмысшыларының алғашқы құттықтауын жеткізді. Ол «Халықтың ісі» атты екі апталық газетті редакциялады, ол Мэн аралында жарық көрді, ал «Спартак» деген псевдониммен Дублин ұлтына саяси өлеңдер жазды. Ол патриоттардың «Халықаралық лигасының» құрылуына көмектесті және 1850 жылы Джордж Генри Льюс пен Торнтон Ли Хантпен бірге «Лидер» газетін шығарды, бірақ бұл оның радикалды республикалық көзқарастарын толық қанағаттандырмады және ол көп ұзамай одан бас тартты. Сол жылы ол «The Red Republican» журналында Маццинидің идеяларын жариялаған бірнеше мақала жазды. 1852 жылы ол Брантвудқа көшіп, кейін оны Джон Раскинге сатты, содан кейін «Англия Республикасы» газетін шығарды, бастапқыда апталық памфлеттер түрінде, кейін ай сайынғы журнал ретінде – «республикалық принциптердің пайдалы түсіндірмесі, әлем бойынша республикалық прогрестің сенімді тіркелмесі; үгіт органы және Англиядағы белсенді республикашылдар үшін байланыс құралы». Газеттің көп бөлігі, ол табыс әкелмегендіктен және 1855 жылы жабылып, өзі жазған. 1852 жылы ол жеке таралым үшін «Еркіндіктің зарлы айқасы» атты өлеңдер жинағын басып шығарды. Газетінің сәтсіздігінен кейін ол өзінің ағашқа ойып жазу кәсібіне қайта оралды. 1857 жылы оның әйелі қайтыс болды, ал келесі жылы ол Элиза Линнге (кейіннен миссис Линн Линтон деп танылды) үйленді және Лондонға оралды. 1862 жылы олар Хэмпстед Хиттің солтүстік-батыс шетіндегі Ганг Мурға көшіп барды. 1864 жылы ол Брантвудқа зейнетке шықты, ал әйелі Лондонда қалды.
For years he had concerned himself with the social and European political problems of the time, and was now actively engaged in the republican propaganda. In 1844 he took a prominent part in exposing the violation by the English post office of Mazzini's correspondence. This led to a friendship with the Italian revolutionist, and Linton threw himself with ardor into European politics. He carried the first congratulatory address of English workmen to the French Provisional Government in 1848. He edited a twopenny weekly paper, The Cause of the People, published in the Isle of Man, and he wrote political verses for the Dublin Nation, signed "Spartacus." He helped to found the "International League" of patriots, and, in 1850, with George Henry Lewes and Thornton Leigh Hunt, started The Leader, an organ which, however, did not satisfy his advanced republicanism, and from which he soon withdrew. The same year he wrote a series of articles propounding the views of Mazzini in The Red Republican. In 1852 he took up his residence at Brantwood, which afterward he sold to John Ruskin, and from there issued The English Republic, first in the form of weekly tracts and afterward as a monthly magazine "a useful exponent of republican principles, a faithful record ef republican progress throughout the world; an organ of propagandism and a medium of communication for the active republicans in England." Most of the paper, which never paid its way and was abandoned in 1855, was written by himself. In 1852 he also printed for private circulation an anonymous volume of poems entitled The Plaint of Freedom. After the failure of his paper he returned to his proper work of wood engraving. In 1857 his wife died, and in the following year he married Eliza Lynn (afterward known as Mrs Lynn Linton) and returned to London. The couple moved to Gang Moor on the north western extremity of Hampstead Heath in 1862. In 1864 he retired to Brantwood, his wife remaining in London.
АҚШ-қа көшіп кету
1867 жылы қаржылық қиындықтарға тап болған Линтон Америкада өзін сынап көруге шешім қабылдады. Ол әйелінен ажырасты, алайда олармен байланысын үзбеді. Балаларымен бірге Коннектикут штатының Хамден қаласындағы Аппледорда қоныстанып, баспахана ашты.
In 1867, pressed by financial difficulties, Linton decided to try his fortune in America. He separated from his wife, with whom, however, he remained in touch. With his children he settled at Appledore, Hamden, Connecticut, where he set up a printing press.