Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Гравюра жасау техникасы
Printmaking technique
Ағашқа гравюра жасау – суретшінің ағаштан сурет ойып шығаратын техникасы. Функционалды жағынан ағаш кескілерінің бір түрі болып табылады, ол рельефтік баспаны қолданады, онда суретші блоктың бетін боямен жағып, салыстырмалы түрде төмен қысыммен басып шығарады. Ал, обыкновенная гравюра, мысалы, эфирлеу сияқты, матрица үшін металл пластинаны пайдаланады және интальо әдісімен басылады, онда боя ойықтарды, алынып тасталған жерлерді толтырады. Нәтижесінде ағашқа гравюраланған блоктар мыс пластиналарға қарағанда аз нашарлайды және ерекше қара фонда ақ сурет сипатына ие. Томас Бевик Ұлыбританияда 18 ғасырдың соңында ағашқа гравюра жасау техникасын дамытты. Оның жұмыстары бұрынғы ағаш кескілерінен екі маңызды жағынан өзгеше болды. Біріншіден, Бевик пышақ сияқты ағаш кесу құралдарын қолданбастан, гравюрашының кескішін (гравер) пайдаланды. Осылайша ол жұқа, нәзік сызықтарды жасауға мүмкіндік алды, көбінесе композицияда үлкен қараңғы аймақтарды құрады. Екіншіден, ағашқа гравюра жасауда әдетте ағаштың түйін жағы қолданылады, ал ескі техникада жұмсақ бүйір жағы қолданылған. Бұл ағаштың қаттылығы мен беріктігін арттырып, суреттердің егжей-тегжейлі болуына мүмкіндік берді. Ағашқа гравюраланған блоктар 19 ғасырдың бірінші ширегінде механикалық жағынан үдетіліп жатқан дәстүрлі баспа машиналарынмен қолданыла бастады. Блоктардың биіктігі бірдей болды және беттік макеттерде жылжымалы шрифттермен жинақтастырылды, сондықтан баспаханалар суреттелген беттердің мыңдаған даналарын нашарламай-ақ шығара алды. Осы жаңа ағашқа гравюра жасау әдісі мен механикалық баспаның үйлесімі 19 ғасырда иллюстрациялардың қарқынды өсуіне әкелді. Сонымен қатар, стереотиптеудің жетістіктері ағашқа гравюраланған суреттерді металға көшіруге мүмкіндік берді, оларды баспаханаларға сату үшін жаппай өндіруге болады. 19 ғасырдың ортасына қарай көптеген ағашқа гравюраланған суреттер мыс пластиналардан жасалған гравюралармен бәсекелесе алды. Шындығында, бәрі де ағашқа гравюра жасалған. Мысалы, Уильям Эндрю Чаттоның "Ағашқа гравюра жасау туралы трактат, тарихи және практикалық" (1839) еңбегінде ағаш кесу және оның әлдеқайда ұзақ тарихы туралы айтылады, ал Томас Бевик тек 558-беттен бастап еске алынады. Чатто жеке ағаш кескіндерін "кескіндер" деп атауға дайын, бірақ "ағаш кескінін" ешқашан қолданбайды. Оның көптеген иллюстрациялары Джон Джексонның ағашқа гравюраланған суреттері, көбінесе ағаш кескіндерін қайталайды. Уильям Джеймс Линтонның 1884 жылғы "Ағашқа гравюра жасау: Оқулық" және Джордж Эдвард Вудберидің 1883 жылғы "Ағашқа гравюра жасау тарихы" терминдерді қолдану тұрғысынан бірдей. Ғасырдың соңына қарай мамандар арасында екі техниканың екі термині арасындағы қазіргі заманғы айырмашылық анық болды, мысалы, Кэмпбелл Доджсонның "Ерте неміс және фламанд ағаш кескіндерінің каталогы" (Британ мұражайы, Лондон, 1903) және, ақырында, Артур Мейджер Хиндтің "Ағаш кескіні тарихына кіріспе" (1935). Екі автор да Британ мұражайында баспалар мен суреттер сақтаушысы болды.
Wood engraving is a printmaking technique, in which an artist works an image into a block of wood. Functionally a variety of woodcut, it uses relief printing, where the artist applies ink to the face of the block and prints using relatively low pressure. By contrast, ordinary engraving, like etching, uses a metal plate for the matrix, and is printed by the intaglio method, where the ink fills the valleys, the removed areas. As a result, the blocks for wood engravings deteriorate less quickly than the copper plates of engravings, and have a distinctive white on black character. Thomas Bewick developed the wood engraving technique in Great Britain at the end of the 18th century. His work differed from earlier woodcuts in two key ways. First, rather than using woodcarving tools such as knives, Bewick used an engraver's burin (graver). With this, he could create thin delicate lines, often creating large dark areas in the composition. Second, wood engraving traditionally uses the wood's end grain—while the older technique used the softer side grain. The resulting increased hardness and durability facilitated more detailed images. Wood engraved blocks could be used on conventional printing presses, which were going through rapid mechanical improvements during the first quarter of the 19th century. The blocks were made the same height as, and composited alongside, movable type in page layouts—so printers could produce thousands of copies of illustrated pages with almost no deterioration. The combination of this new wood engraving method and mechanized printing drove a rapid expansion of illustrations in the 19th century. Further, advances in stereotype let wood engravings be reproduced onto metal, where they could be mass produced for sale to printers. By the mid 19th century, many wood engravings rivaled copperplate engravings. which in fact are all wood engravings, from one of the classic works using the technique. On the other hand, A Treatise on Wood Engraving, Historical and Practical (1839), by William Andrew Chatto, is almost all about woodcut and its much longer history, with Thomas Bewick only appearing from page 558. Chatto is ready to call individual woodcuts "cuts", but seems never to use "woodcut". Most of his illustrations are in fact wood engravings, by John Jackson, mostly reproducing woodcuts. Wood engraving: A Manual of Instruction by William James Linton in 1884 and A History of Wood engraving by George Edward Woodberry in 1883 are the same in their use of terms. By the end of the century the modern distinction between the two terms for the two techniques was clear among specialists, with authoritative works like Campbell Dodgson's Catalogue of Early German and Flemish Woodcuts (in the British Museum, London, 1903) and eventually Arthur Mayger Hind's An Introduction to the History of Woodcut (1935). Both authors served as Keeper of prints and drawings at the British Museum.
Тарих
15-16 ғасырлардағы Еуропада ағаш кескіндемелері баспа және баспа өнерінде жиі қолданылатын әдіс болды, бірақ олардың көркемдік құрал ретінде пайдалануы 17 ғасырда азайды. Олар газеттер мен альманахтар сияқты қарапайым баспа жұмыстары үшін әлі де қолданылып келді. Мұндай жұмыстар үшін мәтінмен бірге рельефті басылатын қарапайым блоктар қажет болды, ал кітап иллюстрацияларындағы және сол кездегі көркем графикадағы күрделі интальио формаларынан айырмашылығы, онда тип және иллюстрациялар бөлек тақталармен және техникалармен басылды. Қазіргі заманғы ағашқа ою техникасы 17 ғасырдың соңында дамыды. Осы кезде сапалы кітаптарды басып шығарушылар ағаш блоктарының рельефті басылуын тек мәтіндегі кішкентай суреттерге, мысалы, әріп басындағы безендірулерге ғана қолданды, рельефті баспа блоктарын мәтіннің баспа түрімен бірге бетке орналастыруға ыңғайлы болды. Оксфорд университетінің баспаханасы осы уақытқа дейін ағаш ұшындағы өзегіне оюланған қос ағашты қолданды. 18 ғасырдың соңында ағылшын суретшісі және жазушысы Томас Бевик "әдетте ағашқа ою өнерінің негізін қалаушы" деп есептеледі, өйткені ол "оның толық мүмкіндіктерін бірінші болып түсінді". Бевик көбінесе ағаш кескіндемелерінде қолданылатын ағаштан гөрі қаттырақ ағаштарды өңдеді, сондай-ақ блоктардың шетін, емес, ұшын оюды қажет етті. Қатты ағаштардағы өрнекке қарсы жұмыс істеуге жарамсыз ағаш кесу пышағын тапқан Бевик V пішіндес кесу ұшы бар ою құралын – буринді (немесе граверді) қолданды. 19 ғасырдың басынан бастап Бевиктің техникасы, әсіресе Ұлыбритания мен АҚШ-та кеңінен қолданыла бастады. Бевиктің жаңалықтары 18 ғасырда жақсартылған тегіс қағаздарға да байланысты болды. Ондай қағаздар болмаса, оның суреттеріндегі егжей-тегжейлілік анық көрінбес еді. Александр Андерсон осы техниканы АҚШ-қа әкелді. Бевиктің жұмысы оған үлкен әсер еткендіктен, ол Бевиктің техникасын металлмен қайта жасауға тырысты, содан кейін Бевик ағаш қолданғанын білді. АҚШ-та оның шәкірттері, соның ішінде Джозеф Александр Адамс оны одан әрі дамытты.
In 15th and 16th century Europe, woodcuts were a common technique in printmaking and printing, yet their use as an artistic medium began to decline in the 17th century. They were still made for basic printing press work such as newspapers or almanacs. These required simple blocks that printed in relief with the text—rather than the elaborate intaglio forms in book illustrations and artistic printmaking at the time, in which type and illustrations were printed with separate plates and techniques. The beginnings of modern wood engraving techniques developed in the late 17th century, by which time publishers of quality books only used the relief printing of wood blocks for small images in the text such as initials, taking advantage of relief printing blocks to be fitted into the same forme or set up page as the letterpress type of the text. The Oxford University Press used boxwood engraved on the end grain for these by this time. At the end of the 18th century, the English artist and author Thomas Bewick is "usually considered the founder of wood engraving" as "the first to realize its full potentialities" for larger illustrations. Bewick generally engraved harder woods, such as, rather than the woods used in woodcuts, and he engraved the ends of blocks instead of the side. Finding a woodcutting knife not suitable for working against the grain in harder woods, Bewick used a burin (or graver), an engraving tool with a V shaped cutting tip. From the beginning of the nineteenth century Bewick's techniques gradually came into wider use, especially in Britain and the United States. Bewick's innovations also relied on the improved smoother papers developed in the 18th century. Without these the detail of his images would not have appeared reliably. Alexander Anderson introduced the technique to the United States. Bewick's work impressed him, so he reverse engineered and imitated Bewick's technique—using metal until he learned that Bewick used wood. There it was further expanded upon by his students, Joseph Alexander Adams.
Фотосуреттер ағаш кескіндерге айналдырылады
Фотолитография пайда болғанға дейін газеттер фотосуреттерді көшіру үшін ағашқа ойылған суреттерді пайдаланған. Суретші "фотосуретті шаған немесе басқа да қолайлы ағаштан жасалған тіктөртбұрыш пішіндес тақтаға мұқият түсіріп, содан соң өткір құралмен ағаштан суреттің ақ бөлігін ойып шығарған. Қалған қара бояуға арналған сызықтар "баспа биіктігінде" қалған. Жұмысшы ойылған бетке бояу жағып немесе сепкен, үстіне қағаз жайып, роликпен басып, қағазды жабысқақ бояудан ажыратқан" – делінген.
Before the advent of photolithography, newspapers used wood engravings to make photographic reproductions. An artist "meticulously traced the photograph upon the surface of a block of boxwood or other suitable tree, then used a sharp tool to cut out the troughs (the white part of the photo) from the wood. The remaining lines for the black ink stayed 'type high.' A workman rolled or daubed a layer of ink over the incised surface, laid a sheet of paper on it, pressed it down with a roller, pulled the paper away from the sticky substance," and the result was a printed image.
Суретті басылымдардың саны артуда
Жарық пен көлеңкелердің егжей-тегжейін бейнелеуден өзгеше, 1820 жылдардан бастап гравёрлер осы әдісті қолмен салынған сызбаларды көшіру үшін пайдаланды. Бұл, көп жағдайда, табиғи емес қолданыс болды, себебі гравёрлер суретшінің сызықтарын басып шығару үшін блок бетінің көбін кесіп тастауға мәжбүр болды. Дегенмен, бұл ағашқа ойылған суреттерде ең көп таралған тәсілге айналды. Мысалдарға Punch журналының карикатуралары, Illustrated London News журналындағы суреттер және сэр Джон Тенниелдің Льюис Кэрроллдың туындыларына салған суреттері жатады, соңғысы Dalziel Brothers фирмасымен ойылған. АҚШ-та да ағашқа ойылған басылымдар кеңіне тарала бастады, мысалы, Harper's Weekly журналы. Британдық гравёр Франк Лесли 1848 жылы АҚШ-қа көшіп келді, ол Illustrated London News журналының гравюра бөлімін басқарған. Ол ағаш гравюрасын жасау үшін еңбекті бөлудің жолын ойлап тапты. Бір сурет торға бөлініп, әр гравёр бір шаршымен жұмыс істеді. Блоктар біріктіріліп, біртұтас сурет құрастырылды. Осы процеске негізделген оның "Франк Леслидің суреттелген газеті" Harper's Weekly журналымен Американдық Азамат соғысының көріністерін суреттеуде бәсекелестікке түсті.
Besides interpreting details of light and shade, from the 1820s onwards, engravers used the method to reproduce freehand line drawings. This was, in many ways an unnatural application, since engravers had to cut away almost all the surface of the block to produce the printable lines of the artist's drawing. Nonetheless, it became the most common use of wood engraving. Examples include the cartoons of Punch magazine, the pictures in the Illustrated London News and Sir John Tenniel's illustrations to Lewis Carroll's works, the latter engraved by the firm of Dalziel Brothers. In the United States, wood engraved publications also began to take hold, such as Harper's Weekly. Frank Leslie, a British born engraver who had headed the engraving department of the Illustrated London News, immigrated to the United States in 1848, where he developed a means to divide the labour for making wood engravings. A single design was divided into a grid, and each engraver worked on a square. The blocks were then assembled into a single image. This process formed the basis for his Frank Leslie's Illustrated Newspaper, which competed with Harper's in illustrating scenes from the American Civil War.
Жаңа техникалар мен технологиялар
XIX ғасырдың ортасында электротиптік жазу әдісі пайда болды, ол металға ағаштан жасалған оюды көшіре алатын болды. Осы әдіс арқылы бір ағаштан жасалған гравюра баспаханаларға сату үшін көптеп өндірілуі мүмкін, ал түпнұсқасы тозудан сақталады. 1860 жылға дейін гравюрамен айналысатын суретшілер ағаш блогының бетіне тікелей бояумен немесе сызықпен сурет салуға мәжбүр болды, ал түпнұсқа сурет гравюрашы тарапынан жойылды. Бірақ 1860 жылы гравюрашы Томас Болтон суретті блокқа көшіру процесін ойлап тапты. Солай шамамен, француз гравюрашылары өзгертілген техниканы (көбінесе Бевик техникасына оралу) жасады, онда қиылысқан сызықтар (бір-бірін қиылысқан бұрышта кесетін параллель сызықтар) дерлік жойылды. Оның орнына, барлық тондық өткелдер әртүрлі қалыңдық және тығыздықпен ақ сызықтармен бейнеленді, ал ең қараңғы жерлерде нүктелерге бөлінді. Бұл техника Гюстав Доренен кейінгі ағаш гравюраларында кездеседі. XIX ғасырдың соңында Болтонның «ағашқа фотосурет салу» процесі мен француз мектебінің бастаған техникалық шеберлігінің үйлесуі ағаш гравюрасына су бояуымен (сызықтық суреттерге қарағанда) және нақты фотосуреттерді көшіру құралы ретінде жаңа қолданыс берді. Бұл 1890 жылдардағы «The Strand Magazine» журналындағы иллюстрацияларда көрініс тапты. Жаңа ғасырда жарты тонды өңдеудің жетілдірілуі осы типтегі көшірме гравюраны қолданудан шығарды. Ол 1930 жылға дейін жарнамалар мен тауар каталогтарында қарапайым түрінде сақталды. Бұл өзгеріс ағаш гравюрасына өзінің жеке шығармашылық формасы ретінде дамуға мүмкіндік берді, бұл қозғалысты 1800-жылдардың соңында Джозеф Краухолл II және Беггарстафф ағайындылары сияқты суретшілер болжады. Тимоти Коул дәстүрлі ағаш гравюрашы болды, ол «The Century Magazine» сияқты журналдардың тапсырысы бойынша мұражайлардағы картиналардан көшірмелер жасады.
By the mid 19th century, electrotyping was developed, which could reproduce a wood engraving on metal. By this method, a single wood engraving could be mass produced for sale to printshops, and the original retained without wear. Until 1860, artists working for engraving had to paint or draw directly on the surface of the woodblock and the original artwork was actually destroyed by the engraver. In 1860, however, the engraver Thomas Bolton invented a process for transferring a photograph onto the block. At about the same time, French engravers developed a modified technique (partly a return to that of Bewick) in which cross hatching (one set of parallel lines crossing another at an angle) was almost eliminated. Instead, all tonal gradations were rendered by white lines of varying thickness and closeness, sometimes broken into dots for the darkest areas. This technique appears in wood engravings after Gustave Doré. Towards the end of the 19th century, a combination of Bolton's 'photo on wood' process and the increased technical virtuosity initiated by the French school gave wood engraving a new application as a means of reproducing drawings in water colour wash (as opposed to line drawings) and actual photographs. This is exemplified in illustrations in The Strand Magazine during the 1890s. With the new century, improvements in the half tone process rendered this kind of reproductive engraving obsolete. In a less sophisticated form, it survived in advertisements and trade catalogues until about 1930. With this change, wood engraving was left free to develop as a creative form in its own right, a movement prefigured in the late 1800s by such artists as Joseph Crawhall II and the Beggarstaff Brothers. Timothy Cole was a traditional wood engraver, executing copies from museum paintings on commission from magazines such as The Century Magazine.
Техника
Ағашқа ойылған блоктар көбінесе қуыстан жасалады, немесе лимон, вишня сияқты басқа да қатты ағаштар қолданылады. Олардың бағасы жоғары, себебі ағаш тігізілісінен немесе ағаштың ірі бұтақтарынан кесілген бөлік болуы керек. Кейбір заманауи ағашқа оюшылар ПВХ немесе шырыштан жасалған, МДФ-қа бекітілген алмастырғыштарды пайдаланады, олармен ұқсас, бірақ сәл ерекше егжей-тегжейлі нәтижелерге қол жеткізеді. Блокты "құм қапшығы" (құм толтырылған дөңгелек терілі жастық) арқылы манипуляциялайды. Бұл граверге кескіш құралды аз қозғалтып қисық немесе толқынды сызықтар жасауға көмектеседі. Ағашқа оюшылар түрлі арнайы құралдарды қолданады. Лозанга тәрізді гравер Бевик заманындағы мысқа оюшылар қолданған буринге ұқсас және түрлі өлшемдерде болады. Штрихтау үшін әртүрлі өлшемдегі V пішіндес граверлер қолданылады. Басқа, икемді құралдарға ұсақ толқынды сызықтар үшін спитстикер, иілген текстуралар үшін дөңгелек шырша және үлкен аумақтарды тазалау үшін жалпақ шырша жатады. Ағашқа ойықтау көбінесе қара-ақ техникада орындалады. Дегенмен, кейбір ағашқа оюшылар түсті де пайдаланады, үш немесе төрт негізгі түс қолданып, бұл қазіргі басылымдағы төрт түсті процесске ұқсас. Мұндай жағдайда баспагер блоктарды тіркеуі керек (олар бетте бірдей жерге басылғанына көз жеткізуі керек). Соңғы кезде граверлер ағашқа ою үшін лазерлерді қолдана бастады.
Wood engraving blocks are typically made of boxwood or other hardwoods such as lemonwood or cherry. They are expensive to purchase because end grain wood must be a section through the trunk or large bough of a tree. Some modern wood engravers use substitutes made of PVC or resin, mounted on MDF, which produce similarly detailed results of a slightly different character. The block is manipulated on a "sandbag" (a sand filled circular leather cushion). This helps the engraver produce curved or undulating lines with minimal manipulation of the cutting tool. Wood engravers use a range of specialized tools. The lozenge graver is similar to the burin used by copper engravers of Bewick's day, and comes in different sizes. Various sizes of V shaped graver are used for hatching. Other, more flexible, tools include the spitsticker, for fine undulating lines; the round scorper for curved textures; and the flat scorper for clearing larger areas. Wood engraving is generally a black and white technique. However, a handful of wood engravers also work in colour, using three or four blocks of primary colours—in a way parallel to the four colour process in modern printing. To do this, the printmaker must register the blocks (make sure they print in exactly the same place on the page). Recently, engravers have begun to use lasers to engrave wood.