Солтүстік Англиядағы Перси мен Невилл әулеттерінің қақтығысы
Percy–Neville feud
Солтүстік Англиядағы Перси-Невилл жанжалы: 15 ғасырдағы қақтығыстар, Wars of the Roses соғысына себепкер болған тайталастар. Тарих, феодалдық кикіреулер.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
15 ғасырдағы Солтүстік Англиядағы ұсақ шайқастар
15th century skirmishes in northern England
Перси–Нэвилл жанжалы – екі белгілі Солтүстік ағылшын әулеті, Перси және Невилл үйлері мен олардың қолдаушылары арасындағы ұсақ шайқастар, шабуылдар мен қиратушылықтар сериясы. Бұл жанжал Розалар соғысының басталуына ықпал етті. Ұзақ даудың бастапқы себебі белгісіз, ал зорлық-зомбылықтың алғашқы көріністері 1450 жылдары, Розалар соғысынан бұрын болды. Жанжал барысында бұл екі қарсыластың әскерлері бірнеше рет шайқасты.
The Percy–Neville feud was a series of skirmishes, raids, and vandalism between two prominent northern English families, the House of Percy and the House of Neville, and their followers, that helped provoke the Wars of the Roses. The original reason for the long dispute is unknown, and the first outbreaks of violence were in the 1450s, prior to the Wars of the Roses. The antagonists would later meet in battle several times during the feud.
Шығуы және контекст
Йоркширдің үш ат үстіндегі аймағы патшаның (Ланкастер герцогы ретінде), Перси әулеті, Йорк герцогының үшінші Ричарды және Солсберидің бесінші графы Ричард Невилл арасында бөлістірілді. Дегенмен, король мен Йорк герцогы Йоркширге көбінесе бармағандықтан, Ральф Гриффитс бұл шиеленістің тек Перси мен Невиллдің арасында туындағанын айтады. Шындығында, ол Йорк қаласы солтүстіктің астанасы болғандықтан, 'олардың бәсекелестігіне ықпал еткен' дейді. Оның сөзіне қарағанда, Перси мен Невиллдің 1453 және 1454 жылдары шайқасқан екі кездесуі де қала қабырғаларына жақын болғаны заманға сай келеді. Персидің қарауындағы адамдары да өздерінің мырзалары сияқты Невиллге қарсы болған болуы мүмкін, себебі олардың жерлері бірімен-бірі жалғасқан, бұл бәсекелестікті күшейтіп, антагонизм тудыруы мүмкін. Профессор Поллард атап көрсеткендей, Невилл Перси жерінің тереңінде, әсіресе Оңтүстік Нортумберлендтен өз рыцарьларының бір бөлігін сақтап қалды. Гриффитс XV ғасырдың ортасына қарай Перси мен Невилл арасындағы қарым-қатынастың 'қызғану мен наразылықпен уланғанын' болжайды. Одан әрі, Солсбери отбасының Раби тармағынан (әкесінің бірінші әйелі Маргарет Стаффорд арқылы) көмек күтпегенін және алмағанын айтады, бұл оны отбасының екі тармағы арасындағы Вестморлендтің өсиетін бөлу туралы бұрынғы жанжалға байланысты деп санайды. Робин Стори Нортумберлендтің Солсбериге қарағанда патшалық құрметтен аз үлес алғанын да атап өтті. Бірақ ол, қиындықтар туындағанда, оларды мырзалар емес, графтардың ұлдары бастайтынын көрсетті. Екі графтың артындағы жанжалға қаншалықты көмектескені және ынталандырғаны да сұрақ тудырады. Мысалы, Гриффитс Томас пен Джонның Солсберидің тікелей өкілдері болғанын айтты.
Yorkshire's three ridings were divided up between the crown (as Duke of Lancaster), the Percy family, Richard, 3rd Duke of York, and Richard Neville, 5th Earl of Salisbury. However, the King and the Duke of York do not seem to have visited Yorkshire very often, which Ralph Griffiths suggests meant that any tension would be solely between Percy and Neville. Indeed, he says, since the city of York itself was the most important, the capital city of the north, it 'provided a focus for their rivalries.' It is not, he said, a coincidence that 'the two virtual battles between Percy and Neville in 1453 and 1454 were fought close to the city's walls.' He also suggests that Percy tenants may have been as anti Neville as their lords, since their estates were contiguous, this could have encouraged rivalry and bred antagonism. As Professor Pollard has pointed out, Neville retained some of his knights from 'deep in Percy country, particularly southern Northumberland. Griffiths has suggested that by the mid fifteenth century, relations between Percy and Neville were 'poisoned by jealousy and resentment.' Further, he has pointed out that Salisbury probably did not expect and not receive the assistance of the Raby branch of his family (by his father's first wife, Margaret Stafford), which he puts down to the previous feud between the two branches of the family over the division of Westmorland's will. Robin Storey has also pointed out how Northumberland seems to have been receiving less royal favour than Salisbury. He points out however, that when trouble came, it was to be the earls' sons, not the lords themselves, that would start it. The degree to which the two earls were assisting and encouraging the feud behind the scenes has also been questioned. Griffiths, for example, has said that Thomas and John were Salisbury's direct representatives in it.
Қақтығыстың тікелей себептері
1454 жылы зорлық-зомбылықтың басталуына түрлі себептер себеп болды деп есептеледі. Профессор Гриффитс Лорд Кромвельдің Йоркширдегі Врессли елтауы Персилердің 1453 жылы Кромвель мен Невилл отбасыларының некелесуінен кейін тартып алынғанын айтады (қараңыз төмен), сондай-ақ Кромвель Невиллдерді Персилерге қарсы одақтас ретінде қарастырған. Сол сияқты, Уорвик пен Сомерсеттің Оңтүстік Гламоргандағы араздасуы оны Йорк герцогымен одақтасуға итермелеген болуы мүмкін. Гриффитс сондай-ақ, араздықтың туындауына ең басты себеп – Солсберидің екінші ұлы Томас Невиллдің Роберт, Уиллоуби лордының жесірі Мод Стэнхоппен үйленуі болды деп санайды. Гриффитс айтуынша, Солсбери отбасының одан әрі күшеюі Персилер үшін тікелей қарсы болды, ал Кромвельмен жаңа байланыс Невиллдерге бұрын Персилерге тиесілі болған Врессли мен Бервелл елтауларын алуға мүмкіндік берді. Олардың үштен екісі 1438 жылдың ақпан айында Кромвельге өмір бойына берілген, ал қалғаны қайтарылу құқығымен бірге. Бұл үсыныс екі жылдан кейін толық меншікке айналды, бұл Персилердің оны қайтарып алу мүмкіндігін одан әрі төмендетті. Гриффитс есептеуынша, Бервелл 1456 жылы жылына шамамен 38 фунт стерлинг 10 шиллинг 6 пенни табыс әкелген. Бұл елтаулар 1403 жылы Нортумберлендтің бірінші графы Генрих IV-ке қарсы Перси көтерілісі сәтсіз аяқталғаннан кейін тәркіленді, ал Кромвельдің оларды толық меншікке иеленуі оған оларды қалаған адамына беруге мүмкіндік берді.
Various immediate causes having been ascribed to causing the outbreak of violence in 1454. Professor Griffiths has suggested that Lord Cromwell's manor of Wressle, Yorkshire, was seized by the Percys following the joining of the Cromwell and Neville families in marriage in 1453 (see below), and that Cromwell viewed the Nevilles as allies against the Percys. Likewise, Warwick's feud with Somerset in south Glamorgan may have driven him into an alliance with the Duke of York against him. Griffiths also suggests that the single most important event to precipitate the feud was the marriage of Salisbury's second son, Thomas Neville to Maud Stanhope, the widow of Robert, Lord Willoughby. Not only, says Griffiths, was any further aggrandisement for Salisbury's family anathema to the Percys, but the new Cromwell connection gave the Nevilles access to the ex Percy manors of Wressle and Burwell, two thirds of which had each been granted to Cromwell for life in February 1438, together with the reversion of the remainder. This grant was then converted into one in fee simple two years later, further reducing the likelihood of the Percys reclaiming it. Griffiths has calculated Burwell to have been worth an income of c. £38 10s 6d per annum in 1456. These manors had been forfeited in 1403 by the first earl of Northumberland after the failure of the Percy Rebellion against Henry IV, and Cromwell's holding them in fee simple meant they were available to him to grant away to whomever he liked.
Хьюорт-Мурдағы шайқас
Бұл екі отбасы арасындағы алғашқы нақты қақтығыс (және "қазіргі кезге дейінгі ең ауыр оқиға"), Томас Невилл мен Модтың некесіне жауап ретінде болды. Гриффитс бұл некенің Персилерге, әсіресе Томас Персиге, 1-ші барон Эгремонтқа "жағымсыз" болғанын айтқан. Бұл шайқас 1453 жылғы 24 тамызда болды және ол Невиллдердің бүкіл тобын жою мақсатымен жасалған деп сипатталады, олар шериф Хаттон қамалына, Невиллдердің бекінісіне жол тартқанда. Гриффитс Нортумберленд графының Эгремонттың жоспарларына қатысқан-қатыспағаны "адамға белгісіз" дейді. Замандас хроникашылар тойға қатысқан бес адамды ғана атағандықтан, олардың күшін бағалау мүмкін емес. Гриффитс "олардың сүйемелдеуші тобы әсерлі болғанға ұқсайды" деп ұсынады. Солсбери графына сэр Уильям Бактон жеке шабуыл жасады деген болжам бар, себебі кейінірек жазылған айыптамаларда оның есімі жеке "contra comite Sarum in campo" ("Солсбери графына қарсы далада") деп тіркелген. Персилердің меншігі Невиллдерге өтуі Лорд Эгремонт үшін қабылдауға ауыр болды, ол Йоркте күндіз-түні жауынгерлерді жинап, Невиллдерді шериф Хаттонға қайтып бара жатқанда шабуылға алды. Ол, әрине, Невиллдерді өлтіруді ниеттенген, бірақ отбасының барлық мүшелері өздерінің сүйемелдеуші тобымен бірге болғандықтан, олар Эгремонт күткеннен де зор күшке ие болған болуы мүмкін (графтар болғандықтан, Солсбери мен Уорвик әрқайсысы өздерінің сүйемелдеуші тобында кем дегенде жүз сарбазды ұстауға құқылы болған). Дегенмен, Перси күшінің көлемі әлдеқайда үлкен болғанға ұқсайды (710 есім сақталған болса да, олардың саны мыңнан асып кеткен болуы мүмкін). Өзара ашық шайқасқа түсуден қорқу салдарынан қан төгілудің аздығы байқалды, соның арқасында Невиллдер шериф Хаттон қамалына жылдам шегіне алды. Басқаша пікір де бар; оның дәлелі заңдық тізімдерде ғана табылады. Шайқаста ешкім жарақаттанбағандықтан, Невиллдер бұл қақтығысты құрлы-құрлы себеппен, ерте заманғы заңдық хикая ретінде пайдаланып, мәселені патшалық сотқа апарып, заңдық дауды шешіп, осы қақтығыстың қай жерде болғанын анықтаған болуы мүмкін. Бұл пікір патшалық сот тізімдерін зерттегеннен кейін ұсынылды (қазір жалпы қолданыстан алынған), онда осыған ұқсас көптеген қақтығыстар тіркелген, бірақ табылған жалғыз жарақаттар немесе құрбандар – тауық және кейде иттің өлімі болды.
This, the first actual confrontation (and 'most serious incident to date') between the two families, in response to the marriage of Thomas Neville and Maud, a marriage which Griffiths has said must have been 'obnoxious' to the Percys, and particularly Thomas Percy, 1st Baron Egremont. This clash, on 24 August 1453, has been described as having the intention of 'the destruction of the entire Neville party' on the latter's way to the Neville stronghold of Sheriff Hutton Castle; it is, says Griffiths 'unclear' as to whether the Earl of Northumberland was party to Egremont's plans. Since only five members of the wedding party are ever named as being present by contemporary chroniclers, it is impossible to assess the strength of their force—Griffiths suggests 'their retinue must have been impressive.' It has been suggested that the earl of Salisbury was personally targeted for attack by one Sir William Buckton, due to the fact that at the later indictments, his name was individually recorded as being contra comite Sarum in campo ('against the earl of Salisbury in the field'). The prospect of Percy manors passing to the Neville family was too much for Lord Egremont, who spent days fiercely recruiting in York and ambushed the Nevilles on their way home to Sheriff Hutton. He no doubt intended to assassinate the Nevilles, but all of the family were there with their own retinues, so they probably had a larger force than Egremont expected (as earls, Salisbury and Warwick were entitled to at least a hundred soldiers each in their retinues). Still, the Percy force was almost certainly larger in size (though 710 names have been preserved, they probably numbered over a thousand). Mutual fear of fighting a pitched battle meant there was little if any bloodshed, and the Nevilles were able to retreat swiftly to their stronghold in Sheriff Hutton. There is an alternative view; the evidence for this is found on legal rolls and nowhere else. As not a soul is recorded as being injured in the skirmish, it is possible that the Nevilles used this incitement of violence as an excuse, an early example of a legal fiction, to take the matter to the royal courts, resolving the legal case and thereby stating whose land this skirmish took place on. This view has been suggested after studying the Kings Bench lists (now withdrawn from the public), where a number of skirmishes such as this are recorded but the only injuries or casualties found are a hen and occasionally a dog.
Оқиғалар мен хронология
20 қазан 1453: Невилл және Перси күштерінің басшылары – Томас және Джон Невилл, Эгремонт және сэр Ричард Перси Солтүстік Ридингтегі Топклиф және Сэнд Хаттон қалаларына жеке-жеке жиналды. Маңыздысы, олар алғаш рет әкелері мен үлкен ағаларымен бірге болды – Солсбери мен Уорвик графы Ричард Джон мен Томасқа қосылды, ал Перси ағалары Нортумберленд пен оның үлкен ағасы Генри, Пойнингс лордымен бірге болды. Дегенмен, Гриффитс бұл жақын қақтығыстың нәтижесі жазбада қалмағандай дейді. Гриффитс 1453 жылғы Рождестводан кейін алғашқы бірнеше айға қарағанда, қақтығыс күшейгенін айтады. 6 мамыр 1454: Солсберидің Йорк қаласындағы үйіне қарақшылық шабуыл жасалып, оның пәтерлеріне шабуылдаушылық әрекеттер болды. Бұл шабуылға қатысқандардың көпшілігі бұрын Хевортта Эгремонтпен бірге болған. Бұл адамдар бір аптадан кейін Скипвиттің Йорк қаласындағы үйін тонауға да кінәлі болды.
20 Oct 1453: The leaders of both Neville and Percy forces—Thomas and John Neville for the former, Egremont and Sir Richard Percy for the latter—converged respectively on their castles of Topcliffe and Sand Hutton in the North Riding. Significantly, they were, for the first time, accompanied by their fathers and elder brothers—Salisbury and Richard, Earl of Warwick accompanied John and Thomas, whilst the Percy brothers were with Northumberland and his elder brother Henry, Lord Poynings. However, the result of this near confrontation appears to be unrecorded, says Griffiths. Griffiths has suggested that the conflict intensified after Christmas 1453, compared to the first few months. 6 May 1454: Salisbury's house in York was broken into and his tenants attacked. Those who took part in this attack had mostly been with Egremont at Heworth. These men were also responsible for the sacking of Skipwith's York house a week later.
Корольдік араласу
1453 жылғы 12 шілдеде король мен кеңес Солсбери және Нортумберленд графтарының төрағалығымен Ойер мен Терминер комиссиясын жариялады. Алайда, екі аптадан кейін ол реформаланды; Гриффитс бұл, заң мен тәртіптің мұндай ауыр күйреуімен күресу үшін жеткілікті болмағандықтан, сондай-ақ комиссарлардың өзінің «тиімді емес» болғандығынан болды деп болжайды. Оның пікірінше, комиссияның тағы бір кемшілігі – құрамында Невиллдің бірнеше адал қызметшілерінің болуы; бұл Персилерге анық байқалатын жақпарушылықты көрсетіп, олардың патшаның әділ шешімге қол жеткізу қабілетіне немесе ниетіне деген сенімін одан әрі төмендетті. Гриффитстің айтуынша, 27 шілдеге қарай солтүстіктегі жағдай осыншалықты нашарлағандықтан, тәж аталған аймақтағы билігін тиімсіз деп санап, екі графқа тікелей хат жолдап, дауды тоқтату жауапкершілігін оларға жүктеді және ұлдарын бақылауда ұстауды бұйырды. Осы кезде 12 шілдедегі Ойер мен Терминер комиссиясы қайта жарияланды; бұл жолы графтарсыз, ал құрамында 328 мүше болды, яғни заңгерлердің саны едәуір артты. Жаңадан құрылған комиссияға Нортгемптонширден сэр Уильям Люси, Питер Арден, Джон Портингтон және Роберт Денби кірді, соңғы үш мүше заңгер, ал біріншісі – қатысы жоқ рыцарь. Комиссияның құзыраты Нортумберленд, Камберленд, Вестморленд және жалпы Йоркширге дейін кеңейді, алғашқы комиссия тек Йорк және оның төңірегімен шектелген болатын. Гриффитс Джон Невиллдің кем дегенде төрт «негізгі серігіне» қарсы шешім шығарылғанын атап көрсетеді: сэр Джон Коньерс, сэр Джеймс Пикеринг, сэр Рэндольф және сэр Томас Маунтфорд. Тәж бұл мәселедегі тараптарға хат жазуын жалғастырды. 1453 жылғы 8 қазанда кеңес Вестморленд графына Миддлхэм тармағына көмектеспегені үшін құттықтау хаты жолдады. Сондай-ақ, Гриффитстің сөздерінше, «ашудан гөрі қайғымен» Солсбери мен Нортумберлендке тағы да хат жазылып, оларды Бейбітшілік комиссарлары және король кеңесінің мүшелері ретіндегі лауазымдарын еске салып, оларға кеңес берді. Сонымен қатар, Парламент ақсүйектер өздерінің мәселелерін күшпен емес, бейбіт жолмен шешуді талап етті. Алайда корольдің хаттары олардың екеуі де король мен Парламенттің өтініштеріне қарамастан, қарулы күштерді жинауын «көріп отырғанын» көрсетті. Осыған ұқсас хаттар олардың кіші ұлдарына да жіберілді, оларға күштірек ескерту жасалып, мүліктерінен айырылуы мүмкін екені туралы хабарланды. Гриффитс тәждің заңбұзушылықты басуға жасаған тырашаларының шектелу себебін корольдің қазірде әрекетке қабілетсіз болғандығымен түсіндіреді, ал оның орнына билік ететін кеңес үкіметте қолдауы қажет болуы мүмкін басқа магнаттарды наразы етуге мүкіндік бермеді.
On 12 July 1453, the king and council announced a commission of Oyer and Terminer, which was headed by the earls of Salisbury and Northumberland themselves. This was however, reformed two weeks later; Griffiths has speculated that this was probably because not only was it not big enough to deal with such a serious collapse in law and order, but also the commissioners themselves 'were not very effective.' Another weakness of this commission, he suggests, is the fact that it was composed with a number of Neville retainers; thus displaying a clear partisanship which would have been obvious to the Percys, and further reduce their faith in the crown's ability—or desire—to achieve a fair settlement. By 27 July, says Griffiths, the situation in the north had deteriorated so badly that the crown effectively abrogated its authority in the region, by writing directly to the two earls, laying responsibility for ending the dispute on them, and instructing them to keep their sons in order. It was at this point too, that the commission of Oyer and Terminer of 12 July was reissued; this time, without the presence of the earls, and with a much larger number of lawyers, 328 members included. The reissued commission was composed of Sir William Lucy of Northamptonshire, Peter Arden, John Portyngton, and Robert Danby, the latter three being lawyers and the former an uninvolved knight. The commission also expanded geographically into Northumberland, Cumberland, Westmorland, 'and Yorkshire generally,’ as opposed to the narrow remit of just York and environs as had the first one. Griffiths points to the fact that it actually found against at least four of John Neville's 'principle accomplices' Sir John Conyers, Sir James Pickering, Sir Randolph, and Sir Thomas Mountford. The crown continued to write to the involved parties. On 8 October 1453, the council wrote to the earl of Westmorland and congratulated him on not assisting the Middleham branch. It also wrote again to Salisbury and Northumberland, 'more in sorrow than in anger,’ as Griffiths has phrased it, exhorting them to remember their positions of Commissioners of the Peace and also as members of the king's council. At the same time, Parlt demanded that the nobility resolve their problems peaceably rather than in force. However, the king's letters 'concluded wearily' that both of them kept raising armed forces in spite of the appeals from king and parliament. Similar letters were sent to their involved younger sons using stronger terms, warning them that they could eventually suffer forfeiture. Griffiths has suggested that the crown was constrained in its attempts to suppress the law breaking because by now, the king had become incapacitated, and the council ruling in his stead were ill able to afford alienating fellow magnates whose support might be required in government.
Ашық соғыс
Жаза ретінде сэр Джон Невилл Йоркширдегі Каттон жеріндегі Нортумберленд графының үйіне шабуыл жасап, оны жартылай қиратты. Келесі күні Ричард Перси Невиллдің иелігіндегі үйге шабуыл жасады. Екі тарап та өздерінің адалдары мен қолдаушыларын солтүстіктегі бекіністерге шақыра бастағанда азамат соғысының қаупі күшейді. 20 қазанда Перси руы Топклифте 10 мың адамды жинады. Невилл әскері Шерриф Хаттонға жақын жерге орналасты. Патша бірнеше мәрте ескерту жасағаннан кейін, екі тарап та келісімге келіп, әскерлерін таратып жіберді. Бірақ бір жылнамашы айтты: "Шын мәнінде кешірім болған жоқ, есеп беру күні ғана кейінге шегерілді". Осы сақтық шараларына қарамастан, шамамен бірнеше жүз адам 1454 жылдың 31 қазанында немесе 1 қарашасында Стемфорд Бриджінде қақтығысып, жүздеген адам қаза болып, көптегені жараланды. Лорд Эгремонт сол кезде Джон Невилл тарапынан тұтқынға алынып, түрмеге қамалды.
In retaliation, Sir John Neville raided the absent Earl of Northumberland's house at Catton, in Yorkshire, and all but ruined it. The next day, Richard Percy attacked a house on Neville property. The danger of civil war was intensified when both sides began summoning their retainers to strongholds in the north. On 20 October, the Percy clan had gathered 10,000 men at Topcliffe. Only four miles away, the Neville force was stationed at Sheriff Hutton. After several threats from the king, both sides reached a truce and disbanded their men. However, one chronicler said, "There was no reconciliation, the day of reckoning had merely been postponed." Despite these precautions, it is probable that a few hundred men clashed at Stamford Bridge on 31 October or 1 November 1454, resulting in hundreds dead and more wounded. Lord Egremont was then captured and imprisoned by John Neville.
Йорк протектораты
Майкл Хикс 1453 жылы Невиллдің Ричард, Йорк герцогымен одақтасуының себебін олардың "ортақ жаулары" болғандығымен (мысалы, патшаның бас министрі, Эдмунд Бофорт, Сомерсеттің бірінші герцогы) түсіндіреді және бұл одақ "ұлттық маңызы бар коалиция" деңгейіне жеткенін айтады. Гриффитс 1453 жылғы парламенттің солтүкте ешқандай келісімге келе алмағанын, ал корольдің психикалық күйзелісінен кейін Йорк қорғаушы, ал Солсбери – канцлер болып тағайындалғанын атап көрсетеді. Гриффитстің пікірінше, бұл Солсбериге кек алуға мүмкіндік берді, және ол граф та осы мүмкіндікті пайдаланды. Солсбери енді Эгремонт пен оның әкесіне өткен жылғы кеңестен әлдеқайда қаулылырақ хаттар жазуға ресми құқық алды. Нортумберлендке 1454 жылдың 12 маусымына дейін, ал оның ұлдарына 2 маусымда кеңеске явитьсяға бұйрық берілді.
Michael Hicks has described the roots of the Neville's alliance with Richard, Duke of York in 1453 as being based on their having 'common enemies' (for instance, the king's chief minister, Edmund Beaufort, 1st Duke of Somerset) and that this association was significant enough to be 'a coalition of national significance.' Griffiths notes that the parliament of 1453 failed to achieve any accord in the north, and that following the mental collapse of the king, York was made protector and Salisbury Chancellor; this, Griffiths suggests, presented Salisbury with an opportunity for revenge which the earl took. Salisbury was now in an official position to write to Egremont and his father much more threateningly than the council had attempted the previous year. Northumberland was ordered to appear before the council by 12 June 1454, and his sons on 2 June.
Эксетер герцогының көтерілісі
Йорк протектораты кезінде Сомерсет тұтқындалды, ал Персилер Невиллдердің қолынан ауыр қасірет көрді. Патша денсаулығына келген соң, Йорк биліктен шеттетілді, ал Сомерсет босатылып, Персилермен бірден одақтасты. Алты ай өткен соң Генрих VI, Сомерсет және Персилер (Ланкастерлер) Йорк герцогы мен Невиллдермен (Йоркшылар) Сент-Олбанс шайқасының бірінші кезеңінде кездесті, онда Сомерсет герцогы мен Нортумберленд графы қаза тапты.
During York's Protectorate, Somerset was imprisoned, and the Percys suffered greatly at the hands of the Nevilles. When the king recovered from his illness, York was relieved of power, and Somerset was released and was quick to ally himself with the Percys. Six months later, Henry VI, Somerset and the Percys (the Lancastrians) met the Duke of York and the Nevilles (the Yorkists) in the First Battle of St Albans, where the Duke of Somerset and the Earl of Northumberland were slain.
Стемфорд көпірінің шайқасы
Стемфорд Бридж, Солсбери графының біріне тиесілі поместье, Йорк қаласының шығысындағы ежелгі Рим жолында орналасқан. 1454 жылдың 31 қазанында (немесе кейбір мәліметтер бойынша 1 немесе 2 қарашада) Эгремонт, ал одан аз уақыттан кейін Ричард Персиді сэр Томас Невилл қолға түсірді. Гриффиттің баяндамасында жүздеген адам қаза тапқандығы және көптеген адамдар жарақат алғандығы айтылады. Невиллдің жеңісі, Персилер үшін, Пэтэр Лаундтың, олардың Поклингтон поместьесінің басқарушысының (Стемфорд Бриджден шамамен екі миль оңтүстікке қарай орналасқан) сатқындық қашуының нәтижесінде мүмкін болды. Перси бауырлары Миддлхэм қамалына жеткізіліп, содан кейін Йорк герцогының қамқорлығына берілді.
Stamford Bridge, one of the earl of Salisbury's manors, was on the old Roman Road east of York. On 31 October 1454 (or, according to some accounts, 1 or 2 November) Egremont, and a short while later Richard Percy were captured by Sir Thomas Neville. Griffith's account describes there being hundreds killed and many wounded. It is likely that the Neville victory was made possible by the (to the Percys) treasonous flight of Peter Lound, the bailiff of their Pocklington manor, which was approximately two miles south of Stamford Bridge. The two Percy brothers were taken to Middleham Castle and then transferred to the duke of York's custody.
Кейінгі оқиғалар мен салдары
Стемфорд Бридж шайқасында жеңілгеннен кейін Перси ағайындары Йорк қаласындағы Ойер және Терминер комиссиясының алдында жауапқа тартылды. Бұл комиссия оларды үлкен сомаға міндеттеді; Солсбериге төленетін 8000 марка, оның графинясы мен ұлдарына қатысты айыппұлдарды қоса алғанда, барлығы 16 800 марка. Гриффитс бұл соманы Солсберидің өрескелдік кезінде оның иеліктеріне келтірілген барлық зиянды "есептеуі" деп сипаттайды. Гриффитс бейбітшілікті сақтау мақсатында жасалған қаржылық міндеттемелерді қысқаша баяндады. Солсбери патшамен өзінің ұлдары Томас және Джон (Невиллдердің басты тұлғалары болғандықтан) атынан 12 000 маркаға келісім жасады. Керісінше, Нортумберленд пен оның анасы Йорк және Невиллдерге қарсы жасалған барлық құқық бұзушылықтар үшін сол сомаға міндеттеме берді. Солсбери сондай-ақ, Лорд Эгремонт 1454 жылдың қараша айында жазаланған 16 800 маркалық міндеттемеден босатылатынына келісті, сонымен қатар Эгремонттың қашуына кінәлі Ньюгейт шерифтеріне қарсы ешқандай шара қолданбауға уәде берді. Эгремонт өзі 4000 маркаға кепілдік берді. Егер ол келесі он жыл ішінде граф пен оның отбасына қатысты бейбітшілікті бұзса, бұл сома Солсбериге төленуі керек еді. Гриффитстің айтуынша, осы міндеттемелермен «барлығы тазаланған» болып есептелді.
Following their defeat at Stamford Bridge, the Percy brothers were arraigned before a commission of Oyer and Terminer at York. This commission bound them over for massive sums; 8,000 marks payable to Salisbury, and including fines towards his countess and sons, to a total of 16,800 marks; Griffiths describes this as Salisbury's 'reckoning' of all the damage caused to his estates during the course of the feud. Griffiths has summarised the financial bonds that were intended to hold the peace together. Salisbury entered into a bond with the king for 12,000 marks on behalf of his sons Thomas and John (for being the principal Neville players). Conversely, Northumberland and his mother bound themselves for the same amount, 'for all offences' against York and the Nevilles. Salisbury also agreed that Lord Egremont was to be released from the 16,800 mark bond he had been punished with in November 1454, and would also desist from taking any action against the Newgate sheriffs responsible for Egremont's escape. Egremont himself was then obligated in bond for 4,000 marks. This would have to be paid to Salisbury if he broke the peace towards the earl and his family for the next ten years. As Griffiths put, with these bonds, it was intended that 'the slate was wiped clean.'