Кіріспе

Британдық сатирик және автор (1941–2021)

Комедиялық орындаушы

1964 жылы Хендра актер және комедиан Ник Уллеттпен бірге Америкаға көшіп барды. Келесі бес жыл бойы олар комедиялық дуэт ретінде сәтті жұмыс істеді, Нью-Йорктегі Cafe Au Go Go-да Ленни Брюспен, Сан-Францискодағы hungry i-де Нина Симонмен және Вашингтондағы Shadows клубында Вуди Алленді қоса алғанда, түрлі жұлдыздармен бірге өнер көрсетті. Олар "Мерв Гриффин Шоуының" тұрақты қонақтары болды және "Эд Салливан Шоуында" алты рет пайда болды. 1969 жылы Хендра комедиялық дуэтті таратып, 1970 жылы National Lampoon журналының құрылысынан бастап оған материалдар жаза бастады. 1971 жылы ол негізін қалаушылар Дуг Кенни мен Генри Бирдтың шақыруымен алғашқы редактор болып жұмысқа орналасты. 1972 жылы Хендра Майкл О'Донахьюмен бірлесіп National Lampoon журналының алғашқы альбомын – "Радио кешкі асы" шығарды, онда Хендра Джон Леннонның пародиясн орындады, ол "Тылсымды қайғылы тур" деп аталды. 1973 жылы Хендра Шон Келлимен бірлесіп "Лампунның" Бродвейдегі "Lemmings" атты көрермендерге арналған қойылымын продюсерлікке алып, режиссерлік жасады және сценарийін жазды, онда Хендра Джон Белуши, Шеви Чейз, Ронда Кульет, Кристофер Гест және Элис Плейтенді алғаш рет басты рөлдерге шақырды. Хендра 1975 жылға дейін "Лампунның" редакторы болып қызмет етті, содан кейін 1978 жылға дейін Келлимен бірге бас редактор болып жұмыс істеді.

Еркін редактор

1978 жылы "Лампуннан" кеткен соң, Хендра фриланс редактор, жазушы және актер болып жұмыс істей бастады. 1978 жылғы Нью-Йорк газеттерінің ереуілі кезінде ол Рэсти Унгер, Кристофер Серф және Джордж Плимптонмен бірлесіп "Not The New York Times" пародиясын жасады және редакциялады, оны Ларри Дюрочер мен Джош Файгенбаум басып шығарды. 1979 жылы ол Серф пен актер Питер Элблингпен бірге "80-ші жылдарға көз жүгірту" ("The 80s—A Look Back") кітабын редакциялады. 1980 жылы ол Аятолла Хомейнидің "Аятолла Хомейнидің сөздері" (немесе "Аятолла Хомейнидің кішкентай жасыл кітабы") жинағын дайындап, редакциялады, онда Аятолланың нақты тұжырымдары Клайв Ирвингтің кіріспесімен берілген. Бұл жинақ Джонни Карсонның "Tonight Show" бағдарламасында жиі көрсетілді. 1982 жылы ол "Off the Wall Street Journal" және "Off the Wall Street Journal II" басылымдарының бас редакторы болды, олардың барлығы бір миллионға жуық данада сатылып, Курт Андерсен сияқты авторлардың еңбектерін қамтыды. Хендра жасаған және редакциялаған басқа пародиялар: "Ақылсыз сұраушы" ("The Irrational Inquirer"), "Плейбой: Пародия" және "Библия емес" (1983). Ол Шон Келли мен Альфред Гингольдпен бірге "Newsweek" журналының мұқабасында (1983 жылғы 25 сәуірде) суреттелген. 1993–1994 жылдары Хендра "Spy Magazine" журналының бас редакторы болды. 1980-жылдардың ортасында ол өзін тек жазуға арнауға шешім қабылдады және 1987 жылы "Кешіп кету" ("Going Too Far") атты кітабын жариялады, ол 1950-1980 жылдардағы "ауру", "қара", "қалыпты емес" американдық сатирасының тарихын, сондай-ақ осы сатираның негізгі өкілдерімен сұхбаттарды қамтиды.

Теледидар және кино

1984 жылы Хендра британдық теледидардағы сатиралық шоу «Spitting Image»-ді бірлесіп жасады, сценарийін жазды және продюсерлікке қатысты. Осы жұмысы үшін ол, Джон Блэр және Джон Ллойд 1985 жылы Британ академиясының сыйлығына үміткер болды. Алғашқы алты бағдарламадан кейін ол жобадан алынып тасталды, оның орнына Роб Грант пен Даг Нейлор келді. Ол «This Is Spinal Tap» фильмінде Иан Фейт рөлін ойнады. Ол «Майами Вис», «Косби құпиялары» және «Заң мен тәртіп: қылмыстық ниет» сияқты бірнеше фильмдер мен телебағдарламаларда да пайда болды. 1997 жылы Хендра мен режиссер Рон Шелтон бокстағы расизмді сатиралық тұрғыдан көрсететін «Ұлы ақ жарнама» фильмінің сценарийін жазды, онда Сэмюэл Л. Джексон, Деймон Уэйнс, Джейми Фокс, Джефф Голдблум және Питер Берг түсті. Ол бельгиялық аниматор Пичаның үш фильмінің ағылшын тіліндегі дубляжын бірлесіп ойлап тапты және жазды, олардың ішінде «Жоғалған сілтеме» (1980), «Биг-Бэнг» (1987) және «Аққушапан: жалғасы» (2007) фильмдері бар.

Отбасылық өмір және балаларды жыныстық қорлау туралы айыптаулар

Хендра екі рет үйленген. 1964 жылы Джудит Кристалзбен жасаған алғашқы некесінен екі қызы дүниеге келді, ал 1985 жылы ажырасып кетті. Ол екінші әйелі Карламен және үш баласымен Нью-Йорк қаласында тұрды. Онда Джессиканың екі психотерапевтімен, үш досымен, анасымен және күйеуімен сұхбаттасулар келтірілген. Барлығы Джессиканың әртүрлі уақытта зорлыққа ұшырағанын айтты: анасының сөзінше, ол 12 жасында осы оқиғаны басынан өткерген. Алайда, Джессиканың бұрынғы жігіті Клейнфилдке, олар бірге болған жылдары ол мүлде бұл туралы айтпағанын, оның «эмоционалдық тұрғыдан өте тұрақсыз» болғанын және «Оның осыны басынан өткергеніне сенбеймін» деді. Хендра: «Мен мұны нақты жоққа шығарамын. Бұл жаңа айыптама емес. Қайта, бұл рас емес деп қорқамын». Газеттің нақты дәлелдерсіз оқиғаны жариялау шешіміне сын айтылғаннан кейін, New York Times омбудсманы Дэниел Окрент басылымға дейін редакциялық қызметкерлер атқарған процедураларды егжей-тегжейлі қарастырды. Клейнфилдтің хабарлау барысында жиналған ақпаратқа сүйене отырып, Джессика Хендраның зорлыққа ұшырағанына сенгенін мойындаған Окрент, айыптамалардың жалған екені дәлелденсе, туындауы мүмкін салдарларға алаңдаушылық білдірді: «Егер дәлелдердің көп бөлігі оның шындық екенін көрсетсе де, оқырмандарға Хендра отбасының жеке өміріне қол жеткізудің аз ғана мүмкіндігінен гөрі, оның жалған болу ықтималының кішкентай ғана мүмкіндігі маңыздырақ емес пе?» Қай жағдайда болсын, Тони Хендра осы мақаланың іздерін өмір бойы көтеретін болады. Рухани құтқарылу туралы кітап жазбаған адамдар да зардап шегеді: мысалы, оның екінші некесінен туған үш кішкентай баласы. Осы тәуекелге қарамастан, The Times (немесе Джо әке) оқырмандары Хендраның зорлық жасағанына сенуден қандай пайда көреді? Білу құқығы мен білу қажеттілігі арасында айырмашылық бар, ал осы жағдайда маған қажеттілік түсініксіз. Мен Джессика Хендраның айыптамаларының ауырлығын азайтуды қаламаймын – одан да ауыр айыптама, одан да жек көрінішті қылмыс жоқ деп ойлаймын. Егер оның айтқаны рас болса, Тони Хендра The Times газетінің беттерінде ұялтатын жазадан гөрі ауыр жазаға лайық. Редактор ретінде, мамандықтың қағидалары мені осы мақаланы жариялауға итермелеуі мүмкін еді. Бірақ оқырман ретінде, The Times мұндай істемегенін қалар едім. 2005 жылы Джессика Хендра USA Today журналисі Блейк Моррисонмен бірге «Қызыңды қалай пісіру керек» атты естеліктер жинағын жазды, онда ол өзінің айыптамаларын қайталады.

Өлім

2021 жылы 4 наурызда Хендра амиотрофикалық бүйірлік склерозынан көз жұмды.