Кіріспе
Эдвард Ральф Кинхольц (23 қазан 1927 – 10 маусым 1994) – американдық инсталляция суретшісі және құрастырма мүсіншісі. Оның туындылары қазіргі өмірдің түрлі салаларын қатаң сынға алды. 1972 жылдан бастап ол көптеген өнер туындыларын өзінің өнердегі серігі және бесінші әйелі Нэнси Реддин Кинхольцпен тығыз байланыста жасады. Олардың мансабының басым бөлігінде Кинхольцтардың жұмысы туған АҚШ-ға қарағанда Еуропада жоғары бағаланды, бірақ 1990 жылдан бері американдық мұражайлар олардың өнерін жиірек көрсете бастады. Өнер сыншысы Брайан Сеуэлл Эдвард Кинхольцты "1950 жылдардағы Джек Керуактың Бит буынының ең аз танымал, ең назарсыз қалған және ұмытылған американдық суретшісі, жазушылар Аллен Гинзберг, Уильям Берроуз және Норман Мейлердің замандасы, оның көрнекі бейнелері олардың әдеби тілінен кем емес, қараңғы, қатал, қарапайым және көңілді емес" деп атады. Сол жылы ол "Синделл галереясының" иесі, аспирант Уолтер Хопппен танысты. Олар бірлесіп All City Art Festival фестивалін ұйымдастырды, ал Ферус галереясы көп ұзамай Лос-Анджелес аймағындағы авангардтық өнер мен мәдениеттің орталығына айналды. Киенхольц ресми көркемдік білімі болмаса да, өзінің механикалық және ағаш өңдеу дағдыларын қаланың көшелері мен аллеяларынан жиналған материалдардан коллаж суреттер мен рельефтер жасауға пайдаланды. 1958 жылы ол Лос-Анджелестегі үй мен студия сатып алу үшін Ferus галереясының үлесін сатты және өзінің өнеріне, тұрған, кең ауқымды орталық кескіндер жасауға көңіл бөлді. Ол Ферус галереясының шараларына қатысуын жалғастырды, 1959 жылы өзінің алғашқы құрастырма жұмыстарының көрмесін ұйымдастырды. 1961 жылы Киенхольц өзінің алғашқы ірі масштабты инсталляциясын, Roxy's-ты аяқтады, бұл 1962 жылы Ferus галереясында көрсетілген бөлме көлеміндегі орта болды. 1943 жылы Роксиде Киенхольцтың Невада штатындағы бордельдегі жастық кездесулерінің естеліктері бейнеленген, ескі жиһаз, 1930 жылдарғы музыкалық автомат, көне заттар және қоқыс бөлшектерінен жиналған сатирикалық кейіпкерлермен толыққан орта көрсетілді. Бұл туынды 1968 жылы Documenta 4 көрмесінде қызу пікір тудырды. 1966 жылы Лос-Анджелес округінің өнер мұражайында (LACMA) өткен көрмеде оның "Back Seat Dodge ‘38" (1964) жинағы қызу дау тудырды. Лос-Анджелес округінің қадағалаушылар кеңесі оны "құмарлықты қоздыратын, порнографиялық және дінге қарсы" деп атады. Келісімге қол жеткізілді, соған сәйкес мүсіннің машина есігі жабық және күзетпен жабылып, тек 18 жастан асқан мұражай қонағының өтініші бойынша және галереяда балалар болмаса ғана ашылуы керек болды. Бұл дау-дамабылдың нәтижесінде көрме ашылған күні 200-ден астам адам жұмысты көру үшін кезекке тұрды. Содан бері "Back Seat Dodge ‘38" көптеген адамдарды қызықтырды. Ол бірнеше тұжырымдамалық кестелерді сатты, бірақ тек "Мемлекеттік аурухана" ғана толыққанды өнер туындысына айналды. Киенхольцтің табылған заттардан құралған жинақтары – қазіргі заманғы өмірдің қалдықтары, көбінесе өмірден алынған фигуралар – кейде қарапайым, қатыгез және қорқынышты, көрерменді адам өмірі және жиырмасыншы ғасыр қоғамының адамгершіліксіздігі туралы сұрақтармен бетпе-бет етеді. 1977 жылы ол табылған материалдар туралы былай деді: "Мен кез келген қоғамды оның қоқыс дүкендері мен блоха базарларын аралап, түсінуді бастаймын. Бұл мен үшін білім алудың және тарихи бағыт алудың бір түрі. Мен мәдениеттің лақтырып тастаған нәрселерінде идеялардың нәтижесін көре аламын". Киенхольц кейде жұмыстарына тоқтатылған немесе жұмыс істеп тұрған радио немесе теледидарды қосты, кейде жалпы әсерге дыбыс пен қозғалатын суреттерді қосты. Тірі жануарлар кейбір инсталляцияларда маңызды элементтер ретінде таңдамалы түрде пайдаланылды, олар қозғалыс пен дыбыс берді, бұл шіріген және бүлінудің тоңазытылған кескіндеріне қарама-қайшы болды. Мысалы, "Күту" – жалғыздықты сезінген әйелдің есіне түсіп, өлімді күтіп отырған күйзелісі. Құс инсталляцияның ажырамас бөлігі болып саналады, бірақ Уитни мұражайының онлайн каталогы мен видеосында сипатталғандай, оның дені сау және белсенді болуын қамтамасыз ету үшін ерекше назар аудару қажет. Тағы бір танымал туынды, "Мемлекеттік аурухана", ақыл-ой ауруынан зардап шеккен тұтқынның басын бейнелейтін екі шыны алтын балық табанының әрқайсысында жүзіп жүрген екі қара алтын балықты қамтиды. Киенхольцтің туындылары расизм, қартаю, психикалық аурулар, жыныстық стереотиптер, кедейлік, ашкөздік, сыбайлас жемқорлық, империализм, патриотизм, дін, бөтендік және, ең бастысы, моральдық екіжүзділік туралы өткір сын айтады. Олардың сатирикалық және антиустанавливающее сипатының арқасында олардың туындылары 1960 жылдарда Сан-Францискода пайда болған фанк өнері қозғалысымен байланысты. Өзі атеист болғанымен және діни ықыласты жек көретін болса да, Киенхольц Спокан, Вашингтон штатында табылған анонимді дүкен терезесіндегі құрбандық орынын сақтап қалды. Бұл табылған сыртқы өнер туындысын "Иисус бұрышы" деп атаған Киенхольц оны 1984 жылы Спокан мұражайында, содан кейін Сан-Францисконың заманауи өнер мұражайында көрсетті. Он жылдан кейін Киенхольц оны Миссула, Монтана штатындағы Миссула өнер мұражайына төмендетілген бағамен сатуға талап етті, оның өзі сезінген ортада оның көрсетілуін қамтамасыз ету үшін.
Edward Ralph Kienholz (October 23, 1927 – June 10, 1994) was an American installation artist and assemblage sculptor whose work was highly critical of aspects of modern life. From 1972 onwards, he assembled much of his artwork in close collaboration with his artistic partner and fifth wife, Nancy Reddin Kienholz. Throughout much of their career, the work of the Kienholzes was more appreciated in Europe than in their native United States, though American museums have featured their art more prominently since the 1990s. Art critic Brian Sewell called Edward Kienholz "the least known, most neglected and forgotten American artist of Jack Kerouac's Beat Generation of the 1950s, a contemporary of the writers Allen Ginsberg, William Burroughs and Norman Mailer, his visual imagery at least as grim, gritty, sordid and depressing as their literary vocabulary". that year he met grad student Walter Hopps, who owned the Syndell Gallery. They co organized the All City Art Festival, The Ferus Gallery soon became a focus of avant garde art and culture in the Los Angeles area. Despite his lack of formal artistic training, Kienholz began to employ his mechanical and carpentry skills in making collage paintings and reliefs assembled from materials salvaged from the alleys and sidewalks of the city. In 1958 he sold his share of the Ferus Gallery to buy a Los Angeles house and studio and to concentrate on his art, creating free standing, large scale environmental tableaux. He continued to participate in activities at the Ferus Gallery, mounting a show of his first assemblage works in 1959. In 1961, Kienholz completed his first large scale installation, Roxy's, a room sized environment which he showed at the Ferus Gallery in 1962. Set in the year 1943, Roxy's depicts Kienholz's memories of his youthful encounters in a Nevada brothel complete with antique furniture, a 30s era jukebox, vintage sundries, and satirical characters assembled from castoff pieces of junk. This artwork later caused a stir at the documenta 4 exhibition in 1968. A 1966 show at the Los Angeles County Museum of Art (LACMA) drew considerable controversy over his assemblage, Back Seat Dodge ‘38 (1964). The Los Angeles County Board of Supervisors called it "revolting, pornographic and blasphemous", A compromise was reached under which the sculpture's car door would remain closed and guarded, to be opened only on the request of a museum patron who was over 18, and only if no children were present in the gallery. The uproar led to more than 200 people lining up to see the work the day the show opened. Ever since, Back Seat Dodge ’38 has drawn crowds. He sold a number of Concept Tableaux, but only The State Hospital progressed to a completed artwork. Kienholz's assemblages of found objects—the detritus of modern existence, often including figures cast from life—are at times vulgar, brutal, and gruesome, confronting the viewer with questions about human existence and the inhumanity of twentieth century society. Regarding found materials he said, in 1977, "I really begin to understand any society by going through its junk stores and flea markets. It is a form of education and historical orientation for me. I can see the results of ideas in what is thrown away by a culture." Kienholz occasionally incorporated defunct or operating radios or televisions into their works, sometimes adding sound and moving images to the overall effect. Live animals were selectively included as crucial elements in some installations, providing motion and sound that contrasted starkly with frozen tableaus of decay and degradation. For example, The Wait, a dismal scene of a lonely skeletal woman surrounded by memories and waiting for death, incorporates a cage with a live parakeet cheerfully chirping and hopping about. The bird is considered an integral part of the installation, but requires special attention to ensure that it remains healthy and active, as described in the Whitney Museum's online catalog and video. Another well known work, The State Hospital, incorporates a pair of black goldfish swimming in each of two glass goldfish bowls representing the head of an inmate suffering with mental illness. Kienholz's work commented savagely on racism, aging, mental illness, sexual stereotypes, poverty, greed, corruption, imperialism, patriotism, religion, alienation, and most of all, moral hypocrisy. Because of their satirical and antiestablishment tones, their works have often been linked to the funk art movement based in San Francisco in the 1960s. Although he was an atheist and despised feigned religiosity, Keinholz carefully preserved an anonymous store window shrine discovered in Spokane, Washington. Calling this found outsider artwork The Jesus Corner, Keinholz exhibited it in a Spokane museum in 1984, and then showed it at the San Francisco Museum of Modern Art. Ten years later, Keinholz insisted on selling it at a reduced price to the Missoula Art Museum in Missoula, Montana, to ensure that it would be on view in an environment he felt comfortable with.
Мұра
Киенхольц 1960 жылы «Рокси» жұмысымен орнату өнері мен монтаж өнері деп кейіннен аталған өнер түрлерінің алғашқы өкілі ретінде танылды. Ол 1960 жылдардың ортасында «Concept Tableau» сериясымен тұжырымдамалық өнердің алғашқы туындыларын жасады. 1968 жылы Эд Кинхольцтің «TWA оқиғасы» деп аталған, мұқият тіркелген және әдейілеуге тырысқан мінез-құлқы, кейін «перформанс өнері» деп аталатын өнердің кейбір аспектілерін ашты. Өзінің қарапайым жұмысшы сыныбының ағаш шебершісі және механик екенін айтса да, Киенхольц заманауи өнер әлеміндегі өз орнын жақсы білген және өзінің беделін және мұрасын қалыптастыру үшін белсенді әрекеттер жасады.