Жер-сай арнаулы өнер – нақты орынға арналған туындылар. Мүсін, граффити, орнату сияқты түрлері бар. Роберт Ирвин анықтаған, бірақ 1970жылдары пайда болды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Нақты бір орынға арналған туынды – белгілі бір жерде болу үшін жасалған көркем шығарма. Әдетте, суретші туындыны жоспарлап, оны жасағанда сол орынды ескереді. Мұндай туындыны коммерциялық суретшілер де, дербес авторлар да жасайды, және оған мүсін, трафарет граффити, тас үйіп жасау, сондай-ақ басқа да өнер түрлері кіруі мүмкін. Инсталляциялар қалалық аймақтарда, қашық жатқан табиғи ортада немесе су астында орналасуы мүмкін.
Artwork created for a certain place
Site specific art is artwork created to exist in a certain place. Typically, the artist takes the location into account while planning and creating the artwork. Site specific art is produced both by commercial artists, and independently, and can include some instances of work such as sculpture, stencil graffiti, rock balancing, and other art forms. Installations can be in urban areas, remote natural settings, or underwater.
Тарих
"Сайт-спецификалық өнер" термині калифорниялық суретші Роберт Ирвиннің ықпалымен дамыды, бірақ бұл терминді 1970 жылдардың ортасында Патриция Йохансон, Деннис Оппенхайм және Афина Тача сияқты жас мүсіншілер алғаш рет қолданды. Олар үлкен қалалық кеңістіктерге арналған мемлекеттік тапсырыстарды орындауды бастаған еді. "Өлі Ит Сағасының Екі Секірісі" (1970) үшін Оппенхайм Айдаходағы таңдалған жерде тік секірулер жасауға тырысты, онда "сағаның ені дене қызметін бағыттайтын нақты мақсатқа айналды", ал оның екі сәтті секірісі "жер пішінімен" анықталды. Сайт-спецификалық экологиялық өнерді алғаш рет сәулет сыншысы Кэтрин Хауетт және өнер сыншысы Люси Липпард қозғалыс ретінде сипаттады. Минимализмнен туындаған сайт-спецификалық өнер, өнер екендігіне кедергі келтіретін барлық элементтерді жою арқылы модернистік бағдарламаға қарсы тұрды.
The term "site specific art" was promoted and refined by Californian artist Robert Irwin but it was actually first used in the mid 1970s by young sculptors, such as Patricia Johanson, Dennis Oppenheim, and Athena Tacha, who had started executing public commissions for large urban sites. For Two Jumps for Dead Dog Creek (1970), Oppenheim attempted a series of standing jumps at a selected site in Idaho, where "the width of the creek became a specific goal to which I geared a bodily activity," with his two successful jumps being "dictated by a land form." Site specific environmental art was first described as a movement by architectural critic Catherine Howett and art critic Lucy Lippard. Emerging out of minimalism, site specific art opposed the Modernist program of subtracting from the artwork all cues that interfere with the fact that it is "art",
Модернистік өнер нысандары көшірілетін, кочевниктер сияқты, тек музей кеңістігінде ғана болуы мүмкін және нарық пен тауарландыру нысандары болды. 1960 жылдан бастап суретшілер осы жағдайдан шығудың жолын іздеп, осы орынға және оның айналасындағы контекстке назар аударды. Өнер туындысы сол орында жасалды және тек сол жағдайда ғана болуы мүмкін, оны жылжытуға немесе өзгертуге болмайды. Сайт – бұл тереңдігі, ұзындығы, салмағы, биіктігі, пішіні, қабырғалары, температурасы сияқты физикалық элементтердің бірегей үйлесімін қамтитын қазіргі орналасқан жер. Өнер туындылары музей мен галереялардың қабырғаларынан шығып (Дэниел Бюрен, "Крема ішінде және одан тыс", Джон Вебер галереясы, Нью-Йорк, 1973), музей мен галереялар үшін арнайы жасалды (Майкл Ашер, Клэр Копли галереясындағы атаусыз инсталляция, Лос-Анджелес, 1974, Ханс Хаакке, Конденсация кубі, 1963–65, Миерл Ладерман Укельс, Хартфорд жуу: жуу іздері, сыртқы техникалық қызмет көрсету, Уодсворт Афинеум, Хартфорд, 1973), осылайша музейді суретшілер мен көрермендер үшін ережелерді белгілейтін институт ретінде сынға алды. Жан Макс Альберт, Парк де ла Виллеттедегі осы орынмен байланысты Скульптуралар Бачелард немесе Карлоттаның күлкісі, Ар. Co архитектурасымен байланысты треллис конструкциясы Лиссабон, және 1979 жылы Михала Маркус пен Карлос Зингаромен бірлесіп жасалған хореография. "Еңкейген Арка" (1981) бойынша қоғамдық пікірталас оның 1989 жылы алынып тасталуына әкелді, оның авторы Ричард Серра сайт-спецификалық өнердің анықтамасы деп есептелетін жауап берді: "Жұмысты жылжыту – жұмысты жою".
Modernist art objects were transportable, nomadic, could only exist in the museum space and were the objects of the market and commodification. Since 1960 the artists were trying to find a way out of this situation, and thus drew attention to the site and the context around this site. The work of art was created in the site and could only exist and in such circumstances it can not be moved or changed. Site is a current location, which comprises a unique combination of physical elements: depth, length, weight, height, shape, walls, temperature. Works of art began to emerge from the walls of the museum and galleries (Daniel Buren, Within and Beyond the Frame, John Weber Gallery, New York, 1973), were created specifically for the museum and galleries (Michael Asher, untitled installation at Claire Copley Gallery, Los Angeles, 1974, Hans Haacke, Condensation Cube, 1963–65, Mierle Laderman Ukeles, Hartford Wash: Washing Tracks, Maintenance Outside, Wadsworth Atheneum, Hartford, 1973), thus criticizing the museum as an institution that sets the rules for artists and viewers. Jean Max Albert, created Sculptures Bachelard in Parc de la Villette related to the site, or Carlotta’s Smile, a trellis construction related to Ar. Co,’s architecture Lisbon, and to a choreography in collaboration with Michala Marcus and Carlos Zingaro, 1979. When the public debate over Tilted Arc (1981) resulted in its removal in 1989, its author Richard Serra reacted with what can be considered a definition of site specific art: "To move the work is to destroy the work."
Мысалдар
Сыртқы, нақты орынға арналған өнер туындылары көбінесе тұрақты орналасқан мүсін элементтерімен үйлесімде ландшафтты қамтиды; олар кейде экологиялық өнермен байланысты. Сыртқы, нақты орынға арналған өнер туындыларына осы орын үшін арнайы жасалған би қойылымдары да кіруі мүмкін. Көбінесе бұл термин нақты бір жерге көшірілмейтін кез келген жұмыс үшін қолданылады. Осы тұрғыдан алғанда, ерекше архитектурасы бар ғимаратты да нақты орынға арналған өнер туындысы деп санауға болады. Швейцарияның Женева қаласындағы Заманауи өнер қоры 1980 жылдан бері өнерді архитектура мен қоғамдық кеңістікке интеграциялаудың жаңа жолдарын іздеп келеді. 2004 жылы бастау алған Neon Parallax жобасы, қаланың ортасында орналасқан 95 000 шаршы метрлік Plaine de Plainpalais алаңы үшін арнайы жасалған. Концепция алаңды қоршаған ғимараттардың шатырларына жарық беретін көркем туындыларды тапсыруды көздейді, бұл қаладағы әдемі көл жағасында орналасқан жарнамаларға ұқсас. Шақырылған 14 суретші Женевадағы жарық жарнамасының заңды өлшемдерін сақтауға міндетті болды. Осылайша, жоба орындар мен хабарламалар арасында, сондай-ақ қоғамдық кеңістікте неон таңбаларын қабылдау тәсілі арқылы параллакс құрайды. Оңтүстік Африканың Кейптаун қаласында жыл сайын өткізілетін "Қаланы жұқтыру" фестивалі үшін нақты орынға арналған перформанс өнері, визуальды өнер және интервенциялар тапсырылады. Туындының нақты орынға арналған сипаты суретшілерге Орталық іскерлік ауданның қазіргі және тарихи шындығын зерттеуге және қала тұрғындарына қоғамдық кеңістіктермен жаңа және есте қаларлық тәсілдерде қарым-қатынас жасауға мүмкіндік береді.
Outdoor site specific artworks often include landscaping combined with permanently sited sculptural elements; it is sometimes linked with environmental art. Outdoor site specific artworks can also include dance performances created especially for the site. More broadly, the term is sometimes used for any work that is more or less permanently attached to a particular location. In this sense, a building with interesting architecture could also be considered a piece of site specific art. In Geneva, Switzerland, the Contemporary Art Funds are looking for original ways to integrate art into architecture and the public space since 1980. The Neon Parallax project, initiated in 2004, is conceived specifically for the Plaine de Plainpalais, a public square of 95'000 square meters, in the heart of the city. The concept consists of commissioning luminous artistic works for the rooftops of the buildings bordering the plaza, in the same way, advertisements are installed on the city's glamorous lakefront. The 14 artists invited had to respect the same legal sizes of luminous advertisements in Geneva. The project thus creates a parallax both between locations, and messages, but also by the way one interprets neon signs in the public realm. Site specific performance art, site specific visual art and interventions are commissioned for the annual Infecting the City Festival in Cape Town, South Africa. The site specific nature of the work allows artists to interrogate the contemporary and historic reality of the Central Business District and create work that allows the city's users to engage and interact with public spaces in new and memorable ways.