Фортепиано сабағы: Өткен мен қазір арасындағы тартыс

Кіріспе

1987 жылғы Огаст Уилсонның пьесасы "Фортепиано сабағы" – 1987 жылғы американдық драматург Огаст Уилсонның пьесасы. Бұл Уилсонның "Питтсбург циклы" пьесаларының төртіншісі. Уилсон бұл пьесаны "өткенді жоққа шығарып өзіңнің қадір-қасиетіңді арттыру мүмкіндігі" туралы әртүрлі ойлармен айналысып жазды. "Фортепиано сабағы" пьесасы 1990 жылы драма саласындағы Пулитцер сыйлығына ие болды. Ромаре Бирдэннің "Фортепиано сабағы" атты картинасы Уилсонды афроамерикандықтар тарихымен бетпе-бет келуге дайын, күшті әйел кейіпкері бар пьеса жазуға шабыттандырды, бұл ертеректегі "Қоршау" пьесасындағы Трой кейіпкерімен сабақтас. 1936 жылы Ұлы депрессиядан кейінгі Питтсбург қаласында өтетін "Фортепиано сабағы" Докер Чарльз үйіндегі Чарльз отбасының өмірін және олардың құл ағаларының ою-өрнектерімен безендірілген отбасылық фортепианосын көрсетеді. Пьеса бауырлас пен қарындастың фортепианоны не істеу керек дегендегі әртүрлі пікірлеріне негізделген. Бауыры Бой Вилли – пианиноны сату арқылы ата-бабалары құл болып жұмыс істеген жерді (Саттердің жерін) сатып алмақшы. Ал қарындасы Бернис фортепианоны сақтап қалуға бейілді, себебі ол атасының әйелі мен баласының құлдықтағы бейнесін көрсетеді. 1995 жылы пьеса сол атпен фильмге түсірілді.

1-ші акті

1-ші көрініс: Бой Вилли мен Лаймон Миссисипиден Питтсбургке (Пенсильвания) келіп, таңғы сағат бесте Чарльздер үйіне кіреді. Олар сатуға арналған көкөніс тиелген бір көлік әкелген. Докердің кеңесіне қарамастан, Бой Вилли әпкесі Бернисті оятып, Саттердің қайтыс болғанын айтады. Бернис Бой Виллиді Саттерді құдыққа итеріп жібергенін айыптап, одан кетіп қалуын сұрайды. Оның орнына, Бой Вилли Бернистің қызы Маретаны оятып, Берниске Саттердің көрінісін көрген баспалдаққа шапқындатады. Лаймон Вилли Саттердің жерін сатып алу үшін сатқысы келген фортепианоны байқайды. Докер Бернистің фортепианоны сатпайтынын айтады, себебі ол Эйвери үйге сатып алушы әкелгенде сатуға келіспеген. Вилли оны көндіретінін мәлімдейді. Марета төмен түсіп, Вилли одан фортепианода ойнауын сұрайды. Ол бірнеше қарапайым әуеннің басын орындайды, ал ол оның әніне буги-вугимен жауап береді. Бернис Эйверимен бірге кіреді, Вилли одан болашақ сатып алушының атын сұрайды, Питтсбургке фортепианоны сату үшін келгенін түсіндіреді. Бернис тыңдамай, шығып кетеді. 2-ші көрініс: Уиннинг Бой мен Докер ас үйде сөйлесіп отырғанда, Бой Вилли мен Лаймон кіріп, фортепиано сатып алушыны тапқандарын хабарлайды. Виллидің туыстары Саттер оны алдап кетпесі үшін ескертеді, бірақ Вилли олардың сөзін тыңдамайды. Лаймон мен Виллидің Парчман түрмесіндегі жазасын өткерген кезінің тарихы ашылады. Лаймон мен Вилли өз тәжірибелерінен әртүрлі ой-пікірлер жинақтайды. Лаймон Солтүстікке қашып кетуді қалайды, онда оған жақсы қарар еді, ал Вилли ақ адамдар қараларға тек олар қарсылық көрсетпесе ғана жаман қарады деп санайды. Олар Уиннинг Бойдан фортепианода ойнауын сұрайды, бірақ ол фортепианошы ретінде танылудың оған ауыр жүк болғанын айтады. Содан кейін Докер фортепианоның тарихын айтады. Бірнеше ұрпақ бұрын, олардың құл иесі Саттер әйеліне мерейтой сыйлығы ретінде фортепиано сатып алу үшін ана мен баланы сатып, отбасын бөліп жіберген. Әйелі фортепианоға қуанғанмен, құлдарын сағыныпты, сондықтан Саттер сол отбасының күйеуі/әкесінен (шебер және сатуға тым құнды болғандықтан) фортепианоға олардың суретін қашап жасауды бұйырған. Ол өзінің бүкіл тарихының суреттерін фортепианоға қашап салған. 1911 жылы Бой Виллидің әкесі Саттерден фортепианоны ұрлап алған, оның жазасы ретінде ол өлтірілген. Вилли бұлардың өткен оқиғалар екенін және фортепианоны енді пайдалы нәрсеге жұмсау керек екенін мәлімдейді. Вилли мен Лаймон фортепианоның салмағын тексеру үшін жылжытуға тырысады. Олар оны жылжытуға тырысқанда Саттердің көрінісі естіледі. Бернис Виллиге тоқтауын айтады және ол ақша үшін жанын сататынын ескертеді. Вилли оны жоққа шығарады, Бернис Кроулидің өліміне Виллиді кінәлайды, екеуі төбелес бастайды. Жоғарыда Марета көріністерге тап болады және қорқыныштан айқайлайды.

Scene 1: Boy Willie and Lymon arrive in Pittsburgh, Pennsylvania, from Mississippi and enter the Charles' household at five in the morning. They have brought a truck of watermelons to sell. Against Doaker's advice, Boy Willie wakes his sister Berniece, and tells her of Sutter's death. Berniece accuses Boy Willie of shoving Sutter down a well, and she asks him to leave. Instead, Boy Willie wakes Berniece's daughter, Maretha, causing Berniece to run back up the stairs where she sees Sutter's ghost. Lymon notices the piano which Willie intends to sell to buy Sutter's land. Doaker insists that Berniece will not sell the piano, because she refused to sell when Avery brought a buyer to the house. Willie insists that he will convince her. Maretha comes downstairs, and Willie asks her to play the piano. She plays the beginning of a few simple tunes, and he answers her song with a boogie woogie. Berniece enters with Avery, and Willie asks whether she still has the prospective buyer's name, explaining he came to Pittsburgh to sell the piano. Berniece refuses to listen and walks out. Scene 2: Wining Boy and Doaker talk in the kitchen when Boy Willie and Lymon enter and claim to have located the piano buyer. Willie's uncles warn him that Sutter will cheat him but Boy Willie refuses to listen. The story behind Lymon and Boy Willie's term in Parchman Prison Farm is revealed. Lymon and Willie both gather different perspectives from their experiences. Lymon wants to flee to the North where he will be better treated, while Willie feels that whites only treat blacks badly if the blacks do not try and stop them. They ask Wining Boy to play the piano, but instead he explains that being seen as nothing more than a piano player became a burden. Doaker then tells the story of the piano's history. Generations earlier, Sutter, their family's slave owner, broke up a family by selling a mother and child to pay for the piano which he bought for his wife as an anniversary present. The wife was happy with the piano but missed having the slaves, so Sutter had that family's husband/father (who was a carpenter and too valuable to sell), carve their likenesses on the piano. He carved likenesses of his entire history on the piano. In 1911, Boy Willie's father stole the piano from the Sutters; in retaliation he was killed. Willie declares that these are stories of the past and that the piano should now be put to good use. Willie and Lymon attempt to move the piano to test its weight. As soon as they try to move it, Sutter's ghost is heard. Berniece tells Willie to stop and informs him that he is selling his soul for money. Willie refutes her, Berniece blames Crawley's death on Willie, and the two engage in a fight. Upstairs, Maretha is confronted by the ghosts, and she screams in terror.

2-ші акті

1-көрнекілік: Докер мен Уиннинг Бой үйде тағы да жалғыз. Докер Саттердің көрінісінің фортепианода ойнағанын мойындайды және Бернис фортепианодан құтылу керек, сонда ғана рухтар Чарльз отбасына зиян келтірмейді деп санайды. Уиннинг Бой келіспейді. Лаймон мен Уилли қарбыз сатудан кейін бөлмеге кіреді. Уиннинг Бой Лаймонға костюмін мен аяқ киімін сатады, олардың әйелдерге тигізер әсерін уәделейді. Лаймон мен Уилли де үйден шығып, әйелдерді іздеуге асығады. 2-көрнекілік: Сол күні Бернис ваннаға дайындалып жатқанда, Эйвери келіп, Берниске жүрегін ашып, өткенді ұмытуды ұсынады. Ол оған Кроулидің естелігімен өмір сүруге болмайтынын айтады. Бернис тақырыпты өзгертіп, Эйвериден үйді баталауын сұрайды, Саттердің көрінісін жоюға үміттенеді. Содан кейін Эйвери фортепиано туралы айтады және Берниске отбасының рухтарынан қорықпау керектігін, оны қайтадан ойнау керектігін айтады. Бернис анасының көз жасы мен қаны әкесінің жанымен араласқан оқиғасын айтады және жараларын әшкерелеуден бас тартады. 3–5-көрнекіліктер: Бой Уилли Грейспен Чарльз үйіне кіріп, диванда әзілдесе бастайды. Бернис оларды шығарып, Лаймонды күтеді. Лаймон әйелдерді баурап ала алмағанына ренжіді және Берниске әйелдердің қасиеттері туралы айта бастайды. Екеуі сүйіседі, Бернистің Кроулидің өліміне байланысты күйзелісін басады, және Бернис қайтадан жоғарғы қабатқа көтеріледі. Ертесіне таңертең Лаймон мен Уилли фортепианоны шығарып кетуге тырысады, бірақ Докер аға оларды тоқтатады. Уилли ашуланып, пианиноны сатуға қатысты талаптарынан мойын бұрмайды. Фортепианоны жылжытатын күн жақындап келеді. Фортепианоны сатуға асыққан Уилли әпкесінің сөзіне мән бермей, тез әрекет етеді. Бернис Кроулидің мылтығын алып келеді, Докер мен Эйвери оны алдымен талқылауға шақырады. Саттердің көрінісі кенеттен қайтадан жанданады. Эйвери баталау арқылы көріністі қууға тырысады, бірақ сәттілікке жете алмайды. Кенеттен Бернис ата-бабаларына жалбарыну үшін фортепианоны қайтадан ойнауы керектігін түсінеді. Ақырында үйде тыныштық орнады, ал Уилли Миссисипиге қайтып кетеді. Алайда, кетер алдында ол Берниске фортепианода ойнауын жалғастыруын еске салады, әйтпесе ол Саттермен бірге қайта оралады.

Scene 1: Doaker and Wining Boy are again together in the house alone. Doaker confesses that he saw Sutter's ghost playing the piano and feels that Berniece should discard the piano so as to prevent spirits from traumatizing the Charles family. Wining Boy disagrees. Lymon and Willie walk into the room after a watermelon sale. Wining Boy sells his suit and shoes to Lymon, promising its swooning effects on women. Both Lymon and Willie leave the house in hot pursuit of women. Scene 2: Later that day as Berniece is preparing for her bath, Avery enters and proposes that Berniece should open up and let go. He tells her that she cannot continue to live her life with Crawley's memory shut inside her. Berniece changes the topic and asks Avery to bless the house, hoping to destroy the spirit of the Sutter ghost. Avery then brings up the piano and tells Berniece she should learn to not be afraid of her family's spirits and play it again. Berniece breaks down her story of her mother's tears and blood mingled with her father's soul on the piano and refuses to open her wounds for everyone to see. Scenes 3–5: Boy Willie enters the Charles house with Grace and begins to fool around on the couch. Berniece orders them out and opens the door to see Lymon. Lymon is upset over his inability to woo women and begins to talk about women's virtues to Berniece. The two kiss, breaking Berniece's discomfort over Crawley's death, and Berniece heads back upstairs. The next morning, Lymon and Willie try to move the piano out and are stopped by Uncle Doaker. Willie, frustrated, demands that he will sell the piano no matter what. The day to move the piano draws closer. Excited to sell the piano, Willie quickly partakes on his actions without a care of his sister's words. Berniece appears with Crawley's gun, leading Doaker and Avery to urge them to talk it through first. Sutter's presence as a ghost is suddenly revived. Avery attempts to drive the ghost away with his blessings but is not successful. Suddenly, Berniece knows that she must play the piano again as a plea to her ancestors. Finally, the house is led to a calm aura, and Willie leaves to head back to Mississippi. Before leaving however, he reminds Berniece to keep playing on the piano, or he and Sutter will return.

Кейіпкерлер

Докер Чарльз: Чарльз үйінің иесі; Бернис пен Бой Виллидің ағасы. Ол немересі Берниспен және шөбересі Маретамен бірге тұрады. 47 жастағы, бойы ұзын, арық адам Чарльз өмірінің ең егжей-тегжейлі кезеңдерін теміржолдағы жұмысымен байланыстырады. Докер әңгімешінің рөлін атқарады, фортепианоның тарихы туралы толық және ұзақ әңгімелер айтады. Оның қарттығына байланысты, өткенге деген байланысы әңгімелері арқылы көрінеді. "Ешкім дұрыс пен бұрысты айтқан жоқ. Мен сол кісіге фортепиано туралы айтып тұрдым. Бернис неге сатпайтынын түсіндірдім". Докер сондай-ақ Бернистің фортепианоны сатпауын шын түсінген сирек кейіпкерлердің бірі, осылайша олардың отбасы мұрасы сақталады. Ол фортепианоны сақтау немесе сату туралы бейтарап көзқарас ұстана алады, бірақ Бой Виллидің Бернистің білместен фортепианоны алып қашуына жол бермейді. Бой Вилли: Бернистің 30 жастағы, импульсивті ағасы, өткенді қабылдамауды бейнелейді. Жерді жалға алып, Миссисипидегі түрмеден жаңа ғана шыққан Бой Вилли фортепианоны сатуды және түскен ақшаға ата-бабалары еңбек еткен жерді сатып алуды жоспарлайды. Оның мұраны пайдалануы практикалық тұрғыдан қарастырылады; Вилли тарихының бай мәдениетін фортепианодағы суреттер, қан мен жас арқылы ақшаға айналдыруды жөн көреді. Өткенін еске алып, қабылдамай, Бой Вилли өзін ақ нәсілді адаммен теңдей екенін дәлелдеуге тырысады. "Әкем егер фортепианоны өз жеріне ауыстыруға болатын жерді көргенде, ол қазір осында тұрмас еді. Ол өмір бойы бөтеннің жерінде егін егіп жүрді. Мен олай істемеймін. Одан артық ештеңе істей алмады. Ол келгенде, оның негізін қалатын ештеңе болмады. Әкесі оған ештеңе бере алмады. Әкем маған тек сол фортепианоны ғана берді. Ол маған осыны беру үшін өліп қалды. Мен оны сол жерде отырып, шіріп кетуіне жол бермеймін". Оның әйелдерге ұнауға және жан серігін табуға деген ықыласы Бернистің қарапайым еркектерге деген көзқарасын жұмсартады және оған оны сүйіп алуға мүмкіндік береді. Бернис: 35 жастағы Маретаның анасы, Бернис ата-бабаларының өткенін сақтаушының символы. Ол отбасының жалғыз мүшесі болып қала береді, ол фортепианоның мұрасын сақтап қалуды талап етеді. Оның ағасымен қарым-қатынасы марқұм күйеуі Кроулидің қайғысын одан әрі көрсетеді. Бернис Бой Виллиді Кроулидің өліміне кінәлайды, ол Бой Виллидің ақымақтық әрекеттеріне басқаларға қарағанда көбірек күмән келтіреді. Бой Вилли олардың әкесі Бой Чарльзге қарсы тұрса, Бернис анасы Мама Олаға ұқсайды, ол күйеуінің қайғысынан ешқашан құтыла алмады. "Осы фортепианоға қараңызшы. Қараңызшы. Ола ана осы фортепианоны 17 жыл бойы көз жасымен сылап шықты. Ол 17 жыл бойы қолынан қан шыққанша, онымен сүрінді. Содан кейін ол қанды үстіне сүртіп, қалған қанмен араластырды. Құдай оның денесін тірілтіп алғаннан кейін, ол күн сайын оны сүртіп, тазалап, жылтыратып, дұға етіп жатты. Бернис, маған бір ән ойна. Бернис, маған бірдеңе ойна. Күнде әкең туралы айтасың, бірақ оның ақымақтығы анаңа қаншалықты зиян тигізгенін ойлап та көрмедің". Бастапқыда өлі ата-бабалар мен тірі ұрпақтардың арасындағы хабаршы рөлін ойнаған Бернис анасы қайтыс болғаннан кейін отбасы арбақтарын шақыруды тоқтатуды жөн көреді. Ол пианинодағы рухтарды ренжіткісі келмейді, сондықтан Бернис пианиноны қол тигізбей қояды және оны ойнамайды. "Мен саған сол пианинода ойнамайтынымды айттым ғой. Анам қайтыс болғанда мен сол пианиноның жоғарғы жағын жауып қойдым, содан бері оны ешқашан ашпаймын. Мен оны тек ол үшін ойнадым. Әкем қайтыс болғанда, оның бүкіл өмірі сол фортепианоға айналғандай болды. Ол маған ойнатып, әкемнің сөйлегенін еститінін айтады. Мен суреттер тіріліп, үйді аралап жүрді деп ойладым. Түнгі уақытта әкемнің оларға сөйлегенін естимін. Мен оған: "Менің басыма мұндай нәрсе келмейді" дедім. Мен сол пианиноны ойнамаймын, өйткені мен сол рухтарды оятуды қаламаймын. Олар бұл үйде ешқашан жүрмейді". Берниске күйеуін жоғалтудың азабы мен қайғысын бастан кешіруге көмектесу үшін, ол қызын пианинода ойнаудан және анасына көмектесуден сақтап қалу үшін, Берниске ата-бабаларының рухтары оның өміріне қайта оралуға рұқсат беруден бас тартады. Алайда соңғы сахнада Бернис тірілер мен өлілер арасындағы орта адам рөлін қайтадан алады. Соңғы сахнада Бернис қайтадан фортепианоны ойнайды және отбасы мұрасына деген міндетін орындайды. Марета: 11 жастағы Бернистің қызы, Марета Чарльз отбасы үшін болашақ ұрпақтың символы. Бернис оған фортепианода ойнауды үйретсе де, фортепианоның тарихы Маретаға белгілі болмауына рұқсат бермейді. "Марета бұл туралы ештеңе білмейді. Ол мұның бәрін өзімен алып жүруінің қажеті жоқ. Оның менде болмаған мүмкіндігі бар. Мен оны сол фортепианомен жүктемеймін". Эйверидің қарапайым мінезі Бернистің қайтыс болған күйеуінің естелігін жеңілдетуге тырыспауына көмектеседі. Ол оның жолын табуға және қайғысынан шығуға көмектесуге тырысады. Соңғы сахнада Эйверидің үйге берген батасы Бернистің тірілер мен қайтыс болғандар арасындағы байланысшы рөліне оралуына көмектеседі. Вининг Бой: "Фортепиано сабағындағы" комик кейіпкер, Вининг Бой Докер Чарльздың 56 жастағы ағасы. Ол табысты музыкант және қазық ойнаушының бейнесін көрсетуге тырысады, бірақ оның музыкасы мен киімі өте ескі. Құрбысы Бой Вилли сияқты қазіргі және болашақта өмір сүргісі келмей, Вининг Бой өзінің өткенінің қайғысына батып кетеді. Ол банкрот болған сайын Чарльз үйіне оралып, даңқ мен атақтың күндерін қайтадан баяндайды. "Мен сол фортепианодан бас тарттым. Мен үшін бұл ең жақсы нәрсе болды, сол фортепианодан арылу. Бірінші үш-төрт жыл қызықты болады. Сен толыққанды виски ішесің, толыққанды әйелдермен боласың және фортепианода ойнаудан ешқашан жалықпайсың. Бірақ бұл тек сондай ғана. Бір күні сен вискиді жек көретініңді, әйелдерді жек көретініңді және фортепианоны жек көретініңді түсінесің. Бірақ бұл тек соның бәрі. Басқа ештеңе істей алмайсың. Сен тек фортепианода ойна білесің. Енді мен кіммін? Мен өзіммін ба? Әлде мен фортепианода ойнайтын адаммын ба?" Алғашқы қойылым 1987 жылдың 26 қарашасында Йель университетінің театрлық студиясында ашылды. Актерлік құрамында Карл Гордон, Сэмюэл Л. Джексон, Рокки Кэрролл, Старлетта Дюпойс, Чене Джонсон, Илонда Пауэлл, Томми Холлис, Лу Майерс және Шарон Вашингтон болды. Қойылымды Ллойд Ричардс қойды, декорациясын Э. Дэвид Козьер, костюмдерін Констанца Ромеро, жарықтандыруын Кристофер Акерлинд, дыбысын Дж. Скотт Сервин және музыкалық жетекшілігін Дуайт Эндрюс жасады. Содан кейін ол 1988 жылдың 9 қаңтарында Бостон қаласындағы Хантингтон театрында ашылды. Чарльз С. Даттон Джексонның рөлін иеленді. "Фортепиано сабағы" кейіннен Чикаго қаласындағы Гудман театрында қойылды. С. Эпата Меркерсон және ЛизаГей Гамильтон Дюпойс пен Вашингтонның рөлін иеленді. Содан кейін қойылым 1990 жылдың 16 сәуір күні Уолтер Керр театрында Бродвейде премьераланды. "Фортепиано сабағы" 2012 жылы Рубен Сантьяго Хадсон қойған және Чак Купер мен Брэндон Дж. Дирден қатысқан қойылымда Бродвейден тыс қайта қойылды. The Hollywood Reporter журналынан Дэвид Руни бұл "осы пьеса ең жақсы қойылымы болуы мүмкін" деп жазды. 2022 жылдың 19 қыркүйегінде Этель Барримор театрында ЛаТаня Ричардсон Джексон режиссерлік еткен пьесаның Бродвейдегі қайта қойылымы басталды, онда Сэмюэл Л. Джексон, Даниэль Брукс, Джон Дэвид Вашингтон, Рей Фишер, Трай Байерс, Майкл Поттс және Эйприл Мэттис қатысты. Қойылым 2022 жылдың 13 қазанында ашылды және 2023 жылдың 29 қаңтарына дейін көрсетілді. Қойылым актерлік шеберлігі үшін мақтау алды,...

Doaker Charles: The owner of the Charles household; the uncle of Berniece and Boy Willie. He lives with his niece Berniece and great niece Maretha. A tall and thin 47 year old man, Charles recounts the most detailed parts of his lives with his job on the railroad. Doaker plays the role of the storyteller, giving detailed and long accounts of the piano's history. Due to his old age, his connection to the past is expressed through his stories. "Ain't nobody said nothing about who's right and who's wrong. I was just telling the man about the piano. I was telling him why we say Berniece ain't gonna sell it." Doaker is also one of the only characters that truly understand Berniece's desire not to sell the piano so that the legacy of their family may remain. He may maintain a neutral view of whether the piano should be kept or sold, but he does prevent Boy Willie from taking the piano and bolting without Berniece's knowledge. Boy Willie: Berniece's impulsive 30 year old brother represents the lack of accepting one's past. A sharecropper and recently delivered out of prison from Mississippi, Boy Willie plans to sell the piano and use the earnings to buy the land where his ancestors had formerly toiled. His use of the legacy comes down to practicality; Willie finds the rich culture of his history engraved on the piano through pictures, blood, and tears to be a simple conversion to money. Rather than looking upon his past and accepting it, Boy Willie finds the constant need to prove himself as equal to the white man. "If my daddy had seen where he could have traded that piano in for some land of his own, it wouldn't be sitting up here now. He spent his whole life farming on somebody else's land. I ain't gonna do that. See, he couldn't do no better. When he come along he ain't had nothing he could build on. His daddy ain't had nothing to give him. The only thing my daddy had to give me was that piano. And he died over giving me that. I ain't gonna let it sit up there and rot without trying to do something with it." His desire to please women and find his soul mate softens Berniece's gaze on crude men and gives him a slight leeway to kiss her. Berniece: The 35 year old mother of Maretha, Berniece symbolizes the guardian of her ancestors' past. She remains the only member of the family to adamantly demand the keepsake of the piano heirloom. Her relation with her brother further portrays her mourning of her late husband Crawley. Blaming Boy Willie for Crawley's death, Berniece questions Boy Willie's foolish actions more than others. While Boy Willie represents an opposing figure to their father Boy Charles by wanting to be a property owning man, Berniece draws similarities to her mother Mama Ola, who never seemed to recover from the mourning of her husband, either. "Look at this piano. Look at it. Mama Ola polished this piano with her tears for seventeen years. For seventeen years she rubbed on it till her hands bled. Then she rubbed the blood in mixed it up with the rest of the blood on it. Every day that God breathed life into her body she rubbed and cleaned and polished and prayed over it. 'Play something for me, Berniece. Play something for me, Berniece.' Every day You always talking about your daddy but you ain't never stopped to look at what his foolishness cost your mamma." Originally playing the role of the messenger between the dead ancestors and the living descendants, Berniece prefers to stop channeling her family's ghosts after her mother's death. Since she does not want to disturb the spirits in the piano, Berniece leaves the piano untouched and does not play it. "I told you I don't play on that piano When my mama died I shut the top on that piano and I ain't never opened it since. I was only playing it for her. When my daddy died seem like all her life went into that piano. She used to have me play on it say when I played it she could hear my daddy talking to her. I used to think them pictures come alive and walked through the house. Sometime late at night I could hear my mama talking to them. I said that wasn't gonna happen to me I don't play that piano 'cause I don't want to wake them spirits. They never be walking around in this house." To save her daughter from the burdens that Berniece had to endure from playing the piano and helping her mother go through the pain and misery of losing her husband, Berniece refuses to let the spirits of her ancestors come back into her life. However, in the last scene, Berniece finally resumes her role as the middle person between the living and dead. In this last scene, Berniece plays the piano again and fulfills her duty to her family's legacy. Maretha: The 11 year old daughter of Berniece, Maretha plays the role of the future generation for the Charles family. Although Berniece teaches her how to play the piano, she does not allow any history of the piano to become apparent to Maretha. "Maretha don't know nothing about it She don't have to carry all of that with her. She got a chance I didn't have. I ain't gonna burden her with that piano." Avery's humble personality further emphasizes Berniece's lack of relieving her deceased husband's memory. He tries desperately to help her find her path and supports her through her pain. In the final scene, Avery's blessings on the house help bring Berniece back to her position of communicating between the living and the deceased. Wining Boy: The comical figure in The Piano Lesson, the Wining Boy is the 56 year old elder brother of Doaker Charles. He tries to portray the image of a successful musician and gambler, but his music and attire are extremely dated. Instead of wanting to live in the present and the future like his nephew Boy Willie, Wining Boy drowns himself in the sorrows of his past. Whenever he ends up bankrupt, he wanders back into the Charles house to retell the days of the glory and fame. "I give that piano up. That was the best thing that ever happened to me, getting rid of that piano Now, the first three or four years of that is fun. You can't get enough whiskey and you can't get enough women and you don't never get tired of playing that piano. But that only last so long. You look up one day and you hate the whiskey, and you hate the women, and you hate the piano. But that's all you got. You can't do nothing else. All you know how do is play the piano. Now, who am I? Am I me? Or am I the piano player?" The first production opened on November 26, 1987 at the Yale Repertory Theatre. The cast featured Carl Gordon, Samuel L. Jackson, Rocky Carroll, Starletta DuPois, Chenee Johnson, Ylonda Powell, Tommy Hollis, Lou Myers, and Sharon Washington. The production was directed by Lloyd Richards and featured set design by E. David Cosier, Jr., costume design by Constanza Romero, lighting design by Christopher Akerlind, sound design by J. Scott Servheen, and musical direction by Dwight Andrews. It then opened at the Huntington Theatre Company in Boston on January 9, 1988. Charles S. Dutton assumed Jackson's role. The Piano Lesson was subsequently performed at the Goodman Theatre in Chicago. S. Epatha Merkerson and LisaGay Hamilton assumed DuPois and Washington's roles, respectively. The production then premiered on Broadway with the same cast at the Walter Kerr Theatre on April 16, 1990. The Piano Lesson was revived off Broadway in 2012 in a production directed by Ruben Santiago Hudson and with a cast including Chuck Cooper and Brandon J. Dirden. David Rooney of The Hollywood Reporter wrote that it may well be "the most perfect staging this play will ever receive." A Broadway revival of the play, directed by LaTanya Richardson Jackson, began previews on September 19, 2022 at the Ethel Barrymore Theatre, starring Samuel L. Jackson, Danielle Brooks, John David Washington, Ray Fisher, Trai Byers, Michael Potts, and April Matthis. The production opened on October 13, 2022, and was performed through January 29, 2023. The production has been praised for its cast, but received some criticism for its direction. According to Gloria Oladipo of The Guardian, "Wilson's seminal work is tonally misread, flattened into a sitcom about a haunted piano versus a family struggling to forge anew amid their past."

1990 жылғы Бродвей қойылымы

Жыл Сыйлық Санаты Үміткер Нәтиже 1990 Тони сыйлығы Ең үздік пьеса Август Уилсон Пьесадағы ең үздік актер Чарльз С. Даттон Екінші рөльдегі ең үздік актер Рокки Кэрролл Екінші рөльдегі ең үздік актриса С. Эпата Меркерсон Пьесаны ең үздік режиссуралағаны үшін Ллойд Ричардс Драмалық үстел сыйлығы Ең үздік пьеса Август Уилсон Пьесадағы ең үздік актер Чарльз С. Даттон Пьесадағы ең үздік актриса С. Эпата Меркерсон Екінші рөльдегі ең үздік актер Рокки Кэрролл Пьесаны ең үздік режиссуралағаны үшін Ллойд Ричардс Пулитцер сыйлығы Драма Август Уилсон Нью-Йорк драма сыншыларының шеңбері Ең үздік пьеса Август Уилсон

2013 жылғы Бродвейден тыс қойылым

2013 жылдың 3 сәуірінде қойылым алты Лусилл Лортель сыйлығына ұсынылып, 5 мамырда төрт санатта жеңіс одіс алды. 23 сәуірде Бродвейден тыс қойылым «Бродвей» немесе «Бродвейден тыс» пьесасының үздік қайта жаңғыруы үшін Драма Лигасы сыйлығына және екі «Ерекше орындау» сыйлығына ұсынылды, бірақ ешқандай сыйлықты жеңе алмады. Қойылым Outer Critics Circle сыйлығына ие болды. Пьеса 58-ші Drama Desk сыйлығына үш номинация алды. 7 мамырда қойылым 3 маусымда табыс етілетін «Ең үздік дебюттік орындау» үшін Theatre World сыйлығын жеңіп алды. Дирден 20 мамырда «Орындау» үшін 2013 жылғы Obie сыйлығын жеңіп алды, ал Сантьяго Хадсон – «Режиссура» үшін. 8 мамырда қойылым 2013 жылғы Off Broadway Alliance сыйлығына «Ең үздік пьеса қайта жаңғыруы» номинациясы бойынша ұсынылды және 21 мамырда жеңімпаз деп жарияланды.

Жыл Сыйлық Санаты Номинант Нәтижесі

2013 Драма Лигасы сыйлығы Бродвей немесе Бродвейден тыс пьесаның үздік қайта жаңғыруы
Ерекше орындау сыйлығы Брэндон Дж. Дирден
Рослин Рафф

Outer Critics Circle сыйлығы Пьесаның үздік қайта жаңғыруы (Бродвей немесе Бродвейден тыс)

Drama Desk сыйлығы Пьесаның үздік қайта жаңғыруы
Пьесадағы үздік актер Чак Купер
Пьесаның үздік режиссері Рубен Сантьяго Хадсон

Lucille Lortel сыйлығы Пьесаның үздік қайта жаңғыруы
Үздік бас актриса Рослин Рафф
Үздік бас актер Брэндон Дж. Дирден
Үздік көрнекті актер Чак Купер
Үздік режиссер Рубен Сантьяго Хадсон
Үздік жарық дизайны Руи Рита

Theatre World сыйлығы Ең үздік дебюттік орындау Брэндон Дж. Дирден

Off Broadway Alliance сыйлығы Ең үздік пьеса қайта жаңғыруы

Obie сыйлығы Орындау Брэндон Дж. Дирден
Режиссура Рубен Сантьяго Хадсон

2022 жылғы Бродвей қойылымы

Жыл Сыйлық Санаты Үміткер Нәтиже 2023 Tony Awards Пьесаның ең үздік қайта қойылымы Пьесадағы ең үздік эпизодық актер Сэмюэл Л. Джексон Drama Desk Awards Пьесаның ең үздік қайта қойылымы Пьесадағы ең үздік эпизодық рөл орындаушы Дэниэлл Брукс Рэй Фишер Пьесаның ең үздік жарық дизайны Жафи Уайдман Пьесаның ең үздік шаш пен сәуле дизайны Куки Джордан Drama League Awards Ерекше өнер көрсету сыйлығы Дэниэлл Брукс Джон Дэвид Вашингтон Пьесаның ең үздік қайта қойылымы Outer Critics Circle Awards Бродвей пьесасындағы ең үздік эпизодық орындаушы Дэниэлл Брукс Майкл Поттс Theatre World Award Джон Дэвид Вашингтон

Киноға бейімделу

Hallmark Hall of Fame телефильмі "The Piano Lesson" 1995 жылғы 5 ақпанда CBS телеарнасында көрсетілді. Басты рөлдерді Чарльз С. Даттон, Альфре Вудард, Карл Гордон, Томми Холлис, Лу Майерс, Кортни Б. Ванс, Зелда Харрис, Розалин Коулман, Томми Лафиттеа, Линн Иннерст, Гарольд Суррат, Эльва Брэнсон, Тим Хартман, Бен Татар және Элис Айснер сомдады. Даттон, Гордон, Холлис және Майерс Бродвейдегі түпнұсқалық қойылымдағы рөлдерін қайта ойнады. Фильмді Ллойд Ричардс режиссерлік етті. 2020 жылғы 30 қыркүйекте Дензел Вашингтон Сэмюэл Л. Джексон мен Джон Дэвид Вашингтонмен бірге Netflix үшін жаңа фильм түсіруді жоспарлап отырғаны хабарланды. Суретке түсіру 2021 жылдың жазында Питтсбург қаласында басталуы тиіс болған. 2023 жылғы сәуірде Малкольм Вашингтон фильмді режиссерлік ететіні, ал актер құрамында Сэмюэл Л. Джексон, Джон Дэвид Вашингтон, Рей Фишер, Даниэль Дедвейлер, Майкл Поттс және Кори Хокинс болатыны белгілі болды. Джексон, Вашингтон, Фишер және Поттс 2022 жылғы Бродвейдегі қайта қойылымдағы рөлдерін қайта ойнайды.