Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Австралиялық дирижер (1894–1982)
Australian conductor (1894–1982)
Сэр Бернард Томас Хайнц, AC, FRCM (1 шілде 1894 – 10 маусым 1982) – австралиялық дирижер, ғалым және Жаңа Оңтүстік Уэльс мемлекеттік музыка консерваториясының директоры. Ол ABC басқаратын барлық оркестрлерді, әсіресе Мельбурн симфониялық оркестрін басқарды, ол 1933 жылдан 1950 жылға дейін бас дирижер болды. Сонымен қатар, ол 1927 жылдан бастап Корольдік Мельбурн филармониясының бас дирижері болды, 1960 жылдары Құрметті өмірлік дирижер атанды және 1978 жылға дейін RMP-мен байланысын жалғастырды. 1939 жылы Аделаида симфониялық оркестрінің қонақ дирижері болды. Австралиялық тыңдаушылардың музыкаға деген қызығушылығының жетіспеуінен көңілі қалған ол Балалар концерттерін ұйымдастырды. Сондай-ақ, ол Жас орындаушылар сыйлығын құрды, ол бүгінгі күнге дейін жас дағдылы таланттарды көрсетуде. Ол австралиялық тыңдаушыларға Антон Брукнер, Дмитрий Шостакович, Бела Барток және Уильям Уолтонның шығармаларын таныстырды, сондай-ақ австралиялық композиторларды насихаттады. 1949 жылы ол музыкаға қосқан үлесі үшін рыцарь атағын алған алғашқы австралиялық болды. Оқыту және орындау арқылы, соның ішінде радио арқылы, ол елдің мәдени өмірінде маңызды рөл атқарды. Өмірінің соңғы жылдарында ол Австралия музыкасындағы ең ықпалды тұлға болды, бір сыншы оның мансабының нәтижесінде «біздің музыкалық өміріміздің бір де бір талшығы өзгермеген жоқ» деді.
Sir Bernard Thomas Heinze, AC, FRCM (1 July 189410 June 1982) was an Australian conductor, academic, and Director of the New South Wales State Conservatorium of Music. He conducted all the orchestras run by the ABC, most particularly the Melbourne Symphony Orchestra, of which he was chief conductor from 1933 to 1950. Also, he was chief conductor of the Royal Melbourne Philharmonic from 1927, becoming Honorary Life Conductor in the 1960s, and continuing his association with the RMP until 1978. In addition he was guest conductor of the Adelaide Symphony Orchestra in 1939. Discouraged by Australian audiences' lack of interest in music, he founded Children's Concerts. He also initiated the Young Performers Awards, which continue to showcase emerging international talent. He introduced Australian audiences to the works of Anton Bruckner, Dmitri Shostakovich, Béla Bartók and William Walton, and promoted Australian composers. In 1949 he became the first Australian ever to be knighted for services to music. Through teaching and performance, not least via broadcasting, he played a central role in his country's artistic activities. In his later years he was, quite simply, the most influential single man in Australian music, one critic having declared: 'there is not a fibre of our musical life that has not been modified by his career.'
Өмірбаян
Бернард Хайнц 1894 жылғы 1 шілдеде Виктория штатының Шеппартон қаласында дүниеге келді. Ол неміс сағатшысы және зергері Бенджамин Хайнцтің және оның Йоркширде туған әйелі Минни Хайнцтің (құрметті аты – Гринвелл) ұлы еді. Балараттағы Сент-Патрик католик колледжінде білім алған Хайнц, 1904–1912 жылдары Баларатта Уолтер Гуденің, ал кейін Мельбурн университетінде Франклин Петерсонның жетекшілігімен скрипка сабақтарын алды. 1913 жылы Лондондағы Корольдік музыка колледжінде (Сэр Уильям) Кларк стипендиясын жеңіп алды. Бірінші дүниежүзілік соғыс Хайнцтің оқуын үзіліске ұшыратты және оның мансабы тоқтап қалды; ол 1916 жылдың мамыр айында Ұлыбританияның Корольдік гарнизондық артиллериясының арнайы резервтік полкіне офицер болып тағайындалды және Аррас, Ипр, Сомма және Пашендель шайқастарында қатысты. Бейбітшілік орнағаннан кейін Хайнц Париждегі Schola Cantorum-да Винсент д’Индиден дәріс алды. Ол 1923 жылы үйіне оралды. 32 жасында ол Мельбурн университетінің музыка профессоры қызметінде Уильям Лаверді алмастырды. 1957 жылға дейін осы профессорлық қызметін атқарды және Музыка факультетінің құрылуына зор үлес қосты. Осылайша ол мемлекеттік білім беру саясатына ықпал етіп, музыканы мемлекеттік оқу бағдарламасына сәтті енгізді. Хайнцтің үлкен жетістіктерінің бірі – сымсыз радионың пайда болуы еді. 3LO және 3AR (ABC-нің алдағысы) жаңа Ұлттық радиоқызметінің музыкалық директоры ретінде ол австралиялықтардың оркестрлік музыкаға деген сүйіспеншілігін оятып, осыған дейін тек жоғары топқа тән болған оны кеңінен таныстырды. Хайнц Мельбурнда тұрақты, кәсіби оркестр құруды жоспарлады. 1927 жылы Альберто Зельманның қайтысынан кейін ол Мельбурн филармониялық қоғамының (кейіннен Корольдік Мельбурн филармониясы) дирижері қызметін атқарды; RMP оркестрінің көптеген музыканттары Фриц Харттың Мельбурн симфониялық оркестрінде де ойнады. Бұл RMP оркестрінің жекелігін жоғалтуына әкелді. 1932 жылдан 1937 жылға дейін Хайнц Хартпен бірге MSO-ның бас дирижері болды және 1950 жылға дейін жалғыз бас дирижер болып қызмет етті. MSO 1949 жылы Виктория симфониялық оркестрі деп аталды, ал 1964 жылы бастапқы атына қайта оралды. 1929 жылы Хайнц Австралия радио хабарларын тарату комиссиясының музыкалық кеңесшісі болып тағайындалды. Ол мемлекеттік оркестрлердің құрылуын, атақты концерттерді, жастар концерттерін және классикалық музыка таратуды қадағалады. Оның соңғы маңызды қызметі – Нью-Саут-Уэльс мемлекеттік музыка консерваториясының директоры (1956–1966) болуы еді. Ол даулы жағдайға байланысты қызметінен кеткен Сэр Юджин Гуссенстің орнын басты. 1966 жылы директорлық қызметтен кеткеннен кейін Хайнц 1970 жылдардың соңына дейін Австралияның жетекші оркестрлерін тұрақты түрде дирижерлік етіп отырды. Ол сондай-ақ шетелдік оркестрлерді дирижерлік етті: 1947 жылғы 14 қаңтарда ол Торонто симфониялық оркестрінің дирижері болды, сол күні 14 жасар Гленн Гульдтың кәсіби дебютінде Бетховеннің 4-ші фортепиано концерті орындалды. Ол 1982 жылғы 10 маусымда Сиднейдегі Беллвью Хиллде 87 жасында қайтыс болды. Одан әйелі Валери (құрметті аты – Хеннесси) қалды.
Bernard Heinze was born in Shepparton, Victoria on 1 July 1894, the son of Benjamin Heinze, a German born watch maker and jeweller, and his Yorkshire born wife, Minnie Heinze, née Greenwell. Educated at St Patrick's Catholic College, Ballarat, Heinze received violin lessons at an early age, under the guidance of Walter Gude (1904–12) first in Ballarat, and later at the University of Melbourne under Franklin Peterson, before being awarded the (Sir William) Clarke Scholarship at the Royal College of Music in London (1913). World War I interrupted Heinze's studies and his career was put on hold; he received a commission in May 1916 with the British Royal Garrison Artillery Special Reserve Regiment and fought at Arras, Ypres, the Somme and Passchendaele. With the advent of peace, Heinze studied in Paris at the Schola Cantorum, under Vincent d'Indy. He returned home in 1923. When only 32 years old, he succeeded William Laver as Ormond Professor of Music at the University of Melbourne. He held this professorship till 1957, and played a crucial role in the creation of the Faculty of Music. Thus he influenced governmental education policy for the successful introduction of music to the state curriculum. One of Heinze's great achievements came with the advent of wireless radio. As director general of music with the new National Broadcasting Service at 3LO 3AR (forerunner to the ABC), he was able to inspire a generation of Australians to the love of orchestral music that was until then largely a luxury confined to the upper classes. Heinze envisaged a central professional full time orchestra in Melbourne. After Alberto Zelman's death in 1927, he was offered the conductorship of the Melbourne Philharmonic Society (later the Royal Melbourne Philharmonic); many of the players of the RMP's orchestra also played in Fritz Hart's Melbourne Symphony Orchestra. This led to the loss of the RMP Orchestra's separate identity. From 1932 to 1937, Heinze was co chief conductor of the MSO with Hart, and sole chief conductor until 1950. The MSO was renamed the Victorian Symphony Orchestra in 1949, reverting to its original name in 1964. In 1929 Heinze was appointed music adviser to the Australian Broadcasting Commission. There he oversaw the inception of its State orchestras, celebrity concerts, youth concerts and fine music broadcasting. His last appointment of significance was as director of the New South Wales State Conservatorium of Music (1956–66) succeeding Sir Eugene Goossens, who had resigned in scandal. After leaving the directorship in 1966, Heinze continued to conduct the main Australian orchestras on a regular basis until the late 1970s. He also conducted overseas orchestras: on 14 January 1947, he was the conductor of the Toronto Symphony Orchestra in the professional concerto debut of the 14 year old Glenn Gould, who played Beethoven's Piano Concerto No. 4. He died on 10 June 1982, aged 87, in Bellevue Hill, Sydney, survived by his wife Valerie née Hennessy.
Құрметтер
Бернард Хайнце 1931 жылы Корольдік музыка колледжінің мүшесі атанды. 1949 жылы ол осы құрметке ие болған алғашқы австралиялық музыкант болды. Сэр Бернард 1974 жылы «Жылдың австралиялық азаматы» деп танылды. 1976 жылғы Австралия күнінде Австралия музыкасына қосқан үлесі үшін Австралия орденінің серігі дәрежесімен марапатталды.
Bernard Heinze became a Fellow of the Royal College of Music in 1931. He was knighted in 1949, the first Australian musician to receive this honour. Sir Bernard was named the 1974 Australian of the Year. On Australia Day 1976, he was appointed a Companion of the Order of Australia for his services to Australian music.
Сэр Бернард Хайнцеске арналған мемориалдық сыйлық
Сэр Бернард Хайнце қайтыс болғаннан кейін 1982 жылы құрылған Сэр Бернард Хайнце атындағы естелік сыйлық, жыл сайын Австралия музыкасына ерекше үлес қосқан тұлғаға табыс етіледі.
The Sir Bernard Heinze Memorial Award was inaugurated following the death of Sir Bernard Heinze in 1982, and is given annually to a person who has made an outstanding contribution to music in Australia.