Жынысқа қатысты хирургиялық амалдар

Кіріспе

Жыныстық сәйкестікті растауға арналған хирургиялық процедуралар

Жыныстық сәйкестікті растау хирургиясы – адамның физикалық келбеті мен жыныстық белгілерін өзгертетін хирургиялық процедура немесе процедуралар жиынтығы, осы өзгерістер оның өзі анықтаған жынысына сәйкес болуы үшін жасалады. Бұл термин көбінесе трансгендерлерге көрсетілетін медициналық көмекпен және интерсекс адамдарға жасалатын медициналық араласулармен байланысты, бірақ мұндай емдеуді цисгендер және интерсекс емес адамдар да қолданады. Бұл хирургиялық операцияны жыныс өзгерту, жыныстық сәйкестікті растау және басқа да атаулармен де атайды. Кәсіби медициналық ұйымдар күтім стандартын белгіледі, ол адам жыныс өзгерту хирургиясына үміткер болу үшін, оның ішінде психологиялық бағалаудан өтуі және қалаған жыныста нақты өмірлік тәжірибе алуы талап етіледі. Феминизациялық хирургия – анатомияның әйелге тән болатын түрін жасауға бағытталған операциялар, мысалы, вагинопластика, вульвопластика және көкірек көбейту, ал маскулинизациялық хирургия – анатомияның еркекке тән болатын түрін жасауға бағытталған операциялар, мысалы, фаллопластика және көкірек кішітеу. Жыныстық сәйкестікті растау хирургиясынан өтумен қатар, пациенттерге өмір бойы еркектерге немесе әйелдерге тән гормоналды алмастыру терапиясы қажет болуы мүмкін. Швеция 1972 жылы трансгендерлерге "жыныс өзгерту" хирургиясынан кейін заңды жынысын өзгертуге рұқсат берген және тегін "жыныс өзгерту" емдеуін ұсынған әлемдегі алғашқы ел болды. Сингапур 1973 жылы Азияда бірінші болып осы қадамды жасады.

Терминология

Жынысты растау хирургиясы көптеген басқа атаулармен белгілі, соның ішінде жынысты растау хирургиясы, жынысты қайта тағайындау хирургиясы және жынысты бекіту хирургиясы. Кейде бұл "жынысты өзгерту" деп те аталады, бірақ бұл термин көбінесе қарапайымдық деп есептеледі. Сенімсіз дереккөз: дерек күні=2023 жылғы қазан. Жоғарғы және төменгі хирургия сәйкесінше кеуде және жыныс мүшелеріне жасалатын операцияларды білдіреді. Бір жыныстан екінші жынысқа өтуге медициналық көмек іздейтін кейбір трансгендер адамдар өздерін "транссексуал" деп сипаттайды. Туғанда еркек деп тағайындалған транс әйелдер және басқалары, әдетте әйел анатомиясына сәйкес келетін денеге ие болу үшін бір немесе бірнеше феминизациялық процедуралардан өтуі мүмкін. Бұларға пениэктомия (пенисті алып тастау), орхиэктомия (жатырларды алып тастау), вагинопластика (қын жасау), вульвопластика (үкіні жасау), сондай-ақ кеуде ұлғайту, трахеялық қырқу (адам алмасын кішіреу), бет пішінін феминизациялау және дауыс феминизациялау сияқты операциялар жатады. Операция жасауға ниеттенген транс ерлер және туғанда әйел деп тағайындалғандар бір немесе бірнеше еркектерге тән процедуралардан өтуі мүмкін, оларға кеуде реконструкциясы, кеуде кішіреюі, гистерэктомия (жатырды алып тастау) және оофорэктомия (жұмыртқалықтарды алып тастау) кіреді. Пенис метаидиопластика немесе фаллопластика арқылы, ал ұрықша – скротопластика арқылы жасалуы мүмкін. Медициналық қауымда екі емес жыныстар туралы білімнің кеңеюімен, көбірек хирургтар операцияларды жеке қажеттіліктерге бейімдеуге дайын. Бигенитальды операциялар адамдарға пенис немесе қын жасауға және олардың бастапқы мүшелерін сақтауға мүмкіндік береді. Жынысты жою – бұл несеп жолынан басқа барлық сыртқы жыныс мүшелерін алып тастау, көбінесе туғанда еркек деп тағайындалған адамдарға жасалады. Жынысты растау хирургиясы цисгендер адамдарға жасалатын операцияларды да қамтиды, мысалы, маммапластика, пенис имплантаты немесе орхиэктомиядан кейін ұрық имплантаты. Жынысты растау хирургиясы антитранс белсенділер тарапынан жиі сенсациялық және бұрмаланған түрде бейнеленеді, мысалы, жыныс мүшелерін мүгедектендіру хирургиясы деген терминдер қолданылады.

Gender affirming surgery is known by numerous other names, including gender affirmation surgery, sex reassignment surgery, gender reassignment surgery, and gender confirmation surgery. It is also sometimes called a sex change, though this term is usually considered offensive. Unreliable source: date=October 2023 Top surgery and bottom surgery refer to surgeries on the chest and genitals respectively. Some transgender people who desire medical assistance to transition from one sex to another identify as "transsexual". Trans women and others assigned male at birth may undergo one or more feminizing procedures which result in anatomy that is typically gendered female. These include genital surgeries such as penectomy (removal of the penis), orchiectomy (removal of the testicles), vaginoplasty (construction of a vagina), vulvoplasty (construction of a vulva), as well as breast augmentation, tracheal shave (reduction of the Adam's apple), facial feminization surgery, and voice feminization surgery among others. Trans men and others assigned female at birth seeking surgery may undergo one or more masculinizing procedures, which include chest reconstruction, breast reduction, hysterectomy (removal of the uterus), oophorectomy (removal of the ovaries). A penis can be constructed through metoidioplasty or phalloplasty, and a scrotum through scrotoplasty. As knowledge of non binary genders expands in the medical community, more surgeons are willing to tailor operations to individual needs. Bigenital operations allow individuals to construct a penis or vagina and retain their original organs. Gender nullification is the removal of all external genitalia except the urethral opening, typically pursued by people assigned male at birth. Gender affirming surgery can also refer to operations pursued by cisgender people, such as mammaplasty, penile implant, or testicular implants following orchiectomy. Gender affirming surgery is often sensationalized and misrepresented by anti trans activists through terminology such as genital mutilation surgery.

Жыныстық мүшелердегі хирургия

Транс-әйелдер үшін жыныс мүшелерін қайта жарату әдетте пенисті инверсия немесе сигмоидтық ішек немесе неовагина техникасы арқылы, немесе соңғы кезде ұрықтық тінді пайдаланып қынапты құруға арналған пенисті инверсия емес техникаларды қолдану арқылы қынапты хирургиялық жолмен жасауды қамтиды. Транс-ерлер үшін жыныс мүшелерін қайта жарату фаллопластика немесе метоидиопластика арқылы жыныстық мүшені жасауды қамтиды. Бинарлық емес адамдар көбінесе жыныс мүшелеріне операция жасайды, оның ішінде сол жынысқа жататын бинарлық транс адамдарға жасалатын операциялар, сондай-ақ бигенталдық немесе жыныстық белгіні жою операциялары. Бигенталдық операцияларға енесін сақтайтын андрогинопластика немесе қынапты сақтайтын фаллопластика кіреді.

Басқа хирургиялық операциялар

WPATH атап көрсеткендей, медициналық көмекпен бір жыныстан екінші жынысқа өту, бастапқы және/немесе екіншілік жыныстық белгілерді өзгертетін, жыныс мүшелеріне қатысты емес, түрлі хирургиялық процедураларды қамтиды. Бұл процедуралар адамның жыныстық идентификациясын бекіту мақсатымен жасалса, «жынысты растауға бағытталған хирургиялық операция» деп есептеледі. Транс еркектер үшін мұндай операцияларға мастэктомия (көкшелерді алып тастау) және еркек кеудесінің пішінін қалыптастыру (кеуде реконструкциясы), немесе гистерэктомия және екі жақты сальпинг-оофорэктомия (жатыр және фаллопий түтікшелерін алып тастау) жатуы мүмкін. Ал кейбір транс әйелдер үшін бет пішінін әйелдікке келтіру, шаш имплантациясы және кеуде көлемін арттыру – хирургиялық емдеудің эстетикалық бөліктері болып табылады.

Қолданылу аясы мен рәсімдер

Бұл операциялардың ең танымалдары - жыныс мүшелерін қайта қалыпқа келтіру операциясы, жыныс мүшелерін қайта құру операциясы немесе "төменгі операция" (соңғысы кеудеге жасалатын "жоғарғы операциядан" ерекшеленеді; бұл жағдайда "төменгі операция" жамбас аймағына жасалатын операцияны білдірмейді). Дегенмен, "жынысты ауыстыру операциясы" терминінің мағынасын трансгендерлер денсаулығы саласындағы Дүниежүзілік кәсіби қауымдастық (WPATH) "жыныстық дистресс" немесе "транссексуализмді" емдеу барысында жүзеге асырылатын кез келген хирургиялық шараны қамту үшін нақтылады. WPATH мәліметінше, медициналық тұрғыдан қажетті жынысты ауыстыру операцияларына "толық гистерэктомия, екі жақты мастэктомия, кеуде реконструкциясы немесе көлемін арттыру (қажет болған жағдайда кеуде имплантаттарымен бірге), жыныс мүшелерін қайта құру (әрбір пациентке лайықты әртүрлі техникалар қолданылады) және кейбір бет пластикалық операциялары" жатады. Сонымен қатар, WPATH медициналық тұрғыдан қажетті емдердің қатарына хирургиялық емес процедураларды да жатқызады, оның ішінде беттегі шашты электролиз арқылы жою. Адам алмасын кішірету операциясы (хондроларингопластика) немесе трахеяны жоғарылату – бұл қалқанша безінің шеміршегінің ең ірі бөлігін азайту процедурасы. Сондай-ақ, әйелден еркекке өту кезінде адам алмасын көтеруге арналған терапия да бар, онда шеміршек қолданылып адам алмасының көрінуі күшейтіледі.

Тарих

Нерон Спорны кастрациялады, ал неке кезінде оны Рим императорлары үшін әдеттегі киіммен жұрт алдында әйелі ретінде көрсетуге мәжбүр етті. Жыныстық өзін-өзі растау операциясы (вагинопластика) жасаған адамдар туралы мәліметтер 2 ғасырға дейін, мысалы, Рим императоры Элагабалға дейін жетеді. Византия империясында интерсекс адамдарға «қайта құру» операциялары кем дегенде 7 ғасырдан бастап, Александрияда болса мүмкін 2 ғасырдан бастап жасалған. Пауль Эгиналық (шамамен 625 – 690 жж.), Леонидтің (Александрия, 2–3 ғасырлар) сөздерін келтіріп, өзінің алтыншы кітабының LXIX бөлімінде («Гермафродиттер туралы») интерсекс ерекшеліктерінің төрт түрін және олардың үшеуін хирургиялық жолмен «пайдасыз бөліктерді» алып тастау арқылы қалай «емдеуге» болатынын сипаттайды. Келесі бөлімде (LXX, «Нимфа мен Кауда Пудендиді жою туралы») ол клиторегалиямен және үлкейген клиторды қалай алып тастау керектігімен айналысады. Қазіргі заманғы жыныстық өзін-өзі растау хирургиясы 20 ғасырда жасалды. Дора Рихтер – толық еркек-әйел жыныстық мүшелеріне операция жасаған алғашқы трансәйел. Ол Берлиндегі Жыныстық зерттеулер институтында сексолог Магнус Хиршфельдтің күтімінде болған бірнеше трансгендер адамдарының бірі болды. 1922 жылы Рихтер орхиэктомиядан өтті. 1931 жылдың басында пенектомия, маусым айында вагинапластика жасалды. 1930–1931 жылдары Лили Эльбе жынысын өзгерту үшін төрт операциядан өтті, соның ішінде орхиэктомия, жұмыртқа безін трансплантациялау және пенектомия. 1931 жылдың маусым айында төртінші операция жасалды, оның ішінде эксперименталды жатыр трансплантациясы мен вагинапластика болды, бұл оған бала тууға мүмкіндік береді деп үміттенді. Алайда оның денесі трансплантацияланған жатырды қабылдамады және ол қыркүйекте операциядан кейінгі асқынулардан 48 жасында қайтыс болды. Бұрын жынысын өзгерту операциясы (ЖӨО) жасаған пациенттің бірі Магнус Хиршфельдтің үй шаруасын жүргізген әйел болған, бірақ оның есімі әлі анықталған жоқ. Элмер Белт шамамен 1950 жылы жыныстық өзін-өзі растау хирургиясын жасаған алғашқы АҚШ хирургы болуы мүмкін. 1951 жылы екінші дүниежүзілік соғыста белсенді болған пластикалық хирург Харольд Гиллис әйелден еркекке ЖӨО жасаудың алғашқы әдісін әзірлеуге тырысты, нәтижесінде қазіргі заманғы стандартқа айналған фаллопластика деп аталатын әдіс пайда болды. Фаллопластика – пациенттің трансплантацияланған тінінен визуалды пенис жасалатын косметикалық процедура. 1971 жылы Роберто Фарина Бразилияда тұңғыш рет еркек-әйел жынысын өзгерту операциясын жасады. 1984 жылы Жалма Журадо жаңа хирургиялық әдісті әзірледі, оны Бразилияда және әлемнің әр түрлі елдерінен келген 500-ден астам трансәйелдерге операция жасағанда қолданды. Фаллопластикадан кейін 1999 жылы Лебович пен Лауб дәрігерлері әйелдердің еркекке хирургиялық ауысуы үшін метоидиопластика процедурасын әзірледі. Фаллопластиканың бір түрі ретінде қарастырылатын метоидиопластика пациенттің қазіргі клиторисінен пенис жасау үшін жұмыс істейді. Бұл пациентке пенис басын сезінуге мүмкіндік береді. 2011 жылы Кристиан Веллинг интерсекс адамның хирургқа қарсы келіспеген хирургиялық араласуы үшін алғашқы сәтті істі жеңіп алды, бұл іс Халықаралық заңгерлер комиссиясы «толық білімсіз немесе келісімсіз жынысын өзгерту операциясына ұшыраған адамның мысалы» деп сипаттады. 2017 жылдан бастап кейбір еуропалық елдер жыныстық өзін-өзі растауды заңмен тану үшін мәжбүрлі стерилизацияны талап етеді. 2020 жылдан бастап Жапонияда заңды жынысын өзгерту үшін стерилизациядан өту талап етіледі. Трансгендерлік адамдарға жыныстық өзін-өзі растау хирургиясының алғашқы тарихы әртүрлі авторлар тарапынан зерттелді.

Nero had Sporus castrated, and during their marriage, Nero had Sporus appear in public as his wife wearing the regalia that was customary for Roman empresses. Reports of people seeking gender confirming surgery (vaginoplasty) go back to the 2nd century, such as the Roman Emperor Elagabalus. In the Byzantine Empire "reconstructive" surgeries on intersex people were performed at least from the seventh century on, in Alexandria possibly as early as the 2nd century. Paul of Aegina (c. 625 – c. 690), quoting Leonidas (Alexandria, 2nd – 3rd centuries), describes in section LXIX (On Hermaphrodites) of his sixth book four types of intersex and how to "cure" three of them by surgically removing the "useless parts". In the next section (LXX, On Extirpation of the Nympha and Cauda Pudendi) he deals with clitoromegaly and how to remove the enlarged clitoris. The first modern gender confirming surgery was performed in the 20th century. Dora Richter is the first known trans woman to undergo complete male to female genital surgery. She was one of several transgender people in the care of sexologist Magnus Hirschfeld at Berlin's Institute for Sexual Research. In 1922, Richter underwent orchiectomy. In early 1931, a penectomy, followed in June by vaginoplasty. Between 1930 and 1931, Lili Elbe underwent four sex reassignment surgeries, including orchiectomy, an ovarian transplant, and penectomy. In June 1931, she underwent her fourth surgery, including an experimental uterine transplant and vaginoplasty, which she hoped would allow her to give birth. However, her body rejected the transplanted uterus, and she died of post operative complications in September, at age 48. A previous sex reassignment surgery (SRS) patient was Magnus Hirschfeld's housekeeper, but their name has not been discovered. Elmer Belt may have been the first U. S. surgeon to perform gender affirmation surgery, in about 1950. In 1951, Harold Gillies, a plastic surgeon active in World War II, worked to develop the first technique for female to male SRS, producing a technique that has become a modern standard, called phalloplasty. Phalloplasty is a cosmetic procedure that produces a visual penis out of grafted tissue from the patient. In 1971, Roberto Farina performed Brazil's first male to female gender affirming surgery. In 1984, Jalma Jurado developed a new surgical technique, which he used in surgeries for more than 500 transgender women in Brazil and from around the world. Following phalloplasty, in 1999, the procedure for metoidioplasty was developed for female to male surgical transition by the doctors Lebovic and Laub. Considered a variant of phalloplasty, metoidioplasty works to create a penis out of the patient's present clitoris. This allows the patient to have a sensation perceiving penis head. In 2011, Christiane Völling won the first successful case brought by an intersex person against a surgeon for non consensual surgical intervention described by the International Commission of Jurists as "an example of an individual who was subjected to sex reassignment surgery without full knowledge or consent". as of 2017, some European countries require forced sterilization for the legal recognition of sex reassignment. as of 2020, Japan also requires an individual to undergo sterilization to change their legal sex. The early history of sex reassignment surgery in transgender people has been reviewed by various authors.

Ауру таралуы

Трансгендерлік операциялардың таралуын анықтау қиын және, әдетте, нақты саны кем көрсетіледі. 2015 жылы АҚШ-та трансгендерлер арасында жүргізілген ең ауқымды сауалнамада жауап берушілердің 25%-ы осындай операция жасағанын мәлімдеді.

Медициналық ескертулер

Кейбір трансгендер адамдарда қант диабеті, астма және ВИЧ сияқты денсаулық проблемалары болуы мүмкін, бұл болашақ емдеу мен дәрі-дәрмектерді басқаруда қиындықтарға әкелуі мүмкін. Типик СРС процедуралары операция кезінде де, кейін де, жыныс гормондарымен терапияны қоса алғанда, күрделі дәрілік схемаларды қамтиды. Әдетте, пациенттің емдеуіне әртүрлі мамандардан тұратын медициналық команда кіреді, соның ішінде эндокринологтар, хирург пациенттің операцияға физикалық жарамдылығын анықтау үшін олармен кеңесе алады. Медицина қызметкерлері, соның ішінде фармацевттер, қауіпсіз және тиімді емдеу схемаларын сақтау, пациенттерге білім беру және темекі татуды тоқтату, салмақ жоғалту сияқты басқа да денсаулық мәселелерін шешуде маңызды рөл атқарады. ВИЧ немесе гепатит С жұқтырған адамдарға сәтті операция жасауға қабілетті хирург табу қиын болуы мүмкін. Көптеген хирургтар кішкентай жеке клиникаларда жұмыс істейді, олардың бұл топтағы пациенттерде туындауы мүмкін болатын асқынуларды емдеуге мүмкіндігі шектеулі. Кейбір хирургтар ВИЧ және гепатит С жұқтырған пациенттерден жоғары төлем алады; басқа медицина мамандары трансгендер адамдарға олардың ВИЧ немесе гепатит статусының негізінде хирургиялық немесе гормоналды емдеуден бас тарту этикалық емес деп санайды. СРС-де репродуктивтік мүмкіндіктер де ескеріледі, себебі пациенттерге орхиэктомия немесе оофорогистерэктомия жасалса, олардың бедеулікке ұшырауы мүмкін екені туралы хабарланады. Балаларға арналған ең тиімді емдеуге жасөспрімдік шақты тежеуші препараттар кіреді, олардың кейбір физикалық өзгерістері қайтымды болуы мүмкін, сондай-ақ болашақта операция қажеттілігін азайтатын жыныс гормондары да қолданылады. Медициналық хаттамалар, әдетте, кез келген араласудан бұрын тұрақты және нағыз гендерлік дискомфортты растау үшін ұзақ мерзімді психикалық денсаулық кеңесін талап етеді, ал көптеген юрисдикцияларда ата-ананың немесе қамқоршының немесе сот шешімінің келісімі заңды түрде қажет.

Интерсекс балалар мен травмалық жағдайлар

Интерсекс жағдайымен туған нәрестелер туған кезде немесе оған жақын уақытта араласу шараларынан өтуі мүмкін. Бұл адам құқықтарымен байланысты даулы мәселе. Хирургиялық жолмен белгіленген жынысы жеке адамның гендерлік идентификациясына сәйкес келмесе, негативті салдарлар (ПТСР және суицид қоса алғанда) туындауы мүмкін, бұл тек өмір бойында ғана анықталады. Гавайи университетінің Джон А. Бернс медицина мектебінің профессоры Милтон Даймонд дәрігерлерге балалар өздерінің пікірін білдіріп, келісім бере алатын жасқа жеткенше оларға операция жасаудан аулақ болуды және мұндай нәрестелерді оларға ең қолайлы болатын гендерге жатқызуды ұсынды. Даймонд балаларды жыныстық даму ерекшеліктері бар басқа адамдармен таныстыру арқылы ұят пен стигманы жоюға болатынына сенді. Даймонд интерсекс жағдайын бұзылыс емес, жыныстық дамудың айырмашылығы ретінде қарастырды.

Қамқорлық стандарттары

Жыныстық қайта тағайындау хирургиясын алу қаржылық қиындықтар, сақтандыру жағдайлары және жеткілікті дәрігерлердің болмауы себепті қиын болуы мүмкін. Қазіргі уақытта осындай операциялар жасауға оқытылып жатқан хирургтардың саны артып келеді. Көптеген аймақтарда адамның ЖҚТ-ға (жыныстық қайта тағайындау хирургиясы) ұмтылысын, кеміндегінде, трансгендерлер мен гендерлік әртүрлі адамдардың денсаулығына қатысты күтім стандарттары (КҚС) деп аталатын құжаттармен реттеуге болады немесе оларға бағыт беруге болады. Бұл саладағы ең көп таралған КҚС-ті Трансгендерлер денсаулығы жөніндегі әлемдік кәсіби қауымдастығы (WPATH, бұрын Гарри Бенджамин Халықаралық гендерлік дисфория қауымдастығы немесе HBIGDA) жариялайды және үнемі қайта қарап отырады. АҚШ және басқа елдердегі көптеген сот юрисдикциялары мен медициналық кеңестер трансгендерлерді емдеу үшін WPATH КҚС-н мойындайды. Кейбір емдеулер үшін жыныстық қайта тағайындау хирургиясын сақтандыру үшін психологиялық бағалаудан өту және мақсатты гендерлік ролінде толық уақыт өмір сүру қажет болуы мүмкін, бұл кейде "нақты өмірлік тәжірибе" (RLE) деп аталады (кейде қателікпен "нақты өмірлік сынақ" (RLT) деп аталады). КҚС әдетте емдеуді жалғастыру үшін нұсқау ретінде белгілі бір "ең төменгі" талаптарды қояды, бұл оларды хирургиялық операция жасауға тырысатын трансгендер пациенттері арасында даулы және жиі сынға ұшырататын құжаттарға айналдырады. Нидерланды, Германия және Италия сияқты жерлерде басқа жергілікті КҚС стандарттары да бар. WPATH/HBIGDA КҚС-не қатысты сынның көп бөлігі оларға да қатысты, ал осы КҚС-тердің кейбіреуі (көбінесе еуропалық КҚС) WPATH КҚС-тің ескі нұсқаларына негізделген. Басқа КҚС WPATH-тан толығымен тәуелсіз. Осы КҚС-тердің көптеген критерийлері WPATH КҚС-тің соңғы қайта қаралуына қарағанда қатаңрақ. Солтүстік Америка мен Еуропадағы көптеген білікті хирургтар WPATH немесе басқа КҚС-терге қатаң түрде сенеді. Алайда, АҚШ-та көптеген тәжірибелі хирургтар WPATH КҚС-н жеке адамның медициналық жағдайына сәйкес келетіндей етіп қолдана алады, бұл КҚС-ке сәйкес келеді. Көптеген хирургтар жыныстық қайта тағайындау операциясы үшін екі ұсыным хатын талап етеді. Осы хаттардың кемінде біреуі гендерлік сәйкестік бұзылысын (қазір гендерлік дисфория деп танылады) диагностикалау тәжірибесі бар психикалық денсаулық саласының маманынан болуы керек және ол пациентті бір жылдан астам уақыттан бері білуі керек. Хаттарда жыныстық қайта тағайындау хирургиясы пациент үшін дұрыс емдеу болып табылатыны көрсетілуі тиіс. Көптеген медициналық мамандар мен көптеген кәсіби қауымдастықтар транссексуалдарға жеке куәліктердегі жыныстық белгіні өзгерту үшін хирургиялық араласу қажет емес екенін мәлімдеді. Алайда, көптеген сот юрисдикцияларының заң талаптарына байланысты, транссексуалдар мен трансгендерлер жыныстық қайта тағайындау операциясы жасалғанын растайтын дәрігердің хатын ұсынбаса, көп жағдайда олардың жынысын қоғамдық тізілімдерде өзгерте алмайды. Кейбір сот юрисдикцияларында жынысты өзгертуге заң жүзінде тыйым салынған, тіпті жыныс мүшелеріне немесе басқа операцияларға немесе емдеуге ұшырағаннан кейін де.

Sex reassignment surgery can be difficult to obtain due to financial barriers, insurance coverage, and lack of providers. An increasing number of surgeons are now training to perform such surgeries. In many regions, an individual's pursuit of SRS is often governed, or at least guided, by documents called Standards of Care for the Health of Transgender and Gender Diverse People (SOC). The most widespread SOC in this field is published and frequently revised by the World Professional Association for Transgender Health (WPATH, formerly the Harry Benjamin International Gender Dysphoria Association or HBIGDA). Many jurisdictions and medical boards in the United States and other countries recognize the WPATH Standards of Care for the treatment of transgender individuals. Some treatment may require a minimum duration of psychological evaluation and living as a member of the target gender full time, sometimes called the real life experience (RLE) (sometimes mistakenly referred to as the real life test (RLT)) before sex reassignment surgeries are covered by insurance. Standards of Care usually give certain very specific "minimum" requirements as guidelines for progressing with treatment, causing them to be highly controversial and often maligned documents among transgender patients seeking surgery. Alternative local standards of care exist, such as in the Netherlands, Germany, and Italy. Much of the criticism surrounding the WPATH/HBIGDA SOC applies to these as well, and some of these SOCs (mostly European SOC) are actually based on much older versions of the WPATH SOC. Other SOCs are entirely independent of the WPATH. The criteria of many of those SOCs are stricter than the latest revision of the WPATH SOC. Many qualified surgeons in North America and many in Europe adhere almost unswervingly to the WPATH SOC or other SOCs. However, in the United States many experienced surgeons are able to apply the WPATH SOC in ways which respond to an individual's medical circumstances, as is consistent with the SOC. Many surgeons require two letters of recommendation for sex reassignment surgery. At least one of these letters must be from a mental health professional experienced in diagnosing gender identity disorder (now recognized as gender dysphoria), who has known the patient for over a year. Letters must state that sex reassignment surgery is the correct course of treatment for the patient. Many medical professionals and numerous professional associations have stated that surgical interventions should not be required for transsexual individuals to change sex designation on identity documents. However, depending on the legal requirements of many jurisdictions, transsexual and transgender people are often unable to change the listing of their sex in public records unless they can furnish a physician's letter attesting that sex reassignment surgery has been performed. In some jurisdictions legal gender change is prohibited in any circumstances, even after genital or other surgery or treatment.

Өмір сапасы мен денсаулығы

Бірнеше зерттеулер өмір сапасын және жеке бағаланған физикалық денсаулықты әртүрлі шкалалар арқылы өлшеді. Кастеллано және авторлар (2015) 60 SRS науқасының операциядан кейін екі жыл өткен соң бақылау тобымен салыстырғанда өмір сапасының ұқсас екенін анықтады. Кун және авторлар (2008) 52 транс әйел және 3 транс еркектің операциядан кейін 15 жылдан кейін бағалап, денсаулық және шектеулер салаларында бақылау тобынан өмір сапасының төмен екенін анықтады. Де Куйпер және авторлар (2005) 32 транс әйел және 23 транс еркекті операциядан кейін бағалап, пациенттердің эмоционалдық және әлеуметтік қажеттіліктері қанағаттандырылған, бірақ физикалық және сексуалдық қажеттіліктері нашаррақ екенін қорытындылады. Айнсворт пен Шпигель (2010) 247 транс әйелді зерттеуде жыныс алмастыру немесе бет пішінін феминизациялау операциясынан кейін психикалық денсаулықтың жақсарғанын анықтады. 2021 жылы "Пластикалық және реконструктивтік хирургия" журналында жарияланған шолуда гендерлік бекіту операциясын жасаған адамдардың 1% -дан азы ғана өз шешіміне өкінгенін көрсетті.

Психологиялық және әлеуметтік салдары

2009 жылы «Трансгендерлік халықаралық журналында» жарияланған шолу 1998 жылдан бастап зерттеулер «жынысты өзгерту процесінің гендерлік дисфорияны жеңілдетуде тиімді екенін және оның оң нәтижелері кез келген теріс салдардан әлдеқайда басым екенін» көрсеткенін анықтады, бірақ көптеген зерттеулерде, әсіресе ескілеу зерттеулерде әдістемелік мәселелер бар екенін атап өтті. 2010 жылғы «Клиническая эндокринологиядағы» мета-талдау қарастырылған зерттеулерде рандомизация және бақылау топтарының болмауына, сондай-ақ өзін-өзі баяндауға сүйенуіне назар салып, «GID диагнозы қойылған адамдарға жынысты өзгерту процедурасының бір бөлігі ретінде тағайындалған гормоналдық терапия гендерлік дисфорияны, психологиялық жағдайды, қосымша ауруларды, жыныстық функцияны және жалпы өмір сапасын жақсартуы мүмкін екенін көрсететін өте төмен сапалы дәлелдер бар» деген қорытындыға келді. Смит және авторлар (2001) 20 науқастың арасында жынысты өзгерту операциясынан кейін мазасыздық, депрессия және агрессия деңгейі төмендегенін анықтады. Виерккс және авторлар (2011) 49 трансгендті еркекке жасаған зерттеуде олардың өзін жақсы физикалық және психикалық денсаулықта сезінгендерін анықтады. Дхейне және авторлар (2011) 1973 жылдан 2003 жылға дейін жынысты өзгерту операциясын жасаған 324 трансгендер адамды зерттеу барысында олардың «жалпы халыққа қарағанда өлім-жітім, суицидтік мінез-құлық және психиатриялық аурулар қаупі жоғары екенін» анықтады, сондай-ақ «жынысты өзгерту гендерлік дисфорияны жеңілдеткенімен, транссексуализмді емдеу үшін жеткіліксіз болуы мүмкін» деген қорытындыға келді. Лоуренс (2003) 1994 және 2000 жылдар аралығында операция жасаған 232 транс әйелді зерттегенде «ешкім тікелей өкініш білдірмегенін және тек бірнешеуі кейде өкініш білдіргенін» анықтады. Операциядан кейін өкініш сезінуге қатысты тәуекел факторларына жасы үлкен болуы, жеке және әлеуметтік тұрақсыздықпен сипатталатын тұлғалық бұзылыстардың болуы, отбасылық қолдаудың жетіспеуі, жыныстық белсенділіктің болмауы және операция нәтижесіне қанағаттанбаушылық кіреді. Жынысты өзгерту операциясы кезінде транссексуалдар кемсіту, преюдиция және стигматизация сияқты әртүрлі әлеуметтік кедергілерге тап болуы мүмкін. Трансгендерлерге қаратылатын жағымсыз көзқарас лесбиянка, гей және бисексуалдарға қаратылатын жағымсыз көзқарастан гөрі әлдеқайда ауыр. Жағымсыз орта трансфобияны, депрессияны, мазасыздық пен посттравматикалық стресті тудыруы немесе күшейте алуы мүмкін. Көптеген пациенттер операцияның нәтижесін тек медициналық ғана емес, сонымен қатар психологиялық тұрғыдан да маңызды деп санайды. Әлеуметтік қолдау оларға өздерінің азшылық екенін қабылдауға, трансгендерлік идентитілерін анықтауға және азшылық стресін азайтуға көмектеседі. Жынысты өзгерту операциясынан кейін транссексуалдардың реконструкцияланған жыныс мүшелерінде эрогендік және тактильді сезімталдыққа ие болуы хирургтардың SRS-да қол жеткізуге тырысатын маңызды мақсаттарының бірі болып табылады. Сонымен қатар, зерттеулер фаллопластикадан кейін жыныс мүшелерінің сезімталдығын сақтау және оргазмға жету үшін клитордың қаптамасын және қайта құрылған фаллостың астындағы клиторды сақтаудың маңызды екенін көрсетті. Бір зерттеуде трансгендті ерлер мен әйелдердің оргазмға қатысты тәжірибелерінде сапалық өзгерістер болғаны анықталды. Әйелден еркекке ауысқан трансгендерлер қоздыру мен оргазмды күшейтетінін, ал еркектен әйелге ауысқандар ұзақ және жұмсақ сезімдерге тап болатынын хабарлады. Бір зерттеуде трансгендті ерлер мен әйелдер арасында мастурбация жиілігінің айырмашылығы бар екені көрсетілді, онда әйелден еркекке ауысқандар еркектен әйелге ауысқандарға қарағанда жиі мастурбация жасайды. Мастурбация жиілігінің айырмашылығының себептері тестостерон терапиясынан туындаған либидоның артуымен немесе гендерлік дисфорияның тоқтауымен байланысты болуы мүмкін. Трансгендерлердің өмірінің әртүрлі аспектілеріне қатысты күтулеріне қатысты, сексуалдық аспектілер физикалық, эмоционалдық және әлеуметтік деңгейлерге қарағанда ең төменгі қанағаттандыру деңгейін көрсетеді. Трансгендерлерді цисгендерлермен (бірдей жынысты) салыстырғанда, трансгендті әйелдер цисгендер әйелдерге ұқсас сексуалдық қанағатқа ие болды, бірақ трансгендті ерлер цисгендер ерлерге қарағанда сексуалдық қанағат деңгейі төмен болды. Сонымен қатар, трансгендті ерлер трансгендті әйелдерге қарағанда жыныстық өмірінен төмен қанағаттанды.

A 2009 review in the International Journal of Transgenderism found that from 1998 onward, studies have shown that "the whole process of gender reassignment is effective in relieving gender dysphoria and that its positive results greatly outweighed any negative consequences", but noted methodological issues in many studies, particularly older ones. A 2010 meta analysis in Clinical Endocrinology noted the lack of randomization and control groups and reliance of self reporting in the studies it reviewed, reaching the conclusion "Very low quality evidence suggests that hormonal therapies given to individuals with GID as a part of sex reassignment are likely to improve gender dysphoria, psychological functioning and comorbidities, sexual function and overall quality of life." Smith et al. (2001) found that among 20 patients, anxiety, depression and hostility levels were lower after sex reassignment surgery. Wierckx et al. (2011), in a study of 49 trans men, found them in good self perceived physical and mental health. Dhejne et al. (2011), in a study following 324 transgender people who received sex reassignment surgery from 1973 to 2003, found that they "have considerably higher risks for mortality, suicidal behaviour, and psychiatric morbidity than the general population", concluding that "sex reassignment, although alleviating gender dysphoria, may not suffice as treatment for transsexualism". Lawrence (2003), in a study of 232 trans women who underwent surgery between 1994 and 2000, found "None reported outright regret and only a few expressed even occasional regret." Risk categories for post operative regret include being older, having characterised personality disorders with personal and social instability, lacking family support, lacking sexual activity, and expressing dissatisfaction with the results of surgery. During the process of sex reassignment surgery, transsexuals may become victims of different social obstacles such as discrimination, prejudice and stigmatising behaviours. The rejection faced by transgender people is much more severe than what is experienced by lesbian, gay, and bisexual individuals. The hostile environment may trigger or worsen internalized transphobia, depression, anxiety and post traumatic stress. Many patients perceive the outcome of the surgery as not only medically but also psychologically important. Social support can help them to relate to their minority identity, ascertain their trans identity and reduce minority stress. the ability for transsexual people to experience erogenous and tactile sensitivity in their reconstructed genitals is one of the essential objectives surgeons want to achieve in SRS. Moreover, studies have also found that the critical procedure for genital sensitivity maintenance and achieving orgasms after phalloplasty is to preserve both the clitoris hood and the clitoris underneath the reconstructed phallus. A study found that both trans men and trans women reported qualitative change in their experience of orgasm. The female to male transgender individuals reported that they had been experiencing intensified and stronger excitements and orgasm while male to female individuals have been encountering longer and more gentle feelings. A study showed that there were differences in masturbation frequencies between trans men and trans women, in which female to male individuals masturbated more often than male to female The possible reasons for the differences in masturbation frequency could be associated with the surge of libido, which was caused by the testosterone therapies, or the withdrawal of gender dysphoria. Concerning trans people's expectations for different aspects of their life, the sexual aspects have the lowest level of satisfaction among all other elements (physical, emotional and social levels). When comparing transgender with cisgender individuals of the same gender, trans women had a similar sexual satisfaction to cis women, but trans men had a lower level of sexual satisfaction to cis men. Moreover, trans men also had a lower sexual satisfaction with their sexual life than trans women.