Герман жазушысы Хайнрих Бёлль өмірі мен шығармалары
Heinrich Böll
Герман жазушысы Хайнрих Бёлль (1917-1985) туралы ақпарат. Екінші дүйнжүзілік соғыстан кейінгі неміс әдебиетінің көрнекті өкілі, Нобель сыйлығының иегері.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Heinrich Theodor Böll (21 желтоқсан 1917 – 16 шілде 1985) – неміс жазушысы. Германияның Екінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі маңызды жазушыларының бірі саналатын Бёлл Георг Бюхнер сыйлығын (1967) және Әдебиет бойынша Нобель сыйлығын (1972) иеленді.
German writer (1917–1985)
Heinrich Theodor Böll (; 21 December 1917 – 16 July 1985) was a German writer. Considered one of Germany's foremost post World War II writers, Böll is a recipient of the Georg Büchner Prize (1967) and the Nobel Prize for Literature (1972).
Өмірбаян
Бёлль Германияның Кёльн қаласында, католик және бейбітшілдікке бағытталған отбасында дүниеге келді, ол кейіннен нацизмнің күшеуіне қарсылық көрсетті. 1930 жылдары Гитлер жастарына қосылудан бас тартты. Кельн университетінде неміс тілі мен классикасын оқығанға дейін кітап сатушының шәкірті болды. Вермахтқа әскери қызметке шақырылып, Польша, Франция, Румыния, Венгрия және Кеңес Одағында қызмет етті. 1942 жылы Аннемари Чехқа үйленді, олардың үш ұлы болды; кейін ол ағылшын тіліндегі әдебиеттің неміс тіліне аударылған бірнеше аудармаларында онымен бірлесіп жұмыс істеді. Соғыс кезінде төрт рет жараланып, тифпен ауырады. 1945 жылдың сәуір айында АҚШ әскері оны тұтқынға алып, әскери тұтқын лагеріне жіберді. Соғыстан кейін Кельнге оралып, отбасының жиһаз шеберханасында жұмыс істеді және бір жыл бойы қалалық статистика бюросында жұмыс істеді, бірақ бұл жұмыс оған ұнаған жоқ және ол жазушы болу тәуекелін көтеріп, одан кетіп қалды. 30 жасында толық уақытты жазушы болды. Оның алғашқы романы "Поезд уақытында келді" ("Der Zug war pünktlich") 1949 жылы жарық көрді. 1949 жылы неміс авторларының 47-ші тобының жиналысына шақырылып, 1951 жылы оның жұмысы ең жақсы деп танылды. Содан кейін көптеген романдар, әңгімелер, радиоспектакльдер мен эсселер жинақтары жарық көрді.
Böll was born in Cologne, Germany, to a Roman Catholic and pacifist family that later opposed the rise of Nazism. Böll refused to join the Hitler Youth during the 1930s. He was apprenticed to a bookseller before studying German studies and classics at the University of Cologne. Conscripted into the Wehrmacht, he served in Poland, France, Romania, Hungary and the Soviet Union. In 1942, Böll married Annemarie Cech, with whom he had three sons; she later collaborated with him on a number of different translations into German of English language literature. During his war service, Böll was wounded four times and contracted typhoid. He was captured by US Army soldiers in April 1945 and sent to a prisoner of war camp. After the war, he returned to Cologne and began working in his family's cabinet shop and, for one year, worked in a municipal statistical bureau, an experience which he did not enjoy and which he left in order to take the risk of becoming a writer instead. Böll became a full time writer at the age of 30. His first novel, Der Zug war pünktlich (The Train Was on Time), was published in 1949. He was invited to the 1949 meeting of the Group 47 circle of German authors and his work was deemed to be the best presented in 1951. Many other novels, short stories, radio plays and essay collections followed.
Сыйлықтар, марапаттар және тағайындаулар
Ол өте табысты болды және бірнеше рет мақталды. 1953 жылы ол Германия өнеркәсібінің мәдениет сыйлығын, Оңтүстік Германия радиосының сыйлығын және неміс сыншыларының сыйлығын алды. 1954 жылы ол Париж трибунасының сыйлығын алды. 1955 жылы оған ең үздік шетелдік роман үшін француз сыйлығы табысталды. 1958 жылы Вуппертал қаласының Эдуард фон дер Хейдт сыйлығын және Бавария көркемсурет академиясының сыйлығын алды. 1959 жылы оған Солтүстік Рейн-Вестфалия штатының Үлкен өнер сыйлығы, Кельн қаласының әдебиет сыйлығы берілді және ол Майнцтегі Ғылым және өнер академиясына сайланды. 1960 жылы Бавария көркемсурет академиясының мүшесі болды және Шарль Вейлон сыйлығын жеңіп алды. 1967 жылы Георг Бюхнер сыйлығымен марапатталды. 1972 жылы ол әдебиет саласындағы Нобель сыйлығын «өзінің заманына кең көзқарас танытып, кейіпкерлерді сомдаудағы шеберлігі арқасында неміс әдебиетін жаңартқан еңбектері үшін» алды. Өмірінің соңына дейін ол көптеген құрметті сыйлықтарға ие болды, мысалы, 1974 жылы Америка өнер және әдебиет академиясының мүшесі болды, сондай-ақ 1974 жылы Осиетский медалін алды (соңғысы – оның жаһандық адам құқықтарын қорғауға және осы іске қосқан үлесі үшін). Бёлль 1971 жылдан 1973 жылға дейін PEN International, халықаралық жазушылар қауымдастығының президенті болды. 1983 жылы Америка философиялық қоғамына, ал 1984 жылы Америка өнер және ғылым академиясына сайланды.
Böll was extremely successful and was lauded on a number of occasions. In 1953 he was awarded the Culture Prize of German Industry, the Southern German Radio Prize and the German Critics' Prize. In 1954 he received the prize of the Tribune de Paris. In 1955 he was given the French prize for the best foreign novel. In 1958 he gained the Eduard von der Heydt prize of the city of Wuppertal and the prize of the Bayerische Akademie der Schönen Künste (Bavarian Academy of Fine Arts). In 1959 he was given the Great Art Prize of the State of North Rhine Westphalia, the Literature Prize of the city of Cologne, and was elected to the Academy of Science and the Arts in Mainz. In 1960 he became a member of the Bavarian Academy of Fine Arts and gained the Charles Veillon Prize. In 1967 he was given the Georg Büchner Prize. In 1972 he received the Nobel Prize for Literature "for his writing which through its combination of a broad perspective on his time and a sensitive skill in characterization has contributed to a renewal of German literature". He was given a number of honorary awards up to his death, such as the membership of the American Academy of Arts and Letters in 1974, and the Ossietzky Medal of 1974 (the latter for his defence of and contribution to global human rights). Böll was President of PEN International, the worldwide association of writers, from 1971 to 1973. Böll was elected to the American Philosophical Society in 1983 and the American Academy of Arts and Sciences in 1984.
Шығармалары
Оның шығармалары 30-нан астам тілге аударылған, ол Германияның ең көп оқылатын авторларының бірі болып табылады. Оның ең танымал туындылары: «Тоғыз жарымдағы бильярд» (1959), «Ешнәрсе айтпаған» (1953), «Осы жылдардың наны» (1955), «Клоун» (1963), «Ледимен бірге түсірілген топтық сурет» (1971), «Катарина Блумның жоғалған абыройы» (1974) және «Қорғаныс желісі» (1979). Оның шығармаларындағы тақырыптар мен мазмұндардың алуан түрлілігіне қарамастан, белгілі бір қайталанатын мотивтер бар: оның көптеген романдары мен әңгімелері соғыс, терроризм, саяси жіктер және терең экономикалық және әлеуметтік өзгерістердің кең аясында өзін сақтап қалуға тырысатын жеке және дербес өмірді бейнелейді. Оның көптеген кітаптарында мемлекеттік аппараттың немесе қоғамдық институттардың механизмдеріне қарсы тұратын, жанкешті және ерекше тұлғалардың кейіпкерлері кездеседі. Бёлль екінші дүниежүзілік соғыстағы тәжірибесінің нәтижесінде бейбітшілдікке берілген адам болды. Соғыстан кейінгі жылдары жазған барлық шығармалары мен романдары соғысқа және оның қайталанбауына қатысты болды. Ол оны «Ешқашан соғыс болмасын» деген сөзбен жинақтады. Генрих Бёлль өзінің өмірбаяндық шығармасында нацистік үкімділік кезінде оқыған мектепте, бір антинацистік мұғалімнің римдік сатирик Ювеналға ерекше назар бөлгенін айтады: «Мырза Бауэр Ювеналдың қаншалықты өзекті екенін, оның қасақана үкімет, тирандық, жемқорлық, қоғамдық моральдың төмендеуі, республикалық идеалдың құлдырауы және преториандық гвардияның зорлық-зомбылық әрекеттері сияқты құбылыстарды қаншалықты терең зерттегенін түсінді. ( ) Мен бір екінші қол кітап дүкенінде 1838 жылғы Ювеналдың аудармасын таптым, оның түсіндірмелері аударма мәтінінен екі есе ұзын, романтизм дәуірінің шарықталу кезеңінде жазылған. Бағасы мен қалтама сыймаса да, оны сатып алдым. Мен оны детективтік романды оқығандай, өте жақсылап оқыдым. Бұл соғыс (Екінші дүниежүзілік соғыс) кезінде және одан кейін де, тіпті басқа кітаптарымның көпшілігі жоғалып кеткенде немесе қара нарықта сатылғанда да мен сақтап қалған сирек кітаптардың бірі болды».
His work has been translated into more than 30 languages, and he remains one of Germany's most widely read authors. His best known works are Billiards at Half past Nine (1959), And Never Said a Word (1953), The Bread of Those Early Years (1955), The Clown (1963), Group Portrait with Lady (1971), The Lost Honour of Katharina Blum (1974), and The Safety Net (1979). Despite the variety of themes and content in his work, there are certain recurring patterns: many of his novels and stories describe intimate and personal life struggling to sustain itself against the wider background of war, terrorism, political divisions, and profound economic and social transition. In a number of his books there are protagonists who are stubborn and eccentric individualists opposed to the mechanisms of the state or of public institutions. Böll was a devoted pacifist because of his experiences during WWII. All of his writing and novels during the post war years had to do with the war and making sure it never happened again. He encapsulated it in the phrase "never war again". In his autobiography, Heinrich Böll notes that in the high school he attended when growing up under Nazi rule, an anti Nazi teacher paid special attention to the Roman satirist Juvenal: "Mr. Bauer realized how topical Juvenal was, how he dealt at length with such phenomena as arbitrary government, tyranny, corruption, the degradation of public morals, the decline of the Republican ideal and the terrorizing acts of the Praetorian Guards. ( ) In a second hand bookshop I found an 1838 translation of Juvenal with an extensive commentary, twice the length of the translated text itself, written at the height of the Romantic period. Though its price was more than I could really afford, I bought it. I read all of it very intensely, as if it was a detective novel. It was one of the few books to which I persistently held on throughout the war (WWII) and beyond, even when most of my other books were lost or sold on the black market".
БАҚ-тағы жанжалдар
1963 жылы жарық көрген «Клоун» романы католик шіркеуі мен ХДС партиясын теріс бейнелегені үшін баспасөзde қызу пікірталас тудырды. Бёлл католицизмге адал болғанмен, сонымен қатар оның кейбір аспектілерін қатаң сынға алды (әсіресе консервативтік көзқарастарында). Ол 1933 жылдың шілдесінде Ватикан мен нацистер арасында қол қойылған, болашақ Папа Пий XII қатысқан конкордатты ешқашан ұмыта алмады. Бұл келісім режимнің дамуының бастапқы кезеңінде халықаралық деңгейде мойындылыққа ие болуына көмектесті. Бёллдің дін мен қоғамдық мәселелерге қатысты либералдық көзқарастары Германиядағы консерваторлардың наразылығын тудырды. 1968 жылы бостандыққа шектеу қойған конституциялық реформалар қабылданғанда, Бёлл оған қарсы сөйледі. 1972 жылы жариялаған «Совель Любе на раз» (Бір мезгілде көп махаббат) атты мақаласында ол «Билд» таблоидын жалған ақпарат таратуда айыптады. Алайда, мақала жарық көрген кезде «Шпигель» журналы Бёллдің келісімінсіз оны қайта атады. Бұл жаңа тақырып Бёллдің терроризмге құдайылық танытуына айыптау үшін сылтау ретінде пайдаланылды. Мұндай сынның басты себебі – Бадер-Майнхоф тобының ісі бойынша заңды процедураның маңыздылығын және заңның дұрыс және әділ қолданылуын қайта-қайта басалауы болды. «Шпигель» журналында жарияланған «Алпыс миллион алтыға қарсы» мақаласында ол Ульрике Майнхофқа кепілдік беруді сұрады, осылайша диалог құруға және үлкен баспасөз және полициялық науқанды болдырмауға тырысты. Бұл әрекетіне қатты сынға ұшырап, «Шпрингер» баспасөзіндегі бір журналист оны «күш қолданудың рухани әкесі» деп атады. 1977 жылы Ханс Мартин Шлейерді ұрлағаннан кейін 40 полицей Бёллдің үйін тінтіп қарады. Олар Бёллдің ұлының ұрлаушылармен байланысы бар екенін көрсеткен анонимді хабарлама алған. Алайда, бұл мәлімдемелер негізсіз болып шықты. Осы оқиғадан кейін Христиан-демократтар Бёллді қара тізімге енгізді. Бёлл нацистердің Кельнге басып кіруінен қатты зардап шекті, өйткені ол өзінің туған қаласында шеттетілгендей сезінді. Сонымен қатар, Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде одақтастардың бомбалауы салдарынан Кельннің қирауы оны өмір бойына жаралады. Ол бомбалаудың салдарынан болған қиын жағдайды «Сыбыр періште» романында суреттеді. Жаңадан салынған, қайта гүлденген Кельн архитектуралық тұрғыдан оны қызықтырмады. (Бёлл Уильям Морристің жанкүйері болған сияқты – ол Кельн соборының 14 ғасылдың ағаш кранымен аяқталмай қалғанын қалағанын айтқан, осы кран 1848 жылы собордың үстінде тұрған). Өмір бойында ол Кельннің бай да, кедей де азаматтарымен тығыз байланыста болды. Ауруханада жатқанда медбикелер достары Генрих Бёллді көруге келген «төменгі топтың» адамдарынан жиі шағымданатын. Бёлл Ирландияны өте жақсы көретін, әйелімен бірге батыс жағалаудағы екінші үйінде демалыс өткізетін. Осы байланысты ескере отырып, Бёллдің шығармаларында, әсіресе оның сюрреалистік пьесасы «Ауыз толған жер» мен оның эзотерикалық замандасы Сэмюэл Беккеттің шығармалары арасындағы ұқсастықтарды табуға болады. Оның пьесасында қоршаған ортаға келтірілген зиян туралы алаңдауы Генрих Бёлл қорының құрылуына түрткі болды. Бёллдің жаулары – үкіметтегі, бизнестегі, бұқаралық ақпарат құралдарындағы және шіркеудегі билік иелері, оларды ол конформизм, батылдықтың жетіспеуі, өзіне сенімділік және билікті теріс пайдалану үшін әжуалай сынайды. Оның кітаптарындағы газеттер кейіпкерлер туралы өтірік айтудан немесе олардың өмірін қиратудан тартынбайды, дәл осылай Бёлл анархистерді қорғады және қорғады деп айыпталғанда өзі де бастан өткен.
The 1963 publication of The Clown was met with polemics in the press for its negative portrayal of the Catholic Church and the CDU party. Böll was devoted to Catholicism but also deeply critical of aspects of it (particularly in its most conservative incarnations). In particular, he was unable to forget the Concordat of July 1933 between the Vatican and the Nazis, signed by the future Pope Pius XII, which helped confer international legitimacy on the regime at an early stage in its development. Böll's liberal views on religion and social issues inspired the wrath of conservatives in Germany. When constitutional reforms were passed in 1968 that cracked down on freedom, Böll spoke out against them. His 1972 article Soviel Liebe auf einmal (So much love at once) which accused the tabloid Bild of falsified journalism, was in turn retitled, at the time of publishing and against Böll's wishes, by Der Spiegel, and the imposed title was used as a pretext to accuse Böll of sympathy with terrorism. This particular criticism was driven in large part by his repeated insistence upon the importance of due process and the correct and fair application of the law in the case of the Baader Meinhof Gang. In his article for Der Spiegel entitled Sixty Million against Six he asked for a safeguard for Ulrike Meinhof in order to open a dialogue and prevent a major press campaign and police campaign. He received heavy criticism for this and was dubbed "the spiritual father of the violence" by one journalist in the Springer press. In 1977, after the abduction of Hanns Martin Schleyer, 40 police searched Böll's house based on an anonymous tip they received that named Böll's son as an accomplice to the kidnappers. These claims turned out to be unfounded. The Christian Democrats placed Böll on a blacklist after this incident. He was deeply affected by the Nazi takeover of Cologne, as they essentially exiled him in his own town. Additionally, the destruction of Cologne as a result of the Allied bombing during World War II scarred him for life; he described the aftermath of the bombing in The Silent Angel. Architecturally, the newly rebuilt Cologne, prosperous once more, left him indifferent. (Böll seems to have been an admirer of William Morris – he let it be known that he would have preferred Cologne Cathedral to have been left unfinished, with the 14th century wooden crane at the top, as it had stood in 1848). Throughout his life, he remained in close contact with the citizens of Cologne, rich and poor. When he was in hospital, the nurses often complained about the "low life" people who came to see their friend Heinrich Böll. Böll had a great fondness for Ireland, holidaying with his wife at their second home there, on the west coast. Given this connection, it is tempting to see resonances between Böll's work – specifically, his surreal play A Mouthful of Earth – and that of his esoteric contemporary Samuel Beckett. Böll's concern about damage to the environment, so evident from his play, was a driving force behind the establishment of the Heinrich Böll Foundation. Böll's villains are the figures of authority in government, business, the mainstream media, and in the Church, whom he castigates, sometimes humorously, sometimes acidly, for what he perceived as their conformism, lack of courage, self satisfied attitude and abuse of power. The newspapers in his books have no qualms with lying about the characters or destroying their lives, much like what Böll himself experienced when he was accused of harboring and defending anarchists.
Талдау
Оның шығармалары Trümmerliteratur (құраған үйінділердің әдебиеті) деп аталды. Ол екінші дүниежүзілік соғыс, нацистер, Холокост және олармен байланысты кінә сезімін жеңуге тырысқан неміс жазушыларының алдың қатарында болды. Өткеннің күрделілігі мен проблемалары туралы жазудан жалтарғаны үшін оны кейбіреулер «Gewissen der Nation» (ұлттың ар-ожданы) деп атады, яғни үнсіздік пен тыйым салуға қарсы естелік сақтау мен талқылаудың ынталандырушысы және арнасы. Бұл оның өзінен құтылуға тырысқан белгі болды, себебі ол бұл атау оқиғаға нақты жауапты институттарды объективті бағалауға кедерілтіреді деп ойлады. Ол әйелімен бірге Кельн қаласында және Эйфель аймағында тұрды. Бірақ ол Ирландияның батыс жағалауындағы Ахилл аралында да уақыт өткізді. Ондағы коттеджі қазір халықаралық және ирланд суретшілері үшін қонақ үй ретінде пайдаланылады. Ол Ирландиядағы тәжірибелерін «Ирландиялық күнделік» кітабында жазды. Кейіннен Ахилл тұрғындары оның құрметіне фестиваль ұйымдастырды. Ирландиямен байланысы оның әйелі Аннемаридің неміс тіліне аударған шығармаларына да әсер етті, олар Брендан Бехан, Дж. М. Синге, Г. Б. Шоу, Фланн О'Брайен және Томас О Криомхтайнның еңбектерін қамтыды. Ол сол кездегі Батыс Германияның П.Э.Н. клубының, содан кейін Халықаралық П.Э.Н. клубының президенті болды. Ол жаңа демократиялық Германияның өкілі ретінде жиі саяхат жасады. Оның сыртқы келбеті мен мінезі Адольф Гитлердің билігі кезінде бүкіл әлемге танымал болған мақтанғаныш, агрессивті неміс үлгісінен мүлдем өзгеше болды. Бёлль Шығыс Еуропада ерекше табысқа ие болды, себебі ол кітаптарында капитализмнің қараңғы жағын көрсеткендей болды; оның кітаптары тек Кеңес Одағында ғана миллиондаған данада сатылды. Александр Солженицын Кеңес Одағынан қуылғанда, ол алдымен Бёлльдің Эйфельдегі коттеджінде паналады. Бұл Бёлльдің 1962 жылы мәдени делегациямен Кеңес Одағына жасаған сапарының нәтижесі болды, ол оның елге жасаған бірнеше сапарының біріншісі болды. Осы сапарлар барысында ол бірнеше жазушымен достық қарым-қатынас орнатты және көптеген диссиденттік әдебиеттің авторларымен байланыс жасады. Солженицынмен кездескеннен кейін Бёлль оны екі жақтан да антисоциалистік пропаганданың құралы деп айыптаған сынға былай деп жауап берді: «Бәлкім, көптеген немістер «ГУЛАГ архипелагін» осы ескерткішке арналған адамдардың азаптарын сезіну үшін емес, өз тарихының қорқынышын ұмыту үшін оқиды». 1976 жылы Бёлль «сенімінен айырылмастан» католик шіркеуінен ресми түрде шығып кетті. Ол 1985 жылы 67 жасында қайтыс болды.
His works have been dubbed Trümmerliteratur (the literature of the rubble). He was a leader of the German writers who tried to come to grips with the memory of World War II, the Nazis, and the Holocaust and the guilt that came with them. Because of his refusal to avoid writing about the complexities and problems of the past he was labelled by some with the role of 'Gewissen der Nation' (conscience of the nation), in other words a catalyst and conduit for memorialisation and discussion in opposition to the tendency towards silence and taboo. This was a label that he himself was keen to jettison because he felt that it occluded a fair audit of those institutions which were truly responsible for what had happened. He lived with his wife in Cologne and in the Eifel region. However, he also spent time on Achill Island off the west coast of Ireland. His cottage there is now used as a guesthouse for international and Irish artists. He recorded some of his experiences in Ireland in his book Irish Journal; later on, the people of Achill curated a festival in his honour. The Irish connection also influenced the translations into German by his wife Annemarie, which included works by Brendan Behan, J. M. Synge, G. B. Shaw, Flann O'Brien and Tomás Ó Criomhthain. He was the president of the then West German P. E. N. and subsequently of the International P. E. N. organizations. He travelled frequently as a representative of the new, democratic Germany. His appearance and attitude were in complete contrast to the boastful, aggressive type of German which had become infamous all over the world during Adolf Hitler's rule. Böll was particularly successful in Eastern Europe, as he seemed to portray the dark side of capitalism in his books; his books were sold by the millions in the Soviet Union alone. When Aleksandr Solzhenitsyn was expelled from the Soviet Union, he first took refuge in Böll's Eifel cottage. This was in part the result of Böll's visit to the Soviet Union in 1962 with a cultural delegation, the first of several trips he made to the country, during which he built friendships with several writers and connections with many producers of dissident literature. With Solzhenitsyn's meeting, Böll responded to the criticism from both sides that branded him an instrument of anti socialist propaganda and on the other as a stooge for the East Germans with the following statement "perhaps many Germans do not read The Gulag Archipelago to experience the suffering of those to whom this monument is dedicated, but rather to forget the horror of their own history." In 1976, Böll publicly left the Catholic Church, "without falling away from the faith". He died in 1985 at the age of 67.
Мұрасы мен ықпалы
Бёллдің есі есте қалады, мысалы, Генрих Бёлл қорында. Оның жеке құжаттарын сақтау үшін Кёльн кітапханасында арнайы Генрих Бёлл мұрағаты құрылды, бұл құжаттар оның отбасынан сатып алынған еді, бірақ ғимарат 2009 жылдың наурыз айында құлағанда материалдың көп бөлігі, мүмкін, қалпына келмейтіндей зардап шекті. Оның Ирландиядағы шағын үйі 1992 жылдан бері жазушылар үшін тұрақты орын ретінде қолданылып келеді. Эрик Андерсон Бёллдің кітаптары негізінде музыкалық композициялар жинағын жазды: Silent Angel: Fire and Ashes of Heinrich Böll (2017) Meyer Records.
Böll's memory lives on, among other places, at the Heinrich Böll Foundation. A special Heinrich Böll Archive was set up in the Cologne Library to house his personal papers, bought from his family, but much of the material was damaged, possibly irreparably, when the building collapsed in March 2009. His cottage in Ireland has been used as a residency for writers since 1992. Eric Anderson composed a set of musical compositions based upon the books of Böll: Silent Angel: Fire and Ashes of Heinrich Böll (2017) Meyer Records.
Аудармалар
Анемари мен Генрих Бёллдің жетпістен астам аудармасы 1995 жылы Вернер Беллман жариялаған библиографияда тізілген: Брендан Бехан, Эйлис Диллон, О. Генри, Пол Хорган, Бернард Маламуд, Дж. Д. Сэлинджер, Джордж Бернард Шоу және т.б. Генрих Бёлл аударған «Das harte Leben» («Қиын өмір», Брайан О’Нолан), Гамбург, Наннен, 1966, 79 бет. Патрик Свифт салған суреттер.
More than seventy translations of Annemarie and Heinrich Böll are listed in the bibliography published in 1995 by Werner Bellmann: works of Brendan Behan, Eilis Dillon, O. Henry, Paul Horgan, Bernard Malamud, J. D. Salinger, George Bernard Shaw et al. Das harte Leben (The Hard Life, Brian O'Nolan), translated by Heinrich Böll, Hamburg, Nannen, 1966, 79. Illustrations by Patrick Swift.
Пікірлер
Мердок, Брайан, (1982), «Сизиф еңбектері», онда «Қауіпсіздік желісі» туралы шолу бар, Cencrastus № 9, 1982 жылғы жаз, 46-бет.
Murdoch, Brian, (1982), Sisyphean Labours, which includes a review of The Safety Net, in Cencrastus No. 9, Summer 1982, p. 46,