Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкалық Азаматтық соғыстың шайқасы
Battle of the American Civil War
Льюис фермасы шайқасы (сонымен қатар Шуақты Квакер жолы, Әскери жол немесе Грэвели Ран деп те аталады) 1865 жылдың 29 наурызында Вирджиния штатының Динуиди округінде Американдық Азаматтық соғыстың соңында болды. Ричмонд-Петерсбург науқанының шешуші шайқастарында, көбінесе Петербургтің қоршауы деп аталатын, Льюис фермасынан бастап, генерал-лейтенант Улисс С. Грант басқарған Одақ армиясы генерал Роберт Э. Ли басқарған Солтүстік Вирджиния армиясын Вирджиния штатындағы Петербург және Конфедерацияның астанасы Ричмонд қалаларындағы қорғаныс шебінен ығыстырды. Көптеген тарихшылар мен АҚШ Ұлттық саябақтар қызметі Льюис фермасы шайқасын Аппоматтокс науқанының бастауы деп санайды, оның нәтижесінде Ли әскері 1865 жылдың 9 сәуірінде капитуляциялады. 1865 жылдың 29 наурызында таңертең Потомак армиясының екі корпусы – генерал-майор Гувернер К. Уорреннің V корпусы және генерал-майор Эндрю А. Хамфристің II корпусы Петербургтің оңтүстігіндегі Одақ шебінен оңтүстікке және батысқа қарай, Конфедерация шебінің соңына қарай жылжыды. Конфедерация қорғанысын генерал-лейтенант Ричард Х. Андерсон басқарған Солтүстік Вирджиния армиясының төртінші корпусы ұстады. Корпусқа генерал-майор Бушрод Джонсонның дивизиясы ғана кірді. Солтүстікке бұрылып, Квакер жолымен Конфедерация шебіне қарай бетке алған Уорреннің алдыңғы бригадасы, бригада генерал Джошуа Чемберлен басқаруымен, Джонсон дивизиясының үш бригадасымен Льюис фермасында шайқасты. Төрт зеңбірекпен күшейтіліп, кейін полковник (бригада генералы) Эдгар М. Грегори басқарған бригададан екі үлкен полкпен алмастырылған Одақ әскерлері конфедераттарды қорғанысқа кері шегіндіріп, маңызды жол торабын басып алды. Чемберлен жараланып, тұтқынға түсуден мүжілді. Одақ полковнигі (бригада генералы) Альфред Л. Пирсон шайқастағы батылдығы үшін 32 жылдан кейін Құрмет медалімен марапатталды. Одақ әскерінің 381 және конфедераттардың 371 сарбазы қаза тапты, бірақ шайқас аяқталғаннан кейін Уоррен корпусы маңызды мақсатты – Бойдтон планк жолының Квакер жолымен қиылысатын бөлігін бақылауда ұстады. Бірнеше сағаттан кейін генерал-майор Филип Шериданның атты корпусы, әлі де Потомак армиясынан бөлек, Шенандоа армиясы ретінде Динвидди округінің сотының үйін басып алды. Бұл әрекет Бойдтон планк жолын да кесіп тастады. Одақ әскерлері Конфедерация шебіне жақын болды және Конфедерацияның қанатын шабуылға дайындады, Бес Форк торабының маңызды жол торабына және екі қалаға ашық қалған Петербург пен Ричмондқа дейінгі екі конфедерациялық теміржол желісіне шабуыл жасауға дайын болды. 1865 жылдың 2-3 сәуірінде конфедераттар Петербург пен Ричмондты эвакуациялап, батысқа қарай жылжуды бастады. Көптеген сәтсіздіктер мен көбінесе ұсақ шайқастардан кейін, бірақ 1865 жылдың 6 сәуірінде Сейлор Крик шайқасында конфедераттардың маңызды жеңілісін қоса алғанда, Ли өз әскерін Грант пен оны қудалаған Одақ армиясына 1865 жылдың 9 сәуірінде Аппоматтокс сотының үйінде тапсырды, бұл Линчбургтен шығысқа қарай 40 шақырым жерде орналасқан. 1865 жылдың маусым айының соңына қарай барлық конфедерациялық армиялар капитуляциялады және Конфедерация үкіметі құлады.
The Battle of Lewis's Farm (also known as Quaker Road, Military Road, or Gravelly Run) was fought on March 29, 1865, in Dinwiddie County, Virginia near the end of the American Civil War. In climactic battles at the end of the Richmond–Petersburg Campaign, usually referred to as the Siege of Petersburg, starting with Lewis's Farm, the Union Army commanded by Lieutenant General Ulysses S. Grant dislodged the Confederate Army of Northern Virginia commanded by General Robert E. Lee from defensive lines at Petersburg, Virginia and the Confederate capital of Richmond, Virginia. Many historians and the United States National Park Service consider the Battle of Lewis's Farm to be the opening battle of the Appomattox Campaign, which resulted in the surrender of Lee's army on April 9, 1865. In the early morning of March 29, 1865, two corps of the Union Army of the Potomac, the V Corps under Major General Gouverneur K. Warren and the II Corps under Major General Andrew A. Humphreys, moved to the south and west of the Union line south of Petersburg toward the end of the Confederate line. The Confederate defenses were manned by the Fourth Corps of the Army of Northern Virginia under the command of Lieutenant General Richard H. Anderson. The corps only included the division of Major General Bushrod Johnson. Turning north and marching up the Quaker Road toward the Confederate line, Warren's lead brigade, commanded by Brigadier General Joshua Chamberlain, engaged three brigades of Johnson's division at the Lewis Farm. Reinforced by a four gun artillery battery and later relieved by two large regiments from the brigade commanded by Colonel (Brevet Brigadier General) Edgar M. Gregory, the Union troops ultimately forced the Confederates back to their defenses and captured an important road junction. Chamberlain was wounded and narrowly escaped capture. Union Colonel (Brevet Brigadier General) Alfred L. Pearson was awarded the Medal of Honor 32 years later for his heroic actions at the battle. Casualties were nearly even at 381 for the Union and 371 for the Confederates, but as the battle ended, Warren's corps held an important objective, a portion of the Boydton Plank Road at its junction with the Quaker Road. Within hours, Major General Philip Sheridan's cavalry corps, which was still acting apart from the Army of the Potomac as the Army of the Shenandoah, occupied Dinwiddie Court House. This action also severed the Boydton Plank Road. The Union forces were close to the Confederate line and poised to attack the Confederate flank, the important road junction of Five Forks and the two Confederate railroad lines to Petersburg and Richmond that remained open to the two cities. On April 2–3, 1865, the Confederates evacuated Petersburg and Richmond and began to move to the west. After a number of setbacks and mostly small battles, but including a significant Confederate defeat at the Battle of Sailor's Creek on April 6, 1865, Lee surrendered his army to Grant and his pursuing Union Army on April 9, 1865, at Appomattox Court House, about 25 miles (40 km) east of Lynchburg, Virginia. By the end of June 1865, all Confederate armies had surrendered and the Confederacy's government had collapsed.
Ричмонд пен Петербургтің шайқасы
1864 жылдың 15-18 маусымында екі одақтық армия корпусы Ричмондтың солтүстігіндегі қақтығыс желісінен байқаусыз түрде Вирджиния штатының Петербург қаласының оңтүстігіне, Джеймс өзені арқылы жылжыды. Петербургте Джеймс армиясымен біріккен одақтық күштер Петербургтің екінші шайқасында қаланы конфедераттардан басып алуға тырысты, бірақ сәттілікке жете алмады. 1864 жылдың 18 маусымына қарай Солтүстік Вирджиния армиясы қорғаушыларды күшейтті және 292 күндік Ричмонд-Петербург науқаны (Петербургті қоршау) басталды. Гранттың стратегиясы траншеялық соғысқа айналуға тиіс болды, онда одақтық күштер конфедерат армиясын тозуға, Петербург пен Ричмондқа жабдықтау жолдарын жоюға немесе кесіп тастауға, сондай-ақ конфедераттардың қорғауындағы желілерді олардың күші жетпейтін деңгейге дейін кеңейтуге тырысты. 1864 жылдың қалған бөлігінде және 1865 жылдың басында Грант күштерін Петербургтің оңтүстігінен батысқа қарай алты Петербург шабуылында жылжытты, көбінесе Ричмонд желілерінде немесе оның жанында шабуылдар жасады. Конфедераттар осы қимылдарды өтеу үшін өз желілерін кеңейтті, бірақ олардың қатары сирейе түсті. Лиге жабдықтар мен адамдарды алу немесе ауыстыру қиын болғандықтан, ол өзінің армиясы Петербург пен Ричмондты өсіп келе жатқан одақтық күштерден ұзақ уақыт қорғай алмайтынын түсінді, әсіресе жақында жалдаған жаңа сарбаздардың, генерал-майор Филип Шериданның Шенноа аңғарынан келген атты әскер дивизияларының және генерал-майор Уильям Т. Шерманның Солтүстік Каролинадағы әскерлерінің көмегімен. 1865 жылдың 5 ақпанында Хатчердің жүгіру шайқасынан кейін желілер тағы 6 шақырымға (4 миль) ұзартылды, Лидің жаңа қорғаныстарды жабдықтағаннан кейін қоры азайды. Ол өзінің армиясының бір бөлігі немесе барлығы Ричмонд пен Петербург желісін тастап, Вирджиния штатының Данвилл немесе Линчбург қалаларында азық-түлік пен жабдықтарды алуы және генерал Джозеф Джонстонның Шерман әскеріне қарсы күштеріне қосылуы керек екенін білді. Егер конфедераттар Шерманды жеңіске жете алса, олар Гранттың күштерін Шерманның қалған күштерімен біріктіруіне бөгет қоюға тырыса алатын еді. Ли қимылға дайындық бастады және Конфедерация президенті Джефферсон Дэвис пен Конфедерация соғыс министрі Джон К. Брекинриджге өз қорытындылары мен жоспары туралы хабарлады. Ли генерал-майор Джон Б. Гордонның Одақтың желісін бұзу және Петербургтің шығысындағы Аппоматтокс өзенінің оңтүстігіндегі Форт-Стэдман маңындағы тар майданға шабуыл жасау арқылы олардың жабдықтау базасы Сити-Пойнтқа қауіп төндіруді ұсынды, бұл Грантты желілерін қысқартуға мәжбүрлейді, кем дегенде уақытша. Егер бұл сәттілікке жетсе, Ли желілерін қысқартуға және батысқа, Солтүстік Каролинаға қарай жылжуға мүмкіндік алатын еді. 1865 жылдың 25 наурызында Гордонның конфедераттары Форт-Стэдманға жасаған таңертеңгі шабуылы бастапқыда сәттілікке жетті, бірақ Форт-Стэдман шайқасында одақтықтар фортты қайта басып алып, конфедераттарды өз желілеріне қайтаруға және олардың алдыңғы пикет желісінен бас тартуға мәжбүр етті, Джонс фермасы шайқасында сол желінің батыс бөлігінің көп бөлігін қалдырды. Конфедераттар шамамен 4000 адамдық шығынға ұшырады, оларға бұл шығын аса ауыр тиді. Форт-Стэдман түбіндегі жеңілістен кейін Ли өзінің армиясының бір бөлігін бөліп, Петербург пен Ричмондтың қорғанысын сақтай алмайтынын білді. Ол сондай-ақ Грант жақын арада Петербургке, Оңтүстік темір жолы мен Бойдтон планк жолына, оның қазіргі қорғанысының соңына дейін конфедераттардың жалғыз қалған жабдықтау желілеріне шабуыл жасайтынын білді.
On June 15–18, 1864, two Union Army corps, moved unobserved from the stalemated battle lines just north of Richmond across the James River to the south of Petersburg, Virginia. The Union force which joined with the Union Army of the James at Petersburg failed to seize the city from a small force of Confederate defenders at the Second Battle of Petersburg. By June 18, 1864, the Army of Northern Virginia had reinforced the defenders and the 292 day Richmond–Petersburg Campaign (Siege of Petersburg) had begun. Grant's strategy had to become a campaign of trench warfare attrition in which the Union forces tried to wear down the Confederate Army, destroy or cut off sources of supply and supply lines to Petersburg and Richmond and to extend the lines which the outnumbered and declining Confederate force had to defend to the breaking point. During the rest of 1864 and early 1865, Grant slowly moved his forces in the Union line south of Petersburg to the west in six more Petersburg offensives, usually with simultaneous attacks at or near the Richmond lines. The Confederates extended their lines to compensate for these moves, but they were stretched increasingly thin. With supplies and men increasingly hard for Lee to obtain or replace, he knew that his army could not defend Petersburg and Richmond from the growing Union forces indefinitely, especially with the expected arrival of Union reinforcements from recent recruits in training, Major General Philip Sheridan's cavalry divisions from the Shenandoah Valley and possibly even Major General William T. Sherman's armies already operating in North Carolina when the roads dried out after spring rains abated. After the Battle of Hatcher's Run on February 5–7, 1865 extended the lines another 4 mile (6 km), Lee had few reserves after manning the new defenses. He then knew that part or all of his army must leave the Richmond and Petersburg lines, obtain food and supplies at Danville, Virginia or possibly Lynchburg, Virginia and join General Joseph E. Johnston's force opposing Sherman's army. If the Confederates could quickly defeat Sherman, they might turn back to oppose Grant before he could combine his forces with the remainder of Sherman's. Lee began preparations for the movement and informed Confederate President Jefferson Davis and Confederate States Secretary of War John C. Breckinridge of his conclusions and plan. Lee accepted Major General John B. Gordon's proposal to attempt to break the Union lines and threaten their supply base at City Point, Virginia by attacking along a narrow front near Fort Stedman, east of Petersburg and south of the Appomattox River, in order to compel Grant to shorten his lines, at least temporarily. If successful, this could give Lee an opportunity to shorten his lines and an opening and head start in a movement to the west and toward North Carolina. After Gordon's Confederates surprise attack on Fort Stedman in the pre dawn hour of March 25, 1865 had some initial success, a Union counterattack at the Battle of Fort Stedman recaptured the fort and forced the Confederates to return to their lines and give up their advance picket line, including much of the western part of that line in the afternoon at the Battle of Jones's Farm. The Confederates suffered about 4,000 casualties which they could ill afford. After the defeat at Fort Stedman, Lee knew that he could not detach part of his army and be able to maintain the defenses of Petersburg and Richmond. He also knew that Grant would soon move against the only remaining Confederate supply lines to Petersburg, the Southside Railroad and the Boydton Plank Road, beyond the end of his current defenses.
Грант бұйрықтары
Грант 1865 жылғы 24 наурызда 29 наурызда басталатын шабуылға бұйрық берген еді, және Форт-Стэдман шайқасы оны тоқтатпады. Басқа жағдайда, Шеридан мүмкіндігінше теміржолдарды қиратып, Петербург желілеріне қайтуы немесе Солтүстік Каролинадағы Шерманға өз қалауынша қосылуы керек еді. Грант Потомак армиясының екі корпусына – генерал-майор Гувернер К. Уоррен басқаратын V корпусына және генерал-майор Эндрю А. Хамфристің II корпусына Шериданның оң жағынан, оның мақсаттарының шығысынан қолдау көрсетуді бұйырды. Грант осы жаяу әскер корпустарының конфедераттардың қорғанысын айналып өтіп, Шериданның міссиясына кедергі келтірмеуін, ал егер олар шайқасқа шықса, оларды өз шептеріне кері итеруін қалады.
Grant already had issued orders on March 24, 1865, for an offensive to begin on March 29 and was not deterred by the Battle of Fort Stedman. Otherwise, Sheridan should wreck the railroads as much as possible and either return to the Petersburg lines or join Sherman in North Carolina at his discretion. Grant ordered two corps of the Army of the Potomac, the V Corps under Major General Gouverneur K. Warren and the II Corps under Major General Andrew A. Humphreys, to support Sheridan on his right flank, to the east of his objectives. Grant wanted these infantry corps to outflank the Confederates in their defenses and prevent them from interfering with Sheridan's mission, pushing them back to their lines if they came out to fight.
Аймақтық жолдардың сипаттамасы
Бригадир генерал Джошуа Чемберленнің 1915 жылғы "Армиялар өтуі" кітабындағы аймақтағы жолдар мен орналасқан жерлердің нақты айтылған сипаттамасы төменгі жазбада берілген.
A good verbal description of the roads and positions in the area, given by Brigadier General Joshua Chamberlain in his 1915 book The Passing of the Armies, is recited in the footnote.
Бастапқы қозғалыстар: 29 наурыз
Уорреннің 17 000-нан астам сарбаздан тұратын V корпусы 29 наурызда таңғы сағат 3:00-де Одақ майдан шебінің оңтүстігіндегі резервтік позициясынан, Стейдж жолында қозғалып, Рованти ағысынан өтіп, Воган жолымен батысқа қарай Квейкер жолымен қиылысқан жерге жетті. Уоррен өзінің тікелей бастығы, Потомак армиясының тікелей тактикалық басқаруында болған генерал-майор Джордж Г. Мидке Динуидди сот үйінің қорғалмағанын хабарлады. Уоррен бұйрықты дұрыс түсінбеді немесе назарға алмады және түске дейін Квейкер жолымен тек бригадир генерал Джошуа Чемберленнің бригадасын жіберді. Содан кейін Уоррен Мидтің екінші бұйрығына жауап ретінде басқа бөлімшелерді алға жіберді. II корпус таңғы сағат 6:30 шамасында Хэтчердің қашығынан қозғалды. Хамфрис Хэтчердің қашығындағы корпусы мен XXIV корпусының әскерлері арасында кеңістік қалдырмауға сақтық танытты, олар II корпус бос қалдырған Одақ желісіндегі позицияларды иеленді. Мид V корпус пен II корпус арасында үзіліс болдырмау үшін V корпустың Квейкер жолымен жоғары көтерілуін қалады. Чемберленнің шабуылдық тобын Квейкер жолымен солтүстікке қарай шамамен 1,5 миль (2 км) бастап кеткеннен кейін, оның шабуылшылары Грейвли-Ран өзенінің үстіндегі көпірдің қирағанын және қарсыластардың екінші жағында бекініп тұрғанын хабарлады. Конфедерация генерал-лейтенанты Ричард Х. Андерсон, генерал-майор Бушрод Джонсон дивизиясының корпустық командирі ретінде, Петербургтің батысындағы Конфедерацияның оң фланкінде, Хэтчердің қашығында, Five Forks-тен шамамен 4 миль (6 км) шығысқа және Сазерленд станциясының оңтүстігінде орналасқан.
Warren's V Corps of over 17,000 men moved from their reserve position south of the Union front line on the Stage Road at 3:00 a. m. on March 29, crossed Rowanty Creek and proceeded west on Vaughan Road to the intersection with Quaker Road. Warren reported to his immediate superior, Major General George G. Meade, who remained in direct tactical command of the Army of the Potomac, that Dinwiddie Court House was undefended. Warren misunderstood or ignored the order and sent only Brigadier General Joshua Chamberlain's brigade up the Quaker Road until noon. Then Warren sent other units forward in response to a second order from Meade. The II Corps moved from Hatcher's Run at about 6:30 a. m. Humphreys was careful not to leave a gap between his corps at Hatcher's Run and the troops of the XXIV Corps which took the positions in the Union line that were being vacated by the II Corps. Meade wanted the V Corps to move up the Quaker Road to prevent a gap developing between the V Corps and the II Corps. After leading the brigade about 1.5 mile (2 km) north on Quaker Road, Chamberlain's skirmishers reported that the bridge over Gravelly Run had been destroyed and that Confederates were entrenched on the other side. Confederate Lieutenant General Richard H. Anderson, as a corps commander of only the division of Major General Bushrod Johnson, was stationed on the Confederate right flank west of Petersburg at Hatcher's Run about 4 mile (6 km) east of Five Forks and immediately south of Sutherland Station.
Ұрыс басталды
Чемберлен 198-ші Пенсильвания жаяу әскерін жолдың оң жағына орналастырып, конфедераттарға шабуыл жасау үшін алдын ала шағылыстыру мақсатында қолданды, ал ол 185-ші Нью-Йорк ерікті жаяу әскерін Грейвли-Ран арқылы конфедераттардың оң фланкіна шабуыл жасауға бастап, қарама-қарсы күреске дейін жеткізді. Екі одақ полкі де сол кезге тәннен артық, шамамен 1000 офицер мен сарбаздан тұрды. Чемберленнің бригадасының қалған бөлігі Нью-Йорк әскерлерінің шабуылынан кейін өзеннен өтті. Конфедераттар Квакер жолынан солтүстікке қарай шамамен 2 км жерде орналасқан Льюис шаруашылығының алқабына шегінді. Чемберлен өзінің қалған әскерін алға жылжытты, ал шабуылшыларға қарсы шыққан конфедераттар өз бекіністеріне қайта оралды.
Chamberlain placed the 198th Pennsylvania Infantry on the right side of the road to fire on the Confederates as a diversion while he led the 185th New York Volunteer Infantry across Gravelly Run to attack the Confederate right flank where a hand to hand fight developed. Both Union regiments were oversize for that time period with about 1,000 officers and men. The rest of Chamberlain's brigade crossed the stream following the New Yorkers' attack. The Confederates retreated to the Lewis farmhouse clearing about 1 mile (2 km) further north on the Quaker Road. Chamberlain brought the rest of his men forward and the Confederates who had moved out to meet the skirmishers again returned to their works.
Шамберлен жараланған; өз адамдарын жинады
Соғыс тоқтап қалғаннан кейін Чемберленнің дивизия командирі, бригадир генерал (бриват генерал-майор) Чарльз Гриффин алға шығып, Чемберленге конфедераттардың орналасқан жерін басып алу қажеттігін айтты. Сосын Чемберлен конфедераттардың шабуылынан шегініп жатқан Пенсильвания полкін жинады. Оның жараланған аты жолға түсе алмай қалғанда, Чемберлен өз қатарының алдына жаяу барып тұрды. Біраз уақыттан соң бірнеше конфедерат әскері пайда болып, Чемберленнің қарсы тұруын тоқтатуын талап етті.
After a pause in the fighting, Chamberlain's division commander, Brigadier General (Brevet Major General) Charles Griffin came forward and told Chamberlain that the Confederate position must be taken. Then Chamberlain rallied his Pennsylvania regiment who were retreating from a Confederate charge. When his wounded horse could not continue, Chamberlain went to the front of his line on foot. Several Confederate soldiers soon appeared and demanded Chamberlain's surrender.
Одақтың күшеюі Конфедерацияны кері қайтарады
Тағы бір қысқа үзілістен кейін Чемберлен өзінің Нью-Йорк полкі алдағы ормандағы конфедераттық бекіністерін басып алуға жасаған әрекеттен кері шегіп жатқанын көрді. Чемберлен мен полк офицерлері сарбаздарды тұрақтандырды, жақын арада конфедераттарды кері тартты, сосын Регулярлық армияның лейтенанты Джон Митчелл басқаратын одақтың артиллериясы төрт зеңбірекпен оларға көмекке келді. Артиллериялық оқтарға қарамастан, конфедераттар одақ позициясын айналып өтіп, шабуылға көшуге тырысты. Чемберленнің сарбаздары мен артиллерия позицияны ұстап тұрды, бірақ содан кейін конфедераттар одақ позициясының орталығында және оң жағындағы Пенсильвания әскерлеріне шабуыл жасады. Одақ сарбаздарының оқ-дәрісі таусылып бара жатқандықтан, олар баяу шегіне бастады. Чемберленнің қатары кері шегінген кезде, оның бірінші бригадасын 188-ші Нью-Йорк ерікті жаяу әскер полкі және полковник (бригадир генерал) Эдгар М. Грегоридің екінші бригадасының 155-ші Пенсильвания ерікті жаяу әскер полкі (Зуавтар) күшейтті. Полковник (бригадир генерал) Альфред Л. Пирсон пенсильваниялықтарды орталыққа және конфедераттар тығылған аралыққа, яғни аралыққа жетеледі. Пирсон полк туын ұстап, өз сарбаздарымен бірге аралыққа қарай шабуылдады, сондай-ақ шаршаған бірінші бригада қатарынан өтті. Отыз екі жылдан кейін Пирсон Льюис шаруасындағы ерлігі үшін Құрмет медалімен марапатталды. Одақтың қосымша күштерін көрген конфедераттар Ақ емен жолындағы негізгі бекіністеріне шегінді, Бойдтон Планк жолынан бас тартып, ауыр жарақат алғандар мен кейбір тұтқындалғандарды қалдырып кетті.
After another brief pause, Chamberlain saw that his New York regiment was being driven back from an attempt to take the Confederate works in the woods ahead. Chamberlain and the regiment's officers steadied the men and soon they pushed the Confederates back until Union artillery under Regular Army Lieutenant John Mitchell came up with four guns to support them. Despite the artillery fire, the Confederates tried to outflank and charge the Union position. Chamberlain's men and the artillery held the position, but then the Confederates charged the Pennsylvania troops in the center and on the right of the Union position. These Union soldiers were nearly out of ammunition and began to slowly retreat. As Chamberlain's line was falling back, his First Brigade was reinforced by the 188th New York Volunteer Infantry Regiment and the 155th Pennsylvania Volunteer Infantry Regiment (Zouaves) of Colonel (Brevet Brigadier General) Edgar M. Gregory's Second Brigade. Colonel (Brevet Brigadier General) Alfred L. Pearson led the Pennsylvanians to the center and toward the sawdust pile that the Confederates were using for cover. Pearson grabbed the regimental colors and charged toward the sawdust pile with his men following and passing through the ranks of the exhausted First Brigade. Thirty two years later, Pearson was awarded the Medal of Honor for his actions at Lewis's Farm. When they saw these Union reinforcements, the Confederates retreated to their main entrenchments along White Oak Road, abandoning control of the Boydton Plank Road and leaving behind badly wounded men and some others who surrendered.
Жарысқа қатысқандар саны; зардап шеккендер саны
Чемберлен өзінің бригадасында 1700-ден аз офицер мен сарбаз болғанын және оның күшейткіштерінің саны шамамен 1000 екенін жазды. Ол, таңертеңгі есепке сәйкес, Конфедерацияның Джонсон дивизиясында 6277 тиімді офицер мен сарбаз болғанын көрсетті. Ол өзінің әскерінің шамамен төрттен бірін жоғалтқанын, ал Конфедерацияның жалпы шығындары "сан жағынан көп емес" болғанын мәлімдеді. Бірақ осы мәлімдемеден кейінгі абзацта ол сол кешкісін 150 қаза тапқан және ауыр жарақат алған конфедерат әскерлерінің бекіністер маңында жатқанын көргенін және оның бригадасы 200-ге жуық тұтқын алғанын атап өтті. Қазіргі заманғы құрбандықтарды бағалау бойынша Одақ әскерінен 381, ал Конфедерациядан 371 адам қаза тапқан.
Chamberlain wrote that he had fewer than 1,700 officers and men in his brigade and that his reinforcements numbered about 1,000. He wrote that the Confederates had 6,277 effective officers and men in Johnson's Division according to their morning report. He stated that he lost about a quarter of his men while the Confederate total loss was "slight in numbers," although in a paragraph after this statement he said that he saw that evening 150 dead and severely wounded Confederates lying around the breastworks and noted that almost 200 prisoners had been taken by his brigade. Modern casualty estimates are 381 for the Union force and 371 for the Confederates.
Еуропалық Одақтың ұстанымдары
Уоррен Квакер жолы мен Бойдтон Планк жолының қиылысына жақын позиция алды. Гриффин дивизиясы және Бригадир генерал Сэмюэл Кроуфорд дивизиясы Бойдтон Планк жолы бойында орналасқан болатын, ал 29 наурыздағы одақтық әскерлердің қимылдары мен Чемберленнің Льюис фермасын басып алудағы сәттілігі одақ армиясына осы маңызды байланыс және жабдықтау жолын кесіп, Уайт-Ок-роуд желісіне шабуыл жасауға мүмкіндік берді. Шерденнің ат әскерлері ұзақ және лайлы жолмен жүруге мәжбүр болғандықтан, 1865 жылғы 29 наурызда сағат 17:00 шамасында Динвидди сот үйіне жетті. Шеридан Девин және Крук дивизияларының күштерін Воган жолы, Флат-Фут жолы, Бойдтон Планк жолы және Адамс жолын күзетуге орналастырды.
Warren was able to take a position near the junction of the Quaker Road and the Boydton Plank Road. Griffin's division and Brigadier General Samuel Crawford's division taking up positions along the Boydton Plank Road, the Union movements on March 29 and Chamberlain's success in taking the Lewis Farm position enabled the Union Army to cut this important communication and supply road and to set up to attack the White Oak Road Line. Having to deal with muddy roads over a longer route, Sheridan's cavalry divisions reached Dinwiddie Court House at about 5:00 p. m. on March 29, 1865. Sheridan put troops of Devin's and Crook's divisions into position to guard the Vaughan Road, Flat Foot Road, Boydton Plank Road and Adams Road.
Грант бұйрықтарын өзгертті
Конфедерацияның Льюис фермасы шабуылына белсенділік танытпауы және олардың White Oak Road Line желісіне қайта шегінуі Грантты Шериданның миссиясын тек теміржолға жасалған шабуылмен шектемей, оны кеңейтіп, ірі шабуылға айналдыруға ынталандырды. Ол Шериданға жолдаған хатында: "Енді мен осы мәселені аяқтауға дайынмын" деп жазды.
Encouraged by the Confederate failure to press their attack at Lewis's Farm and their withdrawal to their White Oak Road Line, Grant decided to expand Sheridan's mission to a major offensive rather than just a railroad raid and forced extension of the Confederate line. He wrote in his letter to Sheridan: "I now feel like ending the matter "
Лидің әрекеттері
Ли Конфедерацияның Форт-Стэдмендегі жеңілісі мен Шериданның ат әскерінің Петербургке келгенінен кейін Гранттың 24 наурызда бұйырғандай, Лидің оң қанатына шабуыл жасайтынын күткен. Ли генерал-майор Фитцху Лиге өзінің ат әскері дивизиясын Сазерленд станциясына алып барып, генерал-майорлар Руни Ли мен Томас Л. Россердің ат әскері дивизияларымен қосылуға бұйрық берді. Фитцху Лиге біріккен ат әскеріне басшылық ету тапсырылды. Генерал Ли Пикеттің Конфедерация шебін оң қанатынан 6 шақырымға дейін, Бес Шатырдан шығысқа қарай созуға мүмкіндігі бар деп ойлады. Ли Ханттон бригадасына Манчестер, Вирджиния маңында резервте тұруға бұйрық берді, олар Пикетке көмектесе алатын немесе Одақ күштері шабуыл жасаса, Саутсайд темір жолы мен Ричмонд және Дэнвилл темір жолының Берквилл, Вирджиниядағы қиылысын қорғау үшін пойызбен жылжуға дайын болатын. Конфедерация да жараланғандарға ұшырады, оның ішінде бригадир генерал Уильям Х. Ф. Пейн. Россер мен Руни Лидің ат әскері дивизиялары одан да кейін келді. Осы уақытта Уорреннің V корпусының шабуылшылары Конфедерация әскерлерін Бойдтон Планк жолы мен Клейборн жолы арасындағы Уайт-Ок жолында ұстап тұрды. Мейд пен Гранттан толық емес ақпарат және шатасқан, қарама-қайшы бұйрықтар келгеніне қарамастан, Гранттың бұйрығымен Уоррен Одақтың V корпусын Бойдтон Планк жолының бір бөлігін нығайту үшін алға жылжытты және V корпус сол жолды Дабней Милл жолымен қиылысынан Грейвли Рунға дейін жабу үшін бекітті. Түстен кейін Уоррен Гриффин әскерлерінің Конфедерацияның аванпостарын басып алғанын көрді, бірақ Бойдтон Планк жолының жоғары жағындағы қозғалыс Конфедерация артиллериясымен және бекіністерімен қамтылғанын да байқады. Хэмфридің II корпусы V корпус пен XXIV корпус арасындағы аралықты жапты. Соңғы корпус Конфедерацияның пикет шебінің үлкен бөлігін басып алды. Бригадир генерал Ромейн Б. Айрстің V корпусының дивизиясы Клейборн жолынан батысқа қарай Уайт-Ок жолына қарай барлау жүргізді. Полковник Фредерик Уинтроп басқаратын алдыңғы бригада келесі күнгі шайқаста маңызды рөл атқаратын Грейвли Рунның тарылған саласын кесіп өтті. Қараңғылық жақындағанда Айрс өзінің позициясын қорғау үшін бірнеше күзет бекеттерін дайындады. 30 наурыздағы Уайт-Ок желісіндегі шайқаста Одақтан 1 адам қаза тапты, 7 адам жараланды және 15 адам жоғалып кетті; Конфедерацияның жоғалғандарының саны белгісіз.
Lee had anticipated that with the Confederate defeat at Fort Stedman and the arrival of Sheridan's cavalry at Petersburg, Grant would make a move on Lee's right flank such as Grant had ordered on March 24. Lee also ordered Major General Fitzhugh Lee to take his cavalry division to Sutherland Station and join with the cavalry divisions of Major Generals Rooney Lee and Thomas L. Rosser. Fitzhugh Lee was ordered to take command of the combined cavalry. General Lee thought that Pickett might be able to extend the Confederate line from its right flank 4 mile (6 km) east of Five Forks to Five Forks. Lee ordered Hunton's brigade to stand in reserve near Manchester, Virginia where it could support Pickett or move by rail to defend the junction of the Southside Railroad and Richmond and Danville Railroad at Burkeville, Virginia if a Union force moved to attack it. The Confederates also suffered some casualties, including Brigadier General William H. F. Payne who was wounded. Rosser's and Rooney Lee's cavalry divisions arrived even later. Meanwhile, skirmishers from Warren's V Corps kept the Confederates in their White Oak Road Line between the Boydton Plank Road and Claiborne Road. Despite incomplete information and somewhat vague and conflicting orders from Meade and Grant, on Grant's order, Warren pushed the Union V Corps forward to strengthen his hold on a part of the Boydton Plank Road and the V Corps entrenched a line to cover that road from its intersection with Dabney Mill Road south to Gravelly Run. In the afternoon, Warren saw Griffin's men take over Confederate outposts but he also saw that movement further up the Boydton Plank Road was covered by Confederate artillery and fortifications. Humphrey's II Corps closed the gap between the V Corps and the XXIV Corps. The latter corps captured a large part of the Confederate picket line. Brigadier General Romeyn B. Ayres's division of the V Corps made a reconnaissance toward the White Oak Road a short distance west of Claiborne Road. The lead brigade under Colonel Frederick Winthrop crossed a swollen branch of Gravelly Run which was to feature in the following day's battle. As dark approached, Ayres had a number of outposts prepared to cover his position. Union casualties for the March 30 actions at the White Oak Line were 1 killed, 7 wounded and 15 missing; the number of Confederate casualties is unknown.
1865 жылғы 31 наурыздағы шайқастардың прелюдиясы
1865 жылғы 29 наурызда Льюис фермасында және 1865 жылғы 30 наурызда сол ферманың маңында, Уайт-Ок-роуд жолы бойында болған шайқастар, маневрлер мен ұсақ шайқастар Уайт-Ок-роуд шайқасы мен 1865 жылғы 31 наурыздағы Динвидди сот үйі шайқасына жол ашты.
The fighting, maneuvering and skirmishing at Lewis's Farm on March 29, 1865, and in the vicinity of that farm along the White Oak Road Line on March 30, 1865, set the stage for the Battle of White Oak Road and the Battle of Dinwiddie Court House on March 31, 1865.