Борис Виан: Француз жазушысы, музыкант және жазз шебері
Boris Vian
Борис Виан: француз жазушысы, музыкант (1920-1959). Романдары, әсіресе "Көпіршік Арман" және Вернон Салливан псевдонимимен жазылған туындылары туралы ақпарат. Жазз әсері.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француз жазушысы және музыканты (1920–1959)
French writer and musician (1920–1959)
Борис Виан (bɔʁis vjɑ̃; 10 наурыз 1920 – 23 маусым 1959) – француз полиматы, көбінесе өзінің романдарымен еске алынады. Вернон Салливан псевдонімімен жарық көрген туындылары қылмыстық әдебиеттің есімдерін шығарып, әзіл-қалжыңға толы пародилері болды, олардың конвенциядан тыс көзқарастары шығу кезінде қызу пікір тудырды. Вианның нағыз атымен жарық көрген өзге де туындылары ерекше стильмен жазылған, көптеген жаңа сөздер, айлалы тіл ойындары және сюрреалистік сюжеттерге толы болды. Оның "Күнгі түс туралы көбік" (L'Écume des jours) романы осы туындылардың ең танымал және ағылшын тіліне аударылған санаулы кітаптарының бірі. Виан француз джаз өнеріне зор үлес қосты. Ол Парижде Хоаги Кармайкл, Дьюк Эллингтон және Майлз Дэвистің байланыс адамы болды, бірнеше француз джаз журналдарына (Le Jazz Hot, Paris Jazz) жазды және АҚШ мен Францияда джаз туралы көптеген мақалалар жариялады. Оның өзінің музыкасы мен әндері, әсіресе соғысқа қарсы "Le Déserteur" ("Дезертір") әні өмір бойына танымал болды.
Boris Vian (bɔʁis vjɑ̃; 10 March 1920 – 23 June 1959) was a French polymath who is primarily remembered for his novels. Those published under the pseudonym Vernon Sullivan were bizarre parodies of criminal fiction, highly controversial at the time of their release due to their unconventional outlook. Vian's other fiction, published under his real name, featured a highly individual writing style with numerous made up words, subtle wordplay and surrealistic plots. His novel Froth on the Daydream (L'Écume des jours) is the best known of these works and one of the few translated into English. Vian was an important influence on the French jazz scene. He served as liaison for Hoagy Carmichael, Duke Ellington and Miles Davis in Paris, wrote for several French jazz reviews (Le Jazz Hot, Paris Jazz) and published numerous articles dealing with jazz both in the United States and in France. His own music and songs enjoyed popularity during his lifetime, particularly the anti war song "Le Déserteur" (The Deserter).
Ерте өмір
Виан 1920 жылы Париждің бай шағын қаласы Виль-д'Аврейде (О-де-Сен) жоғарғы орта тапқа жататын отбасында дүниеге келді. Оның ата-анасы Пол Виан, жас рентьер, және Ивон Равенц, әуесқой пианист және арфашы болды. Виан әкесінен шіркеуге және әскерге деген сенімсіздік, сондай-ақ богемиялық өмірге құштарлықты мұра етті. Виан төрт баланың екіншісі еді: Лелио (1918–1984), Ален (1921–1995) және Нинон (1924–2003). Отбасы Ле-Фовет вилласында тұрды. "Борис" есімін классикалық музыканы жақсы көретін Ивонна Мусоргскийдің "Борис Годунов" операсының қойылымын көргеннен кейін таңдады. Бористің бала кезі де ауру-сырқаумен өтті, ол 12 жасында ревматизмге шалдықты. Содан бері Бористің ата-анасы оған аса қамқорлық көрсетті, ол кейін "Қызыл шөп" және "Жүректі жыртып алу" шығармаларында оларды қатал сынады.
Vian was born in 1920 into an upper middle class family in the wealthy Parisian suburb of Ville d'Avray (Hauts de Seine). His parents were Paul Vian, a young rentier, and Yvonne Ravenez, amateur pianist and harpist. From his father, Vian inherited a distrust of the church and the military, as well as a love of the bohemian life. Vian was the second of four children: the others were Lélio (1918–1984), Alain (1921–1995) and Ninon (1924–2003). The family occupied the Les Fauvettes villa. The name "Boris" was chosen by Yvonne, an avid classical music lover, after seeing a performance of Mussorgsky's opera Boris Godunov. Boris' later childhood was also marked with sickness as he suffered from Rheumatic fever when he was 12. From then on Boris' parents became overprotective toward him, and he would later judge them harshly for this in L'Herbe rouge and L'Arrache coeur.
Ресми білім беру және жасөспірімдік жылдар
1932 жылдан 1937 жылға дейін Виан Версальдегі Лицей Хош мектебінде оқыды. 1936 жылы Виан мен оның екі бауыры "көңіл көтеру кештері" (surprise parties) деп аталатын шараларды ұйымдастыра бастады. Олар мексикалық кактус – пейоттан алынған мескалинді қолданды. Осы жиындар оның алғашқы романдарының негізі болды: «Swaths-тағы мазасыздық» (Trouble dans les andains) (1943) және әсіресе «Веркокен және планктон» (Vercoquin et le plancton) (1943–44). 1936 жылы Виан джазға қызығушылық танытты, келесі жылы ол труба ойнауды бастады және «Hot Club de France» клубына қосылды. 1937 жылы Виан математика, философия, латын, грек және неміс тілдерінен бакалавриатты бітірді. Содан кейін ол Париждегі Кондорсе лицейіне түсіп, 1939 жылға дейін арнайы математиканы оқыды. Виан француз джаз өнеріне толыққанды енді: мысалы, 1939 жылы ол Францияда Дьюк Эллингтонның екінші концертін ұйымдастыруға көмектесті. Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанда, Виан денсаулығының нашарлығына байланысты әскерге қабылданбады. Ол Париждегі Centrale des Arts et Manufactures мектебіне оқуға түсті, содан кейін соғыс салдарынан мектеп Ангулемге көшірілгенде ол да сонда көшті. 1940 жылы Виан Мишель Леглиспен танысты, ол 1941 жылы оның әйелі болды. Ол Вианға ағылшын тілін үйретті және оны американ әдебиетінің аудармаларымен таныстырды. Сондай-ақ 1940 жылы Виан Жак Лусталотпен танысты, ол кейінірек бірнеше ерте роман мен әңгімелерде «Полковник» кейіпкері ретінде жиі кездеседі. Лусталот 1949 жылы, терезеден пәтерге кіруге тырысып, ғимараттан құлап қаза тапты, бұл осыған дейінгі тіл білмейтін тілдік бәс тілдесудің салдары болды. 1942 жылы Виан мен оның бауырлары Клод Аббади басқаратын джаз оркестріне қосылды, ол Вианның «Веркокен және планктон» романында екінші дәрежелі кейіпкер болды. Сол жылы Виан Эколь-Центральді металлургия мамандығы бойынша бітірді, ал оның ұлы Патрик дүниеге келді.
From 1932 to 1937, Vian studied at Lycée Hoche in Versailles. In 1936, Vian and his two brothers began to organize what they called "surprise parties" (surprise parties). They partook of mescaline in the form of a Mexican cactus called peyote. These gatherings became the basis of his early novels: Trouble dans les andains (Turmoil in the Swaths) (1943) and particularly Vercoquin et le plancton (Vercoquin and the Plankton) (1943–44). It was also in 1936 that Vian became interested in jazz; the next year he started playing the trumpet and joined the Hot Club de France. In 1937, Vian graduated from Lycée Hoche, passing baccalauréats in mathematics, philosophy, Latin, Greek and German. He subsequently enrolled at Lycée Condorcet, Paris, where he studied special mathematics until 1939. Vian became fully immersed in the French jazz scene: for example, in 1939 he helped organize Duke Ellington's second concert in France. When WWII started, Vian was not accepted into the army due to poor health. He entered École Centrale des Arts et Manufactures in Paris and subsequently moved to Angoulême when the school moved there because of the war. In 1940, Vian met Michelle Léglise, who became his wife in 1941. She taught Vian English and introduced him to translations of American literature. Also in 1940, Vian met Jacques Loustalot, who became a recurring character in several early novels and short stories as "The Colonel". Loustalot died accidentally in 1949 falling from a building he was trying to climb on in order to enter into a flat by the window, after a bet. In 1942, Vian and his brothers joined a jazz orchestra under the direction of Claude Abbadie, who became a minor character in Vian's Vercoquin et le plancton. The same year, Vian graduated from École Centrale with a diploma in metallurgy, and his son Patrick was born.
Мансап
Виан бітіргеннен кейін Мишель екеуі Париждің 10-ауданында тұрып, 1942 жылдың 24 тамызында Францияның Стандарттау қауымдастығында (AFNOR) инженер болды. Осы уақытқа дейін ол джаз трубашысы болған, ал 1943 жылы өзінің алғашқы романын жазды – «Шығанақтардағы дүрбелең» (Trouble dans les andains). Оның әдеби мансабы 1943 жылы «Hot Club de France» бюллетенінде алғашқы өлеңі жарияланған кезде басталды. Өлеңге Вианның нақты атының анаграммасы – «Қуанышты бизон» (Bison Ravi) деген қол қойылды. Сол жылы Вианның әкесі қайтыс болды, оны үйінде қарақшылар өлтірді. 1944 жылы Виан «Vercoquin және планктон» (Vercoquin et le plancton) романын аяқтады, ол жас кезіндегі тосын сыйлар мен AFNOR-дегі жұмысынан (романда осы жұмыс қатты сатираланды) шабыттанды. Реймонд Кену мен Жан Ростан Вианға бұл туындыны 1947 жылы «Галлимар» баспасында жариялауға көмектесті, сонымен қатар Виан 1946 жылы аяқтаған бірнеше туындылары да жарық көрді. Олардың ішінде оның алғашқы маңызды романдары – «Күндердің көбігі» (L'Écume des jours) және «Пекиндегі күз» (L'automne à Pékin) болды. Біріншісі, кейіпкерлердің сезімдеріне нақты дүниелер жауап беретін қайғылы махаббат тарихы, қазір Вианның шедеврі саналады, бірақ жарияланған кезде көп назар аудара алмады. «Пекиндегі күз», оның мазмұнында да махаббат тарихы болған, бірақ біршама күрделі болды, сондай-ақ жақсы сатылмады. Туындыларының коммерциялық сәтсіздігіне көңілі толмаған Виан бестселлер жаза алатынына сендіріп, бар болғаны 15 күнде «Мен сіздің қабірлеріңізге түкіремін» (J'irai cracher sur vos tombes) романын жазды. Кітаптың авторы – америкалық жазушы Вернон Салливан, ал Виан аудармашы ретінде көрсетілді. Виан өзінің баспагер досы Жан д’Альюенді 1947 жылы осы романды жариялауға көндірді. Ақырында бұл алаялық белгілі болды және кітап сол жылы ең көп сатылған кітаптардың біріне айналды. Виан 1947 жылдан 1949 жылға дейін тағы үш Вернон Салливан романын жазды. 1946 жыл Вианның өміріндегі шешуші кезең болды: Мишель екеуі өткізген танымал кештердің бірінде ол Жан-Поль Сартр, Симон де Бовуар және Альбер Камюмен танысты, олардың әдеби орталарында тұрақты болды және «Les Temps modernes» журналында әртүрлі материалдарды үнемі жариялай бастады. Виан Сартрға ерекше құрмет көрсетіп, оған «Күндердің көбігінде» (L'Écume des jours) «Жан Сол Партр» рөлін берді, бұл роман ағылшын тілінде «Күнгі түсдегі көбік» (Froth on the Daydream) деген атпен жарық көрді. Иронияға орай, Сартр мен Мишель Виан қарым-қатынас бастады, бұл Вианның некесін бұзды. Әдеби еңбектері маңызға ие болғанына қарамастан, Виан джаз әлемінен ешқашан шықпады. Ол джаз туралы журналдарға үнемі материалдар жазды және «Le Tabou» клубында трубада ойнады. Нәтижесінде оның қаржылық жағдайы жақсарды және ол AFNOR-дегі жұмысынан бас тартты. Виан сонымен қатар өзінің хорын құрды – «Saint Germain des Pieds-тің кішкентай хоры» (La petite chorale de Saint Germain des Pieds).
After Vian's graduation, he and Michelle moved to the 10th arrondissement of Paris and, on 24 August 1942 he became an engineer at the French Association for Standardisation (AFNOR). By this time he was an accomplished jazz trumpeter, and in 1943 he wrote his first novel, Trouble dans les andains (Turmoil in the Swaths). His literary career started in 1943 with his first publication, a poem, in the Hot Club de France bulletin. The poem was signed Bison Ravi ("Delighted Bison"), an anagram of Vian's real name. The same year Vian's father died, murdered at home by burglars. In 1944, Vian completed Vercoquin et le plancton (Vercoquin and the Plankton), a novel inspired partly by surprise parties of his youth and partly by his job at the AFNOR (which is heavily satirized in the novel). Raymond Queneau and Jean Rostand helped Vian to publish this work at Éditions Gallimard in 1947, along with several works Vian completed in 1946. These included his first major novels, L'Écume des jours and L'automne à Pékin (Autumn in Peking). The former, a tragic love story in which real world objects respond to the characters' emotions, is now regarded as Vian's masterpiece, but at the time of its publication it failed to attract any considerable attention. L'automne à Pékin, which also had a love story at its heart but was somewhat more complex, also failed to sell well. Frustrated by the commercial failure of his works, Vian vowed he could write a best seller and wrote the hard boiled novel I Spit on Your Graves (J'irai cracher sur vos tombes) in only 15 days. The book was ascribed to a fictitious American writer, Vernon Sullivan, with Vian credited as translator. Vian persuaded his publisher friend Jean d'Halluin to publish the novel in 1947. Eventually the hoax became known and the book became one of the best selling titles of that year. Vian wrote three more Vernon Sullivan novels from 1947 to 1949. The year 1946 marked a turning point in Vian's life: At one of the popular parties that he and Michelle hosted he made the acquaintance of Jean Paul Sartre, Simone de Beauvoir and Albert Camus, became a regular in their literary circles and started regularly publishing various materials in Les Temps modernes. Vian admired Sartre in particular and gave him a prominent role—as "Jean Sol Partre"—in L'Écume des jours (litt. "The foam of the days") published in English under the title: Froth on the Daydream. Ironically, Sartre and Michelle Vian commenced a relationship that would eventually destroy Vian's marriage. Despite his literary work becoming more important, Vian never left the jazz scene. He became a regular contributor to jazz related magazines, and played trumpet at Le Tabou. As a result, his financial situation improved, and he abandoned the job at the AFNOR. Vian also formed his own choir, La petite chorale de Saint Germain des Pieds .
Кейінгі жылдар
1948 жылы Вианның қызы Кароль дүниеге келді. Ол Вернон Салливан романдарын жазумен әдеби мансабын жалғастырды, сондай-ақ өлеңдер жинақтарын шығарды: Barnum's Digest (1948) және Cantilènes en gelée (Cantelinas in Jelly, 1949). Виан пьесалар жазуды да бастады, алғашқысы – L'Équarrissage pour tous (Баршаға арналған сойыс), 1950 жылы жазылған жылы сахналанды. Сол жылы Вианның үшінші маңызды романы – "L'Herbe rouge" (Қызыл шөп) жарық көрді. Бұл туынды алдыңғыларынан гөрі әлдеқайда қараңғы, мазмұны жан дүниесін психоанализдеуге көмектесетін алып машина жасаған адам туралы. Бұрынғы екі кітабы сияқты, бұл да жақсы сатылмады; Вианның қаржылық жағдайы 1948 жылдың соңынан бері нашарлап, ағылшын тіліндегі әдебиет пен мақалаларды аударуға мәжбүр болды. Виан әйелінен ажырасып, 1950 жылы швейцариялық биші Урсула Кюблермен танысты; екеуі махаббатқа берілді, ал 1951 жылы Виан Мишельден ажырасты. Урсула мен Борис 1954 жылы үйленді. Вианның соңғы романы – L'Arrache cœur (Жүректерді жұлып алушы), 1953 жылы жарық көрді, бірақ тағы да нашар сатылды, содан кейін Виан көркем әдебиет жазуды тоқтатты. 1953 жылдан кейін жарық көрген жалғыз туынды – 1956 жылы қайта басылған "L'automne à Pékin" романы болды. Ол ән жазу мен орындау өнеріне көшті, сонымен қатар өлеңдерін жазуын жалғастырды. Вианның әндері сәтті болды; 1954 жылы ол әнші-күйші ретінде алғашқы гастрольдік сапарына шықты. 1955 жылы, Philips компаниясының арт-директоры болып жұмыс істеген кезде, Виан әртүрлі салаларда белсенді болды: ән жазу, опера, сценарийлер және бірнеше пьеса. Оның алғашқы альбомы – Chansons possibles et impossibles (Мүмкін және мүмкін емес әндер) 1955 жылы жазылды. Досы Анри Сальвадормен бірге француз тіліндегі алғашқы рок-н-ролл әндерін жазды, оларды Генри Кординг есімдерімен орындады. Сондай-ақ, ол Петула Кларктың Франциядағы алғашқы концерттеріне арналған "Java Pour Petula" (Париж жаргонында жазылған, Францияға келген ағылшыз қыз туралы ән) әнін жазды. 1955 жылы Виан өзінің кейбір әндерін сахнада орындауға шешім қабылдады. Ол француз әншісі Марсель Молуджінің бір жыл бұрын "Le Deserteur" (Жоңғар) әнін сахнада орындағанда түпнұсқа мәтінді қабылдамағанына наразы болды, себебі ол әнге тыйым салынуы мүмкін деп ойлады. Виан бір шумақты өзгертуге келіссе де, ән 1967 жылға дейін телерадио арналарында тыйым салынды. Вианның өзі орындаған әндерінің жазбасы оның өлімінен кейін он жыл өткен соң ғана Францияда сәттілікке жетті. 1956 жылы Виан өкпе ісігінен өміріне қауіп келді, бірақ ол аман қалды және бұрынғыдай қарқынмен жұмыс істеуін жалғастырды. 1957 жылы Виан тағы бір пьесаны аяқтады: Les Bâtisseurs d'empire (Империя құрушылар), ол тек 1959 жылы жарық көрді және сахналанды. 1958 жылы Виан Дариус Милхомен бірге "Фиеста" операсы бойынша жұмыс істеді, сондай-ақ сол жылы оның эсселер жинағы – "En avant la zizique Et par ici les gros sous" (Музыканы қосыңыз және үлкен ақшаны әкеліңіз) жарық көрді.
The year 1948 saw the birth of Vian's daughter, Carole. He continued his literary career by writing Vernon Sullivan novels, and also published poetry collections: Barnum's Digest (1948) and Cantilènes en gelée (Cantelinas in Jelly, 1949). Vian also started writing plays, the first of which, L'Équarrissage pour tous (Slaughter for Everyone), was staged the year it was written, 1950. The same year saw the publication of Vian's third major novel, L'Herbe rouge (The Red Grass). This was a much darker story than its predecessors, centering on a man who built a giant machine that could help him psychoanalyze his soul. Like the previous two books, it did not sell well; Vian's financial situation had been steadily worsening since late 1948, and he was forced to take up translation of English language literature and articles in order to get by. Vian separated from his wife, and in 1950 he met Ursula Kübler (1928–2010), a Swiss dancer; the two started an affair, and in 1951 Vian divorced Michelle. Ursula and Boris married in 1954. Vian's last novel, L'Arrache cœur (The Heartsnatcher), was published in 1953, yet again to poor sales and Vian effectively stopped writing fiction. The only work that appeared after 1953 was a revised version of L'automne à Pékin, published 1956. He concentrated on a new field, song writing and performing, and continued writing poetry. Vian's songs were successful; in 1954 he embarked on his first tour as singer songwriter. By 1955, when he was working as art director for Philips, Vian was active in a wide variety of fields: song writing, opera, screenplays and several more plays. His first album, Chansons possibles et impossibles (Possible and Impossible Songs), was also recorded in 1955. He wrote the first French rock and roll songs with his friend Henri Salvador, who sang them under the nickname Henry Cording. He also wrote "Java Pour Petula" (a song about an English girl arriving in France, written in Parisian argot) for Petula Clark's first concert performances in France. Still in 1955, Vian decided to perform some of his songs on stage himself. He had been unhappy about the fact that French singer Marcel Mouloudji (1922–1994), who had interpreted "Le Deserteur" (The Deserter) on stage the year before, had not accepted the original lyrics because he thought that they would lead to the song being banned. Although Vian accepted a change to one verse, the song was banned from TV and radio channels until 1967. The record of Vian's songs performed by himself was not successful in France until ten years after his death. Vian's life was endangered in 1956 by a pulmonary edema, but he survived and continued working with the same intensity as before. In 1957, Vian completed another play: Les Bâtisseurs d'empire (The Empire Builders), which was only published and staged in 1959. In 1958, Vian worked on the opera Fiesta with Darius Milhaud, and a collection of his essays, En avant la zizique Et par ici les gros sous (On with the Muzak And Bring in the Big Bucks), was published the same year.
Өлім
1959 жылы 23 маусым күні таңертең Виан "Мен сіздің қабіріңізге түкіремін" фильмінің экрандық нұсқасын көру үшін Cinéma Marbeuf кинотеатрында болды. Ол бұрыннан-ақ фильмді түсіргендермен өзінің туындысын дұрыс түсінбегендері үшін тартысып, фильмді көпшілік алдында сынаған және оның атын титрлерден алып тастауды сұраған еді. Фильм басталғалы бірнеше минут өткен соң, ол кенеттен: "Бұлар американдықтар дейсіз бе? Қатесіз!" – деп айқайлаған. Содан кейін ол орындығына құлап, ауруханаға жеткізу жолында кенеттен жүрек тоқтауынан көз жұмды.
On the morning of 23 June 1959, Vian was at the Cinéma Marbeuf for the screening of the film version of I will Spit on Your Graves. He had already fought with the producers over their interpretation of his work, and he publicly denounced the film, stating that he wished to have his name removed from the credits. A few minutes after the film began, he reportedly blurted out: "These guys are supposed to be American? My ass!" He then collapsed onto his seat and died of a sudden cardiac arrest on his way to the hospital.
Мұра
Өмір бойында Вернон Салливан есімімен жарық көрген романдары ғана сәтті болды. Оның нағыз атымен басылған кітаптары, оның пікірінше, шынайы әдеби құндылығына ие болғанымен, сол кездегі көрнекті жазушылардың қолдауына қарамастан, коммерциялық тұрғыдан сәтсіздікке ұшырады. Оның қайтысынан кейін бірден "L'Écume des jours" романы, одан кейін "L'automne à Pékin", "L'Arrache cœur" және "L'Herbe rouge" Францияда танымалдылыққа ие бола бастады және 1960-1970 жылдары жастар тарапынан қолдау тапты. Ән жазушы ретінде Вианның жетістіктері әртүрлі болды. Жұлдыздар қабылдамаған әндерді өзі орындауға бел буғанда, ол тек шектеулі аудиторияға (Лео Ферре мен Жорж Брассен сияқтылар) жете алды, ал көпшілік оның әншілік талантына көз жеткізбеді. Дегенмен, 1968 жылғы мамыр революциясының Франция ұрпағы, тіпті бұрынғылардан да бетер, оның әндерін жақсы көрді, әсіресе олардың қайраттылығы үшін. Әнші ретінде Виан Серж Генсбургке үлкен әсер етті, ол "Les Trois Baudets" кабаресінде Вианның қойылымдарына қатысып, отыз жыл өткен соң былай деп жазды: "Мен одан сабақ алдым [ ], ол керемет әндер орындады [ ], оны тыңдаған соң ғана мен қызықты нәрсе жасауға шешім қабылдадым". Сыншы ретінде Борис Виан 1957 жылы "Le Canard enchaîné" басылымында Генсбургті алғашқылардың бірі болып қолдады. Уақыт өте келе Вианның туындылары заманауи классикаға айналды, олар көбінесе мектептерде оқуға таңдалып, зерттеу нысаны ретінде пайдаланылады. Көптеген адамдар Вианды соғыстан кейінгі онжылдықтағы Сен-Жермен-де-Пренің символдық бейнесі ретінде қарастырады, сол кезде бұл аудан Париждегі өнер мен интеллектуалдық өмірдің орталығы болған.
During his lifetime, only the novels published under the name of Vernon Sullivan were successful. Those published under his real name, which had real literary value in his eyes, remained a commercial failure, despite the support of prominent writers of the time. Almost immediately after his death, L'Écume des jours, and then L'automne à Pékin, L'Arrache cœur, and L'Herbe rouge, began to gain recognition in France and were taken up by the young in the 1960s and 1970s. As a songwriter, Vian had mixed success. When he decided that he himself should sing the songs that were rejected by the stars, he succeeded only in reaching a limited audience (including Léo Ferré and Georges Brassens), the public remaining unconvinced of his talent for singing. Nevertheless the May 1968 in France generation, even more than the previous ones, loved his songs, especially because of their impertinence. As a songwriter, Vian inspired Serge Gainsbourg, who used to attend his show at the cabaret Les Trois Baudets and who wrote, thirty years later: "I took it on the chin [ ], he sang terrific things [ ], it is because I heard him that I decided to try something interesting". As a critic, Boris Vian was the first to support Gainsbourg in Le Canard enchaîné, in 1957. Over the years, Vian's works have become modern classics, often celebrated and selected as subjects for study in schools. Vian is still viewed by many as the emblematic figure of Saint Germain des Prés as it existed during the postwar decade, when this district was the centre of artistic and intellectual life in Paris.