Үнді суретшісі Житиш Каллаттың шығармашылығы

Кіріспе

Джиттиш Каллат (1974 жылы туған, Мумбай) – үнді суретшісі. Ол Үндістанның Мумбай қаласында тұрады және жұмыс істейді. Каллаттың туындыларына сурет салу, фотосурет, коллаждар, мүсін, инсталляциялар және мультимедиялық жұмыстар кіреді. 2014 жылы Кочиде өткен Кочи-Музирис биенналесінің екінші басылымының көркемдік жетекшісі болды. Қазіргі уақытта Каллатты Nature Morte (Нью-Дели), Chemould Prescott Road (Мумбай), ARNDT (Берлин) және Galerie Daniel Templon (Франция және Бельгия) галереялары ұсынады. Ол сонымен қатар Үндістан өнер қорының қамқорлар кеңесінің мүшесі. Ол суретші Рина Сайни Каллатқа үйленген.

Білім

Джит Каллат 1974 жылы Үндістанның Мумбаи қаласында туған.

Мансап

1996 жылы сурет салу бойынша BFA дәрежесін алғаннан кейін Каллаттың «PTO» атты жеке көрмесі өтті. Оның үлкен форматтағы суреттері мен графикалық жұмыстары бүгінгі күнге дейін оның барлық шығармашылығында қайталап келетін тақырыптарды қамтыды. Өзін дамып жатқан повествоның ортасында ұстаған бұл суреттер уақыт, өлім, өмір циклы, әсемдік және отбасылық тарихқа сілтемелермен байланысты болды. Тек келесі үш-төрт жылда ғана оның суреттерінде шетте көрінетін қаланың бейнесі басты орынға шыға бастады. Сол кезде Каллат қала көшелерін өзінің университеті деп атады, олар оның жұмысының тұрақты тақырыбы болып табылатын өмірдің мәңгілік мәселелерін жиі қамтитын. «Одан бұрын басқа да жергілікті суретшілер Поп-арт (әсіресе Джоти Бхатт пен Бхупен Хакар) сияқты халықаралық стильдермен және постмодернизмнің (Ғұламмұхаммед Шейх пен Атул Додия) әртүрлі элементтерін қолданған, бірақ ешкім де қалалық Үндістанның текстуралары мен беттерін сурет салудың бұзылуына осылай сәтті түрлендіре алмады», - деп атап өтті суретші, галерея иесі және Nature Morte директорының бірі Питер Нагги «Джитиш Каллат: 21 ғасырдың жігіті» атты эссесінде. «Каллаттың кейбір туындыларының бөліктері маусым кезінде ашық ауада қалғандай көрінеді, ал басқалары күннің күшті әсерінен күйгендей. Бұл жұмыстар көбінесе олардан гөрі көне көрінеді, дүниеге келгеннен кейін қартайып, субконтиненттегі барлық нысандар мен адамдар сияқты. Зардап шеккен және қиналған беттер суреттерді сіңіру үшін кеңістік жасайды, ал суреттердің өзі әртүрлі тәсілдермен өңделіп, деформацияланады. Бәрі бірігіп суретшінің сахналық кеңістігімен тығыз байланысып, оның туған жерінің ерекше ерекшеліктеріне түсініктеме беретін туындыларды жасайды. Мәдениет пен тарихты деградацияға ұшырату, бұрмалау, жою және қайта табу Каллаттың тақырыптарына айналды. Каллаттың жұмысы музей коллекцияларына жауап ретінде «Field Notes, (Tomorrow was here yesterday) (2011)» сияқты жобаларда дамыды, бұл туындысы үшін ол 2012 жылы Skoda сыйлығына үміткер болды, сондай-ақ Мельбурндағы Иан Поттер музейіндегі «Circa» жобасында дамыды. Бұл екі жобада да оның көптеген қайталанатын ойлары музеймен әрекеттесу арқылы формасын және құрылымын тапты, музей белгілердің инфрақұрылымы және ынталандырулар мен мағыналардың кеңістігі ретінде қарастырылды. Көбінесе жеке повествомен немесе автобиографиялық күйзеліспен басталатын жұмыстар өзіндік туындының кеңістігінде көрінбейтін формада жүзеге асырылуы мүмкін, ал оның бірнеше туындыларын бірге қарастыру арқылы оны табуға болады. Мысалы, уақыт тақырыбы «Жалпыға хабарлау 3» сияқты туындыларда, екі тарихи сәт палимпсест сияқты біріккен күйде бейнеленеді, ал «Эпилог» сияқты туындыларда оның әкесі өмірінде көрген әрбір ай, айдың бейнесімен тамақ түріне айналып, толығу мен бос кеңістіктің лабиринтіне айналады. Каллат сурет салу, ірі масштабты мүсіндер, фотосурет және бейнесурет сияқты әртүрлі медиамен жұмыс істегенімен танымал. «Каллаттың суреттері бұқаралық ақпарат құралдарының үстемдігімен сипатталатын заманда сурет салу мәселесін қарастырады», - деп жазады өнер сатушы және коллекционер Амрита Джавери «101 заманауи және қазіргі заманғы үнді суретшілеріне арналған нұсқаулықта. «Газеттер мен журналдардағы суреттерді, жарнамалық плакаттарды, обои мен граффитиді пайдаланып, оның туындылары бай қабаттарға және метафораларға толы. Каллат боялған бетті теледидар немесе компьютер мониторының сыртқы түріне ұқсату үшін қайта ойлап тапты, оның бетіндегі сызаттар мен аураларды қамтиды».

Having received his BFA in painting in 1996, Kallat had his debut solo exhibition titled "PTO" at Chemould Prescott Road. His large format paintings and drawings already had in them the themes that would recur throughout his work until today. With the self at the centre of an unfolding narrative, these paintings were connected to ideas of time, death, cycles of life, references to the celestial, and familial ancestry. It was only in the next three or four years that an image of the city, otherwise seen at the margins of his paintings, began to take centre stage. In those days Kallat referred to the city street as his university, often carrying within it pointers to the perennial themes of life that have remained a subtext to his work that have taken form in diverse media. "Other indigenous painters before him had flirted with international styles such as Pop (most notably Jyothi Bhatt and Bhupen Khakhar ) and the mix and match of Postmodernism (namely Gulammohammed Sheikh and Atul Dodiya), but no one had turned the textures and surfaces of urban India into the fracture of painting quite so successfully," noted artist, gallerist, and co director of Nature Morte, Peter Nagy in an essay titled "Jitish Kallat: 21st Century Boy". "Parts of Kallat's canvases appear as if they had been left outdoors during the monsoon season, other sections seem blistered and scorched by the unrelenting sun. The works usually appear much older than they actually are, aged as soon as they are born, not unlike all manner of objects and people through the subcontinent. The distressed and tortured surfaces create a field in which to submerge images while the images themselves are processed and mutilated in a variety of ways. All of which combine to create works that both participate intimately with the artist's mise en scene and comment upon the unique idiosyncrasies of his home. Degradation, bastardisation, the destruction and retrieval of culture and history became Kallat's subjects through the astute handling of both subject matter and technique." Kallat’s work has also developed in response to museum collections in the case of projects such as "Field Notes, (Tomorrow was here yesterday) (2011)" at the Dr Bhau Daji Lad Museum, Mumbai, for which he was shortlisted for The Skoda Prize in 2012, or "Circa," at the Ian Potter Museum in Melbourne. Both these projects had several of his recurring preoccupations find their form and structure in conversation with the museum viewed both as an infrastructure of signs but equally a field of stimuli and meaning. Often works which begin with a private narrative or an autobiographical impulse might be materialized in a form where the self remains invisible within the space of the artwork and could often be traced back by observing several bodies of work alongside each other. The theme of time, for instance, could be rendered as date in works such as Public Notice 3, where two historical moments are overlaid like a palimpsest or in works such as Epilogue, every moon that his father saw in his lifetime becomes a labyrinth of fullness and emptiness with the image of the moon morphing with the form of a meal. Kallat is known for working with a variety of media, including painting, large scale sculpture installations, photography, and video art. Kallat's paintings address the problem of painting in an age dominated by mass media, writes art dealer and collector, Amrita Jhaveri, in A Guide to 101 Modern & Contemporary Indian Artists. "Using images from newspapers and magazines, advertising billboards, wallpaper and graffiti, his works are richly layered and replete with metaphor. Kallat has reinvented the painted surface to mimic the appearance of a television still or a computer monitor, complete with its surface striations and auras."