Лондонның алғашқы теміржол стансасы: Спа Роуд тарихы

Кіріспе

Англиядағы бұрынғы теміржол станциясы

Spa Road теміржол станциясы Бермондсиде, Оңтүстік-Шығыс Лондонда орналасқан және астананың алғашқы теміржолы – Лондон және Гринвич теміржолының (L&GR) бастапқы терминалы болды. Ол Спа-роуд көшесінде орналасқан және осы атаумен танымал. Бұл станция қазіргі Ұлы Лондонның алғашқы теміржол терминалы еді. 1836 жылы ашылған станция бірнеше рет меншік иесі ауысты, бірнеше рет қайта жаңартылды, атын өзгертті және Бірінші дүниежүзілік соғыс кезіндегі үнемдеу шараларына байланысты 1915 жылы жабылды, бұл кезде ол бастапқы орнынан бірнеше жүз метр қашықтыққа көшірілген еді. Қазіргі таңда қолданылмайтын станция ғимараты жеңіл өнеркәсіптік аймақтың бір бөлігі болып табылады. Бастапқы станцияның билет кассасы және платформалардың қалдықтары сияқты бірқатар элементтері әлі де көрініп тұр.

Бірінші станция (18361838)

1833 жылы Парламент актісі L&GR-ге Лондон көпірінің оңтүстік жағынан Гринвичке дейін 6 км (4 миль) виадукт салуға және осы виадукт бойынша пойыз қатынасын жүзеге асыруға құқық берді. Алайда, желінің толық ұзындығы аяқталмас бұрын, кірістің максималды болуы үшін оның бір бөлігі жұртшылыққа ашылды. Басқа компаниялар өздерінің теміржол желілерін салуда болғандықтан, L&GR бизнеске бірінші болып кірудің коммерциялық артықшылығын алуды қалады. Тағы бір маңызды мәселе – компания акцияларының құны болды, ол 1835 жылдың соңында жоғары деңгейде болды, бірақ желі уақтылы ашылмаса, төмендеу қаупі бар еді. Басқарма Spa Road станциясынан Deptford ауданына дейінгі 4 км (2.5 миль) участені ашуды шешті. Бірінші пойыз 1836 жылдың 8 ақпанында сағат 8:00-де Deptford станциясынан Spa Road станциясына бағыт алды. Пойыздар сағат 8:30-дан 17:30-ға дейін, әр сағат сайын, жарты сағатқа қадаммен жүріп тұрды, Deptfordқа бару құны 6 пенни болды. Желіде жарықтандыру және сигналдық жүйе болмағандықтан, қараңғы түскеннен кейін қызмет тоқтатылды. Spa Road станциясы сол кезде өнеркәсіптік және жұмысшы табының шоғырланған аймағы болған Bermondsey округінде орналасқан еді. Желі Deptford және Greenwich қалаларына батпақтар мен бақшалар арқылы өтті. Станцияның өзі өте қарапайым болды. Ол екі жолды виадукттың тар кеңістігіне сығысып, қандай да бір ғимарат салуға орын қалмады. Компания станцияны станция деп атаған жоқ, оны "аялдама" деп атады. Платформаларға виадукттың сыртындағы ағаш баспалдақтар арқылы кіруге болады, оңтүстік жақта билет сату үшін кішкентай ағаш қабылдауы бар еді. Платформа толған жағдайда, жолаушылар пойыздарды күту үшін баспалдақтарда кезекке тұруға тиіс болды. Бірақ іс жүзінде олар көбінесе тікелей жол бойында кезекке тұрып жатты. Компания бастапқыда платформалар салуды жоспарламаған және жолаушыларға жол деңгейінен көтерілуге мүмкіндік беретін баспалдақтармен вагонды жабдықтаған, бірақ төменгі платформалар ыңғайлырақ екенін анықтады. L&GR баспалдақтарды күтіп ұстауды және стансадан күніне кем дегенде екі рет қызмет көрсетуді талап етті. Станцияның физикалық шектеулерін ескере отырып, ашылғаннан кейін бір ай өткен соң, жолаушы Дэниел Холмс пойыздың астына түсіп қайтыс болды. Deptford пойызы келген кезде басқа жолаушылар да жол бойында күтіп тұрды. Олар платформаға көтерілді, бірақ Холмс жолда қалды. Машинист Томас Миллендер Холмске алаңдап, оңтүстікке қарай келе жатқан пойызға соқтығысты. Оңтүстікке қарай келе жатқан пойызға отырған бірнеше жолаушы жарақат алды, ал Холмс Миллендердің басқарымынан шығып кеткен локомотивінің соққысынан бірден қаза тапты. Қызметкер полиция қызметкері де соққыдан қашып құтылды және жолаушыларды уақтылы ескертпегені үшін жұмыстан босатылды. Апатқа L&GR-дің резидент директоры Джордж Уокер куә болды және кейіннен адамдарды жолдан ұстау кезінде қызметкерлерінің кездескен қиындықтары туралы жазды. L&GR 1836 жылдың 14 желтоқсанында Лондон көпірі мен Spa Road арасындағы желіні ашты. Spa Road станциясын пайдалану Лондон Бридж теміржол станциясы ашылғаннан кейін айтарлықтай төмендеді, ал жүргізушілер жолаушылар сұранысы болмаса, тоқтамай-ақ тікелей өте бастады. Бұл жағдай 1838 жылдың наурыз айында компания директорлары пойыздарға күн бойы сағат сайын Spa Road станциясында тоқтауға бұйрық бергенде өзгерді және жексенбі және мереке күндері станцияға барып-келу үшін жарты вагонды резервтеді. Олар сондай-ақ станцияға кіруді жақсарту шараларын қабылдады. Осыған қарамастан, станция аз пайдаланылды және 1838 жылдың соңында L&GR директорлары станцияны жабу туралы шешім қабылдады. Станция 1838 жылдың соңында тақтамен жабылды және 1842 жылға дейін пайдаланылмады. 1845 жылдың наурыз айында жүргізілген қайта құру жұмыстары баспалдақты бұзып, Батыс көшесіндегі (қазіргі Marine Street) аркадан кіреберіспен жаңа ішкі баспалдақ құрылысын салуды қамтыды. Жолдар бір-бірінен сәл алыстатылып, ені шамамен 3 метр болатын арал платформаға орын қалдырылды. Бұл жерде жол деңгейінен 4 метр биіктікте шағын павильон салынды. Үшінші сыныпты жолаушы 1850 жылдың 1 сәуірінде ашық вагонынан шығып, басымен павильонның төбесіне соғылып қайтыс болды, өйткені оның Greenwich қаласына баратын пойызы стансадан өтіп бара жатқанда. Содан кейін Сауда кеңесі жүргізген тергеу үшінші сыныптағы "әрекетсіз жолаушылардың" болашақта "өздеріне зиян келтіру мүмкіндігіне" ие болмауын қамтамасыз ету үшін шаралар қабылдау керектігін ұсынды. Сол жылы Spa Road платформасында билет жинаушылар үшін кішкентай павильон орнатылды және Лондон көпіріне баратын пойыздар билеттерді жинау үшін онда тоқтатылды. Бұл тәртіп 1864 жылы Charing Cross теміржол станциясы ашылғанға дейін сақталды.

In 1833 an Act of Parliament granted the L&GR the rights to build a 4 mile (6 km) viaduct from the south end of London Bridge to Greenwich and to run trains along it. However, the line was partially opened to the public well before its full length had been completed in order to maximise revenue income as soon as possible. Other companies were in the process of building their own railway lines and the L&GR wished to gain the commercial advantage of being the first to open for business. Another consideration was the company's stock price, which stood high at the end of 1835 but was at risk of falling if the line was not soon opened. The board decided to open a 2.5 mile (4 km) stretch from Spa Road to Deptford, which served the district of Deptford. The first train left Deptford railway station for Spa Road at 8 am on 8 February 1836. Trains ran hourly on the half hour from Spa Road, from 8.30 am to 5.30 pm, with a fare to Deptford costing 6d. There were no services after dark, as there were no signals on the line and it was not illuminated. Spa Road station was within the parish of Bermondsey, which was then an industrial and working class area. From there the line crossed over marshes and market gardens to reach Deptford and Greenwich. The station itself was very basic. It was squeezed into a narrow space on a two track viaduct with no room for buildings of any sort. The company did not even refer to it as a station but as a "stopping place." The platforms were accessed via wooden staircases on the outside of the viaduct, the one on the south side having a small wooden hut at the bottom for issuing tickets. If the platform was full, passengers were supposed to queue on the steps to wait for the trains. In practice, though, they often queued on the track itself. The company had not originally intended to provide platforms at all and had fitted its carriages with steps to allow passengers to board from track level, but found that low platforms were more convenient. The Commissioner of Pavements required the L&GR to maintain the staircases and to provide at least two services a day from the station. Perhaps not surprisingly given the station's physical limitations, only a month after it was opened there was a fatal accident when passenger Daniel Holmes was run over by a train. The other passengers had been waiting with others on the track when the Deptford train arrived. They climbed up on to the platform but Holmes remained on the track. The engine driver, Thomas Millender, was distracted by Holmes and collided with the waiting southbound train. A number of passengers who had already boarded the southbound train were injured and Holmes was killed instantly when Millender's runaway engine struck him. The duty policeman only just escaped also being struck and was dismissed for failing to warn the passengers in time. The accident was witnessed by George Walker, the L&GR's Resident Director, who subsequently wrote of the difficulties that his staff experienced in keeping people off the tracks. The L&GR opened the line between London Bridge and Spa Road on 14 December 1836. Usage of Spa Road station dropped significantly after the opening of London Bridge railway station, and drivers began to go straight through without stopping if they had no passenger requests. This changed in March 1838 when the company's directors ordered trains to stop at Spa Road hourly throughout the day and reserved half a carriage for passengers to and from the station on Sundays and holidays. They also took steps to improve access to the station. Despite this, it was little used and in late 1838 the L&GR's directors decided to close the station. It was boarded up at the end of 1838 and remained out of use until 1842. The reconstruction work, which took place in March 1845, saw the demolition of the stairway and the building of a new internal stair approach from an arch in West Street (now Marine Street) next to the arch occupied by the booking office. The tracks were relaid to make them diverge slightly, providing room for an island platform about 10 feet (3 m) wide. A small shelter was constructed there with a roof 12 feet (4 m) above track level and projecting about outwards, level with the sides of the carriages. A third class passenger was killed on 1 April 1850 when he climbed part way out of his open carriage and hit his head on the shelter's projecting roof as his Greenwich bound train passed through the station. A subsequent Board of Trade enquiry recommended that steps should be taken to ensure that the "unruly class of passengers" found in third class should not have the "power to injure themselves" in future. In the same year, a small shelter for ticket collectors was erected on the Spa Road platform and trains to London Bridge were stopped there to carry out ticket collections before arriving at their destination. This arrangement continued until Charing Cross railway station was opened in 1864.

Үшінші станция (18671915)

1867 жылы станция виадук бойымен шығысқа қарай жылжытылды, ал кіреберісі қазіргі Притер жолы арқылы жасалды. 1877 жылдың қазан айында станция Spa Road & Bermondsey деп аталды. Теміржолшылар Spa Road станциясын 1925 жылдың қыркүйегіне дейін пайдаланды, содан кейін теміржолмен қолдану тоқтатылды.

Жабылу

1980 жылдардың ортасына қарай ескі станция құлдырап, тозығы жетті. Ол көп жыл бойы бос тұрды, ал айналасындағы бос жайлар қоқыс төгуге арналған орынға айналды. 1986 жылы «Британдық теміржолы», «Саутварк қоршаған ортаны қорғау қоры» және Лондонның Саутварк ауданы станцияның фасадын қалпына келтіруге және екі ескерткіш тақта орнатуға 50 000 фунт стерлинг жұмсады. Станцияның аркалары мен олардың алдындағы жерлер Притер жолы арқылы кіретін тұрғын үйлер блогының артындағы жеңіл өнеркәсіптік аймаққа айналдырылды. Станцияның бір бөлігі әлі де сақталған; Дептфорд немесе Нью-Кросс пен Лондон көпірі арасында қатынайтын пойыздардан платформаның қалдықтарын көруге болады және оларды спутниктік суреттерде де анықтауға болады. Станцияның қасбеті сақталған және «Оңтүстік-Шығыс және Чатем теміржолы» таңбаларын көрсетеді. Билет кассасының орны да көрінеді. Пайдаланылмаған платформаларға ескі билет кеңсесі арқылы қол жеткізуге болады және олар кейде шұғыл жағдайларда қолданылады.

Спа-терминал

Монмут кофе компаниясы, Нилс Ярд сүт зауыты және Matching Green мүлік компаниясы азық-түлік өндірушілер мен көтерме саудагерлерге арналған орын дамыту үшін Бермондсидегі Spa Road станциясы маңындағы теміржол аркаларының бір бөлігін жалға алу мақсатында Spa Terminus Limited компаниясын құрды. Monmouth Coffee Company және Neal's Yard Dairy компаниялары 2018 жылы штаб-пәтерін Spa Terminus-тегі аркаларға көшірді.