Кіріспе
Көрнекті викинг жалдамалы Торкелл Биік, сондай-ақ ағылшын-саксон жылнамасында Торкелл Биік деп аталған (Ескі скандинав тілінде: Þorke(ti)ll inn hávi; Torkjell Høge; швед тілінде: Torkel Höge; Torkild den Høje), Jomsviking орденінің көрнекті мүшесі және маңызды лорд болған. Ол Сканиялық басшы Струт Харальдтың ұлы, ярл Сигвальди, Хемингр және Тофаның бауыры болды. Торкелл – Жомсвикингтердің бас қолбасшысы және Волин аралындағы Жомсборгтың аңызға толы бекінісінің билеушісі. Ол жас Кнут Ұлыны өзіне қамқорлыққа алып, Кнутты шабуылдарға алып кеткені де айтылады. 1040 жылдардың басында ағылшын-скандинавиялық сарайдың ықпалды тұлғаларына арналған "Энкомиум Эммае" құжаты Торкеллді ұлы соғыс басшысы және батыр ретінде сипаттайды. Торкелл 1009 жылы Кентке алып викинг әскерін бастап, Оңтүстік Англияның көп бөлігін басып алған жорыққа қатысқан. Бұл жақын арада 1011 жылы Кентербериді қоршаумен және бұрын Олаф Триггвасонды дінге өткізген архиепископ Эльфхеаның тұтқынға алынуымен, содан кейін 1012 жылдың 19 сәуірінде Гринвичте Эльфхеаның қанымен аяқталды. Олар Лондонға бет бұрып, қаланы бірнеше рет алуға тырысты, бірақ күшті қарсылыққа тап болып, соңында шабуылдан бас тартты. 1011 жылдың 8 қыркүйегінде викинг әскері Кентербериге қайта оралып, үш апта бойы қаланы қоршады, ақырында Кентербери архиепискобы Эльфхеаның өмірін сақтап қалған Эльфмаер есімді адамның сатқындығы арқасында оны басып алды. Ал кейбір деректер бойынша, Торкелл өлтірілгеннен кейін бір күн өткен соң мәйітті Лондонға алып кеткен. 1016 жылы Ассандун шайқасына дейін Торкеллдің Кнут әскеріне қалай қосылғаны, әсіресе 1013 жылы Кнут пен оның әкесінің Англияға шабуыл жасауына қарсы тұрғаны және Этельредті жер аударылуға алып кеткені нақты белгісіз, бірақ Кнут оны құнды актив және қуатты одақтас деп санаған болуы мүмкін. Эдмунд Айронсайдтың 1016 жылдың 30 қарашасында қайтыс болғаннан кейін Кнут Англияның патшасы болды және елді төрт графтыққа бөліп, Торкеллді Шығыс Англияның ярлы етіп тағайындады. 1021 жылы белгісіз себептермен Торкелл Кнутпен келіспей, король оны елден қуды да Данияға қайтаруға мәжбүр етті. Бір теория бойынша, оны ашулы халық қуып кетті, екіншісі, ол жаңа соғысқа тым қарт болды; Jomsvikingтер 18 жастан 50 жасқа дейінгі ер адамдардың соғысқа қатысқанын жақсы білген. Әскери міндеттері болмағандықтан, өмірінің соңғы жылдарын сарайда немесе өз иеліктерінде өткізген болуы мүмкін. Ол 1039 жылы шайқаста қаза тапқан болуы мүмкін, оның асырап алған ұлы Хартакнут Нормандияның Эммасымен Брюггеде кездесіп, Англияға сапар шегіп, таққа отырудан бір жыл бұрынғы оқиға. Өмірінде ақындармен мақталып, Торкелл Jomsvikinga Saga және рун тастарында өз ерліктерімен бейнеленген. Торкеллдің өткір ойлылығы мен даналығы жақсы құжатталған.
Thorkell the Tall, also known as Thorkell the High in the Anglo Saxon Chronicle (Old Norse: Þorke(ti)ll inn hávi; Torkjell Høge; Swedish: Torkel Höge; Torkild den Høje), was a prominent member of the Jomsviking order and a notable lord. He was a son of the Scanian chieftain Strut Harald, and a brother of Jarl Sigvaldi, Hemingr and Tófa. Thorkell was the chief commander of the Jomsvikings and the legendary stronghold Jomsborg, on the Island of Wollin. He is also credited as having received the young Cnut the Great into his care and taken Cnut on raids. The Encomium Emmae, a document aimed at the movers and shakers of the Anglo Scandinavian court in the early 1040s, describes Thorkell as a great war leader and warrior. Thorkell notably partook in a campaign that saw him lead a great Viking army to Kent in 1009, where they proceeded to overrun most of Southern England. This soon culminated in the siege of Canterbury in 1011 and the kidnapping of archbishop Ælfheah, who had previously converted Olaf Tryggvason, and Ælfheah's subsequent murder at Greenwich on 19 April 1012. They instead turned towards London and attempted to take the city several times, but were met with heavy resistance and ultimately abandoned their attack. On 8 September 1011 the Viking army returned to Canterbury and besieged the city for three weeks, eventually taking it through the treachery of a man named Ælfmaer, whose life had been previously saved by the archbishop of Canterbury, Ælfheah. And someone, possibly Thorkell, is said to have carried the corpse to London the day after the murder. It is not entirely clear how Thorkell became part of Cnut's army prior to the Battle of Assandun in 1016, especially considering the former's role in opposing Cnut and his father's invasion of England in 1013 and escorting Æthelred the Unready into exile, but it is assumed that Cnut considered him a valuable asset and powerful ally. After the death of Edmund Ironside on 30 November 1016, Cnut became king of England and he divided the country into four earldoms – making Thorkell the Jarl of East Anglia. In 1021, for unknown reasons, Thorkell is very briefly described as falling out with Cnut, with the former being banished by the king and returning to Denmark. One theory is that he was chased down by an angry mob, another that he was simply too old for any more conflict; the Jomsvikings were known to have men serving in the fighting ranks of age 18 to 50. With no military commands, the final years of his life could have been spent at court or on his estates. He may have died in battle in 1039, a year before his foster son Harthacnut joined Emma of Normandy in Bruges prior to travelling to England and claiming the throne. Thorkell, celebrated in his lifetime by the poets, appears in the Jomsvikinga Saga and on runestones for his exploits. Thorkell's proven shrewd nature and wisdom were well documented.
Танымал мәдениетте
Торкеллдің көркемделіп суреттелген нұсқасы «Винленд Сага» мангасында және оның аниме нұсқасында бейнеленеді.