11 ғасырдағы Йорк архиепископы Элдредтің өмірі мен қызметі

Кіріспе

11 ғасырдағы Йорк аббаты және архиепископы

сол атқа ие басқа адамдар

Элдред (немесе Олдред; Херефорд епархиясының әкімшісі ретінде, ол уэльстіктерге қарсы күреске қатысып, уэльстік билеуші Груффид ап Лливелинмен келісімге келгенге дейін, шабуыл жасаушылардан екі рет жеңіліске ұшырады. 1060 жылы Элдред Йорк архиепископтығына сайланды, бірақ тағайындалуына папаның келісімін алу қиын болды, ол Йорк және Вустер епископтықтарын бір уақытта иеленбеуге уәде бергенде ғана мүмкін болды. Ол Вустердегі мұрагері ретінде Вулфстанның сайлануын қамтамасыз етуге көмектесті. Архиепископтық қызметі кезінде ол өз епархиясында шіркеулер салып, көркейтіп, дін қызметкерлерін жақсарту үшін дін қызметкерлеріне арналған ережелерді жариялаған синодты өткізді. Кейбір деректерге сәйкес, 1066 жылы Эдуард Мойындаушының қайтысынан кейін, Харольд Годвинсонды Англия королі етіп Элдред тағайындаған. Элдред Харольдты король ретінде қолдады, бірақ Харольд Гастингс шайқасында жеңілгеннен кейін, Элдред Эдгар Этельді қолдады, содан кейін Нормандия герцогы және король Эдуардтың алыс туысы Уильям Жеңімпазды қолдады. Элдред 1066 жылы Рождество күні Уильямды король етіп тағайындады. Уильям Елдредке немесе басқа ағылшын басшыларына толық сенім артпады, сондықтан Элдред 1067 жылы Уильяммен бірге Нормандияға қайта оралуға мәжбүр болды, бірақ ол 1069 жылы қайтыс болған кезде Йоркке оралды. Элдред өз епархиясындағы шіркеулер мен монастырларды сыйлықтармен және құрылыс жобаларымен қолдады.

Ерте өмір

Элдред Англияның батысында дүниеге келген болуы мүмкін, және ол өзінің Уорстер епископы болған Лифингпен туыс болуы мүмкін. Оның Девонширден шыққан отбасының жағдайы жақсы болған болуы мүмкін. Тағы бір туысы – Уилстан немесе Вульфстан, Элдредтің ықпалымен Глостер аббаты болды. Элдред Тависток аббаттығынан кеткеннен кейін де, өліміне дейін аббаттан екі мүлікті иеленуін жалғастырды. 1046 жылы ол Вурстер епископы болып тағайындалды және 1062 жылы отставкаға шыққанға дейін осы лауазымда қалды. Лифингтен кейін епископтыққа ресми түрде кірместен бұрын, ол оның суфраган немесе бағынышты епископы ретінде әрекет еткен болуы мүмкін, өйткені шамамен 1043 жылдан бастап Элдред епископ ретінде куәлік берді, ал 1045 немесе 1046 жылдың басында Сихтрик Тависток аббаты болып аталды. Бұл Уэльс билеушілері Грюффид ап Риддерх, Рис ап Риддерх және Грюффид ап Льюэлин басқарған шабуылға жауап ретінде жасалған экспедиция еді. Элдредтің жорығына ағылшындармен бірге қызмет еткен уэльстік сарбаздардың арасында сатқындық болды, нәтижесінде Элдред жеңіліске ұшырады. 1050 жылы Элдред «патшаның тапсырмасымен» Римге барды, бұл Кредитон епископтығының орталығын Эксетерге көшіруге Папаның келісімін алу мақсатында болды. Нормандық жаулап алудан кейінгі деректерге сенсек, бұл корольдің қажылыққа баруға берген уәдесінен босату үшін де болған болуы мүмкін. Сол жылы Элдред Англияға қайтып келе жатқанда Уэссекс графы Годвиннің ұлы Суэйнмен кездесті және 1046 жылы Леоминстер аббатының абысын ұрлағаны үшін Суэйнды кешірген болуы мүмкін. Элдредтің араласуының арқасында Суэйн аббатты ұрлап, өзінің туысы Беорн Эстритсонды өлтіргені үшін жоғалтқан графтығына қайта ие болды. Элдред Суэйнге тек Годвиннің отбасын қолдағандықтан ғана емес, сонымен қатар Суэйннің графтығы оның епископтығына жақын болғандықтан да көмектесті. 1049 жылы ирландиялық шабуылшылар Гвенттің Грюффид ап Риддерхымен одақтасып, Уск өзені бойында шабуыл жасады. Элдред шабуылшыларды ығыстыруға тырысты, бірақ уэльстіктердің қолынан тағы да жеңіліске ұшырады. Бұл сәтсіздік Элдредтің аймақтағы шабуылдардан қорғайтын күшті графқа мұқтаж екенін көрсетті. Әдетте, Херефорд графы болмаған жағдайда, Херефорд епископы қорғанысқа жетекшілік ететін еді, бірақ 1049 жылы лауазымдағы Этельстан соқыр болғандықтан, Элдред қорғаушы рөлін өз мойнына алды.

Ealdred was probably born in the west of England, and could be related to Lyfing, his predecessor as bishop of Worcester. His family, from Devonshire, may have been well to do. Another relative was Wilstan or Wulfstan, who under Ealdred's influence became Abbot of Gloucester. Even after leaving the abbacy of Tavistock, he continued to hold two properties from the abbey until his death. Ealdred was made bishop of Worcester in 1046, a position he held until his resignation in 1062. He may have acted as suffragan, or subordinate bishop, to his predecessor Lyfing before formally assuming the bishopric, as from about 1043 Ealdred witnessed as an episcopus, or bishop, and a charter from 1045 or early 1046 names Sihtric as abbot of Tavistock. This was in retaliation for a raid led by the Welsh rulers Gruffydd ap Rhydderch, Rhys ap Rhydderch, and Gruffydd ap Llywelyn. Ealdred's expedition was betrayed by some Welsh soldiers who were serving with the English, and Ealdred was defeated. In 1050, Ealdred went to Rome "on the king's errand", apparently to secure papal approval to move the seat, or centre, of the bishopric of Crediton to Exeter. It may also have been to secure the release of the king from a vow to go on pilgrimage, if sources from after the Norman Conquest are to be believed. That same year, as Ealdred was returning to England he met Sweyn, a son of Godwin, Earl of Wessex, and probably absolved Sweyn for having abducted the abbess of Leominster Abbey in 1046. Through Ealdred's intercession, Sweyn was restored to his earldom, which he had lost after abducting the abbess and murdering his cousin Beorn Estrithson. Ealdred helped Sweyn not only because Ealdred was a supporter of Earl Godwin's family but because Sweyn's earldom was close to his bishopric. As recently as 1049 Irish raiders had allied with Gruffydd ap Rhydderch of Gwent in raiding along the River Usk. Ealdred unsuccessfully tried to drive off the raiders, but was again routed by the Welsh. This failure underscored Ealdred's need for a strong earl in the area to protect against raids. Normally, the bishop of Hereford would have led the defence in the absence of an Earl of Hereford, but in 1049 the incumbent, Æthelstan, was blind, so Ealdred took on the role of defender.

Дипломатиялық сапарлар

1051 жылы корольге қарсы көтеріліс жасаған Годвин графының жақтасы болған Элдред үшін бұл соққы болды. Ол Лондондағы корольдік кеңесте Годвиннің отбасының елден қуылуын көрді. Кейін, 1051 жылы, әкесінің заңнан тыс жариялануынан кейін Англиядан қашқан Харольд Годвинсон мен оның бауырларын ұстауға жіберілгенде, Элдред оларды "ұстай алмады немесе ұстағысы келмеді". Элдредтің қамқоршысының жер аударылуы Йорк архиепископы Эльфрик Путтоктың қайтысынан кейін көп ұзамай болды. Йорк пен Ворчестердің арасында ғасырлар бойы тығыз байланыс болды және екі кафедра да көбінесе бір уақытта басқарылды. Эльфрик қайтыс болғаннан кейін Элдред Йорк архиепископы болуға ниеттенген болуы мүмкін, бірақ оның қамқоршысының беделінің төмендеуі корольдің Цинзиге атты корольдік капелланын тағайындауына әкелді. 1053 жылдың соңына қарай Элдред қайтадан корольдің құрметіне ие болды. 1054 жылы король Эдуард Элдредті император Генрих III-нің көмегімен Эдмундтің (1016 жылы билік құрған) ұлы, король Эдуард Исповедниктің ағасы Эдуардты Венгриядан Англияға қайтару үшін Германияға жіберді. Эдмундтың ұлы Эдуард әкесінің қайтысынан және Кнуттың Англия королі болып тағайындалуынан кейін бала кезінде Англиядан кетіп, король Андраш I-мен бірге Венгрияда болды. Бұл миссияда Элдред белгілі бір жетістікке жетіп, бір жыл бойын Кельн архиепискобы Герман II-нің қонағы болған кезде неміс шіркеуінің жұмысын зерттеді. Ол көрген ғимараттарға да таң қалды және кейіннен неміс стильдерін өзінің құрылыстарына енгізді. Алайда, миссияның басты мақсаты Эдуардтың қайта оралуын қамтамасыз ету болды, бірақ Генрих III-нің венгрлермен қарым-қатынасы шиеленіскендіктен, император Элдредке көмектесе алмады немесе көмектесуге дайын болмады. Элдред Эдуардтың тірі екенін және Венгрия сарайында орын алғанын анықтады. Кейбір дереккөздер Элдред император Генрих IV-тің тәж кию рәсіміне қатысқан десе де, бұл мүмкін емес, өйткені Генрих тәж киген күні Элдред Англияда абатты құттықтады. Англияға оралғаннан кейін Элдред Херефорд және Рамсбери кафедраларын басқарды. Британдық хронологияның үшінші басылымының авторлары оның 1056 жылы Херефорд епископы болып тағайындалғанын, 1060 жылы орнынан кеткенге дейін қызмет еткенін айтады, бірақ басқа дереккөздер ол бос болған кезде ғана басқарды немесе 1055 жылдан 1060 жылға дейін Херефорд епископы болды дейді. Элдред Рамсбери епархиясымен оның епископы Герман король Эдуардпен оның епископтық орнын Малмсбери аббаттығына көшіру туралы дауға түскеннен кейін араласты. Герман өзінің епархиясының орнын көшіруді қалады, бірақ Эдуард рұқсат бермеді. Элдред Германның жақын серігі болды. Орта ғасырлық хроникашы Джон Ворчестердің айтуынша, Элдредке Герман Англиядан тыс жерде болғанда Рамсбери кафедрасын басқаруға берілді. Герман 1058 жылы оралып, епископтық қызметін қайта бастады. Элдредтің Рамсбериді басқарғаны туралы заманауи құжаттамалық дәлелдер жоқ. Келіссөздердің егжей-тегжейі жоқ болса да, Груффид ап Льюэллин король Эдуардқа адалдыққа ант берді. Епархия 1055 жылы валликтердің шабуылына ұшырады, ал оның басқаруы кезінде Элдред собор шіркеуін қайта құруды жалғастырды, сондай-ақ собор тарауының құқықтарын қамтамасыз етті. Иерусалимде ол Қасиетті қабір шіркеуіне алтын тостаған сыйлады. Элдредтің Венгрия арқылы саяхаттауының себебі Эдуардтың отбасының Англияға сапарын ұйымдастыру болуы мүмкін. Тағы бір мүмкіндік - ол Венгрияда король Эдуардтың басқа мұрагерлерін іздеуді қалаған. Эдуардтың отбасы Англияға қашан оралғаны, олар Эдуардпен 1057 жылы немесе кейінірек оралған-жоқпыны белгісіз, сондықтан олар Элдредпен 1058 жылы оралған болуы мүмкін. Элдред Ворчестер епископы болған кезінен өте аз құжаттамалық деректер сақталған. Оның қол қойған бес ғана келісімшарты бар, олардың барлығы 1051 жылдан 1053 жылға дейін жасалған. Хемингтің картотекасында екі келісімшарт тек көшірме ретінде сақталған. Элдред шетелде болған кезде Ворчестер епархиясы қалай басқарылғаны белгісіз, бірақ соборлық бөлімнің преоры Вулфстан епархиядағы діни міндеттерді атқарған сияқты. Қаржылық жағынан Евшам жылнамасында 1058 жылы Евшам аббаттығының абысы болған Этельвигтің абыс болғанға дейін Ворчестерді басқарғаны айтылады.

Earl Godwin's rebellion against the king in 1051 came as a blow to Ealdred, who was a supporter of the earl and his family. Ealdred was present at the royal council at London that banished Godwin's family. Later in 1051, when he was sent to intercept Harold Godwinson and his brothers as they fled England after their father's outlawing, Ealdred "could not, or would not" capture the brothers. The banishment of Ealdred's patron came shortly after the death of Ælfric Puttoc, the Archbishop of York. York and Worcester had long had close ties, and the two sees had often been held in plurality, or at the same time. Ealdred probably wanted to become Archbishop of York after Ælfric's death, but his patron's eclipse led to the king appointing Cynesige, a royal chaplain, instead. By late 1053 Ealdred was once more in royal favour. In 1054 King Edward sent Ealdred to Germany to obtain Emperor HenryIII's help in returning Edward the Exile, son of Edmund Ironside, to England. Edmund (reigned 1016) was an elder half brother of King Edward the Confessor, and Edmund's son Edward was in Hungary with King AndrewI, having left England as an infant after his father's death and the accession of Cnut as King of England. In this mission Ealdred was somewhat successful and obtained insight into the working of the German church during a stay of a year with HermannII, the Archbishop of Cologne. He also was impressed with the buildings he saw, and later incorporated some of the German styles into his own constructions. The main objective of the mission, however, was to secure the return of Edward; but this failed, mainly because HenryIII's relations with the Hungarians were strained, and the emperor was unable or unwilling to help Ealdred. Ealdred was able to discover that Edward was alive, and had a place at the Hungarian court. Although some sources say Ealdred attended the coronation of Emperor HenryIV, this is not possible, as on the date Henry was crowned, Ealdred was in England consecrating an abbot. After Ealdred's return to England he took charge of the sees of Hereford and Ramsbury. The authors of the Handbook of British Chronology Third Edition say he was named bishop of Hereford in 1056, holding the see until he resigned it in 1060, but other sources say he merely administered the see while it was vacant, or that he was bishop of Hereford from 1055 to 1060. Ealdred became involved with the see of Ramsbury after its bishop Herman got into a dispute with King Edward over the movement of the seat of his bishopric to Malmesbury Abbey. Herman wished to move the seat of his see, but Edward refused permission for the move. Ealdred was a close associate of Herman's, According to the medieval chronicler John of Worcester, Ealdred was given the see of Ramsbury to administer while Herman remained outside England. Herman returned in 1058, and resumed his bishopric. There is no contemporary documentary evidence of Ealdred's administration of Ramsbury. Although details of the negotiations are lacking, Gruffydd ap Llywelyn swore loyalty to King Edward, The diocese had suffered a serious raid from the Welsh in 1055, and during his administration, Ealdred continued the rebuilding of the cathedral church as well as securing the cathedral chapter's rights. While in Jerusalem he made a gift of a gold chalice to the church of the Holy Sepulchre. It is possible that the reason Ealdred travelled through Hungary was to arrange the travel of Edward the Exile's family to England. Another possibility is that he wished to search for other possible heirs to King Edward in Hungary. It is not known exactly when Edward the Exile's family returned to England, whether they returned with Edward in 1057, or sometime later, so it is only a possibility that they returned with Ealdred in 1058. Very little documentary evidence is available from Ealdred's time as Bishop of Worcester. Only five leases that he signed survive, and all date from 1051 to 1053. Two further leases exist in Hemming's Cartulary as copies only. How the diocese of Worcester was administered when Ealdred was abroad is unclear, although it appears Wulfstan, the prior of the cathedral chapter, performed the religious duties in the diocese. On the financial side, the Evesham Chronicle states that Æthelwig, who became abbot of Evesham Abbey in 1058, administered Worcester before he became abbot.

Йорк архиепискобы

1060 жылдың 22 желтоқсанында Йорк архиепископы Цинзидж қайтыс болды, ал 1060 жылдың Рождество күні Элдред Йорк архиепископы болып сайланды. Херефордқа бірден епископ тағайындалғанмен, Вурчестерге ешкім тағайындалмады, және Элдред өзінің бірнеше ізашарлары істегендей, Йоркпен бірге Вурчестерді де сақтап қалуға ниеттенген сияқты. 1061 жылы Элдред Римге барып, архиепископтың билігінің белгісі – паллийді алды. Оған еріп, Нортумбрия графы болған граф Годвиннің тағы бір ұлы Тостиг та саяхат жасады. Уильям Малмсберидің айтуынша, Элдред «падыша Эдуардтың қарапайымдылығын пайдаланып, оның ізашарларының дәстүрін келтіріп, бұрынғы епархиясын сақтап тұрғанда, ақыл-естен гөрі парамен Йорк архиепископтығына қол жеткізді». Бірақ Римге келгеннен кейін оған симония, яки шіркеу қызметін сатып алу, және білімсіздік айыптары тағылды, және Рим папасы Николай II оның Йоркке көтерілуіне қарсы шығып, Вурчестерден де шеттетуге мәжбүр етті. Тағы бір жылнамашы, Джон Вурчестер, Римдегі қиындықтар туралы ештеңе айтпайды, ал Вулфстанның тағайындалуын талқылағанда, Вулфстан дін қызметкерлері мен халықтың еркін және бірауыздан сайлауымен тағайындалғанын айтады. Себебі қандай болса да, 1062 жылы папалық өкілдер Англияға келіп, кеңес өткізгенде Элдред Вурчестерден бас тартты. Бұл 1062 жылы Пасхада болды. Элдредтің орнын Элдред таңдаған Вулфстан басты, бірақ Джон Вурчестер Элдредтің Вулфстан мен Этельвигтің арасынан шешім қабылдау қиын болғанын айтады. Олар Вулфстанның қасиеттілігіне орай оны таңдауға шақырып, ықпал етті. Кентербери архиепископы Стигандтың лауазымы дұрыс болмағандықтан, Вулфстан Элдредтен епископ болып киялауын сұрап, алды. Әдетте, Вулфстан Кентербери архиепископына баруы керек еді, себебі Вурчестер епархиясы Кентербери провинциясына қарасты. Эпископтықтан бас тартса да, Вулфстанның тағайындалуы Элдредке Вурчестер епархиясына ықпалын сақтап қалуға мүмкіндік берді. Элдред Вурчестерге тиесілі бірнеше мүліктерді сақтап қалды. Нормандтардың басып алуынан кейін де Элдред Вурчестердегі кейбір оқиғаларды бақылап отырды, және Нормандтардың басып алуынан кейін Вурчестер қамалын соборға кеңейтуге тырысқан Урс д'Абетоттың әрекетіне қарсы шыққан Элдред болды, Вулфстан емес. Архиепископ болып тұрғанда Элдред Беверлиде құрылыс жұмыстарын жалғастырып, оның ізашары Цинзидж бастаған жобаларды кеңейтті, сондай-ақ өз епархиясындағы басқа шіркеулерді жөндеп, кеңейтті. Сондай-ақ, ол король Эдуард Исповедничтің тұсында дін қызметкерлерін тәртіпке келтіруге және реформа жасауға тырысқан жалғыз епископ болды. 1066 жылға дейін ол дін қызметкерлерінің синодын өткізді.

Cynesige, the archbishop of York, died on 22 December 1060, and Ealdred was elected Archbishop of York on Christmas Day, 1060. Although a bishop was promptly appointed to Hereford, none was named to Worcester, and it appears Ealdred intended to retain Worcester along with York, which several of his predecessors had done. In 1061 Ealdred travelled to Rome to receive the pallium, the symbol of an archbishop's authority. Journeying with him was Tostig, another son of Earl Godwin, who was now earl of Northumbria. William of Malmesbury says that Ealdred, by "amusing the simplicity of King Edward and alleging the custom of his predecessors, had acquired, more by bribery than by reason, the archbishopric of York while still holding his former see." On his arrival in Rome, however, charges of simony, or the buying of ecclesiastical office, and lack of learning were brought against him, and his elevation to York was refused by Pope Nicholas II, who also deposed him from Worcester. Yet another chronicler, John of Worcester, mentions nothing of any trouble in Rome, and when discussing the appointment of Wulfstan, says Wulfstan was elected freely and unanimously by the clergy and people. For whatever reason, Ealdred gave up the see of Worcester in 1062, when papal legates arrived in England to hold a council and make sure Ealdred relinquished Worcester. This happened at Easter in 1062. Ealdred was succeeded by Wulfstan, chosen by Ealdred, but John of Worcester relates that Ealdred had a hard time deciding between Wulfstan and Æthelwig. The legates had urged the selection of Wulfstan because of his saintliness. Because the position of Stigand, the archbishop of Canterbury, was irregular, Wulfstan sought and received consecration as a bishop from Ealdred. Normally, Wulfstan would have gone to the archbishop of Canterbury, as the see of Worcester was within Canterbury's province. Although Ealdred gave up the bishopric, the appointment of Wulfstan was one that allowed Ealdred to continue his considerable influence on the see of Worcester. Ealdred retained a number of estates belonging to Worcester. Even after the Norman Conquest, Ealdred still controlled some events in Worcester, and it was Ealdred, not Wulfstan, who opposed Urse d'Abetot's attempt to extend the castle of Worcester into the cathedral after the Norman Conquest. While archbishop, Ealdred built at Beverley, expanding on the building projects begun by his predecessor Cynesige, as well as repairing and expanding other churches in his diocese. He also was the one bishop who published ecclesiastical legislation during Edward the Confessor's reign, attempting to discipline and reform the clergy. He held a synod of his clergy shortly before 1066.

Едуард Исповедник қайтыс болғаннан кейін

Орта ғасырлық хроникашы Джон Вурчестердің айтуынша, Элдред 1066 жылы король Харольд II-ді таққа отырғызған, бірақ нормандық хроникашылар Стиганді діни қызметкер ретінде көрсеткен. Дегенмен, Стигандтың тәж кигізу рәсімін өткізгендігі туралы аргументтер, осы рәсімді атқарған шіркеу адамын атайтын басқа ағылшын деректерінің болмауына негізделген; барлық нормандық деректер Стиганді төраға ретінде атайды. Қалай болғанда да, Элдред пен Харольд жақын болған, және Элдред Харольдтың патша болуын қолдаған. Ол солтүстік ақсүйектерінің қолдауын алған. Орта ғасырлық хроникашы Джеффри Геймардың айтуынша, Стамфорд Көпірі шайқасынан кейін Харольд Гардрададан алған олжаны Элдредке сеніп тапсырған. Геймар король Харольдтың Вильямның Англияға қонғандығын естігендіктен және оған қарсы тұру үшін оңтүстікке асығуға тиіс болғандығын айтады. Гастингс шайқасынан кейін Элдред Эдгар Этелингті, Эдвардтың ұлын патша етіп көтеруге тырысқан топқа қосылды, бірақ ақырында Беркхамстедте Жеңімпаз Вильямға мойынсұнды. Джон Вурчестердің айтуынша, Эдгарды қолдаған топ Вильям елді шауып жатқанда не істеу керектігін шеше алмады, бұл Элдред пен Эдгардың Вильямға бағынуына әкелді. 1066 жылы Рождество күні Элдред Вильямды патша етіп тағайындады. Вильямның тәж кигізу рәсіміндегі жаңалық – тәж кигізу рәсімінен бұрын Элдред жиналған халықтан, ағылшын тілінде Вильямның патша болып сайлануын қалайтындарын сұрады. Содан кейін Кутанс епискобы да солай істеді, бірақ нормандық француз тілінде. 1068 жылы Уитсун күні Элдред Вильямның әйелі Матильданы тәж кигізді. 1069 жылы солтүстік тегндер Вильямға қарсы көтеріліп, Эдгарды патша етіп орнатуға тырысқанда, Элдред Вильямды қолдауын жалғастырды. 1069 жылы Элдред Йоркке оралды. Ол 1069 жылдың 11 қыркүйегінде қайтыс болды. Бейтстегі нақты сөйлем: "Басқаның оны жылжытудан бас тартуы архиепископтан поэтикалық көне ағылшын қарғысын тартты, ол: «Сені Арс деп атаймын. Құдай сені қарғасын!» деп бастады". 1070 жылы Вестминстерде шіркеу кеңесі өткізіліп, бірнеше епископтар қызметтен алынды. 1073 жылға қарай епископтық орынға тек екі ағылшын адам келді, ал 1087 жылы Вильям қайтыс болған кезде тек біреуі қалды, Вурчестердің Вулфстан II. Элдред өзінің билігіндегі монастырлар мен шіркеулерде тәртіпті қалпына келтіру үшін көп еңбек етті. Ол қоладан, алтыннан және күмістен жасалған «неміс стиліндегі» амвонды қосты, оның үстінде сол материалдардан жасалған қызыл крестпен арка болды; бұл жаулап алудан бұрынғы жылдары маңызды шіркеулерге қосылған сәнді безендірулердің мысалы болды. Ол Кентерберийлік монах Фолкардты Беверлидің әулие Иоаннының өмірін жазуға шақырды. Бұл Элдредтің 1037 жылдан бері қасиетті деп танылған Иоаннға табынуды насихаттауының бір бөлігі болды. Элдред, Pontificale-мен бірге, Кельннен Англияға әкелген Кембридж әндерінің алғашқы қолжазбасын, орта ғасырда танымал болған латындық Голиард әндерінің жинағын әкелген болуы мүмкін. Тарихшы Майкл Лапидж «Коттон Вителлиус Ексия» жинағына енген «Лаудес Региа» әндерін Элдред немесе оның үй ішіндегі біреу жазған болуы мүмкін деп болжайды. Тағы бір тарихшы Х. Дж. Коудри лаудтар Винчестерде жазылған деп дәлелдеді. Бұл мадақтау әндері, мүмкін, Матильданың тәж кигізу рәсімінде орындалған, бірақ Элдред қайтыс болғанға дейін басқа сарай рәсімдерінде де қолданылған болуы мүмкін. Тарихшылар Элдредті «ескі үлгідегі епископ-княз» деп қарастырады. Басқалары оның «Йорк шіркеуін бұрынғы жайпақ күйінен қайтарып алды» дейді. Ол жомарттығымен, дипломатиялық және әкімшілік қабілеттерімен танымал болды. Бір заманауи тарихшы Англо-саксон жылнамасының D нұсқасын құрастырудың артында Элдред тұр деп санайды және оның 1050 жылдары жазылғандығын айтады. Әрине, Элдред осы еңбектің басты тұлғаларының бірі, және оның кеңсе қызметкерінің бірі осы нұсқаны құрастырған болуы мүмкін.

John of Worcester, a medieval chronicler, said Ealdred crowned King HaroldII in 1066, although the Norman chroniclers mention Stigand as the officiating prelate. Arguments for Stigand having performed the coronation, however, rely on the fact that no other English source names the ecclesiastic who performed the ceremony; all Norman sources name Stigand as the presider. In all events, Ealdred and Harold were close, and Ealdred supported Harold's bid to become king. Ealdred perhaps accompanied Harold when the new king went to York and secured the support of the northern magnates shortly after Harold's consecration. According to the medieval chronicler Geoffrey Gaimar, after the Battle of Stamford Bridge Harold entrusted the loot gained from Harald Hardrada to Ealdred. Gaimar asserts that King Harold did this because he had heard of Duke William's landing in England, and needed to rush south to counter it. After the Battle of Hastings, Ealdred joined the group who tried to elevate Edgar the Ætheling, Edward the Exile's son, as king, but eventually he submitted to William the Conqueror at Berkhamsted. John of Worcester says the group supporting Edgar vacillated over what to do while William ravaged the countryside, which led to Ealdred and Edgar's submission to William. Ealdred crowned William king on Christmas Day 1066. An innovation in William's coronation ceremony was that before the actual crowning, Ealdred asked the assembled crowd, in English, if it was their wish that William be crowned king. The Bishop of Coutances then did the same, but in Norman French. Ealdred at Whitsun 1068 performed the coronation of Matilda, William's wife. In 1069, when the northern thegns rebelled against William and attempted to install Edgar the Ætheling as king, Ealdred continued to support William. Ealdred was back at York by 1069. He died there on 11 September 1069,efn|The exact sentence in Bates is "Urse's refusal to move it drew a poetic Old English curse from the archbishop, which began "Thou are called Urse. May you have God's curse."" In 1070, a church council was held at Westminster and a number of bishops were deposed. By 1073 there were only two Englishmen in episcopal sees, and by the time of William's death in 1087 there was only one, WulfstanII of Worcester. Ealdred did much to restore discipline in the monasteries and churches under his authority, He added a pulpit "in German style" of bronze, gold and silver, surmounted by an arch with a rood cross in the same materials; these were examples of the lavish decorations added to important churches in the years before the conquest. Ealdred encouraged Folcard, a monk of Canterbury, to write the Life of Saint John of Beverley. This was part of Ealdred's promotion of the cult of Saint John, who had been canonised only since 1037. Along with the Pontificale, Ealdred may have brought back from Cologne the first manuscript of the Cambridge Songs to enter England, a collection of Latin Goliardic songs which became famous in the Middle Ages. The historian Michael Lapidge suggests that the Laudes Regiae, which are included in Cotton Vitellius Exii, might have been composed by Ealdred, or a member of his household. Another historian, H. J. Cowdrey, argued that the laudes were composed at Winchester. These praise songs are probably the same performed at Matilda's coronation, but might have been used at other court ceremonies before Ealdred's death. Historians have seen Ealdred as an "old fashioned prince bishop". Others say he "raised the see of York from its former rustic state". He was known for his generosity and for his diplomatic and administrative abilities. One modern historian feels it was Ealdred who was behind the compilation of the D version of the Anglo Saxon Chronicle, and gives a date in the 1050s as its composition. Certainly, Ealdred is one of the leading figures in the work, and it is likely one of his clerks compiled the version.