Роберт Шервуд: Американ драматургі және сценаристісінің өмірі мен шығармалары

Кіріспе

Американдық жазушы

Роберт Эммет Шервуд (4 сәуір 1896 – 14 қараша 1955) – американдық драматург және сценарист. Ол «Ватерлоо көпірі», «Ақымақтың қуанышы», «Иллинойстағы Эйб Линкольн», «Ребекка», «Түн болмайды», «Өмірдің ең жақсы жылдары» және «Епископтың әйелі» пьесалары мен сценарийлерінің авторы. Ол драма саласындағы Пулитцер сыйлығына (1936, 1939, 1941) ие болды, сондай-ақ «Үздік сценарий» номинациясы бойынша «Оскар» сыйлығын (1947) және өмірбаян жанрындағы Пулитцер сыйлығын (1948) жеңіп алды.

Жас шағы мен отбасы

1896 жылы Нью-Рошельде, Нью-Йорк штатында дүниеге келген Роберт, бай акция брокері Артур Мюррей Шервуд пен оның әйелі, бұрынғы Розина Эмметтің, талантты суретші және портретші Розина Э. Шервудтың ұлы болды. Оның анасының әжесі Мэри Элизабет Уилсон Шервуд – жазушы және қоғамдық қайраткер. Ол бұрынғы Нью-Йорк штатының бас прокуроры Томас Аддис Эмметтің шөбересінің немересі және 1803 жылғы ирландиялық көтеріліске жетекшілік еткені үшін мемлекеттік қасақаналық қылмысы үшін атқыланған ирланд ұлтшылы Роберт Эмметтің шөбересінің немересі болды. Бұл көтеріліс 1803 жылы Ирландиядағы британдық үстемдікті құлатуға жасалған бірқатар әрекеттердің бірі еді. Оның туыстарының арасында тағы үш белгілі американдық портретшісі болды: оның тәтелері Лидия Филд Эммет және Джейн Эммет де Глен, сондай-ақ оның алыс туысы Эллен Эммет Рэнд. Шервуд Фэй мектебінде, Милтон академиясында, содан кейін Гарвард университетінде білім алды. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде ол Еуропадағы Канада Корольдік таулы әскерлерімен (CEF) шайқасты және жараланды. Америка Құрама Штаттарына оралғаннан кейін, ол "Life" және "Vanity Fair" сияқты журналдарда кино сыншысы болып жұмыс істеді. Шервудтың 1920-жылдардағы сыншылық мансабы 2009 жылы түсірілген "Киноға деген махаббат: Американдық киносыншылық тарихы" атты деректі фильмінде талқыланды. Бұл фильмде Time журналының сыншысы Ричард Шикель, басқа тақырыптармен қатар, Шервудтың жұлдыздар мен режиссерлермен кездесу үшін транс-континенталдық пойызбен Голливудқа шақырылған алғашқы Нью-Йорк сыншысы болғанын айтты.

Жазушылық мансап

Шервуд Алгонкин дөңгелек үстелінің алғашқы мүшелерінің бірі болды. Ол Дороти Паркер және Роберт Бенчлимен жақын дос болды, олар 1919 жылы Дөңгелек үстел жиналысын бастаған кезде «Vanity Fair» журналының қызметкерлері болды. Жазушы Эдна Фербер де жақын досы болды. Шервудтың бойы 2 метрге жететін. Бірде 2 метрлік Дороти Паркер, Шервуд пен Роберт Бенчли көшеде бірге келе жатқанда, олардың «жүретін аспап» сияқты көрінетінін айтқан. Бір кеште Шервудты қанша жылдан бері танитынын сұрағанда, Бенчли орындыққа тұрып, қолын төбеге көтеріп: «Мен Боб Шервудты осы биіктіктегі кезінде танитынмын», – деді. 1949 жылы комедияшы Граучо Маркс та «You Bet Your Life» викторинасының тікелей эфирінде Шервудтың бойы туралы пікір білдірді. Халыққа танымал бағдарламаны жүргізген Граучо бір бөлімінде америкалық футболшы Говард Скаламен сұхбаттасты, ол NFL-дің «Грин-Бэй Пэкерс» командасының ойыншысы еді. Скаланың өзінің едәуір бойына таң қалған Маркс шоу көрермендерімен келесі оқиғаны бөлісті: «Маған драматург Боб Шервуд еске түседі, ол менің ескі досым; және ол алты фут бес дюймдық және өте жұқа. Бір күні мен одан: «Боб, адамдар сенің бойыңнан ауа райы қалай деп сұрағанда не дейсің?» – деп сұрадым. Ол: «Мен олардың көзіне түкіріп, жаңбыр жауып тұр деп айтамын», – деді. Шервудтың Бродвейдегі алғашқы пьесасы – «Римге жол» (1927), ол Ханнибалдың Римді басып алуға жасаған сәтсіз әрекеті туралы комедия, оның сүйікті тақырыптарының бірі: соғыстың бекерлігі еді. Оның кейінгі драмалық туындыларының көптегені осы тақырыптың әртүрлі нұсқаларын қолданды, соның ішінде Шервудтың төрт Пулитцер сыйлығының біріншісін жеңіп алған «Идиоттың қуанышы» (1936). Аңыз бойынша, ол бірде уәдешіл журналист Люциус Бибке: «Менің қиындығым – мен үлкен оймен бастаймын, ал соңында жақсы ойын-сауықпен аяқтаймын», – деп мойындықтаған. Шервуд театр әлемінде жазушылардың құқықтарын қорғаумен белсенді айналысты. 1937 жылдан 1939 жылға дейін Шервуд Америка драматургтер гильдиясының жетінші президенті болды. Шервудтың Бродвейдегі жетістігі көп ұзамай Голливудтың назарын аударды; ол 1926 жылы фильмдер үшін жазуды бастады. Оның кейбір жұмыстары авторлық құқығы көрсетілмегенімен, оның фильмдеріне көптеген пьесаларының бейімделулері енді. Ол сондай-ақ Альфред Хичкок пен Джоан Харрисонмен бірге «Ребекка» (1940) фильмінің сценарийін жазуға қатысты. Еуропа Екінші дүниежүзілік соғыстың ортасында болған кезде, Шервуд өзінің соғысқа қарсы көзқарасынан бас тартып, Үшінші рейхке қарсы күресті қолдады. Ол өзі негізін қалаған «Драматургтер компаниясы» қойған «Түн болмайды» (1940) пьесасы, кеңестік Одақтың Финляндияға басып кіруі туралы, Альфред Лант, Линн Фонтанн және Монтгомери Клифт қатысқан қойылым болды. Кэтрин Корнелл 1957 жылы теледидарда көрсетілген пьесаның продюсері және басты рөлде ойнады. Шервуд оқшауланған Чарльз Линдбергті «нацистік идеологияны қолдайтын, демократиялық процестерді жек көретін» деп ашық сынады. Осы кезеңде Шервуд президент Франклин Д. Рузвельт үшін сөздер жазушысы болып жұмыс істеді. Ол бұл тәжірибесін «Рузвельт және Хопкинс: жақын тарих» кітабында баяндады, ол 1949 жылы Пулитцер сыйлығын (өмірбаяны немесе автобиография жанрында) және 1949 жылы Банкрофт сыйлығын жеңіп алды. Шервуд «демократияның арсеналы» деген фразаның бастауын бергені үшін танылды, бұл Рузвельттің соғыс уақытындағы сөздерінде жиі қолданылатын сөз тіркесі еді. 1940 жылдың 12 мамырында «Нью-Йорк таймс» газеті Шервудтың сөзін келтірді: «Бұл ел қазірдің өзінде демократиялық одақтастар үшін қару-жарақ қоймасы болып табылады». 1943 жылдан бастап Соғыс ақпарат бюросының шетелдегі бөлімінің директоры қызметін атқарғаннан кейін, ол Уильям Уайлердің режиссерлік еткен «Біздің өміріміздің ең жақсы жылдары» фильмімен драмалық жазуға оралды. 1946 жылы түсірілген фильмде үш солдаттың соғыстан оралғаннан кейінгі өміріндегі өзгерістер көрсетілді, бұл Шервудқа «Үздік сценарий» үшін «Оскар» сыйлығын әкелді.

Sherwood was one of the original members of the Algonquin Round Table. He was close friends with Dorothy Parker and Robert Benchley, who were on the staff of Vanity Fair with Sherwood when the Round Table began meeting in 1919. Author Edna Ferber was also a good friend. Sherwood stood 6 feet (2 m) tall. Dorothy Parker, who was 5 feet (2 m), once commented that when she, Sherwood, and Robert Benchley (6 feet (2 m)) walked down the street together, they resembled "a walking pipe organ." When asked at a party how long he had known Sherwood, Benchley stood on a chair, raised his hand to the ceiling, and said "I knew Bob Sherwood back when he was only this tall." In 1949, comedian Groucho Marx also commented about Sherwood's height during a filmed radio broadcast of the quiz show You Bet Your Life. Groucho, who hosted the popular series, interviewed in one episode American football player Howard Scala, a member of the NFL's Green Bay Packers. Impressed by Scala's own considerable height, Marx shared the following anecdote with the show's audience:Reminds me of Bob Sherwood, the playwright, he's an old friend of mine; and he's six foot five and very thin. I said to him one day 'Bob, what do you say to people when they ask you how the weather is up there?' He said 'I spit in their eye and tell ‘em it's raining.' Sherwood's first Broadway play, The Road to Rome (1927), a comedy concerning Hannibal's botched invasion of Rome, introduced one of his favorite themes: the futility of war. Many of his later dramatic works employed variations of this theme, including Idiot's Delight (1936), which won Sherwood the first of four Pulitzer Prizes. According to legend, he once admitted to the gossip columnist Lucius Beebe: “The trouble with me is that I start with a big message and end up with nothing but good entertainment.”

Sherwood was actively engaged with the advocacy for writers' rights within the theatre world. From 1937 to 1939, Sherwood served as the seventh president of the Dramatists Guild of America. Sherwood's Broadway success soon attracted the attention of Hollywood; he began writing for movies in 1926. While some of his work went uncredited, his films included many adaptations of his plays. He also collaborated with Alfred Hitchcock and Joan Harrison in writing the screenplay for Rebecca (1940). With Europe in the midst of World War II, Sherwood set aside his anti war stance to support the fight against the Third Reich. There Shall Be No Night, his 1940 play about the Soviet Union's invasion of Finland, was produced by the Playwright's Company that he co founded, and it starred Alfred Lunt, Lynn Fontanne, and Montgomery Clift. Katharine Cornell produced and starred in a 1957 TV adaptation on TV. Sherwood publicly ridiculed isolationist Charles Lindbergh as a "Nazi with a Nazi's Olympian contempt for all democratic processes". During this period Sherwood also served as a speechwriter for President Franklin D. Roosevelt. He recounted the experience in his book Roosevelt and Hopkins: An Intimate History, which won the 1949 Pulitzer Prize for Biography or Autobiography and a 1949 Bancroft Prize. Sherwood is credited with originating the phrase that eventually evolved to "arsenal of democracy", a frequent catchphrase in Roosevelt's wartime speeches. Sherwood was quoted on May 12, 1940, by The New York Times, "This country is already, in effect, an arsenal for the democratic Allies." After serving as director of the Overseas Branch of the Office of War Information from 1943 until the conclusion of the war, he returned to dramatic writing with the movie The Best Years of Our Lives, directed by William Wyler. The 1946 film, which explores changes in the lives of three soldiers after they return home from war, earned Sherwood an Academy Award for Best Screenplay.

Өлім және мұра

Шервуд 1955 жылы Нью-Йоркте жүрек талмасынан қайтыс болды. Оның соңғы туындысы – «Мюррей Хиллдегі кіші соғыс» спектаклі 1957 жылдың 3 қаңтарында Этель Бэрримор театрында, Бродвейде дебют жасады. 1994 жылы «Альгонкин дөңгелек үстелі» туралы түсірілген «Миссис Паркер және зұлым шеңбер» фильмінде Шервудты актер Ник Кассаветес сомдады.