Кіріспе

The Gilded Palace of Sin - Flying Burrito Brothers кантри-рок тобының 1969 жылғы 6 ақпанда шыққан тұңғыш альбомы. Ол Грэм Парсонс пен Крис Хиллманның қазіргі заманғы кантри музыкасындағы еңбектерін жалғастырды, фолк пен кантри сияқты дәстүрлі музыканы евангелие, соул және психоделикалық рок сияқты танымал музыка түрлерімен үйлестірді. Альбом коммерциялық сәттілікке жете алмаса да, Billboard 200 тізімінде #164 орынға ие болды, бірақ 1970-ші жылдардағы рок музыкасының маңызды альбомы ретінде кеңінен танылды. Ол Роберт Кристагоудың 1950 және 1960 жылдардағы жазбалардан құралған "Негізгі жазбалар кітапханасына" енді, бұл мәлімет Кристагоудың "Record Guide: Rock Albums of the Seventies" (1981) кітабында жарияланды. Сондай-ақ, ол Rolling Stone журналының 2012 жылғы басылымындағы "Барлық уақыттың 500 ең ұлы альбомы" тізімінде 192-ші орында, ал 2020 жылғы басылымында 462-ші орында келтірілген, 2023 жылғы қысқаша шолуда да осы позициясын сақтап тұр.

Өмірбаян

Бірдс тобының контри музыкасына әсерлі Sweetheart of the Rodeo альбомымен алғашқы қадамын басқарасымен, Грам Парсонс 1968 жылы Оңтүстік Африкаға гастрольдік сапарға қатылудан бас тартқандықтан топтан шығып қалды. Екі айдан кейін басист Крис Хиллман да Бірдс тобынан кетіп, Парсонсқа қосылып Flying Burrito Brothers тобын құрды. Beyond Nashville деректі фильмінде айтылғандай, "Грам Парсонс кантри музыкасының қарапайым поэзиясына құмар болды. Ол сондай-ақ рок музыкасына да құмар еді. Олар бір-бірінен мүлдем қарама-қарсы болған кезде, оларды бірге болуы керек деп ойлаған – тек ол ғана".

Жазу және композициялау

Gilded Palace of Sin Голливудтағы A&M студиясында жазылған, продюсері – Ларри Маркс, инженері – Генри Леви. Жазу сессияларында әртүрлі дауылпаздар қатысты. Everly Brothers және Louvin Brothers әсерін көрсететін үйлесімдермен, Burritos тобының дебюттік әндері кантри музыкасын Отис Реддингтің Stax Volt лейблімен және Перси Следж сияқты әншілермен байланысты жанды дыбыспен біріктіруге тырысады. Альбомның тағы бір маңызды ерекшелігі – "Sneaky" Пит Клайновтың ерекше сталь гитарада орындауы, ол кейбір әндерде үнемі түсіндірме береді. Гитарист Берни Лидон (бұл LP жазылып, шығарылған кезде топқа мүше болмаған) Мейерге "Twenty Thousand Roads" кітабында түсіндіргендей, "Sneaky әдетте C6 орнына B6 құрамындағы сегіз ішекті Fender кабельді тартып алатын сталь гитарада ойнады. Ол көбінесе джаз немесе свинг стилінде ойнады, ал басқа ойыншылар E9 стилін қолданады. Оның түсінігі: B – E тональдығының 'бес аккорды', немесе доминант аккорды. Бұл Питке ерекше гитара ойнау стилін сыйлады. Оның ойлау жолын ешкім түсінбейді". Клейнов сондай-ақ фузбоксты пайдаланып, аспапты айналмалы Hammond Leslie күшейткіші арқылы өткізіп, бірнеше әнге психоделикалық түс қосты. Әндердің көпшілігі Парсонс пен Хиллман Сан-Фернандо аңғарындағы "Буррито Манор" деп аталған үйде жазылды. "Sin City" әні Хиллман мен Парсонс бірлесіп жазған, ол "серпілісті ән" және "ескерту жолы" ретінде сипатталған, The Byrds тобының менеджері Ларри Спекторды ("алтын жалатылған есік") және Роберт Ф. Кеннедиді ("осы қаланы тазалауға тырысты") атайды. Бұл әнге Louvin Brothers әсер еткен болуы мүмкін. 2004 жылғы "Грам Парсонс: Fallen Angel" деректі фильмінде Хиллман Парсонспен бірге ән жазғанын еске алады: "Грам ұйықтап жатты. Мен ояндым да, 'Бұл ескі қала күнәге толы, ол сені жұтып қояды' деген ой келді. Мен бірінші шумағы мен көп бөлігін хордың жаздым, сосын: 'Грам, тұр! Менде бір идея бар'. Ол тұрып, біз осы әнді отыз минутта жаздық. Шын мәнінде, ол өзі жазылды". Сол деректі фильмде басист Крис Этеридж былай дейді: "Мен Грамға өскен кезімдегі бірнеше ескі мелодияларымды айттым, мен оған оларды ойнаттым және сол күні біз "Hot Burrito #1" және "Hot Burrito #2" атты екі ән жаздық, содан кейін сол түні студияға барып, оларды жаздық". "My Uncle" және "Hippie Boy" сол кездегі қазіргі қарсы мәдениеттік мәселелерге: әскерге шақыруға және 1968 жылғы Демократиялық Ұлттық Конвенттегі тәртіпсіздіктерге қатысты. Парсонс кейіннен Fusion журналына былай түсіндірді: "Біз Чикаго туралы 'Hippie Boy' атты ән жасуымыз керек деп айта бердік, және ол баяндамалық ән болуы керек, және Крис Хиллман оны орындауы керек. Бұл альбомдағы ең қиын міндет болды". Альбомдағы екі R&B стандарты "Dark End of the Street" және "Do Right Woman" – Парсонс жиі "космостық американдық музыка" деп атаған кантри-соулдың бірігуінің мысалы.

Альбомның мұқабасы

Альбомның мұқабасында топ Nudie костюмдерін киген. Парсонс топты дизайнер Нуди Кохнға арнайы фотосессияға арналған, әрбір мүшесіне жеке тігілген, жылтыр костюмдер жасау үшін алып барды. Бірақ Парсонстың костюмі ең ерекше болды: жақта әрқайсысы ескі мектептегі теңізшінің татуировкасы сияқты бейнеленген жалаңаш әйел, иықтарында қызыл көкнәр, алдыңғы жағында терең жасыл марихуана жапырақтары және әртүрлі жерлерге тігілген Seconal және Tuinal таблеткалары бар еді. Парсонс жакеттің артына қызыл крестті, көк және алтын түсті сәулелермен қоршалған күйдірілген түрде салуды сұрады. Бұл костюм қазір Кантри музыкасының Даңқ залында сақталады. 2004 жылы A&M өнер бөлімінің басшысы Том Уилкс режиссер Гандульф Хеннигке: "Біз оларды шөлге алып шығып, Nudie костюмдерімен біршама сюрреалистік нәрсе жасауға шешім қабылдадық. Олар бәрібір жақсы көрінді. Олар ерекше, кантри-вестерн және рок сияқты көрінді. Мен бұл имиджді керемет деп ойладым. Оларға шынымен де Nudie костюмдері қажет емес еді" деді. Альбомның мұқабасын Барри Файнштейн түсірді.

Қабылдау

Шығарылған кезде Джон Фирмингер Country Music Review журналында альбомды "елдік тамырларын күшті біріктіретін, ауыр инструменталды тәсілді қолдана отырып, елдік рок терминінің толыққанды анықтамасы ретінде көрсетеді" деп жазды. Аллан Джонс, беделді британдық NME рок апталығында, "Gilded Palace of Sin микро-оюларындағы таңғажайып құбылыс туралы сөз сөйлейін" деп тойға сыйды. Rolling Stone журналының алғашқы шолуында Стенли Бут оны "жылдың ең жақсы пластинкаларының бірі" және Парсонстың жасаған ең жақсы, ең жекелеген музыкасы деп атады. Rolling Stone журналы Боб Диланнан сүйікті кантри-рок альбомын атауын сұрағанда, ол: "The Flying Burrito Brothers. Құдай-ау, мен оларды жақсы көремін. Олардың альбомы мені бірден әсерге түсірді". Содан бері альбом 1960 жылдардың ең маңызды жаңалықтарының бірі саналады. Rolling Stone журналы оны "Барлық уақыттың 100 ең жақсы дебюттік альбомы" тізіміне қосты, "көп жағынан, Gilded Palace of Sin, The Byrds-тің Sweetheart of the Rodeo альбомы тоқтаған жерден жалғасады. Бірлесіп, өте өзгергіш Парсонс пен салмақты Хиллман иронияға толы, биік тау әндерінен, тапқыр каверлерден және жүрекке тиетін екі дауысты гармониядан тұратын керемет үйлесімді тудырды, бәрі де Снеки Пит Клейноудың революциялық педальді сталь гитарасымен күшейтілді". AllMusic басылымындағы Марк Деминг 5 жұлдызды шолуда "ешкім Flying Burrito Brothers сияқты рок пен кантриді біріктірген емес, ал бұл альбом олардың ең үлкен жетістігі болып қала береді" деп мақтайды. Mojo журналында Джон Харрис "The Lost Boy" мақаласында альбом "кантри музыкасының шынайылығы мен Лос-Анджелестің синтетикалық кеңістігінен шабыт алған әндердің үйлесіміне негізделген абсолютті ләззат болып қала береді" деп жазады.