Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Азор аралдары, Португалия
Island of the Azores, Portugal
Сан-Жорж (sɐ̃w ˈʒɔɾʒɨ) – Азор архипелагының орталық тобындағы арал және Португалияның автономды аймағының бір бөлігі. Пико және Файал аралдарынан Пико-Сан-Жорж бұғазымен бөлінген орталық топты көбінесе «Үшбұрыш» тобының бөлігі немесе жай ғана «Үшбұрыш» деп атайды. Сан-Жорж – биік жартастары бар салыстырмалы түрде ұзын, жіңішке арал, оның 8 381 тұрғыны солтүстік және оңтүстік жағалауларындағы геологиялық шөгінділердің (fajãs) әртүрлі аймақтарында шоғырланған; арал шығыстан батысқа қарай ұзын, ал солтүстіктен оңтүстікке қарай кең: оның ауданы .
São Jorge (sɐ̃w ˈʒɔɾʒɨ) is an island in the central group of the Azores archipelago and part of the autonomous region of Portugal. Separated from its nearest neighbours (Pico and Faial islands) by the Pico São Jorge Channel, the central group is often referred colloquially as part of the Triângulo ("Triangle") group or just "The Triangle". São Jorge is a relatively long thin island with tall cliffs, whose 8,381 inhabitants are concentrated on various geological debris fields (fajãs) along the north and south coasts; from east to west, the island is long and, north to south, wide: its area is .
Тарих
Сао-Хорхе аралын алғаш рет қашан ашқандары белгісіз; адамдардың қоныстану саясатының бір бөлігі ретінде Азор аралдары 1430 жылдан кейін (шамамен 1439 жылы) Принц Генрих Навигатордың бастамасымен қоныстанды. 23 сәуір, Әулие Жорж мерекесі ретінде танымал, тарихшылардың пікірінше, аралдың атына себеп болған, бірақ бұл болжам ғана. 14 ғасырдың генуэз және каталон карталарында ұзын, тар арал бастапқыда «Сан-Жорж» деп белгіленген, және Инфанте Д. Энрике сол атауды Солтүстік Еуропадан келген қоныс аударушылар аралды мекендеген кезде (шамамен 1460 жылы, алғаш көрілгеннен кейін жиырма жыл өткен соң) сақтап қалды. Азориялық жылнамашылар нақты білмесе де, аралдағы қоныстар Велас және Кальхета қауымдастықтарының төңірегінде шоғырланған және ішкі аймаққа қарай дамыған деп санайды. 1460 жылы Инфанте Д. Энрике өсиеттері бойынша Велас ауданында Әулие Жоржға арналған алғашқы шіркеу салынды. Бір анық нәрсе – арал 1483 жылы 4 мамырда Ангра-ду-Эроишму (Терсейра) капитан-донаторы Жоао Ваз Корте Реал келісімшарт бойынша аралдың капитандығын алған кезде халқымен толыққан. 1500 жылға қарай Велас елді мекені вилладан муниципалитетке дейін көтерілді (Велас аралдағы алғашқы орталық болды деген болжам туды). 1659 жылы шіркеуде жөндеу жұмыстары жүргізілді, ол осы муниципалитеттегі қазіргі шіркеудің негізін қалады. Флорес аралына жасаған сәтсіз саяхатынан кейін фламанд ақсүйегі Виллем ван дер Хаген (кейін Гвильеме да Силвейра аталды) 1480 жылы Топо ауданына көшіп, жергілікті қауымдастықты құрып, негізін қалады. Бірнеше жыл сол жерде тұрғаннан кейін қайтыс болып, Каса-дус-Тягос шіркеуіне жерленді. Топо 1510 жылы муниципалитеттің астанасы болды, бірақ 1534 жылдың 3 маусымында бұл атақты Кальхетаға жоғалтты. Осы кезеңде арал жабайы болды, көптеген жолдар қауымдастықтар арасында қиын немесе болмады, нәтижесінде жағалау бойында оқшауланған ауылдар пайда болды. Бұл қауымдастықтар арасындағы байланыс теңіз арқылы дамыды, және жақсы жабдықталған порттар экономикалық жағынан дамуға бейім болды. Бұл Кальхета, Урзелина және Велас жағдайында болды; бұл орындар Терсейрадан алыс болса да (қалалар қарама-қарсы жағалауда орналасқан), қауіпсіз және қорғалған порттары, жақсы тірек және көптеген тауарлар мен қызметтерді ұсынуына байланысты басымдыққа ие болды. Халық саны тез өсті, ал 17 ғасырдың ортасына қарай Сан-Жоржеде шамамен 3000 тұрғын және үш қала болды: Велас, Топо және Кальхета. Аралдың экономикалық өркендеуі жоғары болды: шарап, жүгері және ямнан басқа, ол Фландрияға және Еуропаның басқа елдеріне егін экспорттаудың маңызды бөлігі болды. Испания королі Филипп II (Португалия королі Филипп I) билікке көтерілуінен туындаған династиялық дағдарыс (1580) аралда салдарына ие болды, өйткені дворяндар (Терсейрадағылармен бірге) таққа үміткер Антонио, Краттың преорын қолдады. Антонио патша континентте шамамен жиырма күн билік жүргізді, ол Алькантра шайқасында жеңілгенге дейін, содан кейін ол өзінің сотын Терсейра аралына көшіріп, 1583 жылға дейін оппозицияда билік жүргізді. Габсбургтар король Филиппке қолдау көрсетті, ақыры оның күштерін теңізде жеңді Понта-Дельгада шайқасында 1582 жылдың 25-26 шілдесі аралығында, ал Сан-Хорхе гарнизондары Кастильоның күштеріне тек 1583 жылы Терсейра құлағаннан кейін ғана берілді. 1583 жылдан кейін арал салыстырмалы түрде оқшауланған кезеңді бастан кешірді, бұл оның порттарының нашар сапасымен және экономикалық маңызының шектеулі болуымен байланысты. Испандықтар басып алғаннан кейін, ол көбінесе тасталып кетті және оның тұрғындары тығырықтан шығуға қалдырылды. Арал Атлантикалық қарақшылықтан құтылмады: 1589 және 1590 жылдары арал тұрғындары ағылшын және француз жекеменшік шабуылдарына ұшырады, 1590 жылдан кейін (Барбария жағалауынан және түріктер басып алған жерлерден) және 17 және 18 ғасырларда (негізінен Кальхета айналасында) шабуылдар болды. 1625 жылы Фажа-де-Сан-Жуаның тұрғындары қарақшыларға түсіп, құлдыққа сатылған болуы мүмкін. Аралдың айналасындағы тыныштық 1708 жылдың 20 қыркүйегінде Рене Дугай Труиннің басшылығындағы француз пираттары Велас қаласына шабуыл жасаған кезде бұзылды. Қоғам тұрғындары жиырма төрт сағат бойы қарсылық көрсетті, бірақ ақыры пираттар жағалауға шығып, кемеге отырды. Қарсылықты майор-сержант Амаро Соарес де Соуза басқарды, ол Банкетас ауылының маңында болды, басқа ауылдарды тонаудан сақтап қалды. Португалия азаматтық соғысы кезінде либералдық күштер 1831 жылдың 10 мамырынан кейін аралда орналастырылды. Жалпы алғанда, арал тұрғындары көп жылдар бойы оқшауланған өмір сүрді, сирек билік өкілдерінің келуімен, жергілікті аралдардан келген сауда кемелерімен және жергілікті пейзажға тамаша көз тастау үшін келген кейбір ақсүйектермен толықтырылды. Порттарының ашылуымен және әуежай/аэродромның (1982 жылдың 23 сәуірі) ашылуымен коммерциялық кәсіпорындар өсті (әсіресе жергілікті ірімшіктің экспорты), мал шаруашылығының кеңеюі, балық аулау және шағын қолөнер өнеркәсібі.
It is unclear when the first explorers discovered the island of São Jorge; as part of the politics of human occupation, the Azores were populated after 1430 (probably 1439) through the initiative of Prince Henry the Navigator. 23 April, known as the feast day of Saint George, has been cited by historians as the reason for the island's name, although this is likely conjecture. Genovese and Catalan maps of the 14th century originally designated the long, slender island "São Jorge", a designation that was maintained by Infante D. Henrique when settlers from northern Europe began to colonize the island (around 1460, or twenty years after it was first sighted). Although unclear, Azorean chroniclers believe that settlement on the island concentrated around the two communities of Velas and Calheta, and developed into the interior. It was in 1460 that the construction of the first church dedicated to São Jorge occurred in the area of Velas, from the testaments of Infante D. Henrique. What is certain is that the island was populated by the time that João Vaz Corte Real, the Donatary Captain of Angra do Heroísmo (Terceira) obtained the captaincy of the island, by contract on 4 May 1483. By 1500, the settlement of Velas was elevated from villa to municipality (giving rise to the supposition that Velas was the first center on the island). By 1659, the parochial church had already undergone public restoration, that gave origin to the present church in that municipality. After an unsuccessful adventure to the island of Flores, the Flemish nobleman Willem van der Haegen (later known as Guilherme da Silveira) moved to the area of Topo where he established and founded a local community, in 1480. After living there for several years he died and was buried in the chapel of the Casa dos Tiagos. Topo was eventually elevated to capital of the municipality by 1510, but lost this title to Calheta on June 3, 1534. During this period, the island was wild and many of the roads difficult or non existent between the communities, resulting in isolated villages located along the coast. Connections between these communities developed by sea, and the better provisioned ports were likely to develop economically. This was the case with Calheta, Urzelina and Velas; the sites, although farther from the Terceira (the towns are located on the opposite coast), were preferred way points due to secure and sheltered ports, with good anchorage and providing many goods and services. The growth of the population was rapid, and by the mid 17th century, São Jorge had approximately 3000 inhabitants and three towns: Velas, Topo and Calheta. The island demonstrated a strong economic vitality: in addition to wine, corn, and yam, it was also an important exporter of woad to Flanders and other countries in Europe. The dynastic crisis (1580) caused by the ascension of King Philip II of Spain (King Philip I of Portugal) had consequences on the island, since gentry supported (along with those on Terceira) the pretender to the throne, António, Prior of Crato. King António reigned on the continent for about twenty days, until he was defeated at the Battle of Alcântra, whereupon he moved his court to Terceira Island and governed in opposition until 1583. The Habsburg supported King Phillip finally defeated his forces at sea at the Battle of Ponta Delgada between July 25–26, 1582, and the garrisons in São Jorge only capitulated to the forces of Castillo after the fall of Terceira in 1583. Following 1583, the island experienced a period of relative isolation, partially due to the poor quality of its ports and its limited economic importance. After the Spanish occupation, it was largely abandoned and its inhabitants were left to survive a meager existence. The island did not escape Atlantic piracy: the islanders were subject to attacks by English and French privateers in 1589 and 1590, raiders after 1590 (from the Barbary coast and lands occupied by the Turks) and during the 17th and 18th centuries (mostly around Calheta). In 1625, the inhabitants of Fajã de São João were captured by pirates and likely sold into slavery. The tranquillity around the island was also broken on September 20, 1708, when the town of Velas was attacked by French pirates under the command of René Duguay Trouin. The population of the community resisted for twenty four hours, but eventually the pirates made shore where they disembarked. The resistance, commanded by Sergeant major Amaro Soares de Sousa, occurred around the village of Banquetas saving the other villages from occupation and pillaging. During the Portuguese Civil War, Liberalist forces were stationed on the island after May 10, 1831. Generally, the island's residents have lived for many years in isolation, interrupted by rare visits from the authorities, commercial boats from the local islands, and the occasional nobleman who has come to contemplate the local scenery. With the inauguration of its ports, and the airport/aerodrome (April 23, 1982) commercial ventures have grown (especially the export of the local cheese), the expansion of animal husbandry, the fisheries and a small crafts industry.
Бұрынғы атылу
Келесі жылдары жергілікті өркендеу немесе қасірет кезеңдері болды; бірнеше жаман өсімдік өсу маусымдары мен табиғи апаттар (мысалы, жер сілкінісі, жанартаудың атқылауы және 1580, 1757, 1808 және 1899 жылдардағы құйынды дауылдар) ашаршылық пен қиындықтар тудырды. Осы атқылаулардың ең танымалдары 1808 жылғы 1 мамырда таңертең басталды (Урзелина атқылауы). Манадас қыратының бойындағы жерден карбон қышқылымен қатар, тұншықтыратын газдар шықты, ал өсімдіктерге (хлор және күкірт қышқылынан) тұзды, жасыл түсті булы бұлттар жылдам тарады. Бір сағат ішінде сегіз күшті жер сілкінісі тіркелді, бұл халық арасында үрей тудырды. Көптеген үйлер, ғимараттар мен өңделетін жерлер қирады. 1580 мен 1907 жылдар аралығында кем дегенде алты маңызды атқылау болды; 1580 жылғы атқылау кезінде он адам, ал 1808 жылы сегіз адам қаза тапты. 1850 жылы аралдың жүзімдіктері филлоксера жұқпасынан зардап шекті, бұл апельсин өнеркәсібінің дамуына дейін (1860 жылдар шамасында) экономикаға үлкен әсер етті. Аралдың оқшаулануы Велас және Кальхета порттарының құрылысы аяқталғаннан кейін тоқтады. Сан-Жорже аралындағы соңғы құрлықтағы жанартау атқылауы 1808 жылы "Вулкан да Урзелина" атқылауы болды.
Periods of local prosperity or misery occurred in the following years; there were several bad growing seasons and natural catastrophes (such as the earthquakes, volcanic eruptions and tornados in 1580, 1757, 1808 and 1899) that created famines and hardships. The most famous of these eruptions began in the early morning of May 1, 1808 (Urzelina eruption). Suffocating gases, as well as carboxylic acid, were emitted from a vent along the Manadas ridge and thick greenish vaporous clouds (of chloric and sulfuric acids) rapidly spread to the plants. Eight major tremors were recorded per hour that caused widespread panic. Many of the homes, buildings and cultivatable lands were destroyed. Between 1580 and 1907, at least six significant eruptions occurred; ten people were killed during the 1580 eruption and eight in 1808. In 1850, the island's vineyards were devastated by the phylloxera plague, which had a terrible effect on the economy until the development of the orange industry (about 1860). The island's isolation ended after the completion of the ports of Velas and Calheta. The last terrestrial volcanic eruption on the island of São Jorge was the eruption of “Vulcão da Urzelina” in 1808.
2022 Сан-Жорже сейсмикалық жанартаулық дағдарыс
2022 жылдың наурыз айынан бастап Сан-Жорже аралы ауыр сейсмикалық-вулкандық дағдарыстың ошағы болды. Вулканологияны зерттеу және қауіптерді бағалау институты "Сан-Жорже аралдарының сейсмикалық-вулкандық дағдарысы" деген арнайы веб-парақша арқылы дағдарысты қадағалап отыр. 26 наурыздағы дабыл деңгейі 4-ке жетті, бұл Азор аралдарында қолданылатын дабыл шкаласына сәйкес, біз вулканның атқылауға дейінгі фазасында екенімізді білдіреді.
From March 2022, São Jorge Island had been the location of a serious seismovolcanic crisis. The Instituto de Investigação em Vulcanologia e Avaliação de Riscos is following the crisis with a special webpage called "Crise Sismovulcânica de São Jorge". The alarm level on 26 March was 4, “this means that according to the alarm scale in force in the Azores archipelago we are in the pre eruptive volcanic phase”.
Климат
Солтүстік Атлант мұхитының ортасында, Гольфстрім ағынының ықпалында орналасқан Сан-Хорхе аралында ылғалды субтропикалық климат басыбайды, қыстары өте жұмсақ, ал жаздары жылы болады. Аралының көбінесе биік болғандықтан, төбелерде температура төмендеп, көптеген фажалармен сипатталатын жазықтарда жылырақ болады. Су температурасы аралығында, ал орташа температура аралығында өзгереді.
Owing to its position in the mid North Atlantic Ocean, influenced by the Gulf Stream, São Jorge has a humid subtropical climate with very mild winters and warm summers, although, being a generally elevated island, temperatures tend to be cooler on the hilly center and warmer downslope of the many fajãs that characterize the island. Water temperatures vary between while the average temperature varies between .
Адам географиясы
Аралдың геоморфологиясы (оның биік жартастары, кең орталық платолары және сирегірек фажалары) адамдардың жағалау бойында қоныстануына себеп болды. Тарихи тұрғыдан алғанда, осы елді мекендер жағалау порттары арқылы байланысқан, себебі арадағы жолдар қиын өтпелі болған. Осының салдарынан, қауымдар бір-бірінен оқшауланып, ортақ мәселелерді шешу үшін жергілікті тәсілдерді қолдануға және отбасылар арасындағы байланыстарды нығайтуға мәжбүр болды. Велас, Кальхета және Топо қалалары жақсы дамыған порттар мен жергілікті экономиканың арқасында, сондай-ақ әкімшілік қажеттіліктер мен орталық орналасуының нәтижесінде дамыды. Елді мекендерге Испания мен Фландриядан көшіп келгендер, әсіресе Авилалар мен Виллем ван де Хаген әкелген қоныс жайлаушылар үлкен үлес қосты. Әкімшілік тұрғысынан, Сан-Хорхе екі муниципалитетке бөлінеді: шығысында бес приходтан тұратын Кальхета және батысында алты приходтан тұратын Велас. Ауылдық халық көбінесе байланыс жолдары бойында орналасқан, ал елді мекендер арасындағы кең байлаулы жайылымдық жерлер оларды бөліп тұрады.
The geomorphology of the island (its high cliffs, rough central plateaus and scattered fajãs) resulted in the concentration of human settlements along the coast. Historically these communities were linked by coastal ports since the trails in the interior were barely transitable. Consequently, communities were isolated from one another necessitating local solutions to common problems and building local ties between families. Velas, Calheta and Topo developed partially due to well developed ports and local economies, in addition to administrative necessity and central positions. The settlements developed with immigration from Spain and Flanders, principally by settlers brought by the Ávilas and by Willem van de Hagen. Administratively, São Jorge is divided into two municipalities: Calheta in the east with five parishes and Velas in the west with six parishes. The rural population is basically aligned along the lines of communication divided by areas of unpopulated pastureland between localities.
Экономика
Шағын шаруашылықпен айналысқан кезеңнен кейін жергілікті экономика бірнеше маңызды экспорт тауарына шоғырланды: бастапқыда лишайник (Roccella tinctoria) және во́д (Isatis tinctoria), кейін бидай мен жүгері егілді. Во́д Сан-Хорхе мен Азор аралдарының ең маңызды экспорт тауары болды; оны алғаш рет 1490 жылы Виллем ван дер Хаген енгізді және негізінен Фландриядағы отандастарына экспорттады. Лишайник пен во́д Орталық Еуропада бояу ретінде кеңінен қолданылды. Бұл экспорт 1571 жылдан кейін жүзім мен шарапқа алмастырылды және келесі үш ғасыр бойы сақталды. Ол негізінен оңтүстік жағалауда, құнарлы топырақтардың арқасында тарады және Кальхетаның көптеген фажаларына (Фажа дос Вимес, Фажа де Сан-Жоа, Фажа до Увидор және Фажа Гранде), сондай-ақ Рибейра до Альмейрда мен Квимадас (Велас) аралығындағы аймақтарға жақсы бейімделді. Бұл жерлер дәнді дақылдар өсіруге қолайсыз деп есептелді, бірақ жүзімдіктердің өсуіне өте ыңғайлы болды. Шарап өндірісінің көп бөлігі Квимада, Урзелина және Манадас аралығында орналасқан, Вердельхо және Террантез сорттарының жүзімдері, сондай-ақ табысты және жоғары бағаланған аймақта өндірілген Бастардо, Москатель және Аликанте сорттары қолданылды. Басқа аралдардан айырмашылығы, жүзім бұталары тасты тік беткейлерде немесе қорғаныш вулканикалық тастардың маңында өссе, Сан-Хоржедегі жүзімдер бұталар мен ағаштардың көптеген табиғи түрлерінің арасында өсірілді. Осы әдіспен ғасырлар бойы көптеген шарап бөшкелері өндіріліп, шамамен 10 000 бөшке экспортталды немесе жергілікті тұрғындар пайдаланды. Сан-Хорже шараптарының жоғары бағалануына байланысты, Азор аралдарының генерал-капитаны Альмада графы алаяқтық сатуды болдырмау үшін «Сан-Хорже» тауарлық белгісін құрды. Шарап 1867 жылғы Париж (Франция) әлемдік көрмесінде де Порто шараптарымен бәсекелестікке түсті. Алайда, 1854 жылдың соңында Oidium tukeri жүзім ауруы аралға жетіп, өркендеген өнеркәсіпті жойды. Шарап өнеркәсібін қайта жандандыруға әртүрлі әрекеттер жасалды, мысалы, Франсиско Хосе де Беттенкурт е Авила, Урзелинадағы Барон Рибейро, содан кейін Мигель Тейшейра Соарес де Соуза және Марта Перейра да Сильвейра, олар Изабела сортынан шарап өндірді. Осы уақытта, 18 ғасырдың екінші жартысында филоксера ауруы Кальхета муниципалитетіндегі көптеген жүзімдіктерді жойды, ал бүкіл аралда ауру көптеген өндірушілерді банкротқа ұшыратты. Аралдың шарап өсіруінің қалдықтары Урзелинадағы Кастелетес айналасында бірікті, оның ішінде Жоао Инасио де Беттенкур Норонха, Урзелина мен Фажа де Сан-Жоао айналасында жаңа шараптар өндірді. Апельсин өсіру 17 ғасырдың басында Азор аралдарында қоршаған ортаның қолайлы жағдайы мен топырақтың құнарлылығына байланысты кеңінен тарады. Ұлыбритания мен Солтүстік Америкаға апельсин экспорты арал экономикасының маңызды кезеңі болды; әр портынан жылына шамамен алты жүк жіберілді, оның ішінде шамамен 7 миллион (немесе шамамен 994 000 килограмм) апельсин болды. Апельсин баулары негізінен Санто Амаро, Урзелина, Рибейра Сека және Фажа де Сан-Жоао қауымдастықтарында орналасқан. Азор аралдарының мәдениетінің бір бөлігі болып табылатын тағы бір өсімдік – ямс. Ол кеңінен танымал және кез келген жер телімінде өсіріледі, аралдың қалыптасу кезеңінде маңызды тіршілік көзі болды, бірақ ешқашан негізгі экспорт тауарына айналмады. Оның маңыздылығы соншалықты жоғары болғандықтан, ол 1694 жылдан бері Кальхетаның гербіне енгізілді. Киттерді бақылау маңызды болғанға дейін, 19 ғасырдың соңы мен 20 ғасырдың ортасы аралығында киттерді аулау маңызды сала болды, онда тұрғындардың көпшілігі осы экономикаға толығымен тәуелді болды. Жағалаудың стратегиялық жерлерінде киттерді бақылау және жергілікті аңшыларға ескерту беру үшін кішкентай үйлер салынды, олар қайықпен теңізге шығып, киттерді садақпен ұрып алатын. Кейін киттерді аулауға тыйым салынғаннан кейін, арал тұрғындары Альбакор мен Бонито туны аулауға көшті, нәтижесінде Кальхетада екі өңдеу орны құрылды. Балық аулау жергілікті экономиканың маңызды бөлігі болып табылады, бірақ киттерді бақылау жергілікті туризмнің бір бөлігіне айналды. Дәнді дақылдар, жүзімдіктер және жергілікті көкөністер әлі де аралдың шамалы бөлігінде өсірілсе де (Азор аралдарының басқа аралдары сияқты), Сан-Хорже экономикасы қазіргі уақытта сүт өнеркәсібіне тәуелді. Жергілікті Сан-Хорже ірімшігі жергілікті экономиканың ең маңызды бөлігі болып табылады, нәтижесінде осы танымал ірімшіктің тұтынуын және сатуын насихаттау үшін Confraria do Queijo de São Jorge ордені құрылды. Сонымен қатар, Uniqueijo União de Cooperativeas Agrícolas de Lacticínios de São Jorge (Сан-Хорже сүт өндірушілерінің ауылшаруашылық кооперативтерінің одағы) аралдағы негізгі сүт өндіруші болып табылады. Сегіз кооперативтен тұратын Uniqueijo, дәстүрлі Сан-Хорже ірімшігін, соның ішінде DOP (Denominação de Origem Protegida – қорғалған атау тегі) статусы бар жаңа өнімдерді сатумен айналысады.
After a period of small subsistence agriculture, the local economy began to concentrate on a few chief exports: initially, lichen (Roccella tinctoria) and woad (Isatis tinctoria), later the introduction of wheat and corn crops. Woad was one of the most important exports from São Jorge and the Azores; it was initially introduced by Willem van der Hagen around 1490, and exported primarily to his countrymen in Flanders. Both woad and lichen were very popular in central Europe as a dye. These exports were later superseded by grapes and wine after 1571 and endured for the next three centuries. It was first disseminated along the southern coast, owing to the fertile soils, and adapted well to many of the fajãs of Calheta (including Fajã dos Vimes, Fajã de São João, Fajã do Ouvidor, and Fajã Grande), as well as the areas between Ribeira do Almeirda and the parish of Queimadas (in Velas). These were generally considered lands that were not adequate for cereal cultivation, but where vineyards flourished. The majority of the wine production was located in the area between Queimada, Urzelina and Manadas, with grapes of the Verdelho and Terrantez castes, as well as some Bastardo, Moscatel and Alicante produced in an area that became lucrative and highly prized. Unlike the other islands, where grape vines grew on the rocky hedge rows or around protective volcanic rocks, the grapes of São Jorge were grown between many of the natural species of bush and trees. Over the centuries many barrels of wine were produced in this method, and about 10,000 barrels were regularly exported or consumed locally. São Jorge wines were so highly esteemed that the Count of Almada, then Captain General of the Azores, created the "São Jorge" brand in order to mitigate fraudulent sales. The wine was also appreciated during the World Exposition of 1867 (in Paris, France) where it rivaled Porto wine. Unfortunately, the Oidium tukeri grape/vine disease reached the island in late 1854 and destroyed the prosperous industry. Various attempts were made to restart the wine industry, such as Francisco José de Bettencourt e Ávila, the Baron Ribeiro in the area of Urzelina, and later Miguel Teixeira Soares de Sousa and Marta Pereira da Silveira, who produced wine from the Izabela caste. Meanwhile, the phylloxera disease continued to destroy many of the vineyards in the municipality of Calheta during the second half of the 18th century, and throughout the island the disease would bring many producers to bankruptcy. The remnants of the viticulture of the island banded together around Casteletes, in Urzelina, which include João Inácio de Bettencourt Noronha, producing a new caste of wines around Urzelina and Fajã de São João. Orange cultivation spread in the Azores around the 17th Century owing to the environmental conditions and the fertility of the lands. The export of oranges to the United Kingdom and North America was an important phase in the island's economy; about six shipments per port were annually exported, which included about 7 million (or about 994,000 kilograms) oranges. Orange orchards were located primarily in the communities of Santo Amaro, Urzelina, Ribeira Seca and in Fajã de São Joãos. Another crop to form a part of the culture of the Azores is the yam. It is widely popular and cultivated in any plot of land, and was used as an important subsistence food during the island's formative years although never becoming a major export product. It was so important that it was included in the Coat of Arms of Calheta, since 1694. Long before whale watching became important, whaling was an important industry between the end of the 19th century and middle of the 20th century, where a majority of the inhabitants were tied exclusively to this economy. In strategic locations along the coast, small huts were built to watch out for whales and give an alarm to the local hunters, who would sail out and harpoon the mammals. Later, when this hunt was prohibited, the islanders began to "hunt" Albacor and Bonito Tuna resulting in the creation of two processing plants in Calheta. Fishing continues to be an important part of the local economy, although whale watching has turned into a part of local tourism. While cereals, vineyards and local vegetables are still grown sporadically around the island (much like the other islands of the Azores) the economy of São Jorge is currently dependent on the dairy industry. The local São Jorge cheese has been the most important part of the local economy, resulting in the establishment of an order, the Confraria do Queijo de São Jorge, to promote the consumption and sale of this popular cheese. In addition, Uniqueijo União de Cooperativeas Agrícolas de Lacticínios de São Jorge (Cooperative Agricultural Union of São Jorge Dairy Producers) is the principal dairy producer on the island. A union of eight cooperatives, Uniqueijo is dedicated to the commercialization of the traditional São Jorge cheese, including new products classified under the DOP Denominação de Origem Protegida (Denomination of Protected Origin) status.
Мерекелік шаралар
Аралдағы ең танымал мерекелер архипелаг аралдарында тойланатын мерекелерден көп ерекшеленбейді. Бұл – Еспириту-Санто фестивальдері, олар аралдың көптеген империостарына арналған және аралдардың діни сипатының маңызды көрінісі болып табылады. Бұл мерекелер Пасхадан кейінгі жеті апта бойы әр жексенбіде өтеді және жетінші жексенбіде, Пентикостта аяқталады, бірақ кейбір дәстүрлер әр жерде әртүрлі болуы мүмкін. Әдетте, бұл мерекеге байланысты шіркеуге шерулер мен қасиетті миссалар өткізіледі, сонымен қатар кедейлерге садақа беру, шұбатқа ұқсас етті сорпа ұсыну (оның дайындалу және ұсыну әдістері әр қауымдастықта өзгеше) және жергілікті тұрғындардың әңгімелесу және/немесе билеу үшін жиналуы да бар. Велас қаласындағы Мәдениет апталығы да жергілікті дәстүрлерді және шетелдік мәдени ықпалдарды біріктіретін тағы бір мереке. Осы аптада жергілікті азор мәдениетінің көрмелері мен таныстырылымдары жергілікті концерттермен, бұқа күресімен және шілде айының бірінші аптасында Велас пен Хорта (Файал) арасындағы регатамен үйлеседі. Ал Кальхета ауылында төрт күндік Фестиваль де Жюльхо (Шілде фестивалі) этностық шерулер, музыкалық комедиялар, театрлық қойылымдар мен жергілікті спорт жарыстарын біріктіреді. Ромариялар (діни қажылықтар) – аралдың католик қауымдастықтарының дәстүрі және тарихи жер сілкіністері мен жанартаулардың атқылауларымен байланысты апаттармен тығыз байланысты. Fajã dos Vimes-те (16 шілде) жыл сайын өтетін Носса Сеньора де Кармо ромариясы және Fajã da Caldeira de Santo Cristo-дағы Санто Кристо ромариясы – көптеген сенушілердің діни қасиетті орындар арасында дұға оқып, ойға батып жүретін, әдетте жергілікті шіркеулерде миссаға тоқтайтын танымал шерулер.
The principal festivals popular on the island are not dissimilar to those celebrated on the islands of the archipelago. There are the festivals of Espírito Santo that concentrate on the many impérios around the island, and are an important manifestation of the religious character of the islands. These festivals occur every Sunday during the seven weeks after Easter, and culminate on the seventh Sunday, Pentecosts, although some traditions vary from place to place. Generally, there are processions to the church and masses associated with this festival, but also include alms for the poor, the serving of a meat soup like broth (whose methods of preparation and serving vary from community to community) and gathering of the local citizens for conversation and/or dancing. Velas' Semana Cultural (Culture Week) is also another festivity that mixes local traditions and cultural influences from abroad. During this week expositions and presentations of local Azorean culture are mixed with local concerts, bullfights, and finally a regata between Velas and Horta, Faial during the first week of July. Meanwhile, in the village of Calheta the Festival de Julho (the July Festival) highlights four days of festivities that brings together ethnic processions, musical comedies, theatrical presentations and local sports competitions. The Romarias (religious pilgrimages) are a tradition of the island's Catholic communities, and strongly linked to catastrophes associated with historical earthquakes and volcanic eruptions. The Romaria de Nossa Senhora de Carmo, which occurs annually in the Fajã dos Vimes (July 16), and the Romaria do Santo Cristo in the Fajã da Caldeira de Santo Cristo, are popular processions where many faithful walk between religious sanctuaries, praying and in contemplation, usually stopping for mass at local churches.
Дәстүр
Жергілікті гастрономияда көптеген Азор азықтары кездеседі, бірақ алыс шығыстан келген каравельдер тоқтаған елді мекендерге тән дәмдеуіштерге толы балық және шошқа етінен жасалған жергілікті тағамдар да бар. Сан-Жорже аралында моллюскадан жасалған тағамдар кең таралған, себебі архипелагта моллюсканы осы жерде ғана таба аласыз (әдетте Fajã da Caldeira de Santo Cristo-да). Жалпы, жергілікті туристерге арналған түрлі тәттілер көп, олардың ішінде: коскорон, рокильхас де агуарденте, espécies, суспиро, ольгадос, болос де веспера, кавакос, квиждас де лате және ацукареура бранка. Сонымен қатар, дәстүрлі жүгері наны (ақ немесе сары жүгері ұнынан жасалған) әлі де өте танымал, өйткені бидайдан жасалған нан көбінесе аралдың еңбекке жарамды топтарына ғана қол жетімді болған. Азореялық ямс та жергілікті тамақтанудың маңызды бөлігі болды, сондай-ақ экспорттық тауар ретінде де маңызды рөл атқарды.
The local gastronomy includes many Azorean basics, but includes local plates of fish and pork with an abundance of spices, typical of the communities visited by far eastern caravels during the Age of Exploration. Clam dishes are fairly common in São Jorge, being the only location in the archipelago where clams are discovered (usually in the Fajã da Caldeira de Santo Cristo). Generally there is an abundance of locals sweets for local tourists, including: coscorões, roquilhas de aguardente, espécies, suspiros, olvidados, bolos de véspera, cavacos, queijadas de leite, and açucareura branca. In addition, the traditional corn bread (made from white or yellow cornmeal) is still very popular, since wheat based breads were generally for the privileged classes of the island. The Azorean yam was also an important base of the local diet, as well as an export product.