Британдық сездік кісі өлтіруші Джон Страфеннің өмірі мен қылмыстары
John Straffen
Джон Томас Страфен – британдық серийлі кісі өлтіруші (1930-2007). Ең ұзақ мерзімге сотталған қылмыскер, психикалық ауруына байланысты өмір бойы түрмеде отырды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық сериялық кісі өлтіруші (1930–2007)
British serial killer (1930–2007)
Джон Томас Страфен (27 ақпан 1930 – 19 қараша 2007) – британдық сериялық кісі өлтіруші, Ұлыбритания тарихында ең ұзақ мерзімге түрмеде отырған адам. 1951 жылғы жазда екі қызды өлтіргеннен кейін сотта жауап беруге қабілетсіз деп танылып, Бродмур ауруханасына жіберілді. 1952 жылы Бродмурдан қысқа мерзімге қашып шыққанда, Страфен жақын жердегі елді мекенде бір баланы өлтірді, осы үшін сотталып, өлім жазасына кесілді. Психикалық денсаулығының нашарлығына байланысты өлім жазасы өмір бойына бас бостандығынан айыруға ауыстырылды. Страфен 55 жыл, 3 ай және 26 күн түрмеде отырғаннан кейін қайтыс болды.
John Thomas Straffen (27 February 1930 – 19 November 2007) was a British serial killer who was the longest serving prisoner in British history. After killing two young girls in the summer of 1951, he was found unfit to plead at trial and committed to Broadmoor Hospital. During a brief escape from Broadmoor in 1952, Straffen murdered a child in a nearby community, for which he was convicted and sentenced to death. Reprieved because of his mental state, he had his sentence commuted to life imprisonment. Straffen remained in prison until his death after 55 years, 3 months, and 26 days of incarceration.
Ерте өмір
Джон Страффен 1930 жылғы 27 ақпанда Гэмпширдегі Бордон лагерінде дүниеге келді, онда оның әкесі, британ әскеріндегі әскери қызметші, орналасқан еді. Ол отбасында үшінші бала болды; 1952 жылы "ақыл-ойы жетілмеген" деп есептелген үлкен әпкесі қайтыс болды. Страффен екі жасқа толғанда, әкесі шетелге тағайындалды және отбасы алты жыл бойы Британдық Үндістанда өмір сүрді. 1938 жылғы наурыз айында Ұлыбританияға оралғаннан кейін, Страффеннің әкесі әскерден босатылды және отбасы Сомерсеттегі Бат қаласына қоныстанды. 1940 жылы Страффен туралы баяндама жасалды, онда оның IQ-сы 58 деп бағаланып, ақыл-жасы алтыға тең деп анықталды. 1940 жылдың маусым айынан бастап жергілікті кеңес Страффенді Уорвикширдегі Самбурн қаласындағы ақыл-жасы нашар балаларға арналған интернат мектебіне, Сент-Джозеф мектебіне жіберді. Екі жыл өткен соң ол Бесфорд-кортқа, жоғары сынып мектебіне ауысты. Страффен өзінше, түзетулерді қиын қабылдайтын бала ретінде танылды. 14 жасында ол екі қазды мойынтұмарлаған деген күдікке ілікті.
John Straffen was born on 27 February 1930 at Bordon Camp in Hampshire, where his father, a soldier in the British Army, was based. He was the third child in his family; his older sister, regarded as a "high grade mental defective", died in 1952. When Straffen was two years old, his father was posted abroad and the family spent six years in British India. Returning to the United Kingdom in March 1938, Straffen's father took a discharge from the Army and the family settled in Bath, Somerset. A report was compiled on Straffen in 1940 which assessed his I. Q. as 58 and placed his mental age at six. From June 1940, the local council sent Straffen to a residential school for mentally defective children, St Joseph's School in Sambourne, Warwickshire. Two years later, he moved to Besford Court, a senior school. Straffen was observed as a solitary boy who took correction very badly. At age 14, he was suspected of strangling two geese.
Қылмыстық мансап
Штрафен 1946 жылдың наурызында Бат қаласына оралды, онда денсаулық сақтау меңгері оны тексеріп, Ақыл-естілік кемістігі заңы бойынша сертификатталуға әлі де лайықты екенін анықтады. Бірнеше қысқа мерзімді жұмыстан кейін, ол киім фабрикасында станокшы болып жұмыс тапты. 1947 жылдың басында Штрафен адамдар тұрмайтын үйлерге кіріп, кішкентай заттарды ұрлап, жасыра бастады; ол оларды ешқашан үйіне әкелмеді немесе басқаларға бермеді. Штрафеннің достары болмады және ол ешкімнің ынталандыруымен емес, өз еркімен ұрлық жасауды бастады. Хортам – ақыл-естілік кемістігі бар қылмыскерлерді қоғамға қайта бейімдеуге маманданған "ашық" колония еді. Штрафен ұрлық қылмысы бойынша тергелгендіктен, оның сертификатында "зорлық-зомбылыққа бейім емес және қауіпті емес" деп көрсетілген. Ол Хортамда жақсы мінез-құлық танытып, басқа тұтқындардан оқшауланды. Осының нәтижесінде, 1949 жылдың шілдесінде ол Винчестердегі қауіпсіздігі төмен ауылшаруашылық жатақханасына ауыстырылды. Бастапқыда ол жақсы жұмыс істеді, бірақ бір қап жаңғақты ұрлап, 1950 жылдың ақпан айында Хортамға қайта жіберілді. 1950 жылдың тамызында Штрафен Хортам әкімшілігімен қиындыққа тап болды, өйткені ол рұқсатсыз үйіне кетіп, оны қайта ұстауға келген полицияға қарсылық көрсетті.
Straffen returned to Bath in March 1946, where the Medical Officer of Health examined him and found he still warranted certification under the Mental Deficiency Act. After several short term jobs, he found a place as a machinist in a clothing factory. Early in 1947, Straffen began to enter unoccupied homes and steal small items to hide them; he never took them home or gave the items to others. Straffen had no friends and began stealing without being enticed by others. Hortham was an "open" colony which specialised in training mentally disabled offenders for resettlement in the community. As Straffen had been under investigation for burglary, his certificate stated that he was "not of violent or dangerous propensities." He was well behaved at Hortham and isolated from other inmates. As a result, in July 1949 he was transferred to a lower security agricultural hostel in Winchester. There he did well initially, but fell back into old ways when he stole a bag of walnuts and was sent back to Hortham in February 1950. In August 1950, Straffen fell into trouble with Hortham authorities when he went home without leave and resisted police when they went to recapture him.
Психикалық денсаулық
1951 жылы Бристольдегі ауруханада тексерілгенде, электроэнцефалограмма көрсеткендей, оның ми қабығы "кең және ауыр зақымдалған, бұл алты жасқа дейін Индиядағы энцефалиттен туындаған болуы мүмкін". Алайда, Штрафеннің жағдайы жеткілікті жақсарғандықтан, оған ешкімнің қадағалауынсыз үйге уақытша рұқсат берілді. Ол бұл уақытты бақша шаруашылығында жұмыс істеуге пайдаланды, және осы жұмысын жалғастыруға рұқсат алды. Хортем Штрафенді анасының қамқорлығына берді, себебі отбасының үйі бұрынғыдан аз қысыңқы болды. Оның 21 жасқа толуымен, Психикалық кемістіктер туралы заңға сәйкес, Хортем оны қайта бағалауға міндетті болды, нәтижесінде оның куәлігі тағы бес жылға ұзартылды; бірақ отбасы бағалаумен келіспеді және шағымдануға дейін барды. Соның салдарынан, Бат қаласының денсаулық сақтау меңгерушісі 1951 жылдың 10 шілдесінде Штрафенді қайта тексерді және оның ақыл-ой жасы онға жеткенін анықтады; ол Штрафеннің куәлігін жарты жылға ғана жаңаруды және мерзімі біткенде босатуды ұсынды.
In 1951, Straffen was examined at a Bristol hospital, where electroencephalograph readings showed that he had suffered "wide and severe damage to the cerebral cortex, probably from an attack of encephalitis in India before the age of six." By now, however, Straffen was considered sufficiently rehabilitated to be allowed a period of unescorted home leave. He used the time to gain a job at a market garden, which he was allowed to keep. Hortham licensed Straffen to the care of his mother, as the family home was less overcrowded. When his 21st birthday came, under the Mental Deficiency Act, he had to be reassessed by Hortham, which continued his certificate for a further five years; the family disputed the assessment and appealed. As a result, the Medical Officer of Health for Bath examined Straffen again on 10 July 1951 and found improvement in mental age to ten; he recommended that Straffen's certificate be renewed only for six months with a view to discharge at the end.
Балаларды өлтіру
Летиция Фэрфилдтің айтуынша, "Британияның елеулі сынақтары" сериясының кіріспесінде Стрефен туралы "жанып жатқан жеккөрушілік" және "қатаң реніш" бар және ол 8 жасынан бастап полицияға барлық қиындықтары үшін кінәлады. Оның бағалауы жүргізілген күні ертеңгісін Кристин Батчер есімді жас қыз өлтірілді. Фэрфилд Штрафен бұған байланысты баспасөзде жарияланғанын көріп, жас қыздарды құшақтап, полицияға ең көп қиындық туғызған деген тұжырымға келді деп болжайды. 1951 жылы 15 шілдеде Штрафен кинотеатрға еріп бармады. Оның жолы Бат қаласындағы 1 Камден Крессент арқылы өтеді, онда 5 жасар Бренда Годдард өзінің асырап алған ата-анасымен бірге тұрады. Стрефеннің полицияға берген мәлімдемесінде, ол Бренданың гүл жинап жатқанын көріп, оған жақсырақ орын көрсетуге ұсыныс жасады. Ол Бренданы қоршаудан көтеріп, бір жолға түсірді, содан кейін ол құлап, басын тасқа соғып алды. Ол есінен танып қалған еді, ол оны құшақтады. Штрафен денені жасыруға тырыспады, тек шокқа төзімді фильмді көру үшін кинотеатрға барды, содан кейін ол үйіне оралды. Баф полициясы бұрын Штрафеннің қатыгездігіне күдік келтірмегенмен, оны кісі өлтіруге күдікті деп санады және 3 тамызда полиция оны сұхбаттан өткізді. Осы арада полиция оның жұмыс берушісіне барып, оның қозғалысын тексерді; бұл Штраффеннің 31 шілдеде жұмыстан шығарылуына әкелді. Кейінгі кездегі түрме психиатрымен сұхбаттасқанда, Штрафен өзінің күдікті екенін білетінін және полицияға ренжігісі келгенін, өйткені ол оны көлеңкелеп жүргенін жек көретінін айтты. 8 тамызда Штрафен 9 жасар Сисили Батстонды кездестірген кезде кинотеатрда болды. Ол алдымен Сиселиді басқа кинотеатрға басқа фильм көруге алып барды, содан кейін автобусқа мініп, Баттың шетіндегі "Тампс" деп аталатын шалғайға барды. Сол жерде ол қызды құшақтап өлтірді. Қылмыстың мән-жайы Штраффенді қызбен көрген көптеген куәгерлерді қалдырды. Автобус кондукторы оны бұрынғы әріптесі ретінде таныды, далада кездескен ерлі-зайыптылар оны өте мұқият бақылады, ал полиция қызметкерінің әйелі екеуін бірге көрді. Ол күйеуіне айтып берді; келесі күні таңертең дабыл қаққанда, ол полицияға екеуін көрген жерге жол сілтеп, Сиселидің денесі табылды. Оның бұл сипаттамасы Штраффенді күдікті ретінде бірден анықтауға жеткілікті болды.
According to Letitia Fairfield in the introduction to the Notable British Trials series volume about Straffen, he had a "smouldering hatred" and an "intense resentment" of police and blamed them for all his troubles from the age of 8. On the morning of his assessment, a young girl named Christine Butcher was murdered. Fairfield speculates that Straffen saw the press coverage that followed and made the connection that strangling young girls gave the maximum amount of trouble to the police. On 15 July 1951, Straffen visited the cinema unaccompanied. His route took him past 1 Camden Crescent in Bath, where 5 year old Brenda Goddard lived with her foster parents. According to Straffen's later statement to the police, he saw Brenda gathering flowers and offered to show her a better place. He lifted Brenda over a fence into a copse, after which she fell and hit her head on a stone. She was unconscious, and he strangled her. Straffen did not make any attempt to hide the body and simply continued to the cinema to watch the film Shockproof, after which he returned home. Although Bath police had not previously suspected Straffen was violent, he was considered a suspect in the murder and interviewed by police on 3 August. Meanwhile, police had visited his employer to check on his movements; this resulted in Straffen being dismissed on 31 July. In a later interview with a prison psychiatrist, Straffen said that he knew he was under suspicion and wanted to annoy the police, because he hated them for shadowing him. On 8 August, Straffen was again at the cinema when he met 9 year old Cicely Batstone. He first took Cicely to a different cinema to see another film and then went on the bus to a meadow known as "Tumps" on the outskirts of Bath. There he murdered her by strangulation. The circumstances of the crime left many witnesses who had seen Straffen with the girl. The bus conductor recognised him as a former workmate, a courting couple in the meadow had observed him very closely, and a policeman's wife had also seen the two together. She mentioned it to her husband; when the alarm was raised the next morning, she guided police to where she had seen the two, and Cicely's body was discovered. Her description of the man was enough to immediately identify Straffen as the suspect.
Тұтқындалу және сотталу
Осыған байланысты полиция Страффеннің үйіне барып, оны 9 тамызда таңертең Сиселиді өлтіргені үшін тұтқындады. Страффен Сиселиді өлтіргенін мойындап, сондай-ақ Бренданы өлтіргенін де мойындады: "Басқа қызға да осылай істедім". Ол кісі өлтіргені үшін айыпталып, қамауға алынды. 31 тамызда Бат магистраттық сотында екі күндік тыңдаудан кейін Бренданы өлтіргені үшін Страффеннің ісі сотқа тағайындалды. Таунтон Ассайз сотында 1951 жылы 17 қазанда Страффен кісі өлтіргені үшін сотқа тартылды. Алайда, куә ретінде тек Хорфилд түрмесінің медициналық қызметкері Питер Паркс тыңдалды, ол Страффеннің медициналық тарихы туралы куәлік берді және Страффеннің сотталуға жарамсыз екенін мәлімдеді. Оливер: "Біздің елде ақыл-есі дұрыс емес адамдарды соттамаймыз. Оны нәресте сияқты соттауға тырысумен тең. Егер адам не болып жатқанын түсінбесе, оны соттауға болмайды", - деді. Қазылар алқасы Страффеннің ақыл-есі дұрыс емес және сотталуға жарамсыз деген үкім шығарды. Страффен Беркширдегі Бродмур ауруханасына ауыстырылды. Бродмур бастапқыда қылмыстық ақылдан айырылғандарға арналған психиатриялық емхана ретінде танымал болған, бірақ 1948 жылғы Қылмыстық әділет заңы бойынша жауапкершілік Денсаулық сақтау министрлігіне берілді және оған жіберілгендер пациенттер деп аталды. Бродмур ауруханасында Страффенге тазалаушы болып жұмыс істеу ұсынылды.
Accordingly, police drove to Straffen's home and arrested him for the murder of Cicely on the morning of 9 August. Straffen made a statement admitting he had killed Cicely and also confessed to the murder of Brenda: "The other girl, I did her the same." He was charged with murder and remanded in custody. On 31 August, after a two day hearing at Bath Magistrates' Court, a date was set for Straffen's trial for the murder of Brenda. At Taunton Assize Court, on 17 October 1951, Straffen stood trial for murder before Mr Justice Oliver. However, the only witness to be heard was Peter Parkes, medical officer at Horfield Prison, who testified to Straffen's medical history and stated his conclusion that Straffen was unfit to plead. Oliver commented, "In this country we do not try people who are insane. You might as well try a baby in arms. If a man cannot understand what is going on, he cannot be tried." The jury formally returned a verdict that Straffen was insane and unfit to plead. Straffen was transferred to Broadmoor Hospital in Berkshire. Broadmoor had originally been termed a criminal lunatic asylum, but by the Criminal Justice Act 1948, responsibility for it had been transferred to the Ministry of Health and those committed to it had been renamed patients. In Broadmoor, Straffen was given a job as a cleaner.
Бродмурдан қашу және Линда Бойерді өлтіру
1952 жылғы 29 сәуірде Штрафен жұмыс істеу кезінде сарайдың шатырына көтеріліп, Бродмурдың 3 метрлік қабырғасынан асып өтті. Ол жұмыс киімінің астында азаматтық киім киіп жүрді. Бірнеше сағаттан кейін ол Фарли-Хиллде велосипедімен келе жатқан бес жасар Линда Бойерді өлтірді. Ол көп ұзамай ұсталды. Бойердің денесі келесі күні таңертең табылды. Полиция Страффенді ауруханаға хабар жеткенге дейін, ол бостандықта қылмыс жасады ма деп сұрады; ол: "Мен оны өлтірмедім" және (полиция велосипед туралы ештеңе айтпастан бұрын) "Мен велосипедтегі кішкентай қызды өлтірмедім" деп жауап берді. Ол Линданы өлтіргені үшін айыпталып, Бродмур оны ұстай алмағандықтан сотталуын күтіп, Брикстон түрмесіне жіберілді. Оқиғаның салдарынан 1952 жылы Бродмурдың айналасына ескерту дабылы орнатылды; олар 2010 жылға дейін қолданыста болды. 21 шілдеде Штрафеннің кісі өлтіруі бойынша сот ашылғанда, ол өзін кінәлі емес деп жариялады, ал қорғау оның ақыл-есінің жағдайы мәселесін қазылар алқасы шешетін мәселе ретінде қалдырды. Прокуратураның (генералды солист Сэр Реджинальд Мэннингэм Буллер басқарған) өтініші бойынша судья Баттегі бұрынғы кісі өлтірулер туралы куәліктерді қабылдауға болатынына шешім берді. Сол күні кешке қазылар алқасының бір мүшесі клубқа барып, прокурорлық куәгерлердің бірі Бойерді өлтіргенін мәлімдеді. Келесі күні таңертең судья қазылар алқасының құрамын өзгертіп, сотты жаңа қазылар алқасымен қайта бастады. Судья бұрыс қазыны сот барысында сотқа шақырып, "азаматтық міндеттерін тиісінше орындамағаны үшін" кешірім сұрады. Штрафеннің қорғаушылары оның психикалық жағдайы туралы куәлік беру үшін бірнеше адамды шақырды. Содан кейін прокуратура түрмедегі дәрігерлер мен психиатрларды жауап беру үшін шақырды. Психикалық кемістіктер бойынша маман болған д-р Томас Мунро Штрафенді көргенін, ол кісі өлтіру заңды бұзу болғандықтан және "бұл қағидалардың бірі" болғандықтан дұрыс емес деп айтқандығын айтты. Мунро Страффеннен басқа қағидаларды атауын сұрағанда, ол тек төртеуін ғана есіне түсірді. Бір сағаттан кейін қазылар алқасы Штрафенді кінәлі деп таныды, бұл оның ақыл-есі дұрыс екенін білдірді. Кассельс мырза оны өлім жазасына кесті. Штрафен Баттағы кісі өлтіру туралы куәліктердің қате қабылданғанын және Линданың өлтірілгеннен кейінгі таңертеңгі мәлімдемелерінің қате қабылданғанын, өйткені оған ескерту жасалмас бұрын жасалғандарын айтты. Апелляцияның екі негізін де қабылдамады, және Штрафенге Лордтар палатасына шағымдануға рұқсат берілмеді. Өлім жазасын орындау күні 4 қыркүйекке белгіленді. Алайда 29 тамызда Ішкі істер министрі Дэвид Максвелл Файф королеваға Штрафенді кешіруді ұсынғаны туралы хабарланды.
On 29 April 1952, Straffen managed to surmount Broadmoor's 10 feet (3 m) wall by climbing onto the roof of a shed during a work detail. He was wearing civilian clothes under his work clothes. Some hours later he killed five year old Linda Bowyer, who was riding her bicycle in Farley Hill. He was captured not long after. Bowyer's body was found the next morning. Police questioned Straffen before news reached the hospital, asking him whether he had committed a crime while free; he replied, "I did not kill her" and (before police mentioned anything about a bicycle) "I did not kill the little girl on the bicycle." He was charged with the murder of Linda, and sent to HM Prison Brixton while awaiting trial since Broadmoor had failed to hold him. The incident resulted in a system of warning sirens around Broadmoor being installed later in 1952; they remained in use until the 2010s. When Straffen's murder trial opened on 21 July, he pleaded not guilty, and the defence opted to leave the question of his sanity as an issue to be determined by the jury. At the request of the prosecution (led by the Solicitor General, Sir Reginald Manningham Buller) the judge ruled that evidence about the prior murders in Bath would be admissible. That evening, one of the jurors attended a club and declared that one of the prosecution witnesses had murdered Bowyer. The next morning the judge announced that the jury would be discharged and the trial rebegun with a new jury. The judge required the errant juror to remain in court throughout the trial, before calling him to apologise for his "wicked discharge of your duties as a citizen". Straffen's defence called several of those who had seen him in earlier years to give evidence about his mental condition. The prosecution then called prison medical officers and psychiatrists to give evidence in rebuttal. Dr Thomas Munro, who was a specialist in mental deficiency and had seen Straffen, testified that he had said that to murder was wrong because it was breaking the law and because "it is one of the commandments". When Munro asked Straffen to name the other commandments, Straffen could only remember four. After retiring for just under an hour, the jury returned with a verdict of guilty, which implicitly declared Straffen sane. Mr Justice Cassels sentenced him to death. Straffen appealed on the grounds that the evidence about the Bath murders was wrongly admitted, and that his statements on the morning after Linda's murder were wrongly admitted because they had been made before he was cautioned. Both grounds of the appeal were dismissed, and Straffen was refused leave to appeal to the House of Lords. The date for execution of the judgment of death was fixed for 4 September. However, on 29 August, it was announced that Home Secretary David Maxwell Fyfe had recommended to the Queen that Straffen be reprieved.
Жазасын өтеу және түрмеге қамау
Штрафенге кешірім берілгеннен кейін ол Уандсворт түрмесіне ауыстырылды. 1952 жылдың қарашасында Ішкі істер министрлігі оның Рэмптон психиатриялық емханасына ауыстырылатыны туралы қауесетті жоққа шығарды. 1956 жылы Уандсворт түрмесінің қонақтары Штраффенді алаңдату үшін өздерімен бірге алып кетуге ниеттенген қашу әрекеті анықталғаннан кейін, Штрафен Хорфилдке көшірілді. Бұл жаңалық Бристольде үлкен алаңдаушылық тудырды, және жергілікті кеңесші ұйымдастырған, оны түрмеден шығаруды талап ететін петицияға бірнеше апта ішінде 12 000 адам қол қойды. Хорфилдте болған кезде, бұрынғы саясаткер Питер Бейкер, қысқа мерзімге оның тұтқыны болған, Штраффенді әрқашан жаттығу кезінде көзге түсетінін, өйткені ол басқалардан әлдеқайда биік болып, арнайы күзетілген тұтқынға тән киім киіп жүретінін айтты. Бейкер «ұзын, әлсіз, қайғылы кейіп» «өлі жатқан көбелекке немесе клеткадағы жануарға ұқсайды» деп ойлады және Штрафеннің босатылу күні тағайындалған болуы мүмкін деген үмітпен әр ай сайын түрме бастығына өтініш білдіргені туралы хабарлады. 1958 жылдың тамызында Штрафен Кардиффтегі HM түрмесіне көшірілді, себебі Хорфилдтегі тәртіп либералдырақ болды. Алайда, ол 1960 жылдың маусым айында қайтадан ауыстырылды. Паркхерст түрмесінде 28 камерадан тұратын жаңа, жоғары қауіпсіздік бөлімі 1966 жылдың басында ашылуға дайын болды. Ішкі істер министрлігі Штрафеннің 1966 жылдың 31 қаңтарында құпия түрде сол жерге ауыстырылғаны туралы қауесеттерді жоққа шығармады. 1968 жылдың мамырында Штрафен Дурхам түрмесіне көшірілді. Жоғары қауіпсіздікпен қамтамасыз етілген E қанатына орналастырылған, ол тағы бір бала өлтіруші Иан Брейдиге қосылды (кейіннен ол Ұлыбританиядағы ең ұзақ мерзімге сотталған тұтқын ретінде Штраффеннің орнын басатын болды). Қылмыс туралы жазатын Джонатан Гудман «Ақыл-есі дұрыс емес [Штрафен] түрмеде оның қауіпсіздігіне кепілдік беретін психиатриялық емхана болмағандықтан ғана отыр» деп жазды. Көп жылдар өткен соң, түрме қызметкерінің бірі Штраффенді «бірнеше минут сайын қоршауды айналып, соғып тұрғанын» есіне алды, ал бір әріптесі оны жабық және жаулы деп сипаттады: «Егер бір нәрсе сұрамаса, ешқашан сөйлемейді. Әрқашан жалғыз».
After his reprieve, Straffen was moved to HM Prison Wandsworth. In November 1952, the Home Office denied a rumour that he was about to be moved to the Rampton mental institution. In 1956, Straffen was moved to Horfield after officers discovered an escape attempt by Wandsworth prisoners who intended to take Straffen with them as a diversion. The news caused extreme concern in Bristol, and a petition demanding his removal was organised by a local councillor and signed by 12,000 people within weeks. While in Horfield, Straffen was described by former politician Peter Baker, briefly a fellow prisoner, as always being conspicuous when he was exercising, being much taller than anyone else and wearing distinctive clothing for a special watch prisoner. Baker thought the "long, emaciated, miserable figure" looked "like a dying butterfly or a caged animal" and reported rumours Straffen made application to the governor each month on the chance a date had been set for his release. In August 1958, Straffen was moved to HM Prison Cardiff when the regime at Horfield was changed to a more liberal one. However, he was reported to have been transferred back in June 1960. A new 28 cell high security wing at HM Prison Parkhurst was built and ready for opening in early 1966. The Home Office pointedly did not deny rumours that Straffen had been secretly transferred there on 31 January 1966. In May 1968, Straffen was moved to HM Prison Durham. Placed in the top security E wing, he was joined by another child killer, Ian Brady (who would eventually succeed Straffen as the United Kingdom's longest actively serving prisoner). Crime author Jonathan Goodman wrote that "the shambling lunatic [Straffen] is in prison only because no mental institution is secure enough to guarantee his confinement." Many years later, a prison officer recalled seeing Straffen "circling, banging the fence every couple of minutes" and that one fellow officer described him as aloof and hostile: "Never talks unless he has to ask for something. Always on his own".
Үкімнің шарттары
Штрафен түрмеде болған уақытының көп бөлігінде Ішкі істер министрі өмір бойы бас бостандығынан айырылған кез келген тұтқынның босатылуына келісуі керек болды; кеңседе отырған ешкім Штрафенді босатуға құштар болған жоқ. 1994 жылы Майкл Ховард өмір бойы бас бостандығынан айыру жазасын өтеп жүрген шамамен жиырма тұтқынның тізімін жасауды шешті, және Страфеннің аты сол тізімде бар екені айтылды. Бұл тізімді 1997 жылдың желтоқсан айында News of the World басылымы жариялады, бұл хабар Страфен өмірінің соңына дейін түрмеде қалатынын растады. 2001 жылы, Страфеннің тұтқындалуының елу жылдығы жақындағанда, оның адвокаттары оның ісін қайта қарауды талап етті, себебі ол сотқа қабілетсіз болған. Бұрын құпия сақталған құжаттарды зерттеген журналист-тергеуші Боб Воффинден, дәрігерлердің көпшілігі Страфеннің психикалық ауруға шалдыққандығын анықтағаннан кейін оған кешірім берілгенін анықтады. Воффинден сондай-ақ Страфеннің Линданы өлтіргеніне күмәнданды, өйткені оның денесіндегі жарақаттарды тигізуге қабілетті тырнақтары болмады, сондай-ақ кейбір жергілікті куәгерлер оның қайта ұсталғаннан кейін қылмыс уақытын көрсетті. Дегенмен, Страфеннің Қылмыстық істерді қарау комиссиясына берген өтініші 2002 жылдың желтоқсан айында қабылданбады. 2002 жылдың мамыр айында Адам құқықтары жөніндегі Еуропалық сот өмір бойы бас бостандығынан айырылған бір тұтқынның ісін қарады, ол Ішкі істер министрінің Пароль тақтасы босатуға ұсынғаннан кейін оны босатудан бас тарту құқығын күдік тудырды. Сот саясаткерлердің өмір бойы бас бостандығынан айыру жазасына араласпауы керек деп шешті, демек, қолданыстағы тәжірибе заңсыз екенін мәлімдеді. Бұл 2000 жылдан бері Лонг-Лартин түрмесінде отырған Страфен үшін босату мүмкіндігін ашатыны бірден байқалды.
For most of the time that Straffen was in prison, the Home Secretary had to agree to the release of any life sentence prisoner; no occupant of the office was ever willing to let Straffen out. In 1994, Michael Howard decided to compile a select list of about twenty prisoners serving life sentences who must never be released, and Straffen's name was said to be on it. The whole list was published by the News of the World in December 1997; this report confirmed that Straffen would spend the rest of his life in prison. In 2001, with the fiftieth anniversary of Straffen's imprisonment approaching, his solicitors called for his case to be reopened on the grounds that he had not been fit to stand trial. Investigative journalist Bob Woffinden, who examined previously confidential records, uncovered that Straffen had been reprieved after a majority of doctors who examined him found that he was insane. Woffinden also doubted Straffen's guilt in the murder of Linda, because he had no fingernails with which to cause injuries seen on her body and because some local witnesses placed the time of the murder after his recapture. However, Straffen's application to the Criminal Cases Review Commission was turned down in December 2002. In May 2002, the European Court of Human Rights decided a case brought by a life sentence prisoner which challenged the authority of the Home Secretary to refuse to release him after the Parole Board recommended he be freed. The court decided that politicians should not interfere in life sentences and therefore current practice was unlawful. It was immediately observed that this meant an opportunity for release for Straffen, who had been in HM Prison Long Lartin since 2000.
Өлім
Джон Страфен 2007 жылғы 19 қарашада 77 жасында Дарем графтығындағы HM Frankland түрмесінде қайтыс болды. Ол 55 жыл, 3 ай және 26 күн, немесе барлығы 20 206 күн түрмеде отырған.
John Straffen died at HM Prison Frankland in County Durham on 19 November 2007 at the age of 77. He had been in prison for a British record of 55 years, 3 months, and 26 days, or a total of 20,206 days.