Жюль Герин: Америкалық суретші және сәулетшінің шебері

Кіріспе

Американдық суретші, француз антисемиті

Жюль Гюрен (18 қараша 1866 – 14 маусым 1946) – американдық монументалды суретші, сәулеттік суретші және иллюстратор. Суретші және кеңінен жарияланатын журналдардағы иллюстратор ретінде танымал болған ол, 1906 жылғы «Чикаго жоспары» және Линкольн ескерткіші сияқты көптеген танымал мемлекеттік ғимараттарда салған ірі монументалды суреттерімен қатар сәулет саласындағы жұмыстарымен де көзге түсті.

Өмірбаян

Жюль Валле Герин 1866 жылдың 18 қарашасында Миссури штатының Сент-Луис қаласында дүниеге келді, ал оның отбасы 1880 жылы Чикагоға көшіп келді. Жасөспірім шағында ол Чикагодағы театр декорацияларын жасайтын фирмада суретші болып жұмыс істеді. 1889 жылы ол белгілі карикатурист Винсор Маккеймен бір студияда жұмыс істеді. Олар көзқарастарының батылдығымен бір-біріне әсер етті. 1893 жылы Герин Чикагодағы Дүниежүзілік көрмедегі ғимараттардың бірін суреттеді. Оның суретшілік білімі тек Чикагода ғана болды, 1892 жылдан 1894 жылға дейін Чикаго өнер институтының мектебінде кешкі сурет салу сабақтарына қатысты. 1896 жылы ол Чикагодан Парижге оқуға кетті. Француз гугеноттарының ұрпағы болғанымен, бала кезінде француз тілін жетік меңгермеген болуы мүмкін. Оның стилі мен әдісі көркем өнер білімі алғанын көрсетпейді. 1900 жылы Нью-Йоркте студия ашып, сәулет суреттеушісі және иллюстраторы ретінде танылды. Оның мансабындағы алғашқы үлкен жетістігі – Чарльз Фоллен МакКим оны Вашингтон қаласы үшін Сенат парктері комиссиясының (Макмиллан жоспары) үшін бірнеше иллюстрация жасауға шақырған кезде болды. Бұл суреттер 1902 жылы көрмеге қойылды және жарияланды. Архитекторлар Геринді өздерінің ғимараттарын осындай әсерлі етіп салуға жалдады. Ол негізінен акварель, гуашь және темперамен, көбінесе түсті тақталарда жұмыс істеді. Оның бояушы ретіндегі даңқы тез тарады, ол журналдар үшін суреттер салды және литографиялық суреттерін сатты. Герин ХХ ғасырдың басында Scribner's Magazine және Century Magazine журналдарына жиі материалдар жариялады. Вашингтондағы табыстарының нәтижесінде Дэниел Бернхэм мен Эдвард Беннетт оны 1907 жылы Чикаго жоспарының перспективалық суреттерін жасауға шақырды. Қаланың болашақ келбетін көрсететін әсем суреттер, көбінесе құстың қанатынан қарағандай, оның ең танымал туындылары болды. Бұл суреттердің көп бөлігі – Гериннің және басқа суретшілердің – Чикаго өнер институтының сәулет кафедрасының қорында сақталады, ал қалғандары қазір Чикаго тарихи қоғамына тиесілі. 1912 жылы архитектор Генри Бэкон Джон Расселл Поппен Вашингтондағы Линкольн ескерткішінің жобасын ұту үшін бәсекелескен кезде, ол Геринді баламалы жобалардың суреттерін салуға шақырды. Ұлттық мұрағатта сақталған суреттер Бэконның жеңісіне ықпал еткен болуы мүмкін. Комиссияны алғаннан кейін Бэкон Геринді Геттисбургтік және Екінші инаугурациялық сөздерінің үстіндегі ескерткіштің камерасын безендіретін екі үлкен қабырғалық сурет – «Қайта қосылу» және «Азат ету» суреттерін салуға шақырды. Олар жақында тазаланып, Дэниел Честер Френчтің «Отырған Линкольн» мүсініне үйлесетін нәзік түстер палитрасын көрсетті. 1916 жылы ол Ұлттық дизайн академиясының қауымдасқан мүшесі болып сайланды және 1931 жылы толық академик атанды. Герин иллюстраторлық жұмысымен қатар, өз заманының халықаралық көрмелеріне де белсенді қатысты, 1901 жылы Нью-Йорк штатының Баффало қаласындағы Пан-Америкалық көрмеде, 1904 жылы Сент-Луисте өткен Луизиана сатып алу көрмесінде күміс медаль жеңіп алды, сондай-ақ 1905 жылы Портлендте өткен Льюис және Кларк көрмесінде де өнер көрмесін ұйымдастырды. Ол осы көрмелердің суреттерін сол кездегі танымал журналдарда жариялады. 1915 жылы Эдвард Беннетт Геринді Сан-Францискодағы Панама-Тынық мұхиты халықаралық көрмесінде Түстер директоры болып қызмет етуге шақырды. Бұрынғы көрмелерден айырмашылығы, бұл батыс жағалаудағы шарадағы ғимараттарды жергілікті климат пен флораны ескере отырып, Жерорта теңізінің түстерімен безендірді. Ол сол жерде танысқан адамдардың арқасында екі жылдан кейін Берклидегі Калифорния университетінде жеке көрме ұйымдастырды, содан кейін Сан-Францискодағы ескі Федералды резерв банкі ғимаратында бірнеше үлкен қабырғалық суреттер салды. Бәлкім, Чикагодағы алғашқы тәжірибесінің нәтижесінде Герин Чикагодағы сәулет фирмасымен (Дэниел Бернхэмнің практикасының жалғастырушысы) Graham, Anderson, Probst & White жиі бірлесіп жұмыс істеді. Бұл тапсырыстардың ең танымалдарының бірі – 1929 жылы GAPW-дің Чикагодағы азаматтық опера ғимаратындағы театрдың драмалық өрттен қорғайтын пердесі болды. Гериннің кітап иллюстраторы ретіндегі жұмысы журналдарға жасаған тапсырыстардың нәтижесінде туды. Мария Хорнор Лансдейлдің The Century журналында жариялаған мақалалары оның 1906 жылғы «The Chateaux of Touraine» атты саяхат кітабына әкелді, ол көптеген суреттерін Гериннің суреттерімен толықтырды. 1909 жылдан 1911 жылға дейін суретші Роберт Хиченспен бірге Египет, Киелі жер және Таяу Шығыс туралы танымал кітаптарына ұқсас суреттер жасау үшін саяхаттады. Бұл кітаптардағы тамаша түсті литографиялар, сондай-ақ Максфилд Пэрришпен бірге жарық көрген екі кітабы бүгінде коллекционерлер арасында жоғары бағаланады. Өзін көрнекті суретші ретінде танылғысы келгеніне қарамастан, Жюль Герин ең алдымен иллюстратор және сәулет суреттеушісі ретінде танымал. Шын мәнінде, ол ХХ ғасырдың басындағы прогрессивтік дәуірдің көріністерін және ғимараттарын жандандырған американ суретшілерінің қатарындағы бірегей тұлға.

Jules Vallée Guérin was born in St Louis, Missouri on November 18, 1866 and his family moved to Chicago in 1880. As a teenager, he was employed as a painter in a Chicago theatrical scenery firm. By 1889 he is known to have shared a studio with Winsor McCay, the noted cartoonist. They influenced each other in their use of daring points of view. In 1893 Guerin made a painting of one of the buildings at the Chicago World's Fair. His only confirmed art instruction occurred in Chicago, Jules attended evening life drawing classes for two years from 1892 to 1894 at The School of The Art Institute of Chicago, In 1896 he left Chicago to study in Paris. Though of French Huguenot descent, he is not likely to have spoken French fluently as a child. Nothing in his style or method indicates a Beaux Arts education. In 1900 he established a studio in New York, where he made his name as an architectural delineator and illustrator. His first major break occurred when he was hired by Charles Follen McKim to create some illustrations for the Senate Parks Commission (McMillan Plan) for Washington. These were exhibited and published in 1902. Architects began hiring Guérin to make similar, dramatic renderings of their buildings. He worked mainly in watercolor, gouache, and tempera, usually on colored board. His fame as a colorist soon spread, and he took on more work as a magazine illustrator and sold lithographs. Guérin was a frequent contributor to Scribner's Magazine and Century Magazine during the first decade of the Twentieth Century. As a result of his success in Washington, Daniel Burnham and Edward Bennett hired Guérin to make perspective illustrations for their monumental work, The Plan of Chicago in 1907. The spectacular color views of the proposed city, many from a bird's eye perspective, are his most famous works. The majority of these original renderings—by Guérin and other artists—are in the collection of the Department of Architecture at The Art Institute of Chicago, while others are currently owned by the Chicago Historical Society. In 1912, when the architect Henry Bacon was competing with John Russell Pope to win the commission for the Lincoln Memorial in Washington D. C., he hired Guérin to create renderings of alternative designs. The paintings, still in the National Archives, were likely influential in Bacon's triumph. After he received the commission, Bacon retained Guerin to paint two large murals, Reunion and Emancipation, that decorate the cella of the memorial above the Gettysburg and Second Inaugural Addresses. They were recently cleaned, revealing a subtle color palette that complements Daniel Chester French’s Seated Lincoln statue. In 1916 he was elected into the National Academy of Design as an Associate member and became a full Academician in 1931. As an adjunct to his work as an illustrator, Guérin took an active part in the international expositions of his day, showing at the Pan American Expo in Buffalo, New York, 1901, the Louisiana Purchase Expo held in St Louis in 1904 at which he won a silver medal, and the Lewis & Clark Expo in Portland, Oregon in 1905. He published illustrations of these fairs in popular magazines of the day. In 1915, Guérin was asked by Edward Bennett to serve as Director of Color at the Panama Pacific International Exposition in San Francisco. Unlike previous fairs, this west coast effort used a palette of Mediterranean colors to accent the buildings to take advantage of the local climate and flora. It is likely that connections that he made there led to his one man show at the University of California, Berkeley two years later, followed by several large murals in the old Federal Reserve Bank Building of San Francisco. Probably because of his early Chicago based background, Guérin was a frequent collaborator with the Chicago architectural firm (and the successor firm to Daniel Burnham’s practice) Graham, Anderson, Probst & White. Most notable of these commissions was the dramatic fire curtain for the theatre in GAPW's Chicago Civic Opera Building in 1929. Guérin's work as a book illustrator came as a result of magazine commissions. Articles in The Century by Maria Hornor Lansdale resulted in her 1906 travel book, The Chateaux of Touraine, which supplements its many photographs with Guérin's paintings. From 1909 to 1911 the painter traveled with Robert Hichens to create similar illustrations for his popular books on Egypt, the Holy Land, and the Near East. The superb color lithography in these books, as well as two he published with Maxfield Parrish, has made them highly collectible today. Despite his wish to be regarded as a major serious artist, Jules Guérin is most highly regarded as an illustrator and architectural delineator. Indeed, he stands tall among a distinguished group of American artists who brought to life the scenes and buildings of the Progressive Era in the emerging print media of the early Twentieth Century.