Франческа Каччини: Италиялық композитор және әнші өмірі
Francesca Caccini
Франческа Каччини – италия композиторы, әнші, лютнист, ақын, 17 ғасырдың басындағы барокко дәуірінің өкілі. Әйел композитор жазған ең көне опера авторы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Италиялық композитор Франческа Каччини (franˈtʃeska katˈtʃiːni; 18 қыркүйек 1587 – 1641 мен 1645 жылдар аралығында, көбінесе; немесе ол қайтадан үйленген болуы мүмкін.) – ерте Барокко дәуірінің итальян композиторы, әнші, лютняшы, ақын және музыка оқытушысы. Ол флоренциялықтар берген «La Cecchina» (ла tʃekˈkiːna) деген лақап атымен де белгілі, бұл «Франческа» есімінің кішітелімі болуы мүмкін. Ол Джулио Каччинидің қызы еді. Оның сақталған жалғыз сахналық туындысы – «La liberazione di Ruggiero» әйел композитор жазған ең алғашқы опера деп есептеледі. Әйел композитор ретінде ол өзінің әйел демеушісінің мәдени және саяси бағдарламаларын нығайтуға және оның мүмкіндіктерін кеңейтуге үлес қосты.
Italian composer
Francesca Caccini (franˈtʃeska katˈtʃiːni; 18 September 1587 – between 1641 and 1645 most likely; or she may have remarried.) was an Italian composer, singer, lutenist, poet, and music teacher of the early Baroque era. She was also known by the nickname "La Cecchina" la tʃekˈkiːna, given to her by the Florentines and probably a diminutive of "Francesca". She was the daughter of Giulio Caccini. Her only surviving stage work, La liberazione di Ruggiero, is widely considered the oldest opera by a woman composer. As a female composer she helped to solidify the agency and the cultural and political programs of her female patron.
Ерте өмір
Каччини Флоренцияда дүниеге келді және әкесінен алған музыкалық білімнен бөлек, гуманитарлық білім алды (латын, грек тілінің негіздері, сондай-ақ қазіргі заманғы тілдер мен әдебиет, математика). Лилиана Панелланың сөзінше, Франческаның әншілік қызметінің алғашқы нақты куәлігі, оның қарындасы Сетимиямен бірге, Медичи сарайында 1602 жылы тіркелген: Чезаре Тинги өз күнделігінде 1602 жылдың 3 сәуірінде Пизадағы Святого Николая шіркеуінде, сарай жыл сайын Ұлы Жолаға (ораза) кезінде көшіп келгенін жазған. Онда «Джулио Романо [Джулио Каччини], әйелімен (екінші әйелі, Маргарита) және екі қызы ән айтқан» деп көрсетілген. Жастық шағында Каччини ата-анасымен, жартылай ағасы Помпеомен, қарындасы Сетимиямен және, мүмкін, басқа да аты-жөні белгісіз Каччини шәкірттерімен бірге замандастары «Джулио Романоның әйелдері» деп атаған ансамбльде өнер көрсеткен. Сарайға қызметке орналасқаннан кейін, ол Сетимияның үйленуіне және Мантуяға көшіп кетуіне дейін отбасылық ансамбльмен өнер көрсетуді жалғастырды. Каччини 1627 жылдың басына дейін Медичи сарайында мұғалім, камералық әнші, репетитор және камералық және сахналық музыканың композиторы ретінде қызмет етті. 1614 жылы ол сарайдағы ең көп жалақы алатын музыкант болды, себебі оның музыкалық шеберлігі Тоскананың де-факто регенті, Лоррейннің Ұлы герцогинясы Кристинаның әйелдердің қадір-қасиеті туралы ұсынып отырған идеясын толыққанды бейнеледі. 1623 жылы ол 240 скуди тапқан.
Caccini was born in Florence, and received a humanistic education (Latin, some Greek, as well as modern languages and literature, mathematics) in addition to early musical training with her father. According to Liliana Panella, the first well founded testimony of Francesca's singer's activity, together with her sister Settimia, at the Medici court, is 1602: in his diary Cesare Tinghi notes that on 3 April 1602 St. Nicholas church in Pisa, where the court moved every year during Lent, polychoral music was directed by "Giulio Romano [Giulio Caccini], having the wife (the second wife, Margherita) and the two daughters singing well". In her early life, Caccini performed with her parents, her half brother Pompeo, her sister Settimia, and possibly other unnamed Caccini pupils in an ensemble contemporaries referred to as le donne di Giulio Romano. After she was hired by the court, she continued to perform with the family ensemble until Settimia's marriage and resulting move to Mantua caused its breakup. Caccini served the Medici court as a teacher, chamber singer, rehearsal coach and composer of both chamber and stage music until early 1627. By 1614 she was the court's most highly paid musician, in no small part because her musical virtuosity so well exemplified an idea of female excellence projected by Tuscany's de facto Regent, Grand Duchess Christina of Lorraine. By 1623 she earned 240 scudi.
Кейінгі өмірі
1626 жылы желтоқсанда Каччинидің бірінші күйеуі (Джованни Баттиста Синьорини, онымен 1622 жылы Маргарита атты қызы дүниеге келді) қайтыс болғаннан кейін, ол 1627 жылы қазанда тағы да үйленуге асықты, бұл жолы Луккадағы музыканы сүйетін дворян Томасо Раффаеллимен. Оның заңды аты Франческа де Джулио Каччини болып қала берді, бірақ 1627-1634 жылдар аралығындағы өміріне қатысты мәліметтерді табуға тек Франческа Раффаелли деген атты қолданатын құжаттар ғана мүмкіндік берді. Ол Раффаеллидің Луккадағы үйлерінде тұрды, көрінеу, ұл (сондай-ақ 1628 жылы Томмазо) туды және 1630 жылы қайтыс болғанға дейін Луккадағы Бонвиси отбасымен музыкалық байланыста болды. Дворян әйелі болғандықтан ол кем дегенде бір рет өнер көрсетуден бас тартты (1628 жылы Пармада), бірақ күйеуі қайтыс болғаннан кейін Каччини дереу Медичи сарайына қызмет етуге оралуға тырысты. 1630-33 жылдардағы оба эпидемиялары оның оралуын кешіктірді, бірақ 1634 жылға қарай Каччини Флоренцияға екі баласымен қайтып келді, ол өзінің қызы Маргаритаға ғана емес, сонымен қатар Ла Крочетта монастырында тұратын немесе жиі келетін Медичи ханшайымдарына музыка сабақтарын берді, сондай-ақ әйелдер сарайы үшін камералық музыка мен шағын қойылымдар шығарды және орындады. Каччини 1641 жылдың 8 мамырында Медичилерге қызмет етуді тоқтатты және тарихтан жоғалып кетті.
After Caccini's first husband (Giovanni Battista Signorini, with whom she had one daughter, Margherita, in 1622) died in December 1626, she quickly arranged to marry again in October 1627, this time to a music loving nobleman in Lucca, Tommaso Raffaelli. Although her legal name remained Francesca de Giulio Caccini, it was only the discovery of documents using Francesca Raffaelli that makes it possible to find evidence of her life from 1627 to 1634. She lived in Raffaelli's Lucchese homes, apparently bearing a son (also Tommaso, in 1628), and having some musical relationship to the Buonvisi family in Lucca, until his death in 1630. Although as the wife of a nobleman she had declined at least one request to perform (in Parma, in 1628), once she was widowed Caccini immediately tried to return to serve the Medici court. Her return delayed by the plagues of 1630–33, by 1634 Caccini was back in Florence with her two children, serving as music teacher not only to her daughter Margherita but also to the Medici princesses who lived at or frequently visited the convent of La Crocetta, and composing and performing chamber music and minor entertainments for the women's court. Caccini stopped serving the Medicis on 8 May 1641, and disappeared from the public record.
Кәсіби мансап
Каччини шапшаң және өнімді композитор болған деп саналады, ол өзінің сарайдағы әріптестері Жакопо Пери мен Марко да Гальяномен бірдей өнімділікке ие болған. Оның музыкасының өте аз бөлігі сақталған. Оның көптеген сахналық музыкасы ақын Микеланджело Буонарроти кішінің (суретшінің шөбересі) комедияларында орындау үшін жазылған, мысалы, "Ла Танция" (1613), "Il passatempo" (1614) және "La fiera" (1619). 1618 жылы ол отыз алты жеке ән мен сопрано/бас дуэттерінен тұратын жинақ жариялады ("Il primo libro delle musiche").
Caccini is believed to have been a quick and prolific composer, equal in productivity to her court colleagues Jacopo Peri and Marco da Gagliano. Very little of her music survives. Most of her stage music was composed for performance in comedies by poet Michelangelo Buonarroti the Younger (grand nephew of the artist) such as La Tancia (1613), Il passatempo (1614) and La fiera (1619). In 1618 she published a collection of thirty six solo songs and soprano/bass duets (Il primo libro delle musiche)
1625 жылдың қысында Каччини 75 минуттық "комедиялық балет" – "Алцина аралынан Руджиероның босатылуы" үшін барлық музыканы жазды, ол Польшаның тәж шаһзадасы Владислав Сигизмунд (кейіннен Владислав IV) құрметіне орындалды. Алғашқы операның клишелік көріністері мен мақтанғақ кейіпкерлердің әзіл-қалжыңға толы пародилерін, сонымен бірге күтпеген эмоционалдық қарқынды сәттермен үйлестіре отырып, партитура Каччинидің өзінің заманындағы музыкалық-театрлық құралдардың барлық спектрін меңгергенін және ірі ауқымды музыкалық дизайнға бейім екенін көрсетеді. "La liberazione" патшаға қатты ұнады, сондықтан ол оны 1628 жылы Варшавада орындатты. Бұл сондай-ақ әйел жазған алғашқы опера деп есептеледі. Дегенмен, Каччинидің қоса берілген өлеңдердің ешқайсысын жазғанына дәлел жоқ, олардың орнына оның замандастары Микеланджело Буонарроти, Андреа Сальвадори және Франческо Гуальтеротти жазған.
In winter 1625 Caccini composed all the music for a 75 minute "comedy ballet" entitled La liberazione di Ruggiero dall'isola d'Alcina which was performed for the visiting crown prince of Poland, Ladislaus Sigismondo (later Władysław IV). Combining witty parodies of early opera's stock scenes and self important characters with moments of surprising emotional intensity, the score shows that Caccini had mastered the full range of musico theatrical devices in her time and that she had had a strong sense of large scale musical design. La liberazione so pleased the prince that he had it performed in Warsaw in 1628. This is also widely regarded as the first opera written by a woman. There is no evidence to suggest that Caccini composed any of the accompanying poetry, however, which is instead by her contemporaries Michelangelo Buonarroti, Andrea Salvadori and Francesco Gualterotti.
Композициялық стилі
Каччинидің музыкалық және композициялық стилі Монтеверди мен Жакопо Перидікімен салыстырылады. Ол Ренессанс кезеңі аяқталғаннан кейін музыка жазуды бастады және барокко музыкасы стилін дамытуда маңызды рөл атқарды. Ол өте инновациялық музыкалық ортада шығармалар жазды. Көптеген әндеріне өзі автор болды, ал олардың мәтіні көбінесе комедиялық сипатта болар еді. Каччинидің "Primo libro" еңбегінде өзіне-өзі сипаттама беруге қабілеті байқалады. Бұл оның осы жинақтағы көптеген әндерінің атаулары бір-біріне жауап беруге ұқсайтындықтан осылай. Мысалы, "Che fai?" әні, "Не істеп тұрсың?" деген мағынаны білдіреді, ал одан кейін "Ardo" әні келеді, оның мағынасы "Мен жанамын". Әндер орындау үшін қажетті тыныс-демік бақылауы, қолдар мен дауыстың үйлесімділігі және вокалдық диапазон жағынан да жетілген. Каччини осы әндерде романскаларды ерекше және бұрынғыдан өзгеше тәсілмен қолданады.
Caccini's musical and compositional style has been likened to that of Monteverdi and Jacopo Peri, and she started composing music after the closing of the Renaissance period, playing a key part in developing the Baroque style of music. She composed within a very innovative musical context. For many of her songs, she was the author of the accompanying poetry, which also tended to be comedic. Caccini's Primo libro is noted as utilising self reflexivity. This is because many of her songs within this collection have titles which appear to 'answer' one another. For example the song "Che fai?" which means "what are you doing?" is followed by "Ardo" which translates to "I burn." The songs are also advanced in terms of breath control needed for performance, coordination of hands and voice, as well as the vocal range. Caccini uses romanescas in a unique and unconventional way in these songs.