Опера композиторларының тізімі

Кіріспе

Бұл тізім опера композиторларына нұсқаулық болып табылады, олардың маңызды опера композиторларының көптеген тізімдерінде кездесуі арқылы анықталған. (Толық мәліметтер үшін "Пайдаланылған тізімдер" бөлімін қараңыз.) Тізімдегі композиторлар 16 ғасырдың соңында Италияда алғашқы операны жазған Жакопо Периден бастап, қазіргі опера әлемінің жетекші тұлғаларының бірі – Джон Адамсқа дейін қамтылған. Әр композитордың неліктен маңызды деп есептелгені туралы қысқаша түсіндірмелер берілген. Сондай-ақ, осы тізімдерден құрастырылған маңызды әйел опера композиторларына арналған бөлім де бар. Опера тарихымен танысу үшін опера қараңыз. Тізім композиторлардың туған күніне қарай реттелген.

15501699

Жакопо Пери (1561–1633) – флоренциялық, алғашқы операны – «Дафнаны» (1598) және сақталған алғашқы операны – «Эвридиканы» (1600) жазған композитор. Клаудио Монтеверди (1567–1643) – жалпы алғанда, алғашқы маңызды опера композиторы саналады. «Орфео» (1607) операсында Перидің операдағы тәжірибелерін интермедидің әсем көріністерімен үйлестірді. Кейін, 1640 жылдары Венецияда «Il ritorno d'Ulisse in patria» және «L'incoronazione di Poppea» опералары арқылы операны коммерциялық тұрғыдан табысты етуге көмектесті, бұл қазіргі опералық репертуардағы ең ерте опералардың бірі. Франческо Кавалли (1602–1676) – Монтевердидің ең маңызды ізбасарларының бірі, операны Италия бойынша таратуда және Францияға таныстыруда маңызды рөл атқарды. Оның «Гиазон» операсы «17 ғасырдағы ең танымал опера» деп есептеледі. Жан Батист Лулли (1632–1687) – либретто авторы Филипп Киномен тығыз байланыста жұмыс істеп, «трагедиялық музыка» дәстүрін қалыптастырды, ол ән, би және көрнекі эффектілерді біріктірді. Бұл дәстүрге сәйкес жанр шамамен жүз жыл бойы француз операсының ең беделді түрі болып сақталды. «Cadmus et Hermione» (1673) француз операсының алғашқы үлгісі ретінде қарастырылады. Генри Перселл (1659–1695) – маңызды ағылшын опералық композиторы. Оның шедевр туындысы – «Дидо мен Эней». Алессандро Скарлатти (1660–1725) – опера-серия жанрының дамуына үлкен үлес қоскан тұлға. Скарлатти 100-ден астам опера жазғанын мәлімдеді, олардың ішінде «La Griselda» ерекше аталады. Жан Филипп Рамо (1683–1764) – 18 ғасырдың ең маңызды француз опера композиторы. Лулли қалыптастырған жанрды дамыта келе, ол шығармаларына жаңашылдық пен байлықты сыйлады. Рамоның музыкалық тәжірибелері өз заманында қызу пікір-таластарға себеп болды. Георг Фридрих Гендель (1685–1759) – Гендельдің опера-сериясы өз кезінде стандартты белгіледі. Гендель 30-дан астам операдан тұратын серия жазды.

17001799 жыл

Джованни Баттиста Перголези (1710–1736) Перголези опера-сериалар жазғанмен, оның ең әсерлі туындысы – қысқа опера-буффа, «La serva padrona». Кристоф Виллибальд Глюк (1714–1787) Бароккодан классикалық операға өтудегі маңызды тұлға, ол Моцартқа жол ашты, бірақ оның ықпалы 19 ғасырға дейін созылды, Берлиоз бен Вагнер оған алғыстарын білдірді. «Орфео» мен «Евридикадан» бастап реформалық операларында опера-серианың формальды конвенцияларын жойып, «ұлы сұлулықтағы қарапайымдылық» музыкасын жазуға тырысты (оның сөзімен айтқанда). Жозеф Хайдн (1732–1809) Хайдн он тоғыз опера, соның ішінде бірнеше комедиялық опера мен әндер жазды. Джованни Паизиелло (1740–1816) – итальяндық композитор, ол Бомарше кейіпкері Фигароны басты рөлде бейнелейтін алғашқы операны жазды, сондай-ақ Санкт-Петербургте жазылған көптеген опералардың авторы. Андре Гретри (1741–1813) Лиеж (қазіргі Бельгия) композиторы, француз опера-комигінің дамуына үлкен үлес қосты, оның қарапайым музыкалық стилі мен күрделі драматургиясы өте танымал болды, сонымен қатар революцияға дейінгі рококо комедиясын кейінгі романтикалық стильмен байланыстырды. Доменико Чимароза (1749–1801) – итальяндық композитор, ол Моцарт пен Россини комедияларының арасындағы көпір болып табылатын «Жұбайлық құпиясы» опера-буффасымен танымал. Вольфганг Амадей Моцарт (1756–1791) Моцарттың Лоренцо Да Понтемен бірлескен комедиялық туындылары («Фигароның үйленуі», «Дон Джованни» және «Così fan tutte») қазіргі репертуардағы ең танымал опералардың қатарында, сонымен қатар «Сиқырлы флейта» сингспьелі де бар. Антонио Сальери (1750–1825) 1770–1820 жылдар аралығында Вена музыкалық өмірін қалыптастыруға үлкен үлес қосқан итальяндық композитор. Ол Италия мен Парижде де сәтті опералар жазды және «неміс музыкасының барлық күшін тәтті итальяндық стильге байланыстыра алатын» композитор ретінде неміс операшыларының құрметіне ие болды (бір замандас сыншының сөзімен). Оның «Europa riconosciuta» операсы Ла Скаланың ашылуына арналған. Оның басқа да табысты опералары: «Les Danaïdes», «Axur, re d'Ormus» (француздық «Tarare» операсының итальяндық нұсқасы) және «Falstaff». Луиджи Керубини (1760–1842) Глюктің ізбасары, Керубинидің ең танымал операсы – «Медея». Басты рөл сопраноларға (соның ішінде Мария Калласқа) 1797 жылғы премьерадан бері қиындық туғызып келеді. Людвиг ван Бетховен (1770–1827) «Фиделио» атты бір ғана опера жазды, ол саяси қысымнан азат болу туралы әңгіме, ол неміс тіліндегі маңызды опералардың біріне айналды. Гаспар Спонтини (1774–1851) Итальяндық болғанымен, Спонтини Наполеон дәуіріндегі Франциядағы жұмыстарымен танымал. Оның шедеврі «La vestale» Беллини мен Берлиозға әсер етті. Даниель Обер (1782–1871) – француздық композитор, «Fra Diavolo» және «Le domino noir» сияқты көтеріңкі опера-комиктермен атақты. Оның «La muette de Portici» операсы 1830 жылы Брюссельдегі қойылымнан кейін Бельгияның құрылуына әкелген революцияны тудырды. Карл Мария фон Вебер (1786–1826) итальяндық белкантоның үстемдігіне қарсы тұру үшін неміс романтикалық операсын құрды. Оркестрлік түстер мен атмосфера шебері Вебердің либреттолары оған лайықты болған емес, және оның тек бір ғана туындысы, «Der Freischütz», жиі орындалады. Ол жас өлгенімен, кейінгі неміс композиторларына, әсіресе Вагнерге, үлкен әсер етті. Джакомо Мейербер (1791–1864) Француз гран-операсының композиторы, Мейербердің «Гугеноттар» және «Пайғамбар» сияқты әсем опералары өз заманында өте танымал болды. Джоакино Россини (1792–1868) Белканто мен гран-оперы байланыстырады. Оның өлмейтін «Севильский шаштараз» операсы 20 ғасырға дейін үздіксіз орындалған операларының бірі, бірақ «Семирамида» және «Эрмиона» сияқты күрделі опералары, қазір оларды орындау үшін тиісті техникасы бар әншілердің болуымен шедеврлер ретінде танылады. «Гийом Телл» операсы – оның өмірінің соңғы туындысы, оның кең ауқымы бар. Оның ең табысты опералары: «Hans Heiling», «Der Vampyr» және «Der Templer und die Jüdin». Гаэтано Доницетти (1797–1848) Россини мен Беллинимен бірге Доницетти белканто стилінің шеберлерінің бірі ретінде танылады. Оның шедеврі ретінде әдетте «Лючия ди Ламмермур» аталады. Fromental Halévy (1799–1862) Мейербермен бірге француз гран-операсының ең танымал композиторы, Халевидің басты жұмысы – 15 ғасырлық Швейцариядағы діни төзімсіздік туралы «La Juive» операсы.

Giovanni Battista Pergolesi (1710–1736) Though Pergolesi also composed opera serias, his most influential work was the short opera buffa, La serva padrona. Christoph Willibald Gluck (1714–1787) Was a key figure in the transformation of Baroque into Classical opera, paving the way for Mozart, though his influence stretched much further into the 19th century, with both Berlioz and Wagner acknowledging their debt to him. In his reform operas from Orfeo ed Euridice onwards, he sought to throw off the formal conventions of opera seria and write music of "beautiful simplicity" (his own words). Joseph Haydn (1732–1809) Haydn wrote nineteen operas including several comic operas and singspiels. Giovanni Paisiello (1740–1816) Italian composer who wrote the first opera to include Beaumarchais' character Figaro as a main character, as well as writing a substantial number of other operas, some of them in St. Petersburg. André Grétry (1741–1813) Liège (present day Belgian) composer crucial to the development of French opéra comique, whose simplicity of musical style and sophisticated dramaturgy were immensely popular, as well as linking pre revolutionary rococo comedy to the later romantic style. Domenico Cimarosa (1749–1801) Italian composer most famous for the opera buffa, Il matrimonio segreto, which forms a bridge between the comedies of Mozart and Rossini. Wolfgang Amadeus Mozart (1756–1791) Mozart's series of comic collaborations (The Marriage of Figaro, Don Giovanni, and Così fan tutte) with Lorenzo Da Ponte are among the most popular operas in the repertoire today, along with his Singspiel The Magic Flute. Antonio Salieri (1750–1825) Italian composer who was a major contributor to and shaper of Viennese musical life from 1770 to 1820, he also composed successful operas in Italy and Paris, and won admiration from German operagoers as a composer who, in the words of one contemporary critic, ‘could bind all the power of German music to the sweet Italian style’. His opera Europa riconosciuta was composed for the inauguration of La Scala. Among his other most successful operas were Les Danaïdes, Axur, re d'Ormus (the Italian version of French Tarare) and Falstaff. Luigi Cherubini (1760–1842) Follower of Gluck, Cherubini's most famous opera is Médée. The title role has proved a challenge to sopranos (including Maria Callas) since its premiere in 1797. Ludwig van Beethoven (1770–1827) Wrote only one opera, Fidelio, a tale of freedom from political oppression, which has become one of the major German language operas. Gaspare Spontini (1774–1851) Though Italian, Spontini is best known for his work in France during the Napoleonic era. His masterpiece La vestale influenced Bellini and Berlioz. Daniel Auber (1782–1871) French composer celebrated for high spirited opéra comiques such as Fra Diavolo and Le domino noir. His grand opera La muette de Portici attained unexpected political influence when a performance in Brussels in 1830 sparked off a revolution which led to the creation of Belgium. Carl Maria von Weber (1786–1826) Founded German Romantic opera in order to challenge the dominance of Italian bel canto. Master of orchestral colour and atmosphere, Weber was never well served by his librettists, and only one of his works, Der Freischütz, is performed with any frequency. Though he died young, his influence on later German composers, especially Wagner, was immense. Giacomo Meyerbeer (1791–1864) The archetypal composer of French grand opera, Meyerbeer's huge extravaganzas such as Les Huguenots and Le prophète were immensely popular in their day. Gioachino Rossini (1792–1868) Links bel canto with grand opera. His immortal Barber of Seville was the only one of his operas that was continuously performed into the 20th century, but his serious operas, such as Semiramide and Ermione, are recognised as masterpieces now that singers with appropriate technique are again available to perform them. Guillaume Tell, his swan song, has a vast sweep His most successful operas were Hans Heiling, Der Vampyr and Der Templer und die Jüdin. Gaetano Donizetti (1797–1848) Along with Rossini and Bellini, Donizetti is generally acknowledged as one of the masters of the bel canto style. His masterwork is generally cited as being Lucia di Lammermoor. Fromental Halévy (1799–1862) Along with Meyerbeer, the best known composer of French grand opera, Halévy's key work is La Juive, a story of religious intolerance set in 15th century Switzerland.

18001849 жыл

Винченцо Беллини (1801–1835) Беллини «Норма» және «I puritani» сияқты шығармаларының арқасында операның белканто стиліне жетекші композиторлардың бірі ретінде танылды. Гектор Берлиоз (1803–1869) Берлиоздың опералық мансапты құруға жасаған тырысы қиялы жоқ музыкалық ортамен тоқырады. Дегенмен, ол «Бенвенуто Челлини», «Беатриче мен Бенедикт» және өзінің шедеврі – «Трояндар» эпосын жазды. Берлиоздың драмалық аңызы «Фаусттың лағынымы» соңғы жылдары опера ретінде қойылды. Михаил Глинка (1804–1857) «Цар үшін өмір» тарихи драмасы және «Руслан мен Людмила» ертегісі арқылы ресей опералық дәстүрін қалады. Майкл Уильям Балф (1808–1870) Ирландия композиторы, оның «Богемиялық қыз» операсы Арлиннің «Gipsy Girl's Dream» ариясымен танымал. Амброаз Томас (1811–1896) «Миньон» және «Гамлет» операларымен белгілі француз композиторы. Джордж Александр Макфаррен (1813–1887) «Робин Гуд» және «Хелвеллин» операларымен танымал ағылшын композиторы. Ричард Вагнер (1813–1883) Вагнер операны революцияға ұшыратты. «Тристан мен Изольда», «Парсифал» және ең бастысы «Нибелунгтердің сақинасы» сериясындағы «музыкалық драмаларда» Вагнер речитатив пен ария арасындағы дәстүрлі айырмашылықты жойып, операның жаңа стилін қалыптастырды. Джузеппе Верди (1813–1901) ұзақ композиторлық мансапқа ие болды, оның композициялық стилі дамып келе жатты. Оның ең танымал туындыларының ішінде «Набукко», «Риголетто», «Иль Троваторе», «Ла Травиата», «Дон Карлос», «Аида» және «Отелло» бар. Шарль Гуно (1818–1893) әдеби тақырыптарға лирикалық опералар жазды, соның ішінде «Ромео мен Джульетта» және «Мирель». Ол қайтыс болған кезде Оффенбах «Хоффманның аңыздары» атты күрделі операны аяқтауға тырысып жатқан болатын. Бедрих Сметана (1824–1884) «Далибор» сияқты тарихи эпостармен чех ұлттық операсын құрды. Оның «Арзандатылған қалыңдық» атты халық комедиясы халықаралық репертуарға енді. Александр Бородин (1833–1887) 17 жыл бойы «Принц Игорь» операсының үстінде жұмыс істеген «демалыс күні композиторы», ол қазір репертуардың маңызды бөлігін құрайды. Камиль Сент-Сенс (1835–1921) француз композиторы, он шақты операның бірі – Киелі кітаптағы «Самсон мен Далида» әлі де қойылады. Лео Делибес (1836–1891) француз композиторы, оның «Лакме» гүлдер дуэтімен және колоратура сопранолары үшін өте танымал. Жорж Бизе (1838–1875) Бизенің «Кармен» шедеврі бүкіл әлемдегі опера театрларының репертуарындағы негізгі туынды. Премьера кезіндегі даулы сюжеті сыншылар мен жұртшылықты дүрліктірді. Модест Муссоргский (1839–1881) Муссоргский тек бір операны ғана аяқтады, бірақ «Борис Годунов» өзінің ерекше ұлттық сипаты арқасында ресей композиторларының келешек ұрпақтарына шабыт берді. Пётр Ильич Чайковский (1840–1893) Чайковскийдің опера композиторы ретіндегі халықаралық атағы негізінен екі туындыға негізделген: «Евгений Онегин» және «Пик патшайымы». Өзінің замандасы Муссоргскийге қарағанда ерекше орыс стилін дамытуға қызығушылық танытпаған Чайковский бұл шығармаларында Моцарттың, белкантоның және Бизенің «Карменінің» ықпалын көрсетті. Эммануэль Шабьер (1841–1894) Вагнериандық үлгіде ұлы опералар жазуға ұмтылды, бірақ қазір ол «L'étoile» және «Le roi malgré lui» сияқты жеңіл шығармалары үшін көбірек танымал, оларға Равел мен Пуленк жоғары баға берді. Антонин Дворжак (1841–1904) Сметана мен Яначек арасындағы жетекші чех опера композиторы. Оның «Русалка» туындысы «Ундин» аңызына негізделген. Жюль Массен (1842–1912) өз дәуірінің (Бель Эпок) ең көрнекті француз опера композиторы, Массен шығармалары әр түрлі тақырыптарды қамтитын көпсалалы жазушы. Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін оның танымалдығы төмендеді, бірақ «Вертер» және «Манон» опера театрларында жиі қойылады. Артур Салливан (1842–1900) ағылшын композиторы, драматург В. С. Гилбертпен 14 опералық ынтымақтастық сериясын жасады, соның ішінде «H. M. S. Pinafore», «The Pirates of Penzance» және «The Mikado» сияқты мәңгілік туындылар бар. Николай Римский-Корсаков (1844–1908) аңыздар мен тарихи тақырыптарға арналған түрлі-түсті опералар жазған орыс композиторы.

Vincenzo Bellini (1801–1835) On account of such works as Norma and I puritani, Bellini is recognised as one of the leading composers of the bel canto style of opera. Hector Berlioz (1803–1869) Berlioz's attempts to carve out an operatic career for himself were thwarted by an unimaginative musical establishment. Nevertheless, he managed to produce Benvenuto Cellini, Béatrice et Bénédict and his masterpiece, the epic Les Troyens,. Berlioz's dramatic legend, La damnation de Faust, has also been staged as an opera in recent years. Mikhail Glinka (1804–1857) Founded the Russian operatic tradition with his historical drama A Life for the Tsar and his fairy tale piece Ruslan and Lyudmila. Michael William Balfe (1808–1870) Irish composer, his opera The Bohemian Girl is notable for its Arline's aria Gipsy Girl's Dream. Ambroise Thomas (1811–1896) French composer noted for the operas Mignon and Hamlet. George Alexander Macfarren (1813–1887) English composer noted for the operas Robin Hood and Helvellyn. Richard Wagner (1813–1883) Wagner revolutionised opera. In a series of "music dramas" such as Tristan und Isolde, Parsifal, and most of all his epic tetralogy Der Ring des Nibelungen, Wagner abolished the traditional distinction between recitative and aria and pioneered a new through composed style of opera. Giuseppe Verdi (1813–1901) Had a long composing career, during which his compositional style kept evolving. Among his most famous works are Nabucco, Rigoletto, Il Trovatore, La traviata, Don Carlos, Aida, and Otello. Charles Gounod (1818–1893) Wrote lyrical operas on literary themes, including Roméo et Juliette and Mireille. His Faust still holds the stage today, At the time of his death, Offenbach was working on a more serious opera, The Tales of Hoffmann. Bedřich Smetana (1824–1884) Established Czech national opera with such historical epics as Dalibor. His folk comedy The Bartered Bride has entered the international repertory. Alexander Borodin (1833–1887) A "weekend composer" who spent 17 years working on a single opera, Prince Igor, which now forms a key part of the Russian repertory. Camille Saint Saëns (1835–1921). French composer of around a dozen operas of which one, the Biblical Samson et Delila, is still performed. Léo Delibes (1836–1891) French composer, whose Lakmé is notable for its Flower Duet and as a vehicle for coloratura sopranos. Georges Bizet (1838–1875) Bizet's masterwork Carmen is a staple of the repertoire of opera houses the world over. At the time of its premiere, the controversial plot scandalised both critics and the public. Modest Mussorgsky (1839–1881) Mussorgsky completed only one opera, but Boris Godunov proved to be inspiration for generations of Russian composers on account of its uniquely nationalist character. Pyotr Ilyich Tchaikovsky (1840–1893) Tchaikovsky's international fame as an opera composer mainly rests on two works, Eugene Onegin and The Queen of Spades. Less interested in cultivating a uniquely Russian style than his contemporary Mussorgsky, Tchaikovsky also shows the influence of Mozart, bel canto and Bizet's Carmen in these pieces. Emmanuel Chabrier (1841–1894) Had ambitions to write grand operas in the Wagnerian vein, but is now most celebrated for lighter pieces, such as L'étoile and Le roi malgré lui, which were greatly admired by Ravel and Poulenc. Antonín Dvořák (1841–1904) Leading Czech opera composer between Smetana and Janáček. His Rusalka, based on the Undine legend, is his most popular work internationally. Jules Massenet (1842–1912) Arguably the most representative French opera composer of his era (the Belle Époque), Massenet was a prolific and versatile writer whose works cover a wide variety of themes. His popularity faded somewhat after the First World War, but Werther and Manon still make regular appearances in the opera house. Arthur Sullivan (1842–1900) English composer who is best known for his series of 14 operatic collaborations with the dramatist W. S. Gilbert, including such enduring works as H. M. S. Pinafore, The Pirates of Penzance and The Mikado. Nikolai Rimsky Korsakov (1844–1908) Russian composer who wrote colourful operas on legendary and historical subjects.

18501899 жыл

Леош Яначек (1854–1928) Яначектың алғашқы толыққанды операсы (Jenůfa) халық әндеріне ұқсас мелодияларды және Муссоргскийге тән табиғи сөйлеу ырғақтарына баса назар аударумен, кейіпкерлерге бағытталған, өте қарқынды сюжетті үйлестірді; оның кейінгі туындылары жиі қайталанатын мелодиялық фрагменттермен, лирикалық шарықтармен және конвенцияға бағынбаған оркестрлеумен әртүрлі бастапқы материалдарды пайдаланды – оның операларының тек бірнеше такттары ғана оның туындысы екенін бірден анықтауға мүмкіндік береді. Руджеро Леонкавалло (1857–1919) – итальяндық композитор, веризм ағымымен байланысты. Оның «Пальяччи» операсы опералық репертуардың қалыпты бөлігі болып табылады және көбінесе Масканьидің «Cavalleria rusticana» операсымен бірге қойылады. Джакомо Пуччини (1858–1924) – Джузеппе Вердиден кейінгі итальян операсының жалғыз нағыз мұрагері. Пуччинидің «Тоска», «La bohème» және «Мадам Баттерфляй» опералары бүгінгі таңдағы репертуардағы ең танымал және кең таралған туындылардың қатарында. Густав Шарпентье (1860–1956) – француздық композитор, Париждің жұмысшы табы ауданында өтетін «Луиза» операсымен әйгілі. Клод Дебюсси (1862–1918) Бетховен сияқты, Дебюсси де бір ғана операны аяқтады, бірақ оның Меттерлинктың Символистік пьесасы «Pelléas et Mélisande» операсы 20-шы ғасырдың музыкалық драмасының маңызды туындысы болып саналады. Көп жағынан «анти-опера» болған «Пеллеас» премьераға келген көрермендер күткендей дәстүрлі ән салуға немесе оқиғаға көп орын бермеді, бірақ Дебюсси өзінің нәзік оркестрлеуін арманға толы, құпия атмосфераны құру үшін пайдаланды, ол бүгінге дейін тыңдаушыларды қызықтырады. Пьетро Масканьи (1863–1945) – итальяндық композитор, ең алдымен «Cavalleria rusticana» операсымен танымал, көбінесе Леонкаваллоның «Пальяччи» операсымен бірге қойылады. Рихард Штраус (1864–1949) – Вагнердің инновациялық туындыларының ауқымы мен радикалдылығымен қойылған сын-қатерге қарсы тұрып, жеңіске жеткен 20-шы ғасырдың басындағы өте сирек опера композиторларының бірі. Ол «Саломе», «Электра» және «Der Rosenkavalier» сияқты бүгінгі күнге дейін өте танымал опералардың бірнешеуін жазды. Арнольд Шёнберг (1874–1951) – Модернистік композитор және он екі тондық жүйенің авторы, Шёнберг өзінің опералық мансабын экспрессионистік монодрама «Erwartung» арқылы бастады. Оның маңызды операсы «Мосей мен Арон» өлімінен кейін аяқталмай қалды. Морис Равель (1875–1937) екі қысқа, бірақ инновациялық опера жазды: балалық шақ әлемінде өтетін «L'enfant et les sortilèges» және испандық бояуы бар «L'heure espagnole». Франц Шрекер (1878–1934) – экспрессионизммен байланысты австриялық композитор, Шрекер бір кезде танымалдығы жағынан Рихард Штраусқа тең болды, бірақ еврей болғандықтан нацистердің қуғынына ұшырады. Оның операларына «Der ferne Klang» және «Die Gezeichneten» кіреді. Бела Барток (1881–1945) тек бір ғана опера жазды – «Duke Bluebeard's Castle», ол 20-шы ғасырдың музыкалық театрының маңызды туындысы және халықаралық опералық репертуардағы бекінген орынға ие болған жалғыз венгрлік опера. Игорь Стравинский (1882–1971) Римский-Корсаковтан шабыттанған «Түнқұйрық» және «Ренард» пен «Солдат ертегісі» операларын жазғаннан кейін, Стравинский 20-шы ғасырдың бағыттарына қарсы тұрып, «Rake's Progress» операсын, диатониканы қолдана отырып жазды. Албан Берг (1885–1935) Атональды музыкасының арқасында, ол соңғы романтизм дәуірінің тональді конвенцияларын пайдаланды және трагедиялық либреттолары болды, Бергтің шедеврлері «Воццек» және «Лулу» репертуарда қалды және оның өлімінен кейін танымалдылығы артты. Прокофьев «Үш апельсинге деген махаббат» сияқты комедиялық ертегілерден бастап, «Отты періште» және «Соғыс және бейбітшілік» эпосына дейінгі әртүрлі тақырыптарда опералар жазды. Шостакович сияқты, Прокофьев те Кеңес өкіметінің өнер саласындағы шектеулеріне тап болды, бірақ оның туындыларын жақында Валерий Гергиев сияқты дирижерлер жақтап сөйледі. Пол Хиндемит (1895–1963) – Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін танымал болған неміс композиторы. Оның маңызды операсы «Mathis der Maler», дағдарыс кезінде суретшінің проблемаларын бейнелейді және Хиндемиттің Үшінші рейх кезіндегі жағдайының аллегориясы ретінде қарастырылады. Джордж Гершвин (1898–1937) өзінің орнын стандартты опералық репертуарда «Порги мен Бесс» операсына қарыздар.

Leoš Janáček (1854–1928) Janáček's first mature opera (Jenůfa) blended folksong like melodies and an emphasis on natural speech rhythms à la Mussorgsky with a character driven plot of some intensity; his later works became increasingly terse, with recurrent melodic fragments, lyrical outbursts and unconventional orchestration serving a diverse collection of source material – just a few bars of these operas can instantly be identified as his. Ruggero Leoncavallo (1857–1919) Italian composer associated with verismo. His Pagliacci is a staple of the operatic repertoire and is usually given alongside Mascagni's Cavalleria rusticana. Giacomo Puccini (1858–1924) The only true successor to Giuseppe Verdi in Italian opera, Puccini's Tosca, La bohème and Madama Butterfly are among the most popular and well recognised in the repertoire today. Gustave Charpentier (1860–1956) French composer famous for a single opera, Louise, set in a working class district of Paris. Claude Debussy (1862–1918) Like Beethoven, Debussy finished only one opera, but his setting of Maeterlinck's Symbolist play Pelléas et Mélisande is a key work in 20th century music drama. In many ways an "anti opera", Pelléas contained little of the conventional singing or action audiences at the première had come to expect, but Debussy used his subtle orchestration to create an elusive, dream like atmosphere, which still has the power to fascinate listeners today. Pietro Mascagni (1863–1945) Italian composer, famous above all for Cavalleria rusticana, usually given in a double bill with Leoncavallo's Pagliacci. Richard Strauss (1864–1949) Strauss was one of very few opera composers in the early years of the 20th century to accept and conquer the challenge laid down by the scale and radical nature of Wagner's innovative works. He composed several operas that remain extremely popular today, including Salome, Elektra, and Der Rosenkavalier. Arnold Schoenberg (1874–1951) A leading Modernist composer and the deviser of the twelve tone system, Schoenberg began his operatic career with the Expressionist monodrama Erwartung. His major opera Moses und Aron was left unfinished at his death. Maurice Ravel (1875–1937) Wrote two short, but innovative, operas: L'enfant et les sortilèges, set in the world of childhood, and the Spanish flavoured L'heure espagnole. Franz Schreker (1878–1934) Austrian composer associated with Expressionism, Schreker once rivalled Richard Strauss in popularity but, as a Jew, he fell foul of the Nazis. His operas include Der ferne Klang and Die Gezeichneten. Béla Bartók (1881–1945) Wrote only one opera, Duke Bluebeard's Castle, a key piece in 20th century music theatre and the only Hungarian work with a secure place in the international operatic repertoire. Igor Stravinsky (1882–1971) After composing the Rimsky Korsakov inspired The Nightingale and the near operas Renard and The Soldier's Tale, Stravinsky bucked 20th century trends by composing a "number" opera, The Rake's Progress, using diatonicism. Alban Berg (1885–1935) Because of their atonal music which uses tonal conventions harkening back to late romanticism and tragic libretti, Berg's masterworks Wozzeck and Lulu have stayed in the repertory and assumed increased popularity after his death. Prokofiev produced operas on a wide variety of subjects, from the comic fairy tale The Love for Three Oranges, to the dark and occult The Fiery Angel and the epic War and Peace. Like Shostakovich, Prokofiev suffered under the Soviet artistic regime, but his work has recently been championed by conductors such as Valery Gergiev. Paul Hindemith (1895–1963) German composer who came to prominence in the years following World War I. His key opera Mathis der Maler, dealing with the problems of an artist in a time of crisis, has been seen as an allegory of Hindemith's situation during the Third Reich. George Gershwin (1898–1937) Owes his place in the standard operatic repertoire to Porgy and Bess.

1900 қазіргі заман

Уильям Уолтон (1902–1983) Уолтонның ең маңызды операсы – «Тройл мен Крессида». Майкл Типпет (1905–1998) Бенджамин Бриттеннен кейін туған ең танымал британ композиторы, Типпет метафизикалық және әлеуметтік тақырыптарды зерттейтін опералар жазды. Олардың ішінде «Жазғы той» және «Торлы бақша» бар. Дмитрий Шостакович (1906–1975) Шостаковичтің ең әйгілі операсы – «Мценск ауданының Леди Макбеті», провинциалды Ресейдегі зорлық-зомбылыққа толы махаббат оқиғасы, кеңес билігін дүрліктірді. Кейін ол «Катерина Исмаилова» қайта жөнделген нұсқасын шығарды. Дегенмен, түпнұсқасы 20 ғасырдың ең көп қойылатын опералық туындыларының біріне айналды. Сэмюэл Барбер (1910–1981) – екі ірі опера, «Ванесса» мен «Антоний және Клеопатра» жазған американдық композитор. Джан Карло Менотти (1911–2007) – әсіресе Рождестволық «Амаль және түнгі келушілер» шығармасымен танымал, теледидар үшін жазылған алғашқы опера. Бенджамин Бриттен (1913–1976) – халықаралық деңгейде танылған британдық опера композиторларының бірі және 20 ғасыр операларының премьерасынан кейін стандартты репертуарда қалған санаулы композиторлардың бірі. Оның шедеврлері – «Питер Граймс», «Жазғы түнгі арман» және «Бұрылыс». Ханс Вернер Хенце (1926–2012) – Екінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі ең көп қойылатын опера композиторларының бірі, оның туындыларының ішінде «Бассаридтер» және «Жас ғашықтарға арналған элегия» бар. Питер Максвелл Дэвис (1934–2016) – «Манчестер мектебінің» британдық модернисі, Дэвис көптеген сахналық туындылар жазды, соның ішінде «Тавернер» және «Сент-Магнустың шейіттігі». Филип Гласс (1937 жылы туған) – минимализм мектебінің жетекші американдық композиторы, алғашқы даңқын «Einstein on the Beach» операсымен алды, ол Роберт Уилсонмен бірлесіп жасалған. Одан кейін көптеген сахналық туындылар жарық көрді (оның ішінде «Ахнатон» және «Саяхат»). Джон Адамс (1947 жылы туған) – Гласс сияқты, Адамс та минималист ретінде бастады. Оның қазіргі заманғы тақырыптарды қамтитын опералары – «Никсон Қытайда» және «Клингхоффердің өлімі» сыншылардың мақтауына ие болды және саяси дау тудырды.

William Walton (1902–1983) Walton's major opera is Troilus and Cressida. Michael Tippett (1905–1998) Probably the most famous British composer to follow in the wake of Benjamin Britten, Tippett wrote operas exploring metaphysical and social themes. They include The Midsummer Marriage and The Knot Garden. Dmitri Shostakovich (1906–1975) Shostakovich's most famous opera, Lady Macbeth of the Mtsensk District, a violent love story set in provincial Russia, scandalised Soviet authorities. He later produced a revised version, Katerina Ismailova. Nevertheless, the original became one of the most performed operatic works of the 20th century. Samuel Barber (1910–1981) American who composed two major operas, Vanessa and Antony and Cleopatra. Gian Carlo Menotti (1911–2007) Italian American composer, particularly famous for the Christmas piece Amahl and the Night Visitors, the first opera to be written specifically for television. Benjamin Britten (1913–1976) One of the handful of British opera composers to reach international acclaim, and one of the extremely few composers of 20th century operas that stayed in the standard repertory after their premieres. These operas include his masterworks Peter Grimes, A Midsummer Night's Dream, and The Turn of the Screw. Hans Werner Henze (1926–2012) One of the most widely performed post World War II opera composers, Henze's works include The Bassarids and Elegy for Young Lovers. Peter Maxwell Davies (1934–2016) A British modernist of the "Manchester school", Davies wrote many stage works, including Taverner and The Martyrdom of St Magnus. Philip Glass (born 1937) A leading American composer of the minimalist school, Glass first came to fame with the opera Einstein on the Beach, a collaboration with the theatre director Robert Wilson. Many stage works (including Akhnaten and The Voyage) followed. John Adams (born 1947) Like Glass, Adams started as a minimalist. His operas dealing with contemporary subjects, Nixon in China and The Death of Klinghoffer, have gained critical acclaim and provoked political controversy.

Опера композиторлары

Опера композиторлары болған әйелдердің салыстырмалы түрде аз болуын түсіндіру үшін бірнеше себеп, оның ішінде өндірістің жоғары құны және операның жоғары мәртебесі айтылды, бірақ жоғарыдағы талаптарға сай әйел композитор табылмады. Дегенмен, біздің үлгідегі кейбір сарапшылар оған келіспеді және төмендегі әйелдердің біреуін немесе екеуін де бұрын тізімделгендермен теңестіре алатынын айтты:

Франческа Каччини (18 қыркүйек 1587 – 1641 жылдан кейін) – ерте Барокко дәуірінің итальян композиторы, әнші, лютнист, ақын және музыка мұғалімі. Ол флоренциялықтар берген «La Cecchina» лақап атымен де белгілі, бұл «Франческа» сөзінің кішітетімі болуы мүмкін. Ол Джулио Каччинидің қызы. Оның сақталған жалғыз сахналық туындысы – «La liberazione di Ruggiero» әйел композитор жазған ең көне опера саналады. Этель Смит ханым (1858–1944) – ең алдымен суфражистер үшін атқарған жұмысымен танымал, алайда ол «The Wreckers» сияқты бірнеше маңызды опералардың авторы болды. Джудит Вейр (1954 жылы туған) – 1987 жылы «Қытай операсындағы түн» операсымен толық көлемді опералар жазуды бастады. Шафиға Ахундова (21 қаңтар 1924 – 26 шілде 2013) – көрнекті әзербайжан композиторы, Шығыста опера жазған алғашқы кәсіби әйел және Әзірбайжанның халық әртісі. Свитлана Азарова (1976 жылы туған) – Дания Корольдік операсынан «Момо және уақыт ұрылары» операсын жазуға шақырылды, ол 2017 жылы тұсаукесермен аяқталды. Басқа да белгілі опера композиторлары: Пегги Гланвилл Хикс, Лори Лейтман, Мисси Маццоли, Рейчел Портман және Ольга Нойвирт.